Yay & Nay: part VIII

Hallo homies! Dag dames, hey heren! Gegroet grietjes en gastjes! (Alliteraties zijn mijn leven)

Deze week was het de eerste van de maand, én die viel op een maandag. Het feit dat die twee samenvielen is zalig voor mijn structuur-hoofd. Als ik nu niet zo’n luie drol was dan was maandag een perfecte dag om in mijn Bullet Journal te beginnen. Maar mijn BuJo (lang leve hippe bloggerstaal) is nog maar een idee dat alleen in mijn hoofd leeft en waar ik nog niets écht voor uitgewerkt heb. Ik heb wel al een nieuw schrift gekocht, uiteraard. En als eindeloos surfen op Pinterest en BuJo-blogs ook telt als voorbereiding, dan heb ik al héél véél gewerkt. De eerstvolgende keer dat een maand weer op een maandag begint is pas in mei 2017, tegen dan zal die godverdomse schrift toch wel klaar zijn zeker? Wie zal het zeggen. Maar kijk, ik zal eens to the point komen, ’t Is weer van Yay & Nay vandaag! Uitroeptekens!!! Ik vlieg er gewoon in als jullie dat niet erg vinden.

YAY

  • Vorige keer schreef ik over het feit dat het huidige systeem van loopbaanonderbreking hier op het werk (en overal in Vlaanderen als ik mij niet vergis) afgeschaft wordt. Je kon wél beslissen om al je resterende krediet nog op te nemen. Ik vind 4/5 gaan werken één van de beste beslissingen die ik ooit in mijn leven al genomen heb, dus deed ik meteen een aanvraag om mijn resterende 4,5 jaar vast te leggen. Het was eventjes spannend maar vorige week heb ik nieuws gekregen van de RVA dat mijn aanvraag is goedgekeurd! Taart en confetti en zeldzame Pokémons voor iedereen! Dus nu werk ik sowieso van nu tot eind februari 2021 80%. En wat er daarna gebeurt, dat zal ik dan wel zien. En wat voor effect dat allemaal heeft op mijn pensioen en mijn oude dag, dat zal óók dan wel zien. Als er iets is wat ik moet leren is dat ik mijn leven NU moet leiden, en niet in de toekomst (of het verleden). En daar past die 4/5 perfect bij. Yay voor meer rust in het leven en het hoofd!
20160805 poes ratatat

75% van mijn vrije dag doe ik het huishouden en kuis ik, de overige 25% red ik mijn kat van evil Rattata’s.

  • Een van mijn collega’s heeft een melkschuimer meegebracht naar het werk waardoor onze productiviteit en werktevredenheid met minstens 120% is gestegen. Hemels. Ik moest natuurlijk ook meteen zo’n machine hebben maar de prijs (€70) houdt mij wat tegen. Als ik nu 20 keer géén latte macchiato ga drinken in de stad en in de plaats daarvan thuis eentje drink, dan haal ik het er wel uit. Maar geef nu toe, eentje gaan drinken is ook wel dubbel zo gezellig hé. Dus Nespresso, als jullie dit lezen, ik ben twee weken geleden jarig geweest, ZO TOEVALLIG?! Yay voor de perfecte koffie-melk-ratio!
De hemel in een tas.

De hemel in een tas.

  • Mijn BFF en ik hebben heel eventjes overwogen om deze zomer nog een last-minute van een paar dagen in de zon te boeken, maar uiteindelijk hebben een gebrek aan verlofdagen en geld daar een stokje voor gestoken. Dus nu gaan we een light-versie doen: we gaan twee dagen op weekend in onze eigen regio. We hebben een hotel geboekt in Mechelen, we gaan daar uit eten, misschien naar de cinema, wat winkelen, wat wandelen,…  En wat we zeker ook gaan doen is een escape room. We hebben er eentje gedaan voor mijn verjaardag in Amsterdam, en het was een van de leukste dingen die we ooit in ons leven gedaan hebben. Ik dacht dat dat gewoon een spel met een paar raadseltjes zou zijn, maar het was zo veel meer. Wegvallende kastwandelen, verborgen kamertjes, briljante vraagstukken en spelletjes,… Een klein beetje duur MAAR laat dat je alsjeblieft niet tegenhouden. O, en zoek ook op voorhand op of er geen horrorelementen in het spel zitten als je daar niet tegen kan. De BFF was zo zot van het spel dat wij gedaan hadden dat ze er prompt nog ergens eentje geboekt had, en daar was het van “je zit in een psychiatrisch centrum waar je je vrienden moet gaan ontsnappen” en krabbende nagels in de kast en dwangbuizen enzo. Ik hou het liever bij een simpele diamant die ik moet stelen zonder trauma’s op te lopen. Yay voor BFF’s!
  • Ik ben vorige week naar Beyoncé gaan kijken in het Koning Boudewijnstadion en het. Was. Zo. Goed. Beyoncé is een godin die neergedaald is op onze aarde om elke vrouw zelfvertrouwen en vechtlust te geven. Haar heel optreden was een visueel spektakel, en haar stem is zelfs tijdens het dansen loepzuiver en krachtig.
De force is zo sterk bij Beyoncé dat ze zichzelf moeiteloos kloont, zodat ze met een grotere groep is om ons te dwingen tot onderwerping.

De force is zo sterk bij Beyoncé dat ze zichzelf moeiteloos kloont, zodat ze met een grotere groep is om ons te dwingen tot onderwerping.

Ik ga niet zo heel veel en graag naar grote optredens (grote mensenmassa’s en lang moeten rechtstaan terwijl ik bijna niets kan zien weet je wel) maar dit was echt zo hard de moeite waard. Als ze nog eens komt ga ik misschien zelfs al mijn geld bij elkaar krabbelen om het duurste ticket te kunnen kopen. Als ik tegen dan nog geld heb, waaaaant,…

  • Ik ben gisteren naar de Zuidfoor geweest en ik heb EINDELIJK BB-8 gevangen in zo’n grijpding! Na bloed, zweet, tranen én een te spenderen budget dat twee keer verhoogd werd. We hebben ook weer ass gekickt bij het paarden/lama-spel, een bluetooth speaker gewonnen in het schietkraam én smoutebollen gegeten. We wilden ook nog op de wild mouse en de boomstammetjes maar dat ging financieel niet door mijn wilde klopjacht op BB-8. Prioriteiten. Yay voor kermisseizoen!
<3

NAY

  • Ik ga een beetje zagen en jullie gaan mij collectief kletsen in mijn gezicht willen geven, maar ik doe het toch. Ik ben zo blij dat het weer wat frisser is buiten. *duikt in elkaar om de kletsen op te vangen* Nee maar serieus, ik kan totaal niet tegen de warmte en de afgelopen weken waren dus echt heel ongemakkelijk voor mij. Ik had voor mijn verjaardag 2 weken vakantie, waarvan ik de eerste week propvol had gepland en de tweede volledig leeg had gelaten. Ik wou in die tweede week uitslapen, Netflixen, de hele dag in mijn pyjama rondlopen, en gewoon in het algemeen niets doen. In de plaats daarvan ben ik mij elke dag in het huis van mijn ouders (waar het ongeveer 10 graden kouder was dan bij ons) gaan verstoppen voor de zon. Zij hebben ook een zwemvijver waar ik in kon afkoelen, ik ben nog nooit zo dankbaar geweest voor een paar kubieke meter fris water. En nu willen jullie mij helemaal in elkaar slaan want wie klaagt er nu over hele dagen rondhangen aan een zwemvijver? Maar het was niet de vakantie die ik in mijn hoofd had, en ik voelde mij alsof ik uit mijn eigen huis gedreven werd terwijl ik net het liefste gewoon daar wou zijn. En nu ga ik stoppen met klagen want ik voel jullie woede door mijn computerscherm vloeien. Mijn excuses. Nay voor heel de dag zweten!
Vrij veel drama toen ik dan toch eens moest buitenkomen.

Vrij veel drama toen ik dan toch eens moest buitenkomen.

  • In de eerste week van mijn vakantie (de volgepropte week dus) had ik afgesproken met de Oreo-vriendin. We gingen iets eten en dan een beetje shoppen, en de Oreo-baby was er ook bij. Altijd leuk, want de Oreo-baby is toevallig een van mijn favoriete baby’s aller tijden🙂 Ik had haar een maand voordien nog gezien, en toch stond ik ervan versteld hoe snel zo’n kleintje groeit op amper een paar weken tijd. Wat ik die dag wel beseft heb, is hoe lastig het is om met een buggy rond te lopen. De Oreo-vriendin had zich geparkeerd in een ondergrondse parkeergarage en stond op -2. De lift van de garage was kapot, gelukkig was ik er ook al zodat ik de twee steile trappen op kon wandelen met de Oreo-baby zelf terwijl de Oreo-vriendin de buggy naar boven sleepte. Nadien moesten we de buggy over kasseien en tussen winkelrekken en restaurantstoeltjes manoeuvreren, én moesten we nog geschikte plekken vinden om luiers te verversen. Iedereen was heel hulpvaardig, dat moet ik wel zeggen, en als je een baby mee hebt beginnen vreemden op straat gewoon spontaan een gesprek. Maar hoe klein een baby’tje ook is, je hebt een shitload aan spullen nodig gewoon om een paar uur te overbruggen, en daar is de wereld toch niet echt aan aangepast. Nay voor kapotte liften!
  • Liefhebbers van de betere rampenfilms, ik smeek jullie, ga alsjeblieft niet naar Independence Day 2. Saai, geen Will Smith, veel te veel personages,… Blijf maar gewoon bij de eerste, en doe alsof de tweede nooit uitgekomen is. Dat doe ik ook bij de films van Sex and the City. Nay voor teleurstellende sequels!
Held.

Held.

  • Toen Donald Trump zei dat hij zich voor de republikeinen kandidaat zou stellen voor het presidentschap, lachten we allemaal een beetje in ons vuistje. Ik denk dat we nu niet meer aan het lachen zijn, niet? Elk nieuws dat binnenkomt, dag na dag, uur na uur,… Het wordt steeds absurder én angstaanjagender. Als je een beetje tijd hebt, moet je zeker deze twee artikels lezen; eentje van Michael Moore die redenen geeft waarom Trump het zal halen in november, en een superinteressant artikel over een van zijn ghostwriters. Scary stuff. Nay voor iemand die te enthousiast is over het gebruiken van de nucleaire codes!
  • Half juli ging ik een dagje naar Oostende met mijn mama. We gingen naar het Zandsculpturenfestival, en jongens, hebben we ons daar een kriek gelachen. Er zitten er paar pareltjes tussen maar bij heel veel van de sculpturen kan je je toch wel vragen stellen. Onderstaande foto zou bijvoorbeeld Bruce Springsteen zijn. Moest hij niet meer leven (wat gelukkig niet zo is aangezien hij onsterfelijk is), hij draaide zich om in zijn graf. Nay voor onherkenbare zandhopen!
Mo how.

Mo how.

That’s all folks. Als jullie mij nog niet volgen op Instagram (@voskosmosblog), kletsen op de poep. Ik doe mee aan de #augustbreak2016 en ik heb al elke dag een foto gepost! Het is nog maar 4 dagen bezig, maar wie het kleine niet eert…

Tot snel! XO

 

Bron foto BB-8, bron gif Will Smith

Long time no summer

Ik ben er even niet en er gebeurde een Brexit, de Duivels liggen uit het EK, én Taylor Swift en Calvin Harris gingen uit elkaar. Ik kan jullie ook geen twee minuten alleen laten hé.

Kijk, de meest irritante blogposts zijn die waarin de schrijver zich verontschuldigt voor een lange en/of onverwachte afwezigheid. Dus bereid jullie maar voor op een zeer irritante blogpost. Mijn laatste post smeet ik op 27 april online, en toen blogde ik een week niet. En toen een maand niet. En toen was het opeens juli. Oeps! Ik weet zelf ook niet goed wat er gebeurde. Ik verdween niet overal, ik was nog actief op Instagram en mijn Facebookpagina, maar een echte lange post kreeg ik gewoon niet meer uit mijn vingers. Noem het writer’s block, noem het luiheid, noem het het leven. Maar het belangrijkste is dat ik terug ben en dat we vandaag op een drafje maar met een shitload aan foto’s de voorbije maanden gaan inhalen. Hier is wat ik allemaal uitstak in mei en juni. Hou u vast aan de takken van de bomen want het is een lange lijst. Steek ik het in bullets? Ik steek het in bullets.

  • Afgelopen weekend is een van mijn oudste en beste vriendinnen in het huwelijksbootje gestapt. Begin mei gingen we op vrijgezellenweekend in Amsterdam. Het was er snikheet, vreselijk druk, maar ook heel plezant. Mijn BFF was er ook bij en we beslisten daar plotsklaps om in de zomer nog een dagje Amsterdam te doen. Toen we dan opnoemden wat we allemaal wilden doen, bleek dat we nooit zouden toekomen met één dag en we maakten er prompt een weekend van. Intussen is het nog maar tien keer slapen en het is al zover. Woehoew!
Een beetje gaan zonnen in het Vondelpark. We waren niet de enigen met dat idee.

Een beetje gaan zonnen in het Vondelpark. We waren niet de enigen met dat idee.

  • Ik nam mijn mama voor de eerste keer in haar leven mee naar… Action. Mijn mama is heel grote fan van die bakken vol brol die steeds in het midden van de gangen staan in denAldi, dus ik wist dat ze helemaal zot ging worden in denAction. En zo geschiedde. Een paar dagen later kreeg ik al een sms van mijn papa om te zeggen dat ze daar weeral stonden. Ik liet mij er ook een beetje gaan en kocht een speelpark voor Poes. Dat lezen jullie goed. Een speelpark. Voor Poes. Don’t judge me. Ze was er niet echt gek van toen het op de grond stond, maar van zodra ik het in een zetel legde wilde ze er nog amper uit. Ik had het daar eigenlijk gewoon heel kort gelegd omdat het even van de grond af moest zodat ik kon stofzuigen, maar een paar weken later ligt het (én zij) er nog steeds in. Die zetel was van mijn grootmoeder zaliger en ik vind het wel een leuk idee dat die twee nu op een of andere manier toch verbonden zijn met elkaar. (Tijdens het typen van deze paragraaf krijg ik een sms van mijn mama om te zeggen dat ze een droogrek gekocht heeft in denAldi maar dat dat niet in haar auto geraakt en dat ze het bij ons in de gang gaat komen stockeren. Geen grap.)

Poesnest.

Poesnest.


"DIKKE BLEEK"

“DIKKE BLEEK”

  • Eind mei was mijn jaarlijkse hoogdag daar; het Songfestival! Dit jaar voor de eerste keer inclusief baby. De Oreo-vriendin had haar mini-Oreo en haar Oreo-vriend bij. Mini-Oreo vond het allemaal best ok en liet maar af en toe van haar horen. Zelfs het feit dat Poes om de tien minuten in haar buggy sprong en meer dan een gezonde interesse had voor haar pampers liet haar koud. We werden wel allemaal een beetje collectief zot bij de nieuwe stemprocedure, waarbij mijn favoriet Australië opeens wegzakte uit de winnaarspositie. Van de winnaar hebben we intussen niets meer gehoord, wat wel te verwachten was. Vreemde winnaar, maar Zweden liet wel weer zien dat zij hét Songfestival-land zijn. Wat een briljante tussenacts. Voor mij mag Zweden het gewoon elk jaar organiseren, op voorwaarde dat Petra er dan ook wel elk jaar bij is.
Vorig jaar deed ik mijn best om gezonde en gevarieerde snacks te geven tijdens het Songfestival. Dit jaar was dat duidelijk niet het geval.

Vorig jaar deed ik mijn best om gezonde en gevarieerde snacks te geven tijdens het Songfestival. Dit jaar was dat duidelijk niet het geval.

  • Ik ontdekte ergens op Twitter (waar ook de bron van deze foto niet vermeld stond, mijn excuses) mijn nieuwe spirit animal hieronder. Klein wistjedatje: dit is ook mijn bureaubladachtergrond van mijn laptop op het werk. Kwam misschien een beetje raar over toen ik een paar weken geleden mijn allereerste presentatie ooit moest geven en mijn laptop aansloot op de beamer. Maar aangezien mijn laatste slide in die presentatie een kat met een zonnebril en een fles drank was, denk ik dat ze hun mening over mij toch al gevormd hadden.
Same.

Same.

  • Mijn BFF heeft een paar maanden geleden een huis gekocht. Ze is het momenteel aan het inrichten en tot grote vreugde van haar vriend vergezel ik haar graag bij de obligate trips naar Ikea. Ze hebben daar al hun ongezonde drank buitengesmeten en vervangen door vruchtenwater. Onderstaande is mijn favoriet én past helemaal bij mij. Ik weet niet of het nog zo gezond is als je er een dik vet citroen-meringue-taartje bij eet, maar dat is bijzaak. Diezelfde BFF heeft trouwens in haar nieuwe tuin een zwembad. Vorige week donderdag was het overdag pokkewarm (herinnert iemand zich dat gevoel nog?) en leende ik ’s avonds bij haar een bikini om haar zwembad in te wijden. Ik heb haar al verwittigd dat ze deze zomer af en toe gaat thuiskomen en dat ze dan niet moet schrikken als ik daar al lig te dobberen. Ze vond dat best ok. Ze heeft ook gewoon geen keuze vrees ik.
Vos-approved.

Vos-approved.

  • Mijn papa was jarig en we vierden met decadent grote gamba’s.
Gamba, gamba'er, gamba'est.

Gamba, gamba’er, gamba’est.

  • Op mijn werk kwamen ze een paar weken geleden met de aankondiging dat het systeem van loopbaanonderbreking zoals het nu is zou verdwijnen. Ik zag mijn wereld eventjes instorten. Ok, ik weet dat dat een first world problem is, maar kiezen voor een dag minder werken per week heeft bij mij voor zo veel rust in mijn leven en in mijn hoofd gezorgd. Het is een van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen en ik kan het iedereen aanraden. We konden er wel nog voor kiezen om ons volledig resterend saldo LBO in één keer op te nemen, de enige voorwaarde was dat het voor september moest ingaan én de RVA moet ook nog akkoord gaan. Ik moest daar geen twee keer over nadenken en vulde meteen een formulier in om mijn LBO te verlengen tot eind februari 2021. 2021, say whaaaat?! Mijn aanvraag ligt intussen bij de RVA en ik hoop elke dag dat er bij het thuiskomen een brief met de goedkeuring op de deurmat gaat liggen. Duimen jullie mee?
Lifegoals.

Lifegoals.

  • Ik ontdekte een nieuw brunch-adresje, Yeti, in Brussel. Niet goedkoop maar wel ongelofelijk lekker. We aten eggs benedict en Het Vriendje dacht dat “dat wit” slagroom was. Het was een ei. Eggs. Eieren. Weet je wel.🙂
Mmmm, slagroom.

Mmmm, slagroom.

  • Als je hier al langer leest dan weet je dat mijn favoriete seizoen momenteel begonnen is. Het is weer kermis overal, aaaargh! Fantastisch voor mij, minder leuk voor mijn portemonnee. Ik ging naar jaarlijkse traditie met mijn vriendinnen naar de Sinksenfoor, én ik had de week voordien via de radio een hele envelop vol kortingsbonnen gewonnen, woop woop. De Sinkenfoor blijft leuk maar de sfeer is toch niet te vergelijken met de oude locatie. Gisteren ging ik naar die van Mechelen, en binnen een week of twee de eerste en zeker niet de laatste keer naar de Zuidfoor. Ik spaar al een paar jaar na elkaar alle bonnetjes die ik win om er dan ooit eens een heel grote prijs mee te kunnen kiezen. Dit jaar ga ik ze nog eens opsparen. Denk ik…

O. M. G.

O. M. G.


Het resultaat van een jaar of drie punten sparen. Dat piepend geluid dat jullie op de achtergrond horen is mijn portemonnee die aan het hyperventileren is.

Het resultaat van een jaar of drie punten sparen. Dat piepend geluid dat jullie op de achtergrond horen is mijn portemonnee die aan het hyperventileren is.

  • Er is een nieuwe rage in blogland en ik kan niet achterblijven. De bullet journal is helemaal alive en kicking. Er is maar één ding waar ik meer van hou dan van planningen maken en dat is mijn verzameling schriftjes. Deze nieuwe hype, die de twee combineert, is dus helemaal op mijn lijf geschreven. De afgelopen weken sloot ik mij aan bij een Facebookgroep, ik maakte een apart bord op Pinterest, ik zocht het hele web af. Ik heb al een soort design en indeling in mijn hoofd en die ga ik nu eerst in het klad uitproberen. Ik wil graag in september écht starten, dan mogen jullie hier zeker een apart postje over verwachten.
Sommige mensen verzamelen postzegels. Ik verzamel schriftjes. En bruine laminaat.

Sommige mensen verzamelen postzegels. Ik verzamel schriftjes. En bruine laminaat.

  • Mijn BFF en ik zijn nog steeds moedig bezig met onze Start 2 Run-lessen. We zitten intussen aan les 14. Dat is nog niet zo heel erg ver, I know, maar we doen het op ons gemak. We gaan twee keer per week (1 keer samen en 1 keer apart) en soms doen we dezelfde les nog eens opnieuw als we het gevoel hebben dat we nog niet klaar zijn voor de volgende. Tegen het einde van de zomer willen we graag klaar zijn. Op haar verjaardag is het de 5 kilometer van Mechelen en we hebben dat vrijblijvend in ons achterhoofd zitten als doel. Ik loop af en toe mijn aparte les op de loopband in de fitness en ons Evy snapt dat niet goed. Omdat ik uiteraard ter plaatse blijf trappelen tellen de kilometers niet op, en dan zegt ze: “Je hebt al nul komma nul kilometer afgelegd, en je hebt hierbij al nul kilocalorieën verbrand. Goed zo!” Leuk om te weten dat Evy in mij blijft geloven, ook bij nul komma nul.
Geen idee waar ik die 0,4 km dan toch nog haalde. Waarschijnlijk van over en weer naar de wc te lopen.

Geen idee waar ik die 0,4 km dan toch nog haalde. Waarschijnlijk van over en weer naar de wc te lopen.

  • Het Vriendje en ik gingen een week naar Zuid-Frankrijk. Hier plan ik nog een aparte post over met wat toeristische tips, maar onderstaande foto zegt al genoeg denk ik.
De hemel op aarde <3

De hemel op aarde❤

  • Een van mijn vrienden werkt bij Medialaan en ik ging vorige week ’s middags bij hem op het werk eten. Ik viel bijna achterover van het aanbod en de sfeer van hun bedrijfsrestaurant. Bij mij op het werk zitten we gewoon in een steriele witte zaal met (lekkere, dat wel) grootkeuken op ons bord. Bij Medialaan zit je precies in een hippe brasserie terwijl er een kok verse parmezaan over je pasta raspt. En ze hadden zelfs bijgerechtjes, zoals onderstaande gevulde avocado met mango. IK BEDOEL MAAR.
Een toefke hier, een crumbletje daar zeitem.

Een toefke hier, een toefke daar zeitem.

  • De Rode Duivels op het EK. Het mocht niet zijn. Ik word een beetje gek van alle commentaar van de voorbije dagen. Ik vind dat ze het enorm goed gedaan hebben en ik ben trots dat we zo ver geraakt zijn. Ik vind dat je moet supporteren in goede en kwade dagen, en wij laten onze vlag buitenhangen tot het einde van het WK. Tous Ensemble tot het einde! En Poes denkt daar hetzelfde van.
Een halve dichtbij-selfie maken zonder scheel te kijken is niet gemakkelijk, zeg dat ik het gezegd heb.

Een halve dichtbij-selfie maken zonder scheel te kijken is niet gemakkelijk, zeg dat ik het gezegd heb.

En een niet-bewogen-foto maken van een kat met een slinger rond haar nek is nog moeilijker.

En een niet-bewogen-foto maken van een kat met een slinger rond haar nek is nog moeilijker.

  • Ergens in de voorbije weken gebeurde dit.
:'(

En ik weet niet of er in de tweede helft van 2016 nog iets gaat gebeuren dat dit kan overtreffen.

  • Mijn bazin is de afgelopen drie weken op rondreis geweest door Amerika, en ik heb in de tussentijd afwisselend met haar mama voor haar kat gezorgd. Mijn bazin en ik hebben elkaar gevonden in ons bestaan als crazy cat ladies, en ik ben de meter van Ozzie de kat. Ozzie is een asielpoes die mijn bazin rond de kerstperiode in huis haalde. Die eerste weken waren heel moeilijk, het was duidelijk dat Ozzie ergens een trauma had opgelopen. Hij zat de hele dag op een hoge kast in de woonkamer, je kon hem amper aanraken, hij was enorm schichtig. Ik heb toen ook al eens een dagje op hem gepast een toen was het al een overwinning dat ik (staand op de keukentafel, mijn arm zo ver als ik kon uitgestrekt) zijn hoofdje mocht aaien. De laatste maanden is hij ongelofelijk open gebloeid. Hij was nog steeds wat voorzichtig telkens ik binnenkwam, maar de laatste keer dat ik langsging had hij mij volledig aanvaard. Hij kwam op mijn schoot kroelen, hij gaf mij kopjes op mijn gezicht, kneedde mij helemaal tot moes en straalde gewoonweg liefde uit. Dat klinkt misschien niet heel speciaal maar voor Ozzie én voor mijn band met hem betekende dat gigantisch veel.
Ozzie, de brave en voorzichtige versie van Poes.

Ozzie, de brave en voorzichtige versie van Poes.

  • Over katten gesproken én omdat ik weet dat jullie vooral mijn kat gemist hebben de afgelopen maanden, hieronder het bewijs dat Poes Springsteen nog steeds het gesofisticeerde toonbeeld van elegantie is.

My catshake brings all the boys to the yard.

My catshake brings all the boys to the yard.

En nu heb ik zo veel geschreven dat ik een dutje verdien. En als jullie tot hier zijn geraakt, verdienen jullie er ook eentje. Dutjes voor iedereen!

Tot snel (sneller dan 2 maanden in elk geval :))!
XO

 

Droge opmerkingen

Jongens toch. ’t Is me wat. Vorig jaar vertelde ik jullie al dat de verkoopster in onze plaatselijke Yves Rocher mij half stalkte over mijn “toch wel zeer droge huid”. Tot het punt dat ik er enorm ongemakkelijk over werd en ik zo snel mogelijk de winkel weer uit wou. Spijtig genoeg heb ik bij Yves Rocher de perfecte crème gevonden, en moet ik dus om de paar maanden terug naar daar om een nieuw potje te kopen. Ik let er meestal op dat ik alleen binnenga als het andere verkoopsters zijn, maar afgelopen zaterdag zat ik met mijn hoofd ergens anders en voor ik het weet stond ik aan de kassa van dé verkoopster. Alles ging goed en vlot, ik betaalde braaf mijn producten en zij rekende braaf af, zonder veel te zeggen. Maar waarschijnlijk was het bij haar toch al aan het opborrelen, en kon ze zich op het einde van onze transactie toch niet inhouden. Toen ik bijna wou wegwandelen, kwam het er toch nog uit. “Het is voor uw droge huid zeker?” (inclusief bezorgde – en beetje gedegouteerde – blik trouwens)

Mens. In godsnaam. Ik koop een crème waar letterlijk opstaat dat het goedje helpt bij een droge huid. Dan koop ik dat inderdaad daarvoor, en niet om mijn servies mee op te blinken of de wc mee te kuisen.

Ik dacht nog even dat ik overdreef. Dat ik gewoon iemand ben met een dramatische persoonlijkheid, iemand die denkt dat de hele wereld het op haar gemunt heeft en zichzelf regelmatig eens met veel pathos op de grond gooit, “wee mij” kreunend. Is ook een beetje zo. Maar toen begon ik het te vergelijken met andere producten die mensen aanschaffen, en of het sociaal aanvaardbaar zou zijn dat de verkoper daar dan opmerkingen over maakt. Een bloemlezing.

  • Koffiekoeken, bij de bakker: “Zou je dat nu wel doen?”
  • Immodium, bij de apotheker: “Hmmm, weeral de schijterij? Misschien wat minder Mexicaans eten?”
  • Een outfit, in de JBC: “Uw gat is écht wel te dik in die rok.”
  • Een boeketje, in de bloemenwinkel: “Iets goed te maken?”
  • Nieuwe iPhone, in de Mediamarkt: “Zeker dat dat niet boven uw stand is?” (shout out to original gangsta Kris Peeters!)
  • Een volpension reis, bij de touroperator: “Dat is wel tijdens de drukste periode op uw werk, vinden uw collega’s dat niet erg?”
  • Condooms, in de supermarkt: “Goed poepen vanavond hé!”

Conclusie: nee. Gewoon, nee. Als iemand tips heeft voor een betaalbare en goede dagcrème voor de droge huid, die niét van bij de Yves Rocher komt, shoot.

XO

 

Yay & Nay: part VII

Ten eerste: aan iedereen die hier is terechtgekomen via de link naar mijn review op de FB-pagina van Foom:

20160420 welcome to the dark side

Nu ik jullie zo naar hier heb gelokt, ga ik jullie overladen met foto’s van mijn zwarte kat en foto’s van alle ongezonde troep die ik eet terwijl ik probéér om gezond te eten. Maar aangezien jullie hier beland zijn door een review over een high tea met een letterlijke stapel taartjes, denk ik dat jullie dat niet zo erg gaan vinden. Welcome, thank you, come again!

Ten tweede: zie ne keer hier wie er van onder het stof komt gekropen! ’t Is ik! De laatste weken waren zo druk vanwege het leven in het algemeen, maar vandaag is mijn hoofd eventjes helder genoeg om een paar yay’s en nay’s uit mijn toetsenbord te rammen. Wat ik nu dus ga doen. GO!

YAY

  • Ik hielp deze week een collega met een simpel taakje, en ik kreeg daarvoor een zakje mercikes. Dus ofwel is mijn collega mij stiekem aan het vetmesten om mij dan boven het spit te hangen, Hansje en Grietje-style, ofwel is ze gewoon een superlieve schat van een vrouw. Ik gok dat het het laatste is. Yay voor chocolade bedankingen!
Ik zou willen zeggen dat ik er al heb kunnen afblijven maar dat zou een leugen zijn.

Ik zou willen zeggen dat ik er al heb kunnen afblijven maar dat zou een leugen zijn.

  • Heb ik al verteld dat de Oreo-vriendin haar baby heeft gekregen? Omigado, de Oreo-vriendin heeft dus haar baby gekregen!!! Ik ga hier geen foto’s of naam zetten wegens anonimiteit en al, maar jullie moeten mij op mijn woord geloven dat ze om op te vreten is. Niet letterlijk natuurlijk. Wat is dat toch met al dat kannibalisme hier vandaag? Binnenkort is het onze jaarlijkse hoogmis die Het Songfestival heet, en dan neemt ze de mini-Oreo mee. En misschien ook de vriend-van-de-Oreo-vriendin, om de mini-Oreo te entertainen/kalmeren/wiegen. Want de regel van geen geluid maken tijdens de liedjes geldt nog steeds, mini-Oreo of niet. ’t Is niet omdat een van mijn allerliefste vriendinnen de schattigste baby ooit gekregen heeft dat ik opeens soft ga worden hé. (Grapje!) (Misschien.) Yay voor voortplanting! (En ter ere van de mini-Oreo: grappige tweets over baby’s. Ha!)
  • Nu we het toch over baby’s hebben, jullie moeten allemaal naar Planckendael. Moéten! Daar was de laatste maanden een regelrechte babyboom, waardoor er in het hele park kleine versies van de schattigste beesten te zien zijn. Ik zag een kleine maki, de jonge neushoorn, Qiyo de olifant en natuurlijk ook de drie leeuwenwelpjes. We hadden geluk met het tijdstip waarop we er passeerden, want toen we hen tien minuten hadden kunnen bewonderen gingen ze weer naar binnen. Ik weet niet wat het meest entertainend was, de spelende leeuwtjes of de vrouw van middelbare leeftijd naast mij. Zij stond er duidelijk al heel lang te kijken en te kirren, zo lang dat haar kinderen het echt beu waren en wilden voortwandelen. De vrouw moest er niet van weten. “Nog een paar minuutjes jongens, misschien gaan ze nog iets anders doen!” Ze had gelijk verdekke, je ziet niet elke dag drie dollende simba’s. Én intussen is er ook nog een bonobobaby geboren, omg! Allen daarheen dus. Yay voor ons abonnement waar we al heel veel geniet van hebben gehad!
Kijk dan toch hoe Qiyo staat. KIJK DAN TOCH!

Kijk dan toch hoe Qiyo staat. KIJK DAN TOCH!

I die.

I die.

  • De laatste keer dat ik nog eens een les Start 2 Run deed was op 24 december 2015. Jep. Daarna was het Kerstmis en daarna was het Nieuwjaar en daarna kwam het leven in de weg te staan. Ik liet alles een beetje vallen, en geraakte dus niet verder dan les 21. Ik zou daarover kunnen jammeren en klagen maar c’est la vie en ik ben klaar om er terug in te vliegen. Gelukkig moet ik het niet alleen doen, want mijn BFF heeft beslist om ook de lessen te beginnen volgen. We gaan vanaf deze week elke donderdag afspreken om samen een les te doen, en de andere les doen we dan alleen. Een goed systeem, want je kan die ene les alleen niet skippen zonder het schema van de ander in de war te brengen. We hebben zelfs al een teamnaam. Uiteraard. Volgende stap: gepersonaliseerde T-shirts laten maken. Yay voor samen lopen met buiten Het Vriendje de enige persoon die getuige mag zijn van mijn ontploft zweethoofd!

NAY

  • Deze week ga ik in de fitness naar een proefles yoga. Mijn therapeute heeft tot de zomer vakantie, dus ik heb in de tussentijd iets nodig dat mij wat kan ontspannen. Ik wou eigenlijk naar een echt yogacentrum gaan, tot ik de prijzen van die lessen zag. Jawaddedadde. Dus ik ga het eerst eens in de fitness proberen, waar de lessen toch al inbegrepen zijn in mijn maandabonnement, voor ik mij een superdure tienbeurtenkaart ergens anders aanschaf. Ik hoop dus dat het zal meevallen. En ik hoop ook dat er niet te veel protten gelaten worden. Tijdens de vorige yogalessen die ik volgde, een jaar of tien geleden met mijn mama, werden er scheten gelaten à volonté. En blijkbaar is dat normaal, hoorde ik nadien van een paar andere yoga-liefhebbers. Ofwel gingen wij gewoon allemaal naar heel bedenkelijke lessen. Het zal wel dat laatste zijn. Nay voor veel te dure hobby’s waar dan ook nog een kans op vergassing bestaat!
  • Het feit dat ik nog tot morgen moet wachten met het opendoen van mijn cadeautje voor secretaressedag, aaargh. Nay voor jeukende vingers (en natuurlijk ook yay voor mijn lieve bazin)!
Cadeautjes en dreigementen, altijd een topcombinatie.

Cadeautjes en dreigementen, altijd een topcombinatie.

  • Sinds vorige week ben ik de verpersoonlijking van het spreekwoord “hoogmoed komt voor de val”. Ik reed ’s morgens in de file richting Brussel, en op de E19 was de politie iedereen aan het tegenhouden die het parkeerterrein van Peutie gebruikte om een paar honderd meter file te omzeilen. Ik vind het vreselijk egoïstisch als mensen dat doen, dus ik was mij daar enorm mee aan het amuseren. Ik kon mijn geluk niet op en was zo blij dat die asociale zakken allemaal aan de kant werden gezet. Ik was zelfs zó blij en de politie zó aan het aanmoedigen dat ik niet had gezien dat het verkeer terug tot stilstand was gekomen. En ik dus maar recht in het gat van de camion voor mij gereden ben. Whoopsiedaisy! De camion had gelukkig niets (ik rijd met een Smart dus hij had zelfs niet eens gevoeld dat er iets gebeurd was), en ik zelf ook niet, maar mijn arm autootje heeft wel wat schade. Volgende week mag hij binnen in de garage en zal ik maar wat geld van mijn spaarrekening halen. Maar kom, ik mag niet zagen want het is volledig mijn eigen schuld en wie zijn gat brandt… Nay voor instant karma!

Dus, wat hebben we vandaag geleerd? Altijd je collega’s uit de nood helpen, goed opletten op de baan en GA NAAR PLANCKENDAEL! Tot volgende keer🙂 XO

 

Link foto dark side

High Tea bij Foom in Mechelen: review!

Ik ben 28 jaar oud. Dat heeft een paar gevolgen. Ik kan niet meer elke dag een volledig groot paasei eten zonder dat er terug af te moeten zweten in een paar zumba-sessies. Voor mij is een vrijdagavond al vrij wild als ik er in slaag om tot na 23u op te blijven. En ik heb onlangs ontdekt dat ik grijs word, in mijn WIMPERS! (echt serieus waar, ik heb een week lang rondgelopen met één witte wimper, hij is nu verdwenen maar toch). Maar er zijn ook leuke dingen aan mijn leeftijd. Ik kan alles van de Ikea helemaal in mijn eentje in elkaar vijzen like a boss. Ik ben een nineties-kind dus alle lijstjes van Buzzfeed zijn persoonlijk voor mij geschreven. Én onze generatie heeft een hippe en funky naam: millennials. En wat doet een brave millennial in het weekend, als hij of zij het niet te druk heeft met vinylplaten kopen of een DIY van Pinterest te maken/verknallen? In een koffiebar gaan zitten dedju!

20160407 foom 1

Gelukkig schieten de koffiebars de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond en is er dus keuze genoeg. De meeste zijn als 13 in een hipsterdozijn, maar er zijn er een paar die overeind blijven door hun originaliteit en hun kwaliteit. En daar is Foom in Mechelen er duidelijk eentje van. Foom zit sinds een paar maanden op een heel goede locatie in het centrum van de stad. Ik ben er al een paar keer superlekker gaan eten (aanrader: de american pancakes als ontbijt en de boterham met brie en pompoenkastanjecrème als lunch), maar het absolute hoogtepunt moet toch wel hun high tea zijn. Zo goed dat ik er een hele post aan wou wijden.

20160407 foom 2

Een afternoon tea gaan drinken, dat moet je doen met je BFF. Dat is verplicht bij wet. Ik sleurde die van mij mee naar Foom op een vrijdagnamiddag. We werden heel vriendelijk ontvangen en kregen een knus tafeltje naast een meneer die het hilarisch vond hoeveel foto’s we namen van ons eten. Na een paar minuutjes van het interieur bewonderen kregen we de uitleg over de high tea. We hadden keuze tussen de “gewone” versie, waar je een étagère vol hartig en zoet lekkers krijgt samen met twee warme drankjes van de kaart, of we konden gaan voor de versies met een glaasje prosecco of twee glazen huiswijn. Wij kozen voor de gewone versie met een smakelijke rooibosthee.

20160407 foom 3

We moesten niet lang wachten voor onze étagère voor ons werd uitgestald. Op het onderste schoteltje lagen de hartige lekkernijen: lichtgrijs brood met roomkaas, zalm en komkommer, donker brood met brie en pompoenkastanjecrème, een wrap met kip en een zalig sausje, en een paar stukjes kaas. De middelste laag was voorzien van scones (met bijhorende citroencustard, confituur en room), tiramisutaart, citroentaart en koekjes met witte chocola. Bovenaan lagen de kleinste hapjes: macarons, koekjes van een soort zanddeeg, broodpudding en brownies. Van alles waren er twee porties voorzien, waardoor je niet moet beginnen vechten over wie wat krijgt, ook handig. En o, voor ik het vergeet, er lagen ook een paar rode besjes, waardoor de hele étagère eigenlijk gewoon health food werd. Ahum. En jezusminajozef wat was alles lekker. De wrap met kip en de tiramisutaart waren de hoogtepunten van de hele piramide. Het was leuk dat we de keuze hadden om buiten thee nog een andere warme drank te bestellen. Wij zijn allebei theelovers dus voor ons zou alleen thee prima geweest zijn, maar ik weet bijvoorbeeld dat Het Vriendje eerder koffie zou willen bestellen. Een ander toppunt aan Foom is het hippe interieur, en het personeel. Iedereen die ons bediende was supervriendelijk en behulpzaam. Ik sta elke keer weer te kijken van wat zij op hun jonge leeftijd uit de grond hebben kunnen stampen.

20160407 foom 4

Om er geen volledig slijmfestijn van te maken, heb ik toch nog een puntje van kritiek. De broodpudding vond ik niet geweldig, dat is waarschijnlijk gewoon persoonlijke smaak. Maar de macarons. Die arme macarons. Ik had ze tot het laatst bewaard omdat ik echt gek ben van macarons, en je weet wel, save the best for last. maar dat had ik beter niet gedaan. Ze waren écht niet te eten. Droog, korrelig, smakeloos. Geen goeie afsluiter dus. Maar soit, als ik één puntje aftrek voor de macarons maar er twee terug bijgeef voor al de rest, dan komen we toch nog altijd aan een dikke 10 op 10! Spijtig dat je van taartjes niet vermagert, of ik zat er nu al terug.

Praktische info: Je vindt Foom op de hoek van de Sint-Katelijnestraat en de Wollemarkt in Mechelen. Er is meestal wel plaats om te zitten, maar voor de high tea moet je wel op voorhand reserveren! Meer info op hun website. Nog een laatste opmerking: als je ook wil gaan genieten van al dat lekkers, prop je dan ’s middags niet al helemaal vol! De porties zijn royaal, dus de high tea geldt eigenlijk als een volledige maaltijd.

(Mini-disclaimer: De foto’s van het eten trok ik zelf, die van het interieur haalde ik met toestemming van de site en Facebook van Foom. Ik kreeg de high tea niét gratis in ruil voor een positieve review, ik ben gewoon een superfan en betaalde er zelf voor met mijn eigen centjes🙂 )

Yay & Nay: part VI

Weten jullie wat tof is aan de Yay & Nay? Ik kan dat doen wanneer ik wil. Als ik de Zamenvattende Zondag (#neverforget) een dagje te laat maakte, dan voelde ik mij schuldig. Want ja, een Zamenvattende Zondag, da’s staat een beetje onnozel zo op een andere dag. Maar met de Yay & Nay doe ik gewoon mijn goesting. Wil ik hem maken op zondag? Ok hoor, maar een andere dag is even goed. Wil ik hem eens een week niet doen? Geen probleem. Dat zorgt voor een beetje rust in mijn hoofd. Nu alleen nog de tijd vinden om terug wat meer “tussendoortjes” te schrijven, en dat komt hier allemaal goed. Maar op dat vlak ben ik op de goede weg. En dat brengt mij naadloos bij mijn eerste Yay…

YAY

  • Overmorgen is mijn derde vrije vrijdag er al! De eerste was heel overweldigend. Ik heb toen, samen met mijn lieve mama, heel ons huis van boven tot onder gekuist. Nadien ging ik met mijn scooter naar de garage, naar de bib, en naar de Delhaize. Rond 18u30 kwam ik volledig uitgeput terug thuis. Ik dacht toen wel even: “Ga ik nu echt minder verdienen om mij dan op die vrije dag nog meer uit te putten dan anders?” Maar dat gevoel was al snel over. De dag nadien besefte ik al wat voor een genot zo’n extra vrije dag is. Door op vrijdag komaf te maken met alle stomme klusjes, had ik de zaterdag niets meer te doen. Ik sliep uit, ging uitgebreid lunchen en rondlummelen met Het Vriendje, had tijd om te lezen,… Vorige vrijdag was ook al een iets normalere vrije dag. Ik deed het huishouden in de voormiddag, en in de namiddag had ik dan (opgelet, vreselijk irritant mode-woord in aantocht!) me-time. De twee weekenddagen nadien waren enorm druk en volgepropt met activiteiten, maar ik had het gevoel dat ik dat mentaal beter aankon omdat ik vrijdag al wat rustige tijd voor mijzelf had gehad. Dus ik kan wel zeggen dat ik al heel tevreden ben over mijn 4/5-experiment. Misschien zal dat wel wat anders zijn aan het einde van de maand, als mijn verminderd loon gestort wordt🙂 Maar dat zien we wel als het zover is. Yay voor een betere indeling van mijn tijd!
Officiële regel: op uw 4/5-dag moet ge uw zebra-sloefkes aandoen. Staat zo in het wetboek.

Officiële regel: op uw 4/5-dag moet ge uw zebra-sloefkes aandoen. Staat zo in het wetboek.

  • Ik zou graag hebben dat jullie allemaal Mango Brown volgen op Instagram. Mango heeft een crazy cat dude als baasje/slaaf, en die twee hebben de meest fascinerende conversaties. De laatste filmpjes zijn zo schattig dat ik mij moest inhouden om mijn gsm niet tegen de muur te gooien. Kendet. Yay voor sprekende mango’s!
  • Over kattenfoto’s gesproken. Mijn vader zit op Whatsapp. Ik communiceer zo met hem door foto’s van de meest random dingen in ons leven door te sturen. Deze week kreeg ik al een ietwat onscherpe foto van een zelfgemaakte pizza en vijf foto’s van hun (vroeger mijn) kat Buckley. Yay voor vaders die mee zijn met de laatste technologie!
Zo kreeg ik er vijf, allemaal vanuit een andere hoek getrokken. Love it.

Zo kreeg ik er vijf, allemaal vanuit een andere hoek getrokken. Love it.

  • Vorige week nam ik op maandag een dagje vakantie. Ik hoor het jullie al denken: “Vos, wanneer werk jij eigenlijk nog wél?”🙂 Een van mijn vriendinnen was jarig en ik had een verrassing voor haar geregeld: een setbezoek bij Thuis! We kregen een rondleiding door alle sets, mochten een opname van een scène bijwonen, namen een kijkje bij de regie, kleedsters, schmink,… Een ongelofelijk toffe ervaring. Heel veel kan en mag ik er niet van vertellen, want ik heb een document ondertekend waardoor ik €5000 moet betalen per inbreuk van hun confidentialiteit. En ik heb amper €50, dus ik ga mij daar niet aan wagen. Maar ik kan wel zeggen dat mijn respect voor die grote ploeg mensen al groot was, en alleen nog maar in tienvoud gestegen is. Yay voor hardwerkende ploegen, en een speciale Yay voor Lies die een geweldige rondleiding gaf!

NAY

  • Het was al lang geleden, maar ik heb nog eens een boek niet uitgelezen. Het stond nochtans al heel lang op mijn leeslijstje, én heeft een deftige score op Goodreads. Trouwens, voor iedereen die graag leest en het nog niet gedaan heeft: maak een Goodreads-account. Geloof mij. Zo’n verrijking van je lees-leven, ’t is niet te doen. En word dan ook ineens vriendjes met mij! Maar dus, dat boek. Ik heb het over We Are All Completely Beside Ourselves van Karen Joy Fowler. Ik ga niet vertellen waarom ik stopte met lezen, want spoilers, maar ik wil wel zeggen dat het is vanwege de plot twist ergens halverwege. Degenen die het boek al gelezen hebben zullen zeker weten waarover ik het heb. Het was mij op de blogbrunch al gezegd; als je op dat punt in het boek komt ga je er ofwel van houden of het haten. En bij mij was het dus dat laatste. Vroeger las ik een boek altijd volledig uit, ook als ik er maar niets aan vond. De laatste jaren heb ik dat principe overboord gegooid. Het leven is te kort en mijn leeslijstje is te lang om mijn tijd te verdoen aan slechte boeken. De dag nadien begon ik in Wonder van R.J. Palacio, en ik las hem twee dagen later al uit. Vijf Goodreads-sterretjes en een bank vooruit! Komend weekend gaan we een weekendje weg en ik weet nu al dat mijn e-reader overuren gaat kloppen. Zalig. Nay voor belachelijke plot twists!
  • Pink Ambition. Ik wil hier eigenlijk gewoon zelfs geen woorden aan vuilmaken. Gewoon nee. Nee. En dat DJ-duo uit The Sky is the Limit. Nee. En Marvin en Luc en Haroon en Shane en Shady uit Temptation. Nee nee nee. Er zijn tegenwoordig zo veel programma’s die ik wil volgen, dat ik het gewoonweg allemaal niet kan bijhouden! Misschien moet ik binnenkort eens een speciale Yay & Nay maken over de tv-programma’s van de voorbije maanden. Ik weet nu al dat ik mij daar niet ga kunnen houden aan één A4’tje. Oeps. Nay voor irritante reality-tv-personages!
Nee.

Nee.

  • Mijn mol ligt uit De Mol! (als je de aflevering van deze week nog niet gezien hebt: spoiler alert) Tot vorige week was ik ervan overtuigd dat Bruno de mol was. Toen viel hij af (en bleek dat hij dat broodje dus écht niet op kreeg in zes minuten, wtf?), en werd Stijn mijn hoofdverdachte. Ja, niet dus hé. Maar wie is het dan wel?! Ik kan echt niet geloven dat het Cathy zou zijn. Het Vriendje denkt al sinds de derde aflevering dat het Hanne is, maar dat zie ik ook niet. Dan hebben we alleen nog maar Gilles. Goeie ouwe Gilles. Ik weet het écht niet. Moest ik geld moéten inzetten op iemand, dan zou ik toch voor Gilles gaan. Volgende week zullen we het weten, ik kan al bijna niet meer wachten. Nay voor een arm gansje 12 kilometer meesleuren in een mandje!
Het gezicht van Gilles en de volledige lichaamshouding van Hanne beelden uit hoe mentaal gesloopt ik mij voel na elke aflevering van De Mol.

Het gezicht van Gilles en de volledige lichaamshouding van Hanne beelden uit hoe mentaal gesloopt ik mij voel na elke aflevering van De Mol.

Zeg. Euhm. Trouwens. Weten jullie wat ik heel leuk zou vinden? Als jullie mijn Facebookpagina leuk zouden vinden? Merci hé❤

Tot snel XO

 

Bron foto Jill
Bron foto De Mol

Doe ne keer zot: blogbrunch!

Gisteren was het Internationale Vrouwendag. Een paar dagen eerder omringde ik mij nog door een groep vrouwen met één gezamelijke interesse: bloggen. En moest ik niet spontaan het zuur krijgen van termen als ‘straffe madammen’ en ‘vrouwen met ballen’ (*kots*), dan zou ik die woorden toch echt wel gebruiken om hen te omschrijven.

Totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Het begon allemaal een paar maanden geleden. Ik kreeg van Het Vriendje voor mijn verjaardag de blogcursus ‘Meststoffen voor jouw Blog’ van de geweldige Kathleen cadeau. Voor degenen die trouwens iets meer willen halen uit hun blog en wat inspiratie of een duwtje in de rug willen, allen daarheen. Een deel van de cursus is een gesloten Facebookgroep, waar je met de andere cursisten kan praten en ideeën uitwisselen. Een paar weken geleden kwam er het idee om elkaar ook eens in het echt te ontmoeten, op een heuse blogbrunch. Een paar enthousiaste reacties en een doodle later was de datum daar: 6 maart.

Ik heb vrij lang getwijfeld om mij in te schrijven. Ik ben openhartig, luid en op mijn gemak bij mijn goeie vrienden, maar bij vreemden kan dat al wel eens wat minder zijn. Véél minder als ik eerlijk ben. Ik heb ook de neiging om te veel onzin uit te kramen als ik zenuwachtig ben. Én was ik geen te kleine naam tussen al die andere grotere blogs? Ik raapte al mijn moed bij elkaar, schreef mij toch in, en zondag stapte ik op de trein en reed ik van mijn comfort zone naar Antwerpen-Berchem.

Nog een totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Nog een totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Uiteindelijk heb ik mij zenuwachtig gemaakt voor niets. De eerste minuten waren een beetje spannend, omdat je jezelf dan in een groep moet gooien waar je niemand kent. Maar we zaten bijna allemaal in hetzelfde schuitje, en toen we aan het eten waren was de sfeer al wat losser. Na het eten schoven we de tafels opzij zodat we wat vlotter met elkaar konden praten. We taterden vlotjes over bloggen, boeken, baby’s, fietshelmen, loopbaanonderbreking, taart, tattoo’s,… Het werd met momenten zelfs vrij diepzinnig, wat ik niet verwacht had bij mensen die ik eigenlijk van haar noch pluim ken.

Moraal van het verhaal: af en toe moet je ne keer zot doen. En ne keer zot doen, dat is nog tien keer zo plezant als het in het gezelschap van 18 andere blogsters is.

Laatste totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Laatste totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Merci aan Gerhilde voor de top-organisatie, merci aan Bar’rique voor de perfecte ontvangst en het superlekkere eten. Merci aan Annelies, Anske, Bibiane, Caroline, Cathy, Gerhilde, Joke, Kathleen, Kelly, nog een Kelly, Marieke, Mieke, Patricia, Saar, Sabrina, Sofie, Stephanie en Tine voor het gezelschap. En tien keer merci aan Kathleen, want zonder haar en haar cursus was dit in de eerste plaats niet mogelijk geweest.

En dan nog een boodschap van algemeen nut: omdat ik blijkbaar toch een beetje te hard onder de indruk was van het hele gebeuren, vergat ik foto’s te nemen. Er staan sowieso wel foto’s op de blogs van de andere brunchsters, dus klik zeker door hierboven. Maar ik kan jullie toch niet op jullie foto-honger laten zitten, en daarom heb ik deze post gevuld met een reeks van Poes-pics. Helemaal ingeduffeld tijdens haar zondagnamiddagdutje. OMG. Graag gedaan.

Tot snel! XO