Zamenvattende Zondag, part LXVI

Vandaag een ZZ alleen met foto’s van de afgelopen weken! Deels uit tijdsgebrek, deels uit nog steeds een indigestie van familiefeest-eten, deels uit luiheid. Maar het is Kerstmis, dan is luiheid geen zonde maar een deugd. Veel kijkplezier!

We gingen naar de kerstmarkt in Brussel. Elk jaar verschiet ik van hoe groot die wel niet is, en hoe Brussel eigenlijk toch wel een fijne stad is.

We gingen naar de kerstmarkt in Brussel. Elk jaar verschiet ik van hoe groot die wel niet is, en hoe Brussel eigenlijk toch wel een fijne stad is.

Ik at er een broodje met gesmolten fonduekaas, Italiaanse ham, zilveruitjes en augurken en zit hier nu alweer te kwijlen achter mijn computer als ik er terug aan denk.

Ik at er een broodje met gesmolten fonduekaas, Italiaanse ham, zilveruitjes en augurken en zit hier nu alweer te kwijlen achter mijn computer als ik er terug aan denk.

Er stond een heel originele molen met onder andere een raket die tijdens het ronddraaien tot boven de molen uitsteeg.

Er stond een heel originele molen met onder andere een raket die tijdens het ronddraaien tot boven de molen uitsteeg.

Naar de Tom&Co gaan, dat is ook altijd een beetje gaan kijken naar de hamsters en gerbils en wensen dat je ze allemaal zou kunnen bevrijden uit hun hokjes.

Naar de Tom&Co gaan, dat is ook altijd een beetje gaan kijken naar de hamsters en gerbils en wensen dat je ze allemaal zou kunnen bevrijden uit hun hokjes.

Ik ging met Poes naar de dierenarts en moest absoluut geen moeite doen om haar in haar mandje te krijgen. Als ik haar liet doen, bleef ze daar gewoon heel de dag in liggen.

Ik ging met Poes naar de dierenarts en moest absoluut geen moeite doen om haar in haar mandje te krijgen. Als ik haar liet doen, bleef ze daar gewoon heel de dag in liggen.

Een jaarlijkse uitstap met een vriendin naar Gent wordt traditioneel afgesloten met een bezoekje aan de Chocoladebar. En de hele avond buikpijn, maar het is het telkens weer waard.

Een jaarlijkse uitstap met een vriendin naar Gent wordt traditioneel afgesloten met een bezoekje aan de Chocoladebar. En de hele avond buikpijn, maar het is het telkens weer waard.

Ik won in een lunapark op de kerstmarkt in Gent niet één maar TWEE varkentjes. Met maar 2 grijpbeurten!

Ik won in een lunapark op de kerstmarkt in Gent niet één maar TWEE varkentjes. Met maar 2 grijpbeurten!

Op tv ging een aflevering van My Crazy Obsession over een vrouw die haar hele leven en al haar geld spendeerde aan haar eekhoorn. En nu wil ik ook een eekhoorn.

Op tv ging een aflevering van My Crazy Obsession over een vrouw die haar hele leven en al haar geld spendeerde aan haar eekhoorn. En nu wil ik ook een eekhoorn.

Poes kreeg van mijn ouders een nieuw huisje, en heeft er intussen al welgeteld anderhalve minuut in gezeten.

Poes kreeg van mijn ouders een nieuw huisje, en heeft er intussen al welgeteld anderhalve minuut in gezeten.

Zoals jullie weten is mijn auto kapot, stuk, ten dode opgeschreven. Ik heb de Smart van mijn ouders kunnen overkopen, en zij hebben een nieuw model gekocht. Dus nu cruise ik weer over de baan, met mijn trouwe Stix :)

Zoals jullie weten is mijn auto kapot, stuk, ten dode opgeschreven. Ik heb de Smart van mijn ouders kunnen overkopen, en zij hebben een nieuw model gekocht. Dus nu cruise ik weer over de baan, met mijn trouwe Stix 🙂

Mijn vrienden weten welk soort foto's ik graag krijg via Whatsapp.

Mijn vrienden weten welk soort foto’s ik graag krijg via Whatsapp.

Op Kerstmis kreeg ik veel vossen- en zebracadeautjes. Hoe zou dat nu toch komen?

Op Kerstmis kreeg ik veel vossen- en zebracadeautjes. Hoe zou dat nu toch komen?

We verstuurden onze kerstkaartjes, waarvan je het resultaat kon zien in mijn blogpost van een paar dagen geleden. Dit is een blik achter de schermen :)

We verstuurden onze kerstkaartjes, waarvan je het resultaat kon zien in mijn blogpost van een paar dagen geleden. Dit is een blik achter de schermen 🙂

Tot volgende week XO

Zamenvattende Zondag, part LXV

Er is geen tijd voor een inleiding. Ik ben hier een maand lang vreselijk afwezig geweest, dus we hebben genoeg om over te zeveren hieronder. We vliegen er dus gewoon meteen in. GOOO!

Geroken: Een week lang bijna niets. Vorig weekend werd ik ziek en ik moest drie dagen thuisblijven van het werk om uit te zieken. Mijn dokter is iemand die heel weinig ziektedagen schrijft, dus ik was nogal geschrokken toen ze mij opeens drie dagen gaf. Maar ik heb ze uiteindelijk toch echt wel nodig gehad. Vorige donderdag moest ik weer gaan werken en ik heb nog de hele dag lopen snotteren en hoesten. Vandaag is de eerste dag dat ik weer kan ademen door mijn neus, halleluja de heer zij geprezen. En ik heb maar drie vieze rochel-hoestbuien gehad.

Mijn zicht van afgelopen zaterdagmiddag tot woensdagavond.

Mijn zicht van afgelopen zaterdagmiddag tot woensdagavond.

Het lastigste van heel die zieke week is dat ik nu volledig uit mijn ritme ben met Start 2 Run. Zoals jullie weten ben ik een tijdje geleden beginnen lopen met ons Evy en ik had mijzelf uitgedaagd om voor het jaar om was mijn 30ste en laatste les te lopen. Tot nu toe kwam dat perfect uit en was mijn laatste les ingepland op een paar dagen voor het einde van het jaar. Nu ben ik vier keer niet kunnen gaan en komt mijn uitdaging dus in het gedrang. Ik zou het nog wel kunnen halen als ik vijf keer per week zou gaan, maar dat vind ik ook te veel van het goede. Ik heb geen zin om een blessure op te doen alleen maar omdat ik mijzelf die uitdaging heb aangedaan. Ik had het hier een paar dagen geleden over met de BFF en zij zei dat ik het anders moest zien, en dat ik moest proberen om de lessen te halen voor het einde van mijn vakantie. En aangezien mijn vakantie duurt tot 10 januari geeft dat mij wat meer speling. Dus misschien moet ik haar theorie maar volgen!

Geproefd: Ik heb tijdens mijn zieke week een nieuwe regel ingevoerd, en ik had dat beter niet gedaan. Ik vond dat ik mocht eten wat ik wou, en dat ik mij tijdens mijn ziek zijn niet moest houden aan mijn suikerloos bestaan. De eerste dagen had ik totaal geen eetlust dus was dat geen probleem, maar sinds ik terug zin kreeg in eten is het hek helemaal van de dam. Ik heb sinds woensdagmiddag al boterhammen met choco gegeten, twee vanillewafels, een kinderchocolade-reepje, een half chocolade ventje, een madeleineke, een stuk appeltaart, en drie mini-dessertjes bij een tas thee. En o ja, ik heb al ongeveer 10 tassen thee met véél suiker gedronken. No bueno. En ’t is niet dat ik mij nu goed voel. Ik voel mij echt degoutant. En teleurgesteld in mijn eigen wilskracht. De laatste boterhammen met choco waren ook niet omdat ik er zin had, maar eerder omdat het kon. En ze hebben ook niet echt gesmaakt. Ik hoop dat ik mij nog een heel klein beetje kan herpakken de komende weken maar de feestdagen zullen het zeker niet gemakkelijker maken. Het enige voordeel is dat het mij wel heeft laten inzien dat ik mij fysiek véél beter voel als ik geen suiker eet. Ik dacht altijd dat ik niet echt een verschil voelde, maar nu ik een paar dagen wel weer suiker heb gegeten voel ik heel fel het verschil.

Gehoord: Hollands! Nooooooooooou! Een paar weken geleden trokken we weer naar ons geliefde Nederland om er een weekend in een vakantiehuisje te gaan relaxen. Normaalgezien lukt het ons om daar volledig te ontsnappen aan de buitenwereld, maar deze keer werd ons weekend een beetje getekend door het terreurniveau dat in de hoogte ging. We volgden de verschillende journaals, ik keek regelmatig mijn mails van het werk na om te checken of ik na het weekend naar het werk kon/mocht komen,… Ik was tot dan ook echt niet bang geweest van de hele terreurdreiging. Misschien een beetje vreemd, omdat ik van zoveel andere dingen wel buiten proportie bang ben, maar dit kon ik echt goed relativeren. Tot dat weekend dus. Er kwam zo’n overvloed aan informatie op ons af, en na een paar uur zat mijn hoofd zo vol dat ik er zelfs niet van kon slapen. Dus het was niet zo’n ontspannend weekend als anders. Maar kijk, dat is reden te meer om snel nog eens terug te gaan voor een herkansing! We lieten het wel niet volledig aan ons hart komen. We gingen zwemmen, winkelen in mijn favoriete winkel in heel de wereld (de Jumbo) en gingen een hartige pannenkoek eten.

Hollanders maken lekker eten, maar ze geven er wel rare namen aan.

Hollanders maken lekker eten, maar ze geven er wel rare namen aan.

De maandag erop hadden we allebei vakantie en gingen we naar Planckendael. Omdat het een weekdag was en het niet bepaald stralend weer was, waren we er bijna alleen. Zalig was dat. De dieren leken wel meer ontspannen omdat er geen honderden mensen naar hen stonden te kijken, en kwamen echt dichtbij. We konden alles goed zien en moesten ons nergens haasten. Én Het Vriendje heeft eeeindelijk een secretarisvogel gezien. Dat is ook zijn totem van de scouts, en het beest was de vorige keren nergens te bespeuren.

Het alter ego van Het Vriendje. Een wraakzuchtig beest dat slangen eet en ze eerst plat trapt met zijn lange poten. De vogel he, niet Het Vriendje.

Het alter ego van Het Vriendje. Een wraakzuchtig beest dat slangen eet en ze eerst plat trapt met zijn lange poten. De vogel he, niet Het Vriendje.

Gezien: De laatste maanden zitten we echt in een film-flow, en I like it. Ik ga heel graag naar de cinema, ik kan dan veel meer opgaan in een goeie film. Sinds de vorige Zamenvattende Zondag keken we naar drie Bond-films; de nieuwe, die trouwens héél goed is, Casino Royal en Quantum of Solace. We keken ook naar Edge of Tomorrow, een heel goeie film met een interessant plot. En je kan Tom Cruise verschillende keren zien sterven, en wat is er leuker dan dat? En welke waren er nog? O ja, The Theory of Everything, die gaat over het leven van Stephen Hawking. Eddie Redmayne acteert héél indrukwekkend en transformeert zichzelf bijna in Hawking, wat cool is om te zien. Maar voor de rest een beetje saai. En dan was er nog The Guardians of the Galaxy, die ik al gezien had maar Het Vriendje nog niet. En uiteraard keek ik tijdens mijn ziektemarathon ook meer tv dan gemiddeld. Ik was zo dankbaar voor het bestaan van Netflix! Ik keek Orange is the New Black en New Girl uit, en begon aan Bates Motel en How I Met Your Mother. Er staat wel maar één seizoen van Bates Motel op Netflix en da’s zonde. Er zijn in de VS al drie seizoenen uit, dus ik hoop dat we de andere seizoenen ook snel ergens kunnen zien. De serie gaat over de jonge jaren van Norman Bates, die we nog kennen als hoofdpersonage van Psycho. Ik wil niets verraden voor de mensen die Psycho nog niet gezien hebben, maar in Bates Motel zien we hoe het zo ver is kunnen komen met Norman en zijn moeder Norma. Supergoed geacteerd en heel spannend, hoewel ik het nóg griezeliger had verwacht.

Gevoeld: De voorbije weken zijn niet echt positief geweest voor mij of mijn portemonnee. Mijn auto is ten dode opgeschreven, ik heb een paar tandartsafspraken die mij blut gaan maken, en ik heb meer dan ik wou ziek in de zetel liggen ademen door mijn mond (bah). Mijn loopschema viel in het water en ik viel zelf bijna volledig in een pot suiker/schuldgevoel. En ik heb ook echt nood aan vakantie, mijn lijf en mijn ziel voelen het. Maar ik voel de kerstsfeer opkomen en ik ga er mij dit jaar echt in onderdompelen! We kregen al leuke cadeautjes van Sinterklaas, de vakantie komt eraan, er staan een paar (maar niet te veel want da’s ook niet goed) uitstapjes in mijn agenda gepland,… Daarnet hebben we de kerstboom gezet en hebben we het huis versierd. De boom staat nu al ongeveer twee uur recht, en Poes heeft hem nog niet aangevallen. It’s a christmas miracle!

20151213 kerst

En nu is het tijd om een boterham te eten. Met kaas, niet met choco 🙂 Tot snel! XO

Zamenvattende Zondag, part LXIV

Zijn jullie al weggewaaid? De wind raast al heel de dag rond, zo erg zelfs dat Poes er schrik van heeft. En het enige waar zij normaalgezien bang van is, is haar eigen staart. Of als ik een heel dikke winterjas draag, dat ook. Dan is ze er duidelijk van overtuigd dat de verschrikkelijke sneeuwman haar komt verpletteren. Ik kom net van mijn schoonouders waar ik mij een indigestie aan gebraad, patatten, wortels, en bloemkool heb gegeten. En vleessaus. Wie ooit heeft beslist om vleessaus niet weg te kieperen maar het gewoon over het eten te strooien, da’s een held. Maar wat zit ik hier nu over vleessaus te leuteren, ik zou het beter over de afgelopen twee weken hebben. Drie, twee, één, START!

Geroken: De afgelopen dagen, bitter weinig. Sinds donderdag zit ik met een serieuze verkoudheid, en de wereld is sinds dan ook een beetje.. doffer? Je kent het wel, je hoort alles minder goed, je proeft slechter, je ruikt niets meer,… Het is pas als je een snotvalling hebt, dat je het feit dat je normaalgezien door beide neusgaten kan ademen kan appreciëren. En een verkoudheid is dubbel zo rot omdat je eigenlijk niet ziek genoeg bent om thuis te blijven van het werk. En op het werk zit je dan met een hoofd van 20 kilo iedereen te besmetten. Een andere stomme bijwerking is dat ik deze week maar één keer gaan lopen ben. Het was het plan om drie keer te gaan, ook op vrijdag en vandaag. Maar omdat ‘kunnen ademen’ een vrij belangrijk aspect is van het lopen, kan dat nu eenmaal nog niet. Ik vind het zelf heel spijtig want na de les van begin deze week was ik weer supergemotiveerd. Ik moest opeens veel langer aan één stuk lopen en de wandelminuten tussendoor waren miniem. Een bruuske overgang, en ik dacht eerst dat het mij niet zou lukken, maar het ging heel vlot (met dank aan mijn playlist). Ik wil nog steeds het einde van de lessenreeks halen voor het einde van dit jaar. En hopelijk gaat dat nog lukken! Ik ga proberen om morgenavond mijn les van vandaag in te halen, en dan nog drie keer te gaan. Ambitieus, maar als ik mijzelf een doel opleg moét en zal ik dat halen.

Nog altijd geen Speedy Gonzales, maar dat is niet erg denk ik?

Nog altijd geen Speedy Gonzales, maar dat is niet erg denk ik?

Gezien: Vorige week keek ik, net als bijna elke andere Belg en Nederlander, naar de finale van K3 zoekt K3. De meisjes waar ik voor supporterde haalden het! Hoewel Lauren volgens mij beter was dan Klaasje. Maar ja, dat kon niet want er was al een zwartharige. Een van de belachelijkste spelregels van de voorbije jaren. Er was nog één grotere stoorzender dan de oneerlijke haarkleurenkwestie, en dat was Gerard Joling. Ik vraag mij af of de makers hem de opdracht gegeven hadden om zich die week nog idioter te gedragen als anders. Of het nu opzettelijk was of niet, op mijn scherm moet hij niet meer komen. We gingen ook weer naar de cinema vorig weekend. We gingen kijken naar The Martian en ik vond het een van de beste films die ik dit jaar al gezien heb. Grappig, emotioneel, spannend, goed geacteerd,… Hij heeft het allemaal. Morgenavond gaan we naar de nieuwe Bond en om ons voor te bereiden kijken we vanavond naar Skyfall. Het Vriendje heeft de box met alle Bondfilms, en we zijn een paar maanden geleden begonnen met ze allemaal chronologisch te kijken. Ik gaf het na een film of vier al op. Te ingewikkeld en te vrouwonvriendelijk. Ik ben niet meteen een bh-verbrandend lid van Femen maar een scène waarin Bond een vrouw die letterlijk “neen” zegt tegen zijn avances met geweld toch verplicht, dat ging mijn petje te boven. Dus ik hoop dat de modernere Bond er ook wat modernere waarden en normen op nahoudt. Ik zal het morgen zien, en het jullie in de volgende ZZ laten weten!

Gehoord: Vandaag heb ik absoluut geen inspiratie bij “gehoord”, dus maak ik er “gelezen” van. Straf, ’t is eens niet “geroken” dat moet wijken voor mijn literaire verhalen. Zoals jullie weten heb ik Schitterende Ruïnes uitgelezen en begon ik meteen nadien in Never Never. Wat ik niet doorhad was dat Never Never uit drie korte delen bestaat, waarvan er nog maar twee uit zijn. Vorig weekend las ik het eerste deel uit en gisteravond las ik in één ruk het tweede deel. Het derde boek komt in januari uit en ik kan al bijna niet meer wachten. Never Never is heel duidelijk Young Adult, maar na een paar “zwaardere” boeken de afgelopen maanden kan dat ook eens geen kwaad. Het gaat over Charlie en Silas, een koppel dat hun geheugen verliest en moet uitzoeken hoe dat komt en wat ze in hun verleden hebben uitgespookt. Het opzet is een beetje onnozel maar het leest als een trein. Het eerste deel gaat iets te veel over hun relatie maar het tweede deel is echt wel spannend. Ik las het dus gisteravond laat in bed uit, en omdat ik alleen thuis was was ik zelfs tegen het einde een beetje bang 🙂 Gelukkig is het niet meer te lang wachten op de ontknoping. Vanavond ga ik al terug starten in een nieuw boek, maar ik moet nog beslissen welk het wordt. Ik kocht onlangs zes nieuwe e-boeken met een bon die ik voor mijn verjaardag had gekregen (lang leve cadeautjes pas maanden later innen, dubbel zo leuk!). In mijn winkelmandje: The Royal We, The Great Gatsby, Never Never II, The Woman Who Went To Bed For A Year, Everything I Never Told You en What A Girl Wants. En ik kocht voor de verandering ook nog eens een écht papieren boek in het Nederlands; Daar Is Hij Weer. Een verhaal over Hitler die in onze moderne tijd belandt. Ik heb dus wel genoeg leesvoer voor de komende maanden!

Totaal niet-gerelateerde foto maar een paar maanden geleden kregen we van vrienden een klein walvisje dat we in water moesten laten groeien. Eerst zat hij gewoon in een klein kommetje, nu moet hij al in een emmer verder rijpen. Hij heet Wally.

Totaal niet-gerelateerde foto maar een paar maanden geleden kregen we van vrienden een klein walrusje dat we moesten laten groeien. Eerst zat hij gewoon in een klein kommetje, nu heeft hij al een emmer nodig. Hij heet Wally.

Geproefd: Ik at bijzonder goed de voorbije weken. We gingen een paar keer op restaurant, mijn schoonmama kookte heerlijke boerenkost, een vriendin maakte deze week heerlijke witloofrolletjes in kaassaus, ik ging gezellig ontbijten met mijn ex-bazin én ik ging gisteren eten bij een vriend die “zomaar wat in huis zou halen”. Als ik iets in huis haal voor een casual middag, dan mag je je verwachten aan een doos oude cornflakes en een boterham met kaas. En misschien een yoghurtje als je braaf bent. Maar hij had verschillende broodjes gebakken, er waren drie kazen, zelfgemaakte eiersla, pompoensoep, een bananenbrood vers uit de oven,… Ik heb gesmuld tot ik niet meer kon.

Ontbreekt nog op de foto: soep op het vuur, bananenbrood in de oven. Kwijl.

Ontbreekt nog op de foto: soep op het vuur, bananenbrood in de oven. Kwijl.

Nadien zijn we naar Van Uytsel gegaan omdat de vriendin die ook mee was nog een cadeau nodig had voor een etentje die avond. Ik was er nog nooit geweest en was wel onder de indruk van hoe groot het was en hoeveel je er kan vinden. Gelukkig deed mijn vriendin er vrij lang over om een cadeautje te kiezen, zodat ik tijd genoeg had om mij te bedenken over mijn impulsaankopen. Ik legde bijna alles dat ik in mijn mandje had gestoken terug. Ik hield alleen een cadeautje voor iemand over, en aan de kassa griste ik nog een hippe nieuwjaarsbrief mee die ik op 1 januari wil afgeven aan Het Vriendje. Op die dag zijn wij ook 7 jaar samen, dus dan heb ik meteen ook een mini-cadeautje.

Voer voor nachtmerries, dit.

Kerst bij Van Uytsel. Voer voor nachtmerries, dit.

Gevoeld: Ik kan hier niet niét over Parijs schrijven. Alleen weet ik niet goed wat te zeggen. Er is al zo veel geschreven, zoveel gezegd, zo veel opiniestukken, zo veel geroep en verwijten en ook zo veel solidariteit. Mijn hoofd zit vol meningen, maar zijn die belangrijk? Ik weet het niet. Omdat ik de afgelopen dagen mijn mening al vaak heb moeten herzien. Zoals ik vorige week schreef haalt sociale media het beste maar zeker ook het lelijkste in de mens naar boven. En dat was de afgelopen dagen niet anders. Ik was er van overtuigd dat ik grote kuis ging houden in mijn vriendenlijst op Facebook, omdat er zo veel bagger op verscheen de laatste dagen. Dingen waar ik écht niet mee akkoord kan gaan, kortzichtige en vaak gewoonweg domme uitspraken waar ik misselijk van werd. Maar toen las ik dit stukje, en besliste ik het toch niet te doen. Verander ik mijn profielfoto in de Franse vlag? Doet het er toe? Kruip ik in mijn pen omdat ik het erg vind dat we pas in actie willen schieten als het geweld dichtbij komt, maar dat we al jarenlang onze ogen sluiten voor ander leed, verder weg? Neen, ik denk het niet. Omdat ik er misschien morgen weer anders over denk. Mijn hoofd zit te vol. Maar de basis is er wel: medeleven met iedereen die vrijdagavond de terreur heeft moeten meemaken, en het verdriet voor alle families die uit elkaar gerukt werden. En misschien is dat wel genoeg. Voorlopig.

Tot snel XO

Zamenvattende Zondag, part LXIII

Ola amigos, ’t is zondag in de late namiddag en jullie weten wat dat betekent: Zamenvattende Zondag-tijd! Het is 18u16 en het is al pikdonker buiten, op de achtergrond staat een aflevering van de Days of our Lives te spelen en Poes ligt ergens op een bolletje te slapen. Ik heb nog altijd mijn pyjama aan, en ik moet vandaag nergens meer naartoe. Een ideale zondag dus. Maar ik zit hier niet om het over vandaag te hebben, maar wel over de afgelopen twee weken. Dus ik ga er meteen aan beginnen!

Geroken: Ok, ik verander vandaag “geroken” in “gelezen” en ik heb daar een heel goeie reden voor: ik heb eeeeindelijk Schitterende Ruïnes uitgelezen! Ik er niet te veel woorden aan vuil maken, maar aangezien ik er vier maanden over gedaan heb om hem uit te lezen weten jullie wel wat ik er van vond zeker? Ik heb hem op Goodreads 3 sterren gegeven, omdat ik 2 nét te streng vond, en een 1 bewaar ik alleen voor echte drollen als Shopaholic To The Stars. Maar 2,5 zou ideaal geweest zijn. Te veel personages die allemaal te weinig tijd krijgen zodat je om niemand echt geeft, een rare mix tussen humor en drama, en overal onduidelijke emoties. Misschien ben ik wel te streng maar ik had enorm hoge verwachtingen die dus niet werden ingelost. Gisteravond ben ik begonnen in Never Never, waar ik niet veel van wist voor ik er in begon te lezen. Het boekje heeft maar 120 bladzijden en leest vlot weg, dus een perfecte afwisseling. Hierna wil ik de laatste nieuwe van Lindsey Kelk lezen, en daarna stort ik mij weer op Stephen King.

Dit heeft echt niets te maken met de boeken die ik gelezen heb, maar deze Poes-dubbelganger vond ik op een poster op het werk. Net echt hé!

Dit heeft echt niets te maken met de boeken die ik gelezen heb, maar deze Poes-dubbelganger vond ik op een poster op het werk. Net echt hé!

Geproefd: Vorig weekend ging ik, gewapend met vrienden en een groupon-bon, eten bij de Libanees waar ik het een aantal maanden geleden ook al eens over gehad heb. Vreselijk cliché en kitscherig interieur, naast een wapenwinkel, vrij lang wachten op drank en de rekening was verkeerd maar jezusmina in de hemel wat is het eten daar goed! In het weekend werken ze met een buffet waar je zo veel als je wil van kan gaan halen, dus tegen het einde van de avond zaten we allemaal propvol. Ik zat naast het pronkstuk van het decor, een geboetseerde vrouw in 3D die broodjes in een oven steekt. En in die oven zitten lichtjes waardoor het lijkt alsof er écht vuur in brandt. En ik zat net op een heel ongepaste plaats, moest het een echte vrouw zijn dan had ik al snel een klap van haar metalen stok gekregen denk ik. Het was een gezellige avond en ik ben nu al de dagen aan het aftellen tot ik nog eens kan gaan. Het Vriendje is geen fan van exotisch eten naast wapenwinkels dus ik ga een manier moeten zoeken om hem te kunnen verplichten of met een smoes naar daar te lokken. Wat ik nog heb gegeten de afgelopen weken zijn vrij veel goed gelukte suikervrije experimenten, maar daar ga ik een aparte post aan wijden!

Precies Basic Instinct.

Precies Basic Instinct.

Gehoord: Ik heb afgelopen week ontdekt dat ik nog wat geld op mijn iTunes-account had staan, dus ik heb een paar nieuwe én oude hits gedownload. Uiteraard zit Hello van Adele er ook bij. Adele is een godin en de Grammy is bij deze al binnen. Geniale marketing ook, dat album en de bijhorende single pas een paar dagen op voorhand aan te kondigen. Alleen Beyoncé deed beter door vorig jaar tussen de soep en de patatten haar zelfgenaamd album online te zwieren en heel het internet in katzwijm deed vallen. Maar Beyoncé is een buitenaards wezen, alleen op aarde gezet om ons vrouwen zelfvertrouwen te geven en ons allemaal te hypnotiseren met haar choreografieën en engelenstem. Dus dat is een beetje buiten categorie. Ik was ook helemaal in Songfestival-sfeer en downloadde Ne Partez Pas Sans Moi en A Million Voices. Je weet wel, het lied dat de laatste keer net niet won maar in mijn hart wel de afgelopen winnaar was. Ik weet niet waarom ik het nu pas heb gedownload, maar ik weet wel dat ik er op vier dagen tijd ongeveer vierhonderd triljoen keer naar geluisterd heb en dat ik er elke keer weer een vredelievend kumbaya-gevoel van krijg. Ik vind dat zij volgend jaar gewoon terug moet meedoen. Met hetzelfde nummer. Niets aan veranderen, gewoon hetzelfde. Waarschijnlijk mag dat niet van de spelregels maar ik ben zeker dat Vladi Putin daar een mouw aan kan passen.

Gezien: De afgelopen weken waren vrij rustig dus ik had veel tijd om tv te kijken en naar de cinema te gaan. We gingen naar de tweede Maze Runner, die ik heel goed vond. We gingen hem zien in de Kinepolis in Antwerpen, en zij hebben speciaal voor deze film een soort panorama-scherm geïnstalleerd waardoor er tijdens een gedeelte van de film heel coole effecten gecreëerd worden. Vorige week gingen we naar D’Ardennen en die vond ik gewoonweg fenomenaal. De acteurs, het verhaal, de locaties, de muziek, het einde,… Ik was er een paar dagen nadien nog niet goed van. Op tv keek ik naar K3 zoekt K3, waar mijn favorieten Hanne, Marthe en Lauren zijn. Ik vind het haarkleur-idee voor volgende week verschrikkelijk belachelijk trouwens, en volgens mij gewoon een manier om de wedstrijd toch te kunnen manipuleren. Op algemeen aanraden keek ik daarnet naar de aflevering van Het Huis met Marieke Vervoort. Zware kost. Ik las ooit een heel mooi boek over hoe je iemand die euthanasie wil plegen niet mag en kan ompraten, hoe erg je het zelf ook vindt. Hetzelfde gevoel kreeg ik nu ook. Als je ziet hoe zij moet afzien, dat is gewoon niet menselijk meer. Ik keek ook naar Dictator, en vond het een klein beetje tegenvallen. Misschien komt er in de volgende aflevering wat meer schwung in. En o o o nog iets dat ik bijna vergeten was! Misschien heb ik dit al eens vermeld, maar ik wil het voor de zekerheid nog eens zeggen. Ik heb een blog ontdekt van iemand die hilarische posts schrijft over de Days of our Lives. Het is een Amerikaanse blog en daar zitten ze ongeveer 4 jaar voor op ons, maar het hele archief staat ook online dus ik volg gewoon in België-tijd mee. Een echte aanrader voor fans, ik heb er mij echt al ziek mee gelachen. Ter info: de afleveringen die nu bij ons op tv zijn, vind je terug in het archief van juni 2011.

Wat ik ook gezien heb: stokstaartjes en andere grote en kleine beestjes in Pairi Daiza!

Wat ik ook gezien heb: stokstaartjes en andere grote en kleine beestjes in Pairi Daiza!

Gevoeld: De laatste weken lukt het mij beter om te ontspannen dan een paar maanden geleden. Ik prop mijn weekends niet te vol, zodat ik meer gewoon mijn zin kan doen. En soms kom ik dan een hele dag niet buiten, maar soms doe ik ook een hele dag leuke dingen. Maar die leuke dingen zijn dan wel spontaan en ongepland, en daardoor niet stresserend. Gisteren had ik afgesproken met mijn mama om een winterjas te gaan kopen in de JBC. Maar een paar uur voordien kocht ik opeens vier (ja, vier, quatro, four) andere jassen terwijl ik dacht dat ik er amper eentje zou vinden. Mijn budget was 100 euro, en ik spendeerde het dubbele. Dus nu zal het de rest van de maand een beetje oppassen worden, en ik kon uiteraard niet nog eens naar de JBC gaan. Dus ben ik met mijn mama kastanjes gaan rapen. Spontaan maar heel gezellig en uiteindelijk zelfs veel leuker dan te staan zweten in een winterjas in een snikheet paskotje.

Rustige weekends, da's ook tijd voor herfstwandelingen met Het Vriendje.

Rustige weekends, da’s ook tijd voor herfstwandelingen met Het Vriendje.

O ja, en ik moest jullie nog zeggen of ik de Start 2 Run weer had opgepikt hé.. Ja dus! Ik ging maar één keer deze week, dat wel, maar ik ben toch gegaan. Tegen het einde van het jaar wil ik alle lessen afgerond hebben. Dus ik heb nog 9 weken om 16 lessen te doen. Dat zal niet lukken als ik maar één keer per week ga, maar het gaat mij lukken. Ik ben het zeker. TSJAKKA! Dat is toch wat je moet roepen als je in jezelf gelooft hé? Of heb ik dat gedroomd?

Het is intussen anderhalf uur later en Het Vriendje heeft al sinds 18u honger dus ik ga eens aan het eten beginnen. Het enige wat ik nog wil tonen is een foto van Poes die ik genomen heb tijdens mijn thuiswerkdag afgelopen vrijdag. Niet dat ik er iets speciaal over te zeggen heb, maar ik vind het gewoon een heel mooie foto, perfect om een mooi weekend mee af te sluiten.

<3

Tot woensdag! XO

Zamenvattende Zondag, part LXII

Vriendjes! Het is nu zaterdagnamiddag, en als jullie dit lezen op zondag zit ik waarschijnlijk in een filmzaal naar The Maze runner te kijken. Morgen (zondag dus) ga ik de hele dag naar Pairi Daiza en als ik ’s avonds terug thuiskom moet ik meteen naar de cinema vertrekken. Maar ik kon jullie niet nog eens laten stikken, dus schrijf ik mijn ZZ vandaag. Da’s pas dedication, friendship, en het derde ben ik vergeten. Ik heb drie weken om zamen te vatten dus we vliegen er meteen in. ZOEF!

Geproefd: Ik zou graag willen zeggen dat ik mij de afgelopen drie weken heel goed aan mijn suikerdieet heb gehouden en dat ik nooit gezondigd heb, maar dan zou ik liegen. Ik had een heleboel leuke dingen in mijn agenda staan, en bij die leuke dingen hoorde telkens lekker eten. Met suiker. En vet. En nog meer suiker. En nog meer vet. We gingen naar een feest van de Oreovriendin en haar vriend. En zeg nu zelf, haar naam zegt het al hé; ze had heel de dag gebakken, en dan is het maar beleefd om dat ook allemaal op te eten. We gingen ook naar een kaasavond, op spontane date op restaurant, mijn vriendinnen kwamen bij mij eten,.. Voor die laatste avond had ik wel echt mijn best gedaan om het gezond te houden. Al mijn hapjes waren suikerloos, en het hoofdgerecht was een ovenschotel met prei en zalm. Maar toen ik op voorhand nadacht over wat ik als dessert wou geven zat ik vast. Ik vond echt niéts zonder suiker dat ik zou durven serveren aan mijn lieve hongerige vriendinnen. Het enige wat ik af en toe voor mijzelf maak als suikerloos dessertje is een soort cakeje in de microgolfoven. Maar laten we eerlijk zijn, dat lijkt op een natte dweil. En het ruikt er ook een beetje naar. Dus ging ik maar voor een van de enige dingen die ik echt goed kan maken: panna cotta. Zowat het zoetste en vetste dessert dat er is. Maar soit, het was iets dat ik op voorhand kon maken en iedereen heeft er van gesmuld. In your face dweilcake.

Als er leven is na de dood, wil ik terugkomen als kaas. En dan zou ik mijzelf opeten.

Als er leven is na de dood, wil ik terugkomen als kaas. En dan zou ik mijzelf opeten.

Gehoord: Mijn eigen gegil en daarna een grote *splassshhhhh*. Mijn collega was uitgenodigd om deze week naar de voorstelling van een nieuwe attractie in Walibi te gaan. Hij mocht iemand meenemen en ik was uitverkoren. Ik had eigenlijk niet zo heel veel zin omdat ik dacht dat het een saai netwerkevent ging zijn, en als er iets is wat ik niet goed kan of graag doe is het wel netwerken. Maar hij trok mij over de streep door te zeggen dat er een VIP-diner ging zijn. En ik ben zo blij dat ik ben meegegaan! We zijn echt behandeld als royalty. Het park was al gesloten dus onze groep van ongeveer 100 hadden het park voor ons alleen. We mochten zo veel als we wilden in de boomstammetjes (ik weet de officiële naam niet maar je weet wel wat ik bedoel?), de Psyké en de Dalton Terror. Die twee laatsten durf ik niet te doen, maar de boomstammetjes zijn mijn favoriete attractie aller tijden. En die een paar keer kunnen doen, zonder wachttijden?! Geweldig! We kregen bij elke attractie iets lekkers om te eten, en toen het gedaan was werden we terug naar onze auto gebracht… in een limousine! En dan moet je weten dat ik nog overwogen heb om niet te gaan omdat ik eigenlijk moest gaan fitnessen hé. Zo zie je maar, soms moet je gewoon eens ja zeggen, want je weet maar nooit waar je belandt.

Normaalgezien anderhalf uur aanschuiven, nu nog geen 30 seconden. Topavond.

Normaalgezien anderhalf uur aanschuiven, nu nog geen 30 seconden. Topavond.

Geroken: Mag ik geroken deze week vervangen in gesport? Ja? Merci hé. En nu verwachten jullie uiteraard dat ik hier ga zitten opscheppen over hoe goed ik mij gehouden heb aan mijn Start To Run, en dat ik elke dag ga, en dat ik bijna even goed ben als Evy zelf. Euhm, nee. Integendeel. Ik ben al twee volledig weken niet meer gegaan. Uit tijdgebrek, omdat het koud is en regent, omdat ik geen zin heb,… Er was altijd wel een excuus. Maar ik moet moet moet dit terug oppikken. Ik wil tegen het einde van het jaar die lessen afgerond hebben. Ik wil volhouden, en zo trots op mijzelf kunnen zijn. En daarom schrijf ik het hier neer. In de volgende ZZ ga ik een update geven, en als ik dan wéér schrijf dat ik niet of te weinig ben gaan lopen, dan mogen jullie mij allemaal een veeg uit de pan geven in de comments. Jullie zijn dus vanaf nu mijn geweten. Een zware taak, maar iemand moet het doen.

Random foto van kwade Poes om te tonen hoe kwaad jullie mogen zijn op mij als ik tegen volgende keer weer niet gelopen heb.

Random wazige foto van kwade Poes om te tonen hoe kwaad jullie mogen zijn op mij als ik tegen volgende keer weer niet gelopen heb.

Gezien: De voorbije weken zijn we regelmatig naar de cinema geweest. Ik vind dat een perfecte uitstap, je mag gewoon in een comfortabele zetel zitten en voor je uit staren. Zalig. Als je nu nog je pyjama zou mogen aandoen daar, dat zou het helemaal goedmaken. Drie weken geleden gingen we naar Solace, een thriller waarin Anthony Hopkins moorden kan zien in zijn hoofd en zo de politie bijstaan in hun onderzoek. Hij is eigenlijk met pensioen, maar besluit om toch nog een keer zijn diensten te verlenen als er een seriemoordenaar opduikt. Heel spannend, indrukwekkend in beeld gebracht en met toch serieus wat schrikmomenten. Twee weken geleden gingen we naar Le Tout Nouveau Testament, die nét iets te hoog scoorde op de arty farty-schaal. Het idee is heel leuk. God woont in Brussel en is een enorme eikel. Om hem te straffen stuurt zijn dochter elke mens op aarde een sms’je met daarin zijn of haar sterfdatum. Een tof en grappig begin, maar na een half uurtje was het toch iets te raar naar mijn smaak. En morgen gaan we dus naar de tweede film van The Maze Runner. Vanavond kijken we nog eens de eerste om ons geheugen op te frissen. Ik verwacht er eigenlijk wel veel van, vooral omdat we in een zaal in Kinepolis gaan die speciaal is aangepast met extra schermen. Ik ben eens benieuwd!

Gevoeld: Mijn hart is de voorbije week helemaal opgewarmd door alle reacties die ik kreeg op mijn stuk over mijn angststoornis. Ik kreeg sms’jes, mails, berichtjes via Facebook… Sommigen deden hun eigen verhaal, van anderen kreeg ik schouderklopjes omdat ik zo moedig was geweest om er over te schrijven. Ik vind het zelf niet echt moedig, maar gewoon nodig. Het was voor mij niet aangenaam en comfortabel om het allemaal neer te schrijven, maar we moéten hier gewoon meer open over zijn. Door er zo veel mogelijk over te praten, zal het stigma hopelijk wat verkleinen. Dus ik wil nog eens iedereen die het stuk heeft gelezen bedanken, vanuit de bodem van mijn hart.

En nu moet ik alweer vertrekken naar een volgend etentje bij vrienden! Geniet nog van de rest van jullie weekend en tot snel XO