Het beste van 2015: Voelende Vrijdag

We zijn alweer bij de laatste dag van deze Zamenvattende week gekomen. Ik ben er een beetje mentaal van uitgeput, dus ik vrees dat ik de komende week even op mijn effe moet komen en dat hier niet veel zal verschijnen. Ik moet maandag ook weer gaan werken dus dan moet ik sowieso weer wennen aan de dagelijkse routines. Maar we zijn hier niet om het te hebben over wat nog moet komen, maar wel over wat geweest is. Vorig jaar maakte ik deze post aan de hand van een paar kernwoorden, en dat leek mij dit jaar alweer een goed idee. If it ain’t broke, don’t fix it zeker? Hier gaan we!

VOORUITGANG

20160107 kroatie

De afgelopen weken heb ik regelmatig teruggeblikt op het voorbije jaar. Omdat ik het zelf wou, omdat ik de vraag kreeg en omdat dat nu eenmaal is wat je doet eind december. Ook mijn vraag-per-dag-schriftje vroeg mij wat het beste moment van het afgelopen jaar was. Ik schreef als antwoord dat mijn vakantie in juni de beste weken van het jaar waren. Het was niet alleen de eerste keer dat ik zo veel vakantie (drie hele weken!) nam, maar het was ook een ideale mix van thuisblijven en weggaan. De eerste week gingen we met mijn ouders naar Kroatië, de tweede week was ik alleen thuis terwijl Het Vriendje moest werken, en de week nadien gingen we naar “ons” Roompotpark in Nederland. In Kroatië voelde ik mij af en toe weer mijn oude zelf. Vroeger was ik eerder een free spirit die wel hield van avontuur, maar onder andere door mijn angstprobleem is dat de afgelopen jaren serieus verminderd. Maar daar in Kroatië kwam af en toe de oude ik weer boven. Ik ging spontaan in mijn ondergoed in de zee zwemmen omdat ik gewoon niet kon wachten tot ik mijn zwemkledij kon aandoen. Ik ging snorkelen en genoot van alle natuur in de zee, iets wat ik al heel lang niet meer gedaan had omdat ik regelmatig paniekaanvallen kreeg als ik te diep ging of dacht dat er iets vies zich in het water verstopte. Het zijn misschien maar heel kleine en vanzelfsprekende dingen voor een buitenstaander, maar voor mij waren het lichtpuntjes die mij toonden dat mijn spontaniteit en niet angst af en toe nog de bovenhand kan krijgen.

STILSTAND

20160107 armbandje

Voor elke stap vooruit is er vaak ook een stap achteruit. Misschien is achteruit een beetje te drastisch gezegd, misschien bedoel ik eerder een soort stilstand. Ik heb mij dit jaar ook regelmatig slecht gevoeld. Niet alleen door de angsten, maar spijtig genoeg steken die meer hun hoofd naar omhoog als er ook andere dingen in mijn leven wat slechter gaan. Mijn situatie op het werk was wééral eens onzeker, ik kreeg maar liefst twéé keer een nieuwe bazin (wat niet slecht was maar wel veel verandering met zich meebracht), mijn dierbare auto stierf een trage dood, mijn gewicht ging veel trager dan ik wou naar omlaag en vaak ook gewoon terug omhoog,… En af en toe voelde ik mij ook slecht omdat een mens zich nu gewoon af en toe slecht voelt zonder reden. Mijn emoties waren niet echt heel stabiel dit jaar en ik heb het gevoel dat ik iets meer geweend heb dan anders. Ik kan niet veel anders doen dan goed voor mijzelf blijven zorgen, en misschien iets minder streng zijn voor mijzelf. En dat brengt mij naadloos bij…

OPENBARING

20160107 lopen

Een paar weken geleden had ik een openbaring tijdens het lopen. Het was kerstavond en ik liep in de namiddag mijn 21ste Start-To-Run-les. Zoals jullie wisten was het de bedoeling om tegen het einde van het jaar rond te zijn met de lessen. Omdat ik een week ziek was tussendoor, schoof ook de deadline met een week op. De eerste tien minuten van die eerste les was ik alleen maar bezig met rekenen. Hoeveel keer zou ik nog moeten gaan als ik het zou willen halen? Hoeveel dagen waren er nog in de kerstvakantie? Op welke dagen zou ik kunnen gaan? Hoe meer ik telde, hoe meer bleek dat ik waarschijnlijk mijn deadline niet zou halen. En toen begonnen de zelfverwijten. Ik bleef lopen, en hoe verder en sneller ik liep, hoe kwader ik op mijzelf werd. “Waarom kan ik toch niets volhouden?” “Waarom duurt het nu toch zo lang voor ik die lessen kan afmaken?” “Ik ben echt zo’n opgever.” “Andere mensen zouden al lang klaar zijn én veel sneller ook.” “Loser.” Ik was echt heel gemeen tegen mijzelf.

En toen kreeg ik opeens mijn openbaring. Waarom was ik in godsnaam zo aan het focussen op het negatieve? Waarom vergat ik blijkbaar het feit dat ik een paar maanden geleden nog geen twee minuten kon lopen tijdens les 2, maar nu wel al tien minuten kon lopen tijdens les eenen-fucking-twintig? Ik had altijd gezegd dat lopen niets voor mij was en toch liep ik hier. En vrij vlot dan nog ook. Ik stelde mij voor dat mijn BFF naar mij zou komen met de boodschap dat ze haar lessen niet zou kunnen afronden tegen haar eigen deadline. De deadline die niemand behalve zij zelf haar had opgelegd. En dat ik dan al die gemene dingen die ik tegen mijzelf had gezegd, ook tegen haar zou zeggen. Dat ze een loser was, niets kon volhouden, dat ik teleurgesteld was in haar en dat ik toch al had verwacht dat ze het niet zou halen. Dat zou ik nooit ofte nimmer doen. Nog geen haar op mijn hoofd zou er aan denken. Ik zou haar zeggen hoe trots ik op haar ben dat ze al zo ver was geraakt, dat ze moest denken aan hoe goed het wel niet was dat ze er zelfs al aan begónnen was, dat elke kleine vooruitgang super was.

Waarom zeg je tegen jezelf vreselijke dingen die je nooit tegen iemand anders zou zeggen? Waarom kan je bij ander mensen wel het positieve zien, maar niet bij jezelf? Ik nam mijzelf op dat moment voor om iets liever te zijn voor mijzelf. Iets meer te focussen op mijn goede punten. Iets minder hoge eisen te stellen aan mijzelf. Meer te beseffen dat ik mijn best doe, en dat dat soms al genoeg is.

PRIORITEITEN

20160107 vuurtje

Dit jaar probeerde ik iets te doen aan een probleem dat ik al jaren heb en dat ik hier ook al vaak besproken heb: mijn overvolle agenda. Ik hield regelmatig een weekenddag vrij waarop ik van mijzelf niets mocht plannen, ik sprak minder af, ik deed iets meer mijn eigen goesting. Langs de ene kant was dit heel positief, want ik had weer wat meer broodnodige tijd voor mijzelf. Langs de andere kant heb ik nog veel nood aan een balans te zoeken hierin. Meer tijd voor mijzelf betekende uiteraard ook minder tijd voor anderen. En misschien ben ik daar wel wat te ver in gegaan. Ik moet heel goed opletten dat mijn me-time (ik haat dat woord) niet egoïstisch wordt, en dat ik zo niet te veel afstand creëer tussen mij en mijn omgeving. Ik hou van mijn eigen cocon, maar moet oppassen dat ik er niet té gehecht aan word en dat het geen plek wordt waar ik in ontsnap van de grote boze wereld. Dus dit jaar ga ik proberen om een beter evenwicht te zoeken. Ik moet een manier vinden om mijn tijd in te delen zodat ik de beste versie van mijzelf kan zijn voor mijzelf, Het Vriendje, mijn familie, mijn vrienden en mijn collega’s. Ik heb al een paar ideetjes die ik de komende weken wil onderzoeken, maar da’s toekomstmuziek.

En zo zijn we aan het einde gekomen van deze Zamenvattende Week. Ik wens al mijn lezers het allerallerallerbeste voor het komende jaar, en hopelijk beleven we in 2016 even veel grappige en mooie momenten hier samen in de Kosmos van de Vos.

XO

Het beste van 2015: Dikgevreten Donderdag

Ok homies. De post waar ik het meest naar uitkeek. Not 🙂 Omdat ik geen dramatische update te geven heb. Een jaar geleden kondigde ik in de Dikgevreten Donderdag aan dat ik ging stoppen met suiker te eten. Ik voegde ook de daad bij het woord. In januari stopte ik voor een maand cold turkey en maakte ik geen uitzonderingen. Na die maand werd ik iets minder streng voor mijzelf en stond ik mijzelf af en toe een uitschuiver toe. De laatste update die ik gaf was begin juni, en toen was ik op vijf maanden exact drie kilo afgevallen. Niet echt om over naar huis te schrijven dus. Een paar dagen geleden ben ik nog eens op de weegschaal gaan staan om de balans na een jaar op te maken. Het eindresultaat is 3,4 kilo. En dat is dan niet in totaal 6,4 hé, maar 3,4 in totaal. Dus op zeven maanden tijd is er nog 400 gram af gegaan. Dat is niet alleen een beetje zielig, het is bijna lachwekkend.

MAAR. Maar. Er is wel een maar. Ik heb geen spijt dat ik het gedaan heb. Helemaal niet zelfs. Ik was tot een jaar geleden absoluut verslaafd aan suiker en zoetigheden. En dan bedoel ik niet dat ik gewoon een zoetekauw was en dat ik regelmatig eens een taartje at. Neen, echt verslaafd. Ik kon geen dag zonder snoepjes of koekjes, ik dacht vaak op het werk aan wat ik ’s avonds zou binnenspelen of wat ik uit de automaat kon halen, ik zou op restaurant gegaan zijn alleen maar voor het dessert. Ik sliep niet goed, ik voelde mij fysiek vaak gewoon degoutant, en ik had enorm veel last van PMS. Ik at élke dag een dessertje bij mijn eten, en dan nog veel zoete tussendoortjes ook. Sinds ik stopte en nadien minderde met suiker eten, voel ik mij fysiek veel beter. Ik heb minder last van hoofdpijn tijdens die tijd van de maand, ik voel mij minder vadsig, en ik heb er vooral mentaal minder nood aan. Soms passeert er een dag waarop ik onbewust niets zoet heb gegeten en besef ik dat pas als ik ga slapen. Ik eet ’s avonds bijna nooit meer na het avondeten, en eet veel minder tussendoortjes.

En die weinige kilo’s, dat is ook gewoon mijn eigen schuld. Ik kan dat niet steken op de suiker. Ik schrapte dan wel suiker maar ik veranderde niets anders aan mijn levensstijl. Ik at nog meer vet, at dan wel geen suiker maar wel grotere porties en (behalve die 30 day shred dvd’s in het begin van het jaar en de start 2 run) sportte ik ook niet meer dan anders. Na een paar maanden was mijn lichaam gewoon geworden aan het missen van zoet en stopte ik met afvallen. Ik besef nu dat het niet zo makkelijk is. Je kan niet gewoon zeggen: “Ik ga geen suiker meer eten en voor de rest verander ik niets, en ik zal daar wel 15 kilo van afvallen.” Zo werkt dat gewoon niet. Afvallen lukt alleen door je levensstijl helemaal om te gooien, en ik denk dat die euro nu pas gevallen is bij mij. Maar ik ben al heel blij dat ik niet meer fysiek, mentaal en emotioneel afhankelijk ben van zoet. Ik had nooit gedacht dat mij dat zou lukken, dus dat is al een overwinning op zich.

Maar als ik echt die kilo’s er af wil, dan ga ik iets anders moeten ondernemen. Ik kan weer superstreng zijn en alle suiker permanent afzweren, maar ik weet niet of dat de oplossing is. De suikerdetox diende om niet meer afhankelijk te zijn ervan, en dat is gelukt. En intussen zijn mijn eetgewoontes zo aangepast dat ik het al gewoon ben om amper suiker te eten. Dat wil ik dus wel zo houden. Sowieso moet ik na mijn vakantie opnieuw meer beginnen sporten. Ik zit al twee weken op mijn lui gat en ik voel dat dat niet goed is voor mijn lichaam. En ik moet voor eens en altijd eens aanvaarden dat ik geen superdrastische plannen moet opstellen. Die hou ik toch niet vol op lange termijn. Dat betekent niet dat ik het opgeef, vrede heb met mijn gewicht en terug wil opblazen als een ballon. Helemaal niet. Allesbehalve zelfs. Ik ben supergemotiveerd om er iets aan te doen. Maar misschien is het beter om per jaar een paar kilo’s te verliezen die er dan ook echt afblijven, in plaats van in sneltempo 15 kilo die er nadien dubbel terug aanvliegen. Als ik mijn doelen wat realistischer maak, zijn de kleine successen meer haalbaar en dus ook meer motiverend. En dus ga ik op zoek naar een levensstijl die gezonder is dan die die ik nu heb, en die ik voor altijd kan volhouden. Ik heb geen idee hoe ik het ga aanpakken. Maar ik zie het zitten, dat wel.

Tot morgen, dan wroeten we diep in mijn hart voor Voelende Vrijdag!

XO

Het beste van 2015: Welriekende Woensdag

Ik denk dat ik dit jaar “geroken” meer dan ooit veranderd heb in “gelezen”. Ok, de helft van de tijd was het om te melden dat ik nog aaaalttiiiijd aan het lezen was in Schitterende Ruïnes. Maar ik heb dit jaar toch weer heel wat kleppers gelezen. Niet alleen boeken, maar uiteraard ook blogs. Bloglovin is nog altijd heel aanwezig in mijn online leven, en maakt alles wat overzichtelijker. Door mijn vakantie heb ik al anderhalve week mijn laptop niet opgezet, en ik wil zelfs niet denken aan hoe lang mijn leeslijst ondertussen wel niet geworden is. Maar daar kan ik mij altijd later nog zorgen over maken, eerst is het tijd voor een overzicht van de beste boeken én blogs die ik dit jaar las. Vorig jaar stond Stephen King op nummer één, en ik kan al verklappen dat hij nu ook weer bij de favorieten was…

BOEKEN

One Day – David Nicholls: Oh man. Geweend dat ik hierbij heb, gewéénd. One Day gaat over Dexter en Emma, die elkaar in hun jonge jaren leren kennen en nadien hun hele leven met elkaar verbonden zijn. Soms in goeie tijden, vaak ook in slechte tijden. Elk hoofdstuk speelt zich af op dezelfde datum, 15 juli, maar dan telkens een jaar later. De personages zijn belachelijk goed uitgewerkt. Je hebt meteen het gevoel dat je hen echt kent, en dat je mee met hen opgroeit. Je houdt van hen, je haat hen, maar bovenal wil je dat ze gelukkig zijn. Of dat nu met of zonder elkaar is. Dit klinkt als de zoveelste chicklit, maar geloof mij dat is het niet. Dit jaar staat “Us” van dezelfde schrijver op mijn leeslijstje, en ik hoop dat die mij even hard kan bekoren.

Me Before You – Jojo Moyes: Ik kan hier eigenlijk met dezelfde zin beginnen. Gewéénd dat ik hierbij heb, gewéénd. Niet zo hard als bij One Day. Hier was het eerder een paar tranen die over mijn wangen bengelden, terwijl er bij One Day ook sprake was van snot en een schokkende adem. Me Before You gaat over een jonge vrouw die ontslagen wordt en daarom een job aanneemt als verzorgster van een verlamde man die zijn eigen euthanasie al gepland heeft. De familie van de man hoopt dat het meisje hem van gedachten kan laten veranderen. Vooral het ethische aspect van het verhaal was hartverscheurend. Mag je eisen dat iemand in leven blijft alleen voor jou? Of is dat puur egoïstisch? Het vervolg is intussen ook al uit en staat zeker op mijn leeslijst van dit jaar.

Under The Dome – Stephen King: Jaaaa, jaaa, ik val in herhaling. Maar King is nu eenmaal zó goed. Ik wou eerst een ander boek op de eerste plaats zetten gewoon om niet voorspelbaar te worden, maar dat zou niet eerlijk geweest zijn. Under The Dome gaat over een klein stadje waar op een dag helemaal onverwacht een grote koepel over komt te staan. De inwoners geraken er niet meer uit, en niemand geraakt er in. Het boek gaat uiteraard over de koepel en de oorsprong ervan, maar eigenlijk is dat maar bijzaak. De belangrijkste personages zijn de inwoners van de stad, en de effecten van de opsluiting op hen. Hoe gaat een gemeenschap hiermee om? Wie grijpt de macht? Wie denkt aan de anderen, en wie denkt vooral aan zichzelf? Stephen King is de koning van de sfeer, en dat is bij Under The Dome niet anders. De absolute nummer één van het jaar, en sowieso ook eentje voor in mijn top tien allertijden.

BLOGS

le coeur à marée basse: Ik kan de naam van deze blog niet eens uitspreken en ik heb de schrijfwijze ervan opnieuw moeten opzoeken voor dit lijstje. Maar dat neemt niet weg dat het de allermóóiste blog is die ik dit jaar ontdekte. Haar tekeningen gaan vooral over de donkere wolk die over haar leven trok na ze beviel van haar kindje. Ik ben zelf nog nooit in die situatie geweest, maar toch grijpen haar posts mij keer op keer naar het hart. De woorden die ze gebruikt, de bijhorende tekeningen, haar beeldspraak,… Dit is dé volgtip van het jaar, echt.

xoJane: xoJane is misschien wel een buitenbeentje. Het is geen blog van één persoon, maar eerder een verzameling van artikels en stukken, voornamelijk geschreven door vrouwen. Ik heb een beetje een haat-liefde-verhouding met xoJane. Ze publiceren heel veel content, waardoor ik het soms niet allemaal kan bijhouden. Veel van hun stukken gaan over dezelfde onderwerpen en ze vallen vaak in herhaling. En af en toe maken ze zich wel eens schuldig aan een clickbait-titel waar een minder straf verhaal achter zit. Maar soms zitten er zo’n pareltjes tussen, en die maken dan weer alles goed. Ik raad je aan om hen te volgen, gewoon te lezen wat je interesseert, en de rest links te laten liggen.

Huizeke Sluizeken: Dit jaar heb ik mij ingeschreven voor de blogcursus van Katleen van Verbeelding. Een deel van die cursus is een Facebook-pagina waar je tips en vragen kan uitwisselen met andere deelnemers. Een heel leuke extra, want ik het er veel goeie en nieuwe blogs leren kennen. Mijn absolute favoriet die ik zo leerde kennen is de blog van Joyce. Ze schrijft grappig, vlot en ik herken mijzelf vaak in wat ze zegt. Haar foto’s zijn ook supermooi (een pluspunt van een fotograaf-echtgenoot waarschijnlijk :)), haar zoontje is schattig én ze is zwanger van een tweeling dus de komende maanden komen er hopelijk nog veel update-posts. En het belangrijkste: ze houdt net als ik van rampenfilms. ’t Is gelijk voorbestemd.

Ziezo, hopelijk heb ik jullie zo wat inspiratie gegeven voor jullie eigen leesavonturen. Nog een speciale shout out voor Goodreads, de site/app die ik dit jaar ontdekte en echt wel onmisbaar is voor mensen die van lezen én organisatie en lijstjes houden.

Tot morgen, dan is het weer Dikgevreten Donderdag!

XO

 

Het beste van 2015: Doorligwonden-dinsdag

In de doorligwonden-dinsdag van vorig jaar gaf ik een overzicht van de drie beste series die ik dat jaar had gezien. Dit jaar heb ik nog steeds heel veel series gezien, maar nog meer films. Ik heb er mijn cinematicketjes nog eens bijgehaald (ik hou die al bij sinds het gezegende jaar 2003), en we zijn dit jaar minstens 20 keer naar de cinema geweest. Ik zeg “minstens”, omdat ik sowieso een paar ticketjes nog ergens heb rondslingeren in verschillende handtassen. Trouwens, ik heb voor de lol eens AL mijn tickets geteld. En daaruit blijkt dat ik op 12 jaar tijd ongeveer 160 keer naar de film cinema ben gegaan.

20160105 cinematickets

Ik heb 130 ticketjes bijgehouden, maar ik vermoed dat ik er zeker 30 ben kwijtgespeeld of gewoon niet bijgehouden heb in een moment van tijdelijke waanzin. Het absolute topjaar was 2006, daar vond ik maar liefst 28 kaartjes van terug. Dus we kunnen met zekerheid stellen dat ik al sinds mijn tienerjaren een echte cinema-fan ben.

Het oudste ticketje dat ik vond!

Het oudste ticketje dat ik vond!

Én dat de prijs van een ticket intussen bijna verdubbeld is, oeps. Dit jaar was ook alweer een heel geslaagd filmjaar, niet alleen in de bioscoop maar even goed ook in mijn luie zetel thuis. Dus hierbij een overzicht van de beste films van het afgelopen jaar!

THE MARTIAN

En dus nergens wifi daar hé. HEL.

En dus nergens wifi daar hé. HEL.

De afgelopen jaren wordt er om de zoveel maanden een andere ruimtefilm op ons losgelaten. Ook al versta ik absoluut niets van de techniciteit achter de verhalen, ik zie echt heel graag verhalen die zich afspelen buiten onze wereld. De special effects zijn intussen ook al zo vergevorderd dat je soms bijna vergeet dat je naar een film aan het kijken ben. Dé hit van het jaar voordien was Interstellar, en The Martian haalt absoluut hetzelfde niveau. Alles zit erin: humor, spanning, emoties, sterke dialogen,… Matt Damon is perfect gecast als hoofdpersonage Mark Watney, een astronaut die na een windstorm per ongeluk door zijn team achtergelaten wordt op Mars. Mark moet proberen te overleven door creatief te zijn met de middelen die hij daar heeft, terwijl op aarde plannen gemaakt worden om hem terug naar huis te krijgen. Indrukwekkende special effects én een goed verhaal, wat wil je nog meer van een ruimtefilm?

INSIDE OUT

Sowieso ook de gezichten van de mannetjes in mijn hoofd de helft van de tijd.

Sowieso ook de gezichten van de mannetjes in mijn hoofd de helft van de tijd.

Deze zag ik met Het Vriendje op mijn verjaardag, en het was de perfecte afsluiter van de dag. Dit jaar werd er veel aandacht besteed aan mentale gezondheid. Je had de Rode Neuzen Dag, Buzzfeed wijdde er een volledige week aan, de Werelddag van de Geestelijke Gezondheid kreeg ook vrij veel aandacht,… Dus mentale gezondheid wordt jaar na jaar wat meer bespreekbaar, en dat kan ik in mijn eigen situatie uiteraard alleen maar toejuichen. En daarom is Inside Out niet alleen een heel entertainende en mooie film in typische Pixar-stijl, maar ook gewoon enorm maatschappelijk belangrijk. De animatiefilm vertelt het verhaal van de elfjarige Riley die last krijgt van depressieve gevoelens na een verhuis naar een vreemde stad. Haar emoties worden letterlijk vertaald als kleurrijke figuurtjes die haar gevoelens vertegenwoordigen. Als je eens goed wil wenen, van blijdschap én verdriet, is dit zeker een aanrader. En in elk ander geval ook.

D’ARDENNEN

Kevin Janssens is een angstaanjagende man. Niet alleen in films.

Kevin Janssens is een angstaanjagende man. Niet alleen in films.

Wow. Gewoon wow. Ik was zó onder de indruk van deze Vlaamse thriller, en ik was niet alleen. Toen de aftiteling begon te lopen bleef de cinemazaal nog een paar minuten opvallend stil, alsof iedereen nog aan het verwerken was wat we net gezien hadden. Het verhaal is vrij simpel: een koppel pleegt samen een overval, alleen de man (een meesterlijke Kevin Janssens) wordt opgepakt en verdient een paar jaar achter tralies. Zijn vriendin begint in die tijd een relatie met zijn broer. Als hij weer vrijkomt, wordt de situatie héél spannend. De acteerprestaties zijn fenomenaal, het verhaal én het einde laten je achter met open mond. Als er één Vlaamse film van de afgelopen jaren is die je moet moet moet zien, dan is het deze.

SAN ANDREAS

JAAA ALLES KAPOT JA JA JA

JAAA ALLES KAPOT JA JA JA

Ok, deze gaat nooit een Oscar winnen. Maar op het vlak van moderne rampenfilms is dit gewoonweg eentje van de bovenste plank. Jullie weten dat ik een zwak heb voor rampenfilms. Hoe meer er kapot spat en hoe meer gebouwen instorten, hoe liever ik het heb. En deze film brengt dit naar een volledig nieuw level. Ik zie graag typische slechte ‘disaster movies’ waar de special effecten en het verhaal zo slecht zijn dat het eerder komedies worden. Maar San Andreas heeft indrukwekkend goede special effects, een duidelijk en spannend verhaal, en is dan nog eens goed geacteerd ook. Alleen de laatste beelden zijn ZO Amerikaans dat ik er bijna donuts en geweren van begon te kotsen. Maar van alles ervoor was ik enorm onder de indruk. Zo onder de indruk dat ik hem zelfs gevraagd heb dit jaar onder de kerstboom.

Vorig jaar gaf ik ook een opsomming van de series die ik dit jaar wou zien. Ik ga dat dit jaar niet opnieuw doen, want ik heb gemerkt dat ik van het hele lange lijstje maar één serie (Bates Motel) gezien heb. En dan nog niet helemaal, want ik moet nog een paar afleveringen zien. Dus ik ga gewoon proberen om mijn lijst van eind 2014 af te werken, en intussen een manier uitvinden om meer uren in een dag te krijgen. En over de gewone tv heb ik het ook helemaal niet gehad! Maar geloof mij, dan zouden we hier nog de hele dag en nacht zitten. Ik zal het kort samenvatten. Het beste: Het Huis, New Girl, The Great British Bake Off, K3 zkt K3, alles op TLC en E!. Het teleurstellendste: Dictator, True Detective II, en toen Dr Phil tijdens de zomer niet werd uitgezonden 🙂

Tot morgen, dan gaan we het over boeken hebben!

XO

 

Bronnen foto’s The Martian, Inside Out, D’Ardennen, San Andreas

Het beste van 2015: Muzikale Maandag

Ik heb, ter voorbereiding van deze uitgebreide ZZ-reeks, nog eens de Muzikale Maandag van 2014 gelezen. Toen was alleen nog maar mijn muziekstick voor in de auto kapot, intussen heeft mijn teerbeminde Smart het gewoonweg helemaal begeven. Ik verkoos er ook Uptown Funk tot lied van het jaar. Ik was hier een beetje van geschrokken, niet omdat ik het geen bangelijke schijf meer vind, maar eerder omdat hieruit bleek dat Uptown Funk al een jaar oud is. EEN. JAAR. Ik wil hier niet met een cliché openen, maar de tijd vliegt toch echt voorbij hé? Dit jaar doe ik weer van categorieën, maar dan wel 5 in plaats van 4. En een klein beetje anders als vorig jaar. Ik dacht, ik doe ne keer zot.

HET MEEST OVER HET HOOFD GEZIENE

Een paar maanden geleden hoorde ik op Q-Music dat Will Smith zijn stem had geleend aan Fiesta, een nummer van Bomba Estéreo. Het liedje begon, ik vond het meteen wel ok maar het sprong niet echt in het oor. Maar na een klein minuutje barst het ding los en reed ik bijna tegen de auto voor mij van het verschieten. Ik was ervan overtuigd: dit was dé nieuwe hit van het moment, het zou de wereld veroveren en de week nadien meteen op nummer 1 binnenkomen. Ik kwam thuis, downloadde het nummer en smeet het nadien op mijn Start 2 Run-lijst. Maar op de radio heb ik het nadien nooit meer gehoord. Het ging niet echt rond op social media, werd nergens gespeeld,… En ik snap echt niet waarom. Ik vind het een briljant nummer met een geweldige opbouw, een keigoeie mix tussen de vocals van Will Smith en de zangeres. Zeg nu zelf:

HET SONGFESTIVALSTE

Ik heb het al eens gezegd en ik ga het nog eens zeggen. Rusland had dit jaar het Songfestival moeten winnen. Ik moet al veel moeite doen om mij het echte winnende lied te herinneren. Ik weet vooral nog dat het een goeie visuele act was met een animatiefiguurtje. Maar A Million Voices, de ijzersterke ballade van Polina Gagarina, dat kan ik nog woord voor woord meekwelen. Misschien heeft het feit dat ik er intussen al minstens 289 keer naar geluisterd heb er ook wel iets mee te maken. En ik weet dat het op dat moment politiek niet correct zou geweest zijn om Rusland te laten winnen. Maar als we het zo willen spelen, dan hadden ze gewoon niet mogen meedoen, punt uit. Het Songfestival mag niet draaien om politiek, het moet net de enige avond in het jaar zijn waarop we de wapens laten vallen om samen te luisteren naar valse verkrachtingen van de Engelse taal. A Million Voices gaat daar zelfs over, over dat we samen sterk zijn! A MIIIIILLIIIOOOON VOOOOOICEEEES! …

Sorry, waar was ik? Dit jaar gaat het Songfestival heel anders zijn, want de Oreovriendin (mijn mede die-hard-fan) is momenteel zwanger en heeft tegen dan een kindje van amper twee maanden oud. Dus ik weet niet goed of zij er dit jaar bij zal zijn of niet. Ik hoop natuurlijk van wel, en haar mini-oreo is ook héél welkom. Je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen, met die indoctrinatie.

DE BESTE BIJHORENDE AWKWARD MOVES

Hier hoort zelfs geen introductie bij.

HET TELEURSTELLENDSTE

Ik ben een gigantische fan van Pitbull. Zijn teksten gaan altijd lekker voorspelbaar over hetzelfde, namelijk over hoeveel geld en optredens hij wel niet heeft en dat het toch straf is dat hij maar een simpele jongen uit Miami is. Maar die beats. Die beats. Jongens toch. Ik weet niet hoe hij het doet. Wij zetten Pitbull vooral op als we een lange afstand moeten rijden met de auto en dan breek ik altijd volledig het kot af. Tot zover ik de bedrijfswagen van Het Vriendje mag afbreken. Ik kan eigenlijk zelfs niet met mijn schoenen tegen de deur of het handschoenenkastje zitten zonder the evil eye te krijgen. Maar voor Pitbull maakt hij wel een uitzondering. Dus toen ik eind 2014 de nieuwe cd kreeg van Het Vriendje kon ik al bijna niet meer wachten om hem te ontdekken. Ik bereidde mij mentaal al voor op de vetste beats en bijna verlammende bassen. We zetten de cd een paar weken later op, en,… Niets. In plaats van de verwachte rave was het een luchtig zomer-cd’tje. Rustig voortkabbelend, niets te gewaagd, heel braafjes. Ik zat de hele rit met een pruillip en heb er nadien niet meer naar geluisterd. Omdat ik het jullie ook niet wil aandoen om bij deze blogpost in slaap te vallen door een liedje van op die cd, heb ik eentje gekozen van op Global Warming. The party ain’t over inderdaad, maar dan zal je volgend jaar toch met iets beter moeten afkomen hoor Armando.

Die beat-drop op 00:32. Mijn hart.

HET START 2 RUN’STE

Zoals jullie weten ben ik een paar maanden geleden beginnen lopen met Evy Gruyaert in mijn oren. Het was het plan om de 30 lessen af te ronden tegen het einde van het jaar, maar omdat ik een paar keer ziek ben geweest is de deadline verschoven naar 10/1. Op het moment dat ik dit schrijf is het nog niet duidelijk of ik het ga halen, maar laat ons hopen van wel. Wat ik heel geslaagd vind aan de app is dat je een eigen playlist kan instellen. Ik wissel regelmatig van lijst, ik haal er liedjes uit en steek er een paar nieuwe in, of verander de volgorde zodat het beter afgestemd is op het tempo van de les. Maar er is één constante, één lied dat al sinds het begin in de playlist staat en er nu nog steeds staat te bonken. En dat is Earthquake. Ik weet niet wat het is met dat liedje, maar het geeft mij telkens weer nieuwe moed om door te blijven gaan. Ik denk dat het vooral te maken heeft met het tempo. De beats vallen exact samen met hoe ik mijn voeten zet, waardoor ik mij perfect kan laten meevoeren op de muziek zonder te denken aan mijn eigen tempo of ritme. Dus bedankt aan Earthquake én die dekselse Evy om mij bij te staan in zweterige en pijnlijke tijden.

Ziezo, genoeg gezongen en gedanst voor vandaag! Ik wil wel nog een speciale vermelding geven aan Justin Bieber, die dit jaar een paar ongelofelijk goeie singles op ons afliet. Maar nog steeds een gigantische eikel is. Waardoor ik ga wachten tot zijn cd in reclame is voor ik hem koop. Daar zal hij niet van terughebben!

Tot morgen, want dan gaan we het hebben over films en tv-programma’s. Ik zal proberen er geen 15 A4’s van te maken 🙂

XO