Vrienden. Collega’s. Sympathisanten. Vandaag is een plechtige dag, want we vieren de geboorte van een nieuwe rubriek. Vanaf nu valt er om de twee weken op woensdag iets te winnen. Ik kwam op het idee door een van de lessen in de cursus Meststoffen voor jouw blog van Kathleen. Deze week gaat het over de content van artikels en kregen we de opdracht om eens buiten onze comfortzone te gaan en iets te posten wat we normaalgezien niet doen. Ik heb nog nooit een giveaway gedaan, en ik zou Voskosmos niet zijn als ik het niet meteen in het extreme zou trekken met een gloednieuwe rubriek.
Ik vond meteen ook de perfecte items om weg te geven: boeken! Ik lees vrij veel en heb dus een kast vol boeken die ik al gelezen heb en die toch maar stof liggen te vergaren. Dan kan ik er evengoed andere mensen blij mee maken. Dus vanaf deze week kan je om de twee weken op woensdag je kans kan wagen om gratis en voor niets wat nieuw leesvoer te winnen. En als mijn boeken op zijn, zal ik misschien mijn dvd-kast eens onder handen nemen. En wie weet waar we eindigen, misschien kan je binnen een paar maanden wel mijn volledige inboedel winnen! Maar misschien moet ik dat toch eerst eens bespreken met Het Vriendje…
Je moet er natuurlijk wel iets voor doen. Geen halsbrekende toeren hoor! Ik zal elke keer een nieuwe vraag uit mijn mouw schudden, waar je dan in de comments op moet antwoorden. Het zullen geen vragen zijn waar een juist of fout antwoord op moet zijn, we gaan ons er gewoon een beetje mee amuseren. Een onschuldige kinder/Poes/Vriendjeshand zal dan willekeurig een winnaar selecteren.
“Riverton Manor, Engeland, 1924. Op de avond van een groot societyfeest pleegt de jonge dichter Robbie Hunter zelfmoord. Twee zussen, Hannah en Emmeline Hartford, zijn hier getuigen van; de ene zus is zijn toegewijde bewonderaarster, de andere volgens de geruchten zijn minnares. Na die avond spreken zij elkaar nooit meer. Wat is er gebeurd? De enige die de waarheid kent, is dienstmeid Grace Reeves. En zij probeert die al haar hele leven te vergeten. Maar als er na zeventig jaar een film wordt gemaakt over de veelbesproken gebeurtenis, komen oude herinneringen weer boven en wordt het steeds moeilijker om geheimen verborgen te houden. Het geheim van de zusters is een roman om jezelf in te verliezen, een betoverend verhaal vol geschiedenis, sfeer en mysterie.” SPANNEND *spookemoji*!
Vraag van de week
Wat was het hoogtepunt van je afgelopen zomer?
Hoe kan je deelnemen?
Zet je antwoord in de comments om kans te maken! En omdat het de eerste keer is, doen we nog een specialleke: als je dubbel zo veel kans wil maken om te winnen, dan kan dat. Het enige wat je daarvoor moet doen is een comment zetten én ook nog eens mijn splinternieuwe Facebookpagina leuk te vinden. Dan gaat je naam twee keer in het potje. Jippie! Je hebt kans om mee te doen tot en met maandag 31 augustus. Daarna mag je de Facebookpagina ook nog leuk vinden hoor 🙂
Ik kondig de winnaar aan op woensdag 2 september, hier op de blog én op de Facebookpagina. Ik ga de winnaar daar ook vragen om mij een mailtje te sturen, dus hou dit zeker goed in de gaten.
Veel succes, en may the odds be ever in your favor.
Belangrijk nieuws! Ik ben er na lang sukkelen en prutsen in geslaagd om een Facebookpagina te maken voor Voskosmos. Ik ben van plan om er regelmatig foto’s, statussen en links naar leuke dingen te zetten, dus liken die handel! Jippie! En nu terug naar onze reguliere programmering…
Zoals die van Nike altijd zeggen: Just do it!
De zon schijnt, het is een prachtige zaterdagnamiddag, de perfecte gelegenheid om ergens gezellig op een terrasje te zitten. Ik lig hier in mijn onderbroek in de zetel omringd door lege kommetjes waar daarnet nog muesli in zat en afstandsbedieningen. Het Vriendje zit al sinds woensdagavond op Pukkelpop en komt morgen (terwijl jullie dit lezen dus) pas terug. En dus leef ik al sinds woensdagavond als een kluizenaar die alleen buitenkomt om te gaan werken. En gisteravond ben ik bij mijn ouders gaan eten, maar dat is het zo wat. De voorbije dagen had ik alleen maar het gezelschap van mijn kat en de Kardashians. Ik besef goed genoeg dat de zomervakantie bijna afgelopen is en dat het dus binnen een week een pak drukker wordt. Opnieuw naar de zumba, drukker op de wegen, drukker op het werk. Dus heb ik een paar dagen bewust genoten van de rust, en dat was zalig. Maar kom, genoeg over niks doen, ik heb de afgelopen weken ook genoeg gedaan om weer een paar paragrafen te vullen. Let’s go!
Gevoeld: Motivatie! Ik volg al heel lang de blog van De Groene Meisjes (Jamie en Merel). Merel heeft zich de laatste maanden gewaagd aan Start To Run, en houdt dit ongelofelijk goed vol. Ik heb in het verleden ook al een paar keer een loopprogramma geprobeerd maar nooit volgehouden. Ik gaf op van zodra het een beetje moeilijker werd, was niet echt gemotiveerd en geloofde niet dat ik het kon. Door het succesverhaal van Merel kreeg ik opeens zin om er zelf ook weer in te vliegen. Nu, die motivatie kwam opzetten op een woensdag. En normaalgezien zou ik mijn start dan uitgesteld hebben tot maandag, want alle nieuwe projecten moeten starten op een maandag. Duh. Maar omdat ik wist dat ik sowieso op een paar dagen tijd alle motivatie kon verliezen, vloog ik er meteen in.
Fier op mijzelf, ook al ben ik zo traag als een slak.
Ik deed de eerste les vorige week woensdagavond, en de volgende twee op vrijdag en zondag. Gisteren rondde ik les 5 af, en morgen moet ik les 6 overwinnen. En ik leef nog. Ik had nooit gedacht dat ik één minuut zou kunnen lopen, en nu kan ik er zelfs al drie. Met veel moeite en een heel rode kop, maar toch. Ik stuur ook elke keer een bewijs-foto naar mijn vriendinnen op Whatsapp, zodat zij mij kunnen onder mijn voeten geven als ik niet ga. En als ze die foto’s ooit verspreiden, dan zal ik hen moeten vermoorden. ’t Is maar dat ze het weten ❤
Mijn vriendinnen krijgen niet alleen foto’s van mijn voeten, maar ook van mijn zwetend rood hoofd.
Gehoord: Vorige keer had ik het over Serial, de podcast over een moordzaak waarin getwijfeld wordt of de “dader” niet onterecht veroordeeld werd. Ik heb intussen de laatste aflevering gehoord. Nadien ging ik op zoek op Google naar meer achtergrondinformatie (dat had ik voordien niet gedurfd uit angst voor spoilers), en toen pas ontdekte ik dat het gebaseerd is op een échte zaak. Dus alle getuigenissen, alle interviews, alle bevindingen,… Allemaal echt! Ik viel bijna van mijn stoel. Ze zijn blijkbaar momenteel bezig met een tweede seizoen, ik ben benieuwd of ze hun succes nog gaan kunnen evenaren. Intussen ben ik aan een nieuwe podcast begonnen: Welcome to Night Vale, een fictief en hilarisch nieuwsbulletin over het horrorstadje Night Vale. Als je houdt van een Stephen King-sfeertje én goed lachen, dan is dit echt een aanrader. Ik weet dat het raar klinkt, maar probeer het toch maar eens. Het is niet voor niets een van de meest gedownloade podcasts ooit.
Gezien: Over tweede seizoenen van succesreeksen gesproken, wij begonnen deze week naar True Detective te kijken. Zoals jullie wel weten, vond ik de eerste reeks van True Detective het beste dat ik ooit heb gezien op tv. En ik vind dat nog altijd. Ik weet niet hoe iets dat ooit zal kunnen evenaren of overtreffen. Dus ik was wel wat bang voor het tweede seizoen. En mijn angst bleek gegrond te zijn. We hebben de eerste twee afleveringen meteen na elkaar gezien en ik verstond er geen jota van. Ik weet zelfs niet of ik het ga snappen als ik ze nog eens zie. Heel spijtig vind ik het. Waar het verwarrende gepraat van Matthew McConaughey vorige keer nog bij de sfeer paste, zijn de dialogen nu gewoon volledig van de pot gerukt. “Never do anything out of hunger. Not even eating.” WAT? Ik ga zeker nog naar de rest van de reeks kijken, maar het zal toch met heel veel heimwee naar de vorige reeks zijn.
Ik na de eerste twee nieuwe afleveringen van TD.
We keken ook eindelijk naar het einde van The Missing, wat gelukkig wel aan de verwachtingen voldeed. Een heel verrassend einde dat ons op het puntje van de zetel deed zitten. Ik weet dat ze hier ook een tweede seizoen van aan het maken zijn, maar ik weet niet of ze gaan voortgaan met hetzelfde verhaal of gewoon van nul gaan beginnen. Oh, en hebben jullie deze week naar Met 4 in Bed gekeken? Hoe grappig was de ontvangst in de eerste aflevering, die vrouw die als een drilsergeant en tien meter voor haar gasten naar de kamers vloog? Ze hebben dat erna nog zo vaak herhaald, en het blééf gewoon grappig.
Geroken: Verschrikkelijke stank aan het station van Brussel-Zuid. Vorig weekend gingen we nog eens naar de Zuidfoor, en toen we van het station naar de kermis stapten liet Brussel zich van haar lelijkste kant zien. Hoewel het niet de schuld was van Brussel, maar eerder van slordige marktkramers en hun klanten. Blijkbaar was er een paar uur voordien een markt met groenten en fruit geweest, en het leek wel alsof ze hun overschot gewoon hadden rondgestrooid op straat. Stinken dat dat deed! Ik heb goeie vrienden die in het centrum van Brussel wonen, en zij praten regelmatig over hoe vuil hun geliefde stad is.
Bweurk.
Ik rook ook de zalig zilte geur van onze Belgische kust. Ik ging een dagje naar Oostende met een vriendin. Het was een perfecte dag voor een bezoekje aan de zee. Ik had heel veel spijt dat ik geen zwemkleren aanhad, als we daar ergens op hotel hadden gezeten en niet terug op de trein moesten gaan zitten een uur later had ik sowieso met kleren en al gaan zwemmen. Er waren heel veel mensen aan het zwemmen en ik was stikjaloers. Ik zag ook voor de eerste keer het kunstwerk van Arne Quinze op de dijk. Dit plekje stond onlangs nog op nummer 2 in de lijst van lelijkste plekken van België. Ik weet niet wat ik er zelf van vind…
Ik snap kunst niet goed.
Geproefd: Ik deed deze week iets wat ik nog nooit gedaan had: ik maakte confituur. Zonder geraffineerde suiker én met chiazaadjes. Het was zo’n simpel succes dat ik er zelfs een volledige blogpost aan wijdde.
Klaar in een kwartiertje, want we weten allemaal dat ik weiger om langer in de keuken te staan.
Het was wel ongeveer het enige succesvolle dat ik de afgelopen weken deed in de keuken. Ik heb totaal geen kook-motivatie dus we gingen regelmatig spontaan op restaurant. Het Vriendje kwam zelfs eens ’s middags mee warm eten op mijn werk zodat ik ’s avonds niet meer zou moeten koken. Gelukkig wonen we niet in de jaren ’50 of hij had mij al lang buitengesmeten. Als er iemand tips heeft voor snelle en gezonde maaltijden, die zijn zeker welkom in de comments! En o ja, er mag geen suiker inzitten 🙂 Ik deed wel al wat inspiratie op bij Kathleen, haar fish&chips zien er simpel maar superlekker uit.
En nu is het tijd om mij klaar te maken om mijzelf te herintroduceren in het echte leven. Vanavond ga ik een film kijken bij een vriendin, morgen brunchen en dan in de namiddag voor de laatste keer naar de kermis. Oh ja, nog een laatste aankondiging: vanaf woensdag komt er een leuke nieuwe rubriek! Dus kom dan zeker nog eens kijken. En als je een reminder nodig hebt: ik zal er ook naar linken op de Facebookpagina. Allé, ’t is maar dat ge het weet he. Wink wink.
Vandaag doen we eens iets ongebruikelijk, en ga ik een recept delen! Waarschijnlijk hebben jullie nu al massaal je internet gesloten, je computer afgezet en nadien in brand gestoken. Want als ík, ramp in de keuken en veel te passief om ingrediënten te gaan kopen en uren in de keuken te staan, recepten begin te delen… Dan is er iets grondig mis. Maar dat zien jullie dan verkeerd! Ik ben er zeker van dat er onder jullie ook wel zullen zijn die liever een uur voor de tv hangen of in bad liggen dan dat uur voor de kookpotten te spenderen. En als ik dan iets ontdek dat zo simpel is dat zelfs ik het kan en er achteraf nog over kan stoefen ook, dan moét ik dat wel delen. Dat is mijn plicht tegenover jullie en de maatschappij. Ik kan wel niet alle eer opstrijken. Geen enkele zelfs. Ik heb het recept gevonden op de site van EcoBioLiving, waarvoor dank! De enige eer die ik kan opeisen is dat mijn keuken niet afgebrand is.
Wat gaan we maken?
Confituur. Zonder geraffineerde suiker. En met (wiejoe wiejoe wiejoe hipster-alarm!) chiazaadjes. Sinds ik begin dit jaar besloot om van suiker mijn persoonlijke vijand te maken, zijn er een paar dingen die ik mis. Smoutebollen. Snoepjes in de cinema. Oreo’s. En confituur.
Ik at sowieso niet heel vaak confituur, maar je weet niet wat je mist tot je het niet meer mag eten. Tegenwoordig eet ik vooral kaas als broodbeleg. Af en toe doe ik ook eens zot en prak ik een avocado, die ik dan met een gebakken ei op mijn bruin boterhammeke leg. Maar altijd hartig begint te vervelen, en soms heeft een mens gewoon iets zoet nodig. En dan is deze confituur, die bijna niet te onderscheiden is van de “normale” versie, zeer welkom. En sowieso heeft elk recept met maar drie ingrediënten een streepje voor bij mij.
Wat hebben we nodig (voor een klein potje)?
250 gram fruit naar keuze. Ik gebruikte 125 gram ingevroren aardbeien en 125 gram frambozen uit de Bio-Planet maar vers fruit kan uiteraard ook.
2 eetlepels honing
2 eetlepels chiazaadjes. Deze zaadjes zullen op magische wijze het vocht opnemen en zorgen voor de vastere textuur.
Wat moeten we doen?
Snij je fruit in stukjes als dat nodig is.
Zet een klein kookpotje op het vuur. Smijt je fruit hier in, en zet het vuur op de hoogste stand. Ik voegde geen bodempje water toe, maar EcoBioLiving raadt aan om dat wel te doen als je met vers in plaats van bevroren fruit werkt.
Breng het fruit aan de kook terwijl je heel de tijd blijft roeren. Niet afgeleid worden door een nieuwe foto van Lil Bub op Instagram (ahum), want het fruit kan heel snel vastkoeken aan de kookpot.
Voeg de honing toe. Goed roeren!
Zet je vuur wat stiller als het fruit kookt (als er bubbeltjes zijn). Laat nog vijf minuten pruttelen.
Haal het pannetje van het vuur. Als er nog te veel brokjes in zitten, kan je die platdrukken met een vork of pureestamper. Als je graag veel brokjes hebt, laat je ze gewoon zitten. You go Glen Coco.
Voeg de chiazaadjes toe, en roer ze goed onder het mengsel.
Laat een kwartiertje indikken en afkoelen. Lees een boekje. Speel een paar levels Candy Crush. Kijk naar een halve herhaling van De Kampioenen (is die Bieke nu nog niet bevallen?).
Ét voila, ’t is gereed! Wij hadden toevallig nog een lege confituurpot, maar ik denk dat je de confituur ook kan bewaren in een ander potje, als het maar goed afsluit.
Er is nog maar één probleem: ik heb geen idee wat de houdbaarheid is. Ik heb ons potje in de koelkast gezet en ik denk dat het daar wel even kan overleven. Maar sowieso gaat het maar om een kleine hoeveelheid, dus ik denk dat alles in onze buik gaat zitten voor het de kans krijgt om slecht te worden.
Ik hou van Getpocket. Getpocket is een website waar je sites kan opslaan. Recepten die je nog wil maken, langere artikels die je wil lezen maar waar je nu geen tijd voor hebt, de link naar een cadeautje dat je pas binnen een paar maanden wil kopen,… Gewoon snel op een knopje drukken en alles wordt mooi voor je bijgehouden. Ik zwier er ongelofelijk veel op. Links voor Luiewijvenblog, gezonde en ongezonde recepten, YouTubers die ik zeker eens moet checken. Je kan ook alles wat je opslaat een tag geven. Zo vind je orde in de chaos die de startpagina wel eens kan zijn. Ik heb ook een tag “to do”. Alles wat ik daar zet dient als inspiratie voor als ik eens tijd heb of nog beter, als mijn loon gestort is.
Tot voor kort zette ik er alleen dingen die haalbaar zijn. Of toch zeker haalbaar op korte termijn en voor niet al te veel geld. Maar vandaag zette ik er ‘La Maison du Dim Sum’ in. Dat is een bekend Chinees restaurant met een buffetformule met dim sum (wat volgens mij vrij vertaald kan worden als “mjammie lekker) als specialiteit. En het ligt in Parijs. Jep. Ik heb geen plannen om naar Parijs te gaan, toch niet op korte termijn. En ik heb zeker geen geld om spontaan eventjes naar de romantische lichtstad te trekken. Maar moet ik mij daarbij neerleggen? Nee toch?
Mijn persoonlijke guru en toekomstige heerser over de aarde, Oprah Winfrey, sprak een paar jaar geleden in één van haar afleveringen over wensborden. Je moest een soort collage maken van alles wat je graag wou in je leven. Grote reizen, een nieuwe keuken, een goed lief, een Primark in Zichem-Zussen-Bolder, geen enkele wens is te klein of te groot! Je moet daar dan elke dag voor gaan staan, je heel goed focussen, en je voorstellen dat al die dingen in je leven kwamen binnenhuppelen. Je moest jezelf zién op die reis, jezelf zién koken in die keuken, jezelf zién in die legging van 2 euro. En het universum zou je dat dan geven. Simpel hé!
Ik denk niet dat ik de wereld en het universum kan sturen door een dim sum-restaurant in mijn Getpocket op te slaan. Maar het kan nooit kwaad.
Jezus Maria Jozef het lijkt wel maanden geleden dat ik nog eens een deftige post heb geschreven! De zomer brengt mij helemaal van mijn blog-stuk, en ik wil daar dan ook mijn excuses voor aanbieden. Misschien moet ik er volgende zomer wat beter over nadenken, of mij gewoon voornemen dat Voskosmos dan ook een beetje in vakantie-modus gaat. Want nu voel ik mij heel de tijd schuldig omdat ik geen tijd heb om te schrijven of als ik jullie alweer een zondag op jullie honger laat zitten. Hopelijk zijn jullie mij nog niet beu, of zijn jullie allemaal zelf ook op vakantie zodat jullie niet merken dat het hier wat op zijn gat valt? 🙂 Kom, ik ga stoppen met mij te excuseren en er gewoon aan beginnen!
Gehoord: Ik ben deze week te weten gekomen dat Mister Policeman (“hey mister poliiiiceman, I don’t want no trooouble”) helemaal niet van Rihanna is!? Ik wou het downloaden omdat mijn lijf er volledig buiten mijn controle op begint te twerken als het op de radio is. En ik zocht en zocht, maar vond helemaal geen nieuwe van Rihanna die er op leek. Logisch, want het is helemaal niet van haar, maar wel van Eva Simons! Haar naam deed niet meteen een belletje rinkelen, maar na een korte google-sessie wist ik weer waar ik haar van kende; ze is de stem achter This Is Love (samen met Will.i.am) en had een paar jaar geleden ook een klein hitje met Silly Boy. Straf dat iemand uit Nederland het toch tot in de Amerikaanse charts kan schoppen. Er is nog hoop voor ons allemaal!
Ik ben een paar weken geleden beginnen luisteren naar Serial, een podcast van 12 afleveringen over een jongen die 15 jaar geleden veroordeeld werd voor de moord op zijn ex-vriendin. Hij zit sindsdien in de gevangenis, maar heeft hij de moord wel echt gepleegd? Superverslavend, en perfect entertainment voor in de file (damn you E19!). Ik moet alleen nog maar naar de laatste aflevering luisteren, en dan ga ik een paar andere leuke podcasts zoeken. Ik had nooit gedacht dat ik het aangenaam zou vinden om naar een podcast te luisteren, maar het blijkt heel ontspannend te zijn. Als jullie tips hebben, geef ze gerust mee in de comments! Ik heb al wat inspiratie opgedaan bij Kathleen en Kelly, maar kan gerust nog meer suggesties gebruiken.
Geproefd: Vorig weekend heb ik een hele leuke zaterdag met mijn BFF doorgebracht. We startten met een ontbijt in Noen in Mechelen, waar we onder andere een belachelijk lekkere toast met ei en avocado, yoghurt met fruit en muesli en een broodmandje met verschillende soorten koffie en confituur aten. Die toast vond ik zo lekker dat ik hem een paar dagen later thuis probeerde na te maken. Het resultaat was meer dan geslaagd, al zeg ik het zelf! Noen is een echte aanrader. Een ruim aanbod, verse producten en vriendelijke bediening. Het enige minpuntje was dat de witte choco op was (daar ben ik nog net niet voor gaan wenen op de wc) en dat ze vrij beperkt zijn in hun hartig beleg. Maar dat maken ze ruimschoots goed met hun geweldige prijzen. We aten en dronken met twee ons buikje meer dan rond en moesten amper 12 euro per persoon betalen. Gelukkig, want nadien gingen we, volgens onze jaarlijkse traditie, al ons geld opdoen op de Zuidfoor. We hebben daar vijf uur gespendeerd. Vijf. Uur. Als jullie eventjes heel stil zijn en goed luisteren, hoor je in de verte mijn portemonnee huilen.
Boven wazige foto (we bibberden van de honger) van ons ontbijt bij Noen, onder mijn eigen probeersel. Ziet er niet slecht uit hé?
Ik ben ALTIJD paardje 9. Altijd. En als je al op paardje 9 zit als ik kom spelen, staar ik je gewoon weg.
De dag nadien was weer een dag vol zalig lekkere calorieën. ’s Middags gingen we met mijn ouders brunchen in Mechelen bij Sister Bean. Ik was al vaste klant bij deze koffie-ontbijt-lunch-bar toen het nog werd uitgebaat door twee zusjes (vandaar de naam), maar sinds de overname en totaalrenovatie ben ik nog meer fan. In het weekend kan je er niet à la carte eten maar schuif je van 9u tot 14u30 aan bij het brunchbuffet. Voor 18 euro (één drankje inclusief) kan je zo veel als je wil opscheppen. En geloof mij, je zal willen eten tot je bijna ontploft. Alles is zó lekker en vooral ook origineel. Je krijgt sowieso een standaard aanbod (croissants, kaas, ham, brood..) maar daarnaast serveren ze ook speciale schotels. Zo stond er een paar weken geleden een grote kom pastasla met lever en niertjes. Gewaagd en zeker niet voor iedereen, maar het is eens iets anders en het smaakte super. Elke week is het aanbod anders en er is enorm veel keuze, dus als je een beetje moet overgeven van niertjes vind je zeker je gading in een andere schotel. Het hele gebouw, de bediening en de gerechten stralen “hipster” uit, maar dan op de meest positieve manier. Ik was te druk bezig met mijn gezicht volproppen om een foto te nemen, maar je kan hen volgen op Instagram om een idee te krijgen van het eten en de drankjes. Kwijlen maar. En ik weet dat het klinkt alsof ik door Sister Bean ben ingehuurd om hen de hemel in te prijzen, maar dat is niet zo. ’t Is gewoon dikke liefde ❤ n omdat mijn ouders nog met overschot kaasschotel zaten van een feestje de dag voordien, gingen we daar ’s avonds freeloaden op hun terras. Lang leve zomerweekends.
Get in my bellyyyyy
Geroken: Ik verander deze week “geroken” weer in “gelezen”! Ik ben momenteel bezig in Schitterende Ruïnes van Jess Walter, en het gaat zooo tergend traaaaag. Ik was heel enthousiast om hem te beginnen lezen omdat Het Vriendje er zo lovend over is. Hij heeft hem aan het zwembad in Kroatië in een paar dagen uitgelezen, en ik hoorde hem constant gniffelen en soms zelfs luidop schaterlachen. Dus ik had verwacht om ook meteen meegesleept te worden, maar dat gevoel blijft uit. Ik moet mijzelf echt verplichten om er in te lezen, en dan zelfs vooral omdat ik hem wil uit hebben zodat ik aan een nieuw boek kan beginnen. Ik denk dat ik mij hierna ga wagen aan The Girl on the Trainen daarna wil ik de volledige Dark Tower-reeks van Stephen King verslinden. Daar zal ik nog wel een paar maanden zoet mee zijn.
Gevoeld: Ik heb altijd gezegd dat ik hier eerlijk ga zijn, en daar hou ik mij ook aan. De voorbije dagen heb ik het moeilijk gehad. Wat was er dan aan de hand? Dat is het net: niks. Dat is het leuke (ahem, sarcasme) aan een gegeneraliseerde angststoornis: er moet niets aan de hand zijn of foutgaan om opeens een slag van de molen te krijgen. Integendeel zelfs. Als alles normaal is en het leven kabbelt rustig voort, dan gaat er vaak een lampje in mijn hersenen branden. “Is dit wel normaal? Gaat het wel niet te goed allemaal? Je denkt toch niet dat je zomaar rust in je hoofd kan hebben, wie denk je wel dat je bent? Kom, we zullen ons snel zorgen maken over alles wat maar kan misgaan in je leven en daar dan 24/24 op voortbomen zodat je wil smeken voor een off-knop.” En zo saboteer ik mijzelf. Want zo passeren dagen die perfect normaal en gelukkig hadden kunnen zijn, maar die voor mij toch niet leuk waren omdat ik zo vast zit in mijn eigen hoofd. Sinds gisteren gaat het gelukkig weer wat beter. Misschien is het eens tijd om hier een volledige post aan te wijden.
Poes was solidair met mijn emoties en was ook kwaad op alles wat bewoog. Op deze foto was ze razend op een duif.
Gezien: Een paar dagen geleden keken we naar Beasts of the Southern Wild, een heel mooie film over een klein meisje dat met haar vader in de “bayou” van Louisiana woont. Hun dorpje wordt overspoeld door een storm, en Hushpuppy en haar vader moeten zich nadien zien te redden. Zware kost, dus kijk hier niet naar als je op zoek bent naar feel-good entertainment. De actrice die Hushpuppy speelt werd terecht genomineerd voor een Oscar. Omdat ze destijds nog maar negen jaar oud was, werd ze zo ook meteen de jongst genomineerde actrice.
Quvenzhané Wallis, een klein/groot talent.
Ik keek ook op vier dagen tijd vijf Mission Impossible-films. We hadden tickets om afgelopen maandag naar de première vande vijfdete gaan kijken. Het enige probleem was dat ik de eerste vier nog niet gezien had. Tijd voor een inhaalactie dus. Vrijdag keek ik de eerste, zaterdag de tweede en zondag de derde en de vierde. Een kleine overdosis Tom Cruise en zijn tand in het midden van zijn gezicht. Maandagavond was het dan tijd voor de vijfde, en dit is absoluut de allerbeste. De hoofdpersonages klikken goed met elkaar, de verhaallijn in niet te moeilijk om te volgen en er is plaats voor een stoer vrouwelijk hoofdpersonage dat niet alleen dient als love interest voor Tommeke. Ga hem zeker zien, je gaat er zelfs door vergeten dat Tom Cruise in het echte leven zo zot als een achterdeur is.
En dat waren mijn twee afgelopen weken! Door de wondere wereld van de technologie lezen jullie dit pas op zondag, terwijl ik het al op vrijdagavond schrijf. Op zaterdag heb ik een lunchdate in Antwerpen en ’s avonds een familiefeest, en op zondag ga ik een hele dag naar de zee. Alweer geen tijd om te schrijven dus, maar ik wou jullie niet nog een keer laten stikken. Dus een verslag van de komende (voor jullie “voorbije”, kunnen jullie nog volgen?) dagen volgt volgende week. En misschien klinkt het een beetje raar als ik het heb over dat geen-tijd-om-te-schrijven-gedoe, maar er kruipt meer tijd in dan ik zelf dacht. Ik heb mij ingeschreven in de blogcursus van Kathleen, en de eerste opdracht was om te timen hoe lang je werkt aan een post. En dat was bij deze ZZ twee uur en tien minuten. Jawaddedadde! Het gaat dan niet alleen om schrijven, maar ook om foto’s selecteren en een beetje bewerken, de lay-out verzorgen, links toevoegen, af en toe wat dingen opzoeken,… Dus dat verklaart voor mijzelf ook wel waarom ik er tijdens deze drukke zomermaanden echt geen tijd voor vind. De cursus van Kathleen duurt trouwens een maand en er komen nog doe-opdrachten. Jullie weten wat dat betekent… Een nieuw rubriekje! AAAAAAAARGH!
Nu moet ik echt stoppen. Stop. Laptop dicht. NU!
PS: Zit er nog iemand door mijn gebruik van de naam “Tommeke” in zijn hoofd met “Tommeke, Tommeke, wat doe je nu? Tom Boonen wordt wereldkampioen! TOM BOONEN WORDT WERELDKAMPIOEN!” Nu wel. Ha!
Voskosmos 