Dingen die ik wil doen tijdens mijn vakantie:

– Elke dag uitslapen tot 13u
– Shoppen shoppen shoppen
– Scrapbooken
– Mijn administratie in orde brengen
– Uitgebreid koken
– Naar de kapper gaan
– Lezen
– Mijn kleerkasten uitruimen
– In de zetel liggen
– Seizoen 4 van The L-Word helemaal uitkijken. En dan beginnen met Grey’s Anatomy.
– Slapen
– Muziek luisteren
– Bloggen
– Picknicken
– Terrasjes doen
– In de hangmat van mijn ouders liggen
– Eindelijk wat plaats maken op de digicorder
– Alles leren over Berlijn (citytrip jeej!)
– Quality time met het vriendje. Veel.
– Uit eten gaan
– Rusten
– Schrijven
– Fitnessen, grrrrr..
– Op miraculeuze wijze 5 kilo vermageren
– Een dagje naar de zee gaan
– Naar de Zoo van Antwerpen én Planckendael gaan
– Internetten
– Een receptenmap maken met knipsels uit de Libelle
– Een puzzel van 1000 stukjes maken
– Opnieuw een dagboek beginnen
– Naar Ikea gaan
– Cinema (Sherlock Holmes en Precious!)

Dagen die mijn vakantie telt:

– 3

 Hmmm…

Paniek, wanhoop, benauwdheid, nervositeit, onrust, chaos, disorde, ontzetting en opschudding. Ik zou nog heel veel andere synoniemen kunnen neerschrijven (dankjewel, lieve synoniemenwebsite), maar deze passen het best bij het algemeen gevoel van deze middag. En daar is slechts één reden voor: onze mailserver op het werk lag plat. Dood. Kapot. Stuk. Gedaan. Basta.

Mensen reageren heel verschillend op het verliezen van hun dierbare technologie. Langs de ene kant hoorde ik iemand steeds harder tokkelen op zijn toetsenbord, het geluid van de toetsen werd af en toe overstemd door een snauwerige vloek. Iemand anders trok het zich allemaal niet aan en ging rustig de krant zitten lezen. Ik probeerde niet te denken aan mijn to-do-lijstje, gevuld met puntjes die nu grandioos in het water vielen, en maakte gebruik van de tijd om even na te denken over hoe het leven er zou uitzien zonder alle handige hedendaagse snufjes. Ik kan het mij eerlijk gezegd niet eens voorstellen.

Ik moet nog maar een gewone dag uit mijn leven overlopen om te beseffen dat ik verloren zou zijn zonder al mijn machientjes. Mijn dag begint al met de gsm in de hand op de badkamervloer, snel even op draadloos internet checken of mijn trein al dan niet vertraging heeft. Lang leve Railtime! Als de trein vertraging heeft, blijf ik nog even langer voor mijn elektrisch vuurtje zitten en stuur ik een sms naar het werk om te verwittigen dat ik iets later zal zijn. Op het werk zit ik 80% van de tijd achter de computer. Mailtjes, presentaties, bestellingen, telefoonnummers zoeken, verslagen maken,… Allemaal dingen die op dagen als deze in de soep draaien. ’s Avonds is de digitale televisie mijn beste vriend, en blog ik van op mijn miniatuurlaptopje. Een paar sms’jes, telefoontjes en snelle Facebookchecks later lig ik in mijn bed te ronken naast mijn Wake Up Light. Smijt daar nog de occasionele on line betaling tussen, en je krijgt een volledig technologieafhankelijke ik.

Al die snufjes zorgen wel voor een enorme vrijheid. Kennis, mogelijkheden, bereikbaarheid,… In het wijde web ligt de wereld aan je voeten. Hoe ze dat vroeger deden, zo zonder al die gadgets, ik zou het niet weten. Hoe liet je weten aan je afspraakje dat je vast zat in het verkeer en dus een kwartier later zou zijn? Hoe werden mensen op de hoogte gebracht van een vergadering die diezelfde dag nog moest gebeuren? Hoe zocht je op hoe dat ene geweldige liedje heette, dat van die supergroep waarvan je de naam nu even niet meer weet? Hoe meer ik hierover nadenk, hoe groter mijn liefde voor Google en co wordt.

Laat ons dus hopen dat morgen de mailservers het de hele dag uithouden, want ik moet een superbelangrijke presentatie afmaken. Wil iedereen vanavond een kaarsje branden voor de Sint-Gadgeticus? Gracias!

Er stond: “Natuurlijk zijn er mensen die door en door slecht zijn, zoals door Jef Vermassen geïllustreerd in zijn boek…”

Ik las: “Natuurlijk zijn er mensen die door en door slecht zijn, zoals Jef Vermassen.”

Grinnik.

Twee uur geleden sneeuwde het buiten, en vijf minuten geleden sneeuwde het opnieuw toen ik mijn toetsenbord ondersteboven uitklopte. Die geruchten over het klavier als meest onhygiënische plaats in het huis… Ze kloppen.

Bah.

Vanavond ga ik eten met mijn vriendinnen en ik heb er zin in. Ik heb zelfs al gekozen wat ik wil eten. Zalm. Ik zou elke dag zalm kunnen eten, in alle soorten en maten, alle vormen en bereidingswijzen. Gebakken, gestoomd, gerookt, doe maar, schep maar op! Ik ben een beetje zalmverslaafd en durf dat gerust toegeven.

Omdat ik mijzelf onlangs (met resultaat, jippie!) terug op dieet heb gezet, moest ik natuurlijk eerst even checken hoeveel WW-punten ik ga spenderen aan mijn feestmaal. Ik keek eerst bij de V van vis, dan bij de Z van Zalm, en deed een vreemde ontdekking. Niet alleen zalm is een vissoort, er bestaat ook nog zoiets als zalmforel. En de ene soort is vetter dan de andere, want je moet er meer punten voor tellen. Maar hoe kan je dan het verschil zien tussen de twee? Na enig opzoekingswerk kwam ik te weten dat ze allebei roze zijn. Daar ben ik dus niets mee.

Het mysterie is zelfs nog groter geworden. Ik las op een site die helemaal gespecialiseerd is in verschillende vissoorten (is er tegenwoordig iets dat je niet kan terugvinden op het wereldwijde web?) dat er drie verschillende varianten van zalm zijn: zalm, zalmforel, en forel. Is forel geen ander, niet zalmachtig, soort vis? Of heb je van elke vissoort een forelversie? Tonijnforel, pladijsforel, pangasiusforel? Is zalmforel dan per definitie zalm, of meer een forel? Is zalm de algemene noemer waar forel en zalmforel onder vallen? Of moet je zalmforel indelen in zalm en forel? En zijn die dan allemaal Atlantisch, of ook af en toe Normandisch? En hoeveel punten is dat dan?

Ik snap er niets meer van. Vanavond ga ik gewoon vragen: “Excuseer, die zalm die op de kaart staat, is dat zalm, zalmforel of forel?” Wedden dat zij het ook niet weten?