Ik heb gisteren geen Zamenvattende Zondag geschreven. Hiervoor de diepste excuses vanuit de donkerste krochten van mijn hart. Maar ik had wel een goed excuus; ik kon amper bewegen. Zaterdag ben ik, samen met een paar vrienden, naar Scherpenheuvel gestapt. Ik ga hier al meteen mijn eerste zzzzintuig van maken, zie!

Gevoeld: Veel pijn. Daarom heb ik gisteren niet geschreven, alles deed pijn. Zelfs typen. Maar ik begin beter bij het begin; we zijn dus opnieuw naar Scherpenheuvel gestapt! 40 kilometer! De vijfde keer al! Misschien heb je een paar jaar geleden de aanleiding voor de eerste wandeltocht wel gelezen, hier zo. Grappig om dat nog eens terug te lezen trouwens, en te beseffen dat ik de droom die ik in die post beschrijf gewoonweg écht waargemaakt heb en naar Compostela ben gestapt. Maar we zijn de voorbije jaren dus blijven volharden in de Scherpenheuvel-boosheid, en elk jaar slepen we ons weer naar daar. Ik heb het al drie keer, waaronder eergisteren, volledig gehaald. Twee keer heb ik onderweg moeten opgeven omdat ik te veel pijn had. De samenstelling van de groep is intussen ook een beetje veranderd, het eerste jaar waren we met drie en dit jaar waren we al met vijf. De tocht op zich blijft elk jaar hetzelfde, de stopplaatsen ook. We gaan ook telkens na afloop eten in een heel grappig Chinees restaurant. De supporters, die ons ’s avonds aan de basiliek komen opwachten, gaan dan ook mee. Zij kunnen dan nog rechtop zitten, de stappers liggen meestal te kreunen met hun gezicht op tafel. Na 40 kilometer is schaamte een woord dat niet meer in ons woordenboek staat. Het is wel het eerste jaar dat ik de dag nadien zo veel pijn heb, maar eigenlijk is het mijn eigen schuld. Ik had een grote blein aan de achterkant van mijn linkervoet, waar ik ’s middags braafjes een Compeed had opgeplakt (drie dikke kussen voor mijn BFF, de uitvinder van Compeed!). Toen ik ’s avonds terug thuis kwam, liet ik mijn voeten weken in wat water. De plakker kwam een beetje los langs de zijkant, dus ik vond het een grandioos idee om hem er gewoon af te trekken. Waardoor ik die blein volledig kapotscheurde, en ik nu met een open wonde op mijn voet zit. Auw. De wonde zit net op mijn hiel, waar er dus plooien in mijn hielhuid (graaf woord) zitten. Dus bij elke stap die ik zet, scheur ik dat ding gewoon terug open. Nog eens, auw. Dus vergeef het mij, liefste lezertjes, maar gisteren was ik echt niks waard.

I love you Compeed ❤

Geproefd: Veel te veel brol. Het was een drukke week op het werk, dus ik heb geen enkele middag een “echte” maaltijd gegeten. In onze koffiekamer op het werk kan je gelukkig wel broodjes, pasta of een panini krijgen, maar na een week heb ik het daar echt wel mee gehad. Wat ik in de week ’s avonds heb gegeten kan ik mij al niet meer herinneren, dus bijzonder voedzaam zal het niet geweest zijn. Vrijdagavond zijn we naar een quiz geweest, waar er bitterballen waren. Zaterdagavond heb ik zoals gezegd chinees gegeten in Scherpenheuvel, gefrituurde kippenballetjes. Yummie. En dan heb ik het nog niet over alles wat ik onderweg heb binnengespeeld, onder het mom van een-hele-dag-wandelen-dan-mag-je-fretten-wat-je-wil. Zondagavond was er niets in huis, en had ik te veel pijn om creatief te zijn met restjes, dus dan hebben Het Vriendje en ik pizza besteld. Waar we allebei ’s nachts om 4 uur een beetje mottig van zijn geweest. Verdiende loon!

Gehoord: Dat mijn mama, die ook directiesecretaresse is, mijn blogpost over tafelpoten gebruikt heeft als voorbereiding voor haar eigen functioneringsgesprek met haar baas. Daar word ik nu eens simpelweg gelukkig van.

Gezien: De aflevering van Kroost die over Eddy Wally ging. Komen Eten, waar het burgemeester-week was. Cordon, uiteraard. Maar het is niet wat ik héb gezien waar ik mee bezig ben, maar wel wat ik zál zien. Dit weekend was er namelijk een marathonuitzending van True Detective, een relatief nieuwe serie met Matthew McConaughey en Woody Harrelson. Ik heb er alleen nog maar goeie dingen van gehoord, en nu staan er opeens acht afleveringen te wachten op mijn trouwe digibox. Als ik niet nog half kreupel was, zou ik een vreugdedansje doen.

Geroken: De zon. Ik zal zeker niet de enige zijn die dat vindt, dat de zon een eigen geur heeft. Zaterdag is het de hele dag heel mooi weer geweest, ideaal om 40 kilometer door de Vlaamsche steden rond te huppelen. En het was de eerste keer dit jaar dat ik de zon echt kon ruiken, en ik rook dat het goed was. Ik was zelfs aan het einde van de dag een beetje gebruind! Ok, eigenlijk was ik verbrand. Maar laat mij nu maar in mijn illusie leven dat ik bruin ben en niet rood. Bedankt.

Tot snel!
xo

Bron foto

De week is zo snel gevlogen, het is gewoonweg al tijd voor de tweede editie van Zamenvattende Zondag! Normaalgezien zou ik vrijdagavond een postje geschreven hebben over mijn functioneringsgesprek van die dag op het werk, maar ik mocht ’s avonds onverwacht mee naar een muziekquiz! Wat een geweldig bruggetje naar het eerste zzzzintuig…

Gehoord: Veel muziek. Heel veel muziek. Van alle tijden, alle genres, alle talen. Vrijdagavond mocht ik dus, zoals gezegd, meedoen aan een muziekquiz. Het Vriendje heeft een vast quizploegje, en ik mag af en toe inspringen als er iemand ziek is of niet mee kan doen. Altijd leuk, want ik heb meestal niet heel veel inbreng, maar omdat de rest zo slim is mag ik meestal op het einde van de avond ook met een mooie prijs naar huis. Bij de quiz van vrijdag heb ik wel goed mijn steentje bijgedragen. Wat wil je, er was elke ronde een vraag waarbij je moest zeggen welke artiest meezong/rapte op een plaat van Jay-Z. En ik wist wie de beroemde vader van Miley Cyrus is (haha, nu zitten jullie sowieso de rest van de dag met Achy Breaky Heart in jullie hoofd). Maar het mocht toch niet baten, we eindigde 20^ste van de 46 ploegen. Wat blijkbaar best nog meeviel, want de quiz heeft de reputatie van heel moeilijk te zijn. Volgende week doen we opnieuw mee aan een quiz die we vorig jaar gewonnen hebben, duimen maar dus!

Gezien: Op tv bitter weinig spijtig genoeg. Mijn digicorder staat op ontploffen vrees ik. Deze week waren er twee collega’s op het werk ziek, dus ik heb elke dag lang gewerkt en de meeste avonden had ik nadien ook nog plannen. Deze namiddag heb ik wel niets anders gedaan dan naar Gossip Girl en Days of our Lives kijken, dus mijn dierbare tv is al iets minder kwaad op mij.

Geroken: Gisteren heb ik een fles oude balsamicoazijn leeggegoten in de pombak. Hoewel, “leeggegoten” is een woord dat veel te vlot klinkt voor die operatie. De fles stond al een paar maanden zomaar wat te staan in onze keuken, en telkens we ze wilden gebruiken kregen we er maar een paar druppeltjes uit, en die druppeltjes waren ook niet meer zo lekker. Gisteren hebben we onze keuken opgeruimd, en de fles moest wijken voor een mooi nieuw exemplaar. Ik wilde ze niet in de glasbol gooien met nog azijn in, ecologisch als ik ben, dus ik dacht: “Ik giet die gewoon snel uit.” Jawadde mannekes. Dat vlotte langs geen kanten, het kwam er maar druppelsgewijs uit, iets hield de vlotte doorgang tegen. Ik heb geen geduld, dus ik ben er in beginnen keuteren met een schaar. Opeens, PLOP. Het leek wel een beeld van een bevalling, waarbij de baby tijdens die laatste seconden opeens uit de moeder floept. Maar in plaats van een schattige verrimpelde baby, kwam er de grootste balsamico-snot-prop die ik ooit gezien heb uit. En stinken, STINKEN. Wat hebben we vandaag geleerd? Als je een fles balsamico-azijn laat verpieteren, vormt de inhoud spontaan uit zichzelf een zwarte blubberige brij die stinkt naar de aars van Satan.

Geproefd: Donderdagavond de vreemdste combinatie van eten ooit. Ik moest mij van het werk haasten naar een afspraak bij een vriendin om mijn nagels te laten doen, en daarna moest ik mij nog haasten naar de fitness. Ik was vergeten dat ik tussendoor nog een maaltijd moest eten ook, en er was niets volwaardig in huis. En wat doe ik meestal in zo’n geval? Gewoon alles wat ik kan vinden dat enigszins eetbaar is combineren. Dus ergens tussendoor heb ik op 5 minuten tijd een beetje groentenpuree, 6 surimisticks, een pakje chips van de weight watchers (gemaakt van aardappels dus op dat moment een ideale koolhydratenportie) en een Petit-Lu-beertje gegeten. En later op de avond ook nog stukjes banaan met daarop wat pindakaas gesmeerd. Ik krijg al opnieuw het zuur als ik er aan terugdenk.

Gevoeld: Liefde voor Het Vriendje toen hij mij woensdagmiddag spontaan voorstelde om ’s avonds op zijn kosten iets te gaan eten. Blijdschap op het hysterische af toen ik las dat er dit weekend een stockverkoop was van mijn favoriete online papierwarenwinkel. Vermoeidheid door het vele werk. Spanning, omdat ik gisteren meer dan 20 centimeter van mijn haar heb laten knippen. Daarna opluchting omdat het resultaat wel geslaagd is. En ook een beetje schuldgevoelens, omdat ik van plan was vrijdag te bloggen en het niet heb kunnen doen, en ik wil niet dat jullie denken dat ik het nu alweer opgeef. Daarom zeg ik jullie dus bij deze al…

TOT MORGEN!

Ik heb hier zowaar een categorie in het leven geroepen! Alsjemenou! Vanaf nu is de laatste dag van de week dus Zamenvattende Zondag hier op mijn blogske. En om helemaal in allitererende stijl te blijven, ga ik dat doen aan de hand van de zzzzzintuigen.

Gezien: Vrijdagavond ben ik naar de cinema gegaan, en ik ben naar de film van 19u45 én naar die van 22u15! Eerst heb ik “300: Rise of an Empire” gezien. Ik was een grote fan van de eerste 300-film, en dit is tegelijkertijd een prequel en een sequel. Klinkt ingewikkeld, maar eigenlijk komt het er op neer dat de eerste film zich afspeelt in het midden van de tweede. Ok nee, dat klinkt gewoon even ingewikkeld. Deze tweede film is wat minder qua verhaal, en heeft iets te veel gekunstelde dialogen, maar de beelden zijn nog altijd heel indrukwekkend. En de halfnaakte sexy venten kunnen ook geen kwaad. Om 22u15 zijn we naar “Snowpiercer” gegaan. Ik had er nog niets over gehoord, geen trailer gezien, alleen nog maar een goede recensie gelezen in P-Magazine. En wow, de P had zoals gewoonlijk weer gelijk! Ik denk dat hij 4 P’tjes had gekregen, maar ik zou hem zeker 5 Voskes geven. Het verhaal is simpel. De wereld is naar de knoppen, en al het leven op aarde is uitgeroeid. De enige overlevenden zitten op een heel lange trein, die constant rond de wereld rijdt. De lagere klasse zit achteraan, de elite vooraan. Op een dag beslist het plebs dat het genoeg geweest is, en dat ze naar voor zullen proberen te geraken. Superspannend, onverwachte wendingen, goed geacteerd en een heel origineel plot. Een dikke vette aanrader!

Gehoord: Veel gezaag op de trein, in het kader van een wedstrijdje wie-heeft-het-meest-oppervlakkige-miserie-in-het-leven tussen twee vrouwen die elkaar al een tijdje niet meer gezien had.

Geroken: Al zeker niet mijn eigen zweet, ik moest normaalgezien deze week 3 keer naar de fitness en 1x naar zumba. Alleen de zumba is mij gelukt. Maar ik heb goeie excuses: mijn fitness-buddy is nonkel geworden, en moest dus bij zijn nieuwe neefje zijn. En vrijdag zijn we naar de cinema gegaan in plaats van de fitness. Da’s ook een, euhm, geldig excuus?

Geproefd: Een waanzinnig lekker stuk taart met witte chocolade en speculoos. Kwijl. Zaterdag had ik afgesproken met een vriendin om een dagje Gent te doen. Het hoogtepunt van de dag was een bezoekje aan Julie’s House, waar je de allerlekkerste cupcakes en taarten kan eten. Het is er altijd heel druk, en er is niet zo veel plaats, dus een zitplaatsje krijgen is moeilijk. De laatste drie keer is het mij niet gelukt, en moest ik mij tevreden stellen met een take-away-cupcake. Ook lekker, maar binnen hangt er een heel gezellige sfeer, dus zitten is echt wel een meerwaarde. Deze keer was het mij dus gelukt, hoera! Zeker inplannen bij je volgende bezoekje aan Gent (wel goed het adres opzoeken, ze zijn momenteel werken aan het uitvoeren aan het huis dus er staan een paar grote stellingen voor, we zijn er zeker drie keer gewoon voorbijgelopen).

Gevoeld: Vooral veel blijdschap. Ik heb een paar jaren achter de rug waarin het glas niet altijd halfvol was, om het met een eufemisme te zeggen, maar de laatste tijd heb ik het gevoel dat ik terug op mijn plooi aan het vallen ben. Ik denk dat een mens soms niet helemaal beseft hoe slecht hij zich voelt, totdat hij zich terug beter voelt. Ik weet niet of dat logisch klinkt? Deze week heb ik, vooral op het werk, een aantal keer heel hard luidop gelachen. Écht gelachen, hahaha-gelachen, niet zomaar mijn mondhoeken naar boven getrokken omdat het moet. En toen dacht ik bij mijzelf: “Dat was precies al een tijdje geleden.” Leuk.

Tot volgende week!