De wereld is naar de knoppen. En ik zal eens zeggen waarom.

9 REDENEN WAAROM DE WERELD NAAR DE KNOPPEN IS (AKA: FIRST WORLD PROBLEMS – IK WIL GRAAG EFKENS WAT ZAGEN)

• Eva Mendes is zwanger. Eva wie? Eva de vriendin van motherflippin’ Ryan Gosling. Dat betekent dus dat Ryan Gosling vader wordt. Waarom? Waarom doet hij dat? Waarom?

• Gisteravond ging ik naar de kermis in Mechelen. Het was daar de laatste avond, dus dan is alles goedkoper. *Ca-ching* (of hoe je ook dat kassa-geluidje maakt). Ik wou met de muntjes spelen, maar toch vooral de paardenrace doen. Toen we daar aankwamen om 20u zat er veel te veel volk bij de race, dus gingen we eerst al de rest doen. Toen we een uurtje later terug gingen, klaar om het kot daar af te breken en alles te winnen, waren ze aan het INPAKKEN. WAT? Het was nog maar 21u begot, op de laatste dag! Toen ik vroeg waarom ze al stopten, zei de mevrouw dat het te hard regende en dat er niet genoeg volk zat. MADAM UW KRAAM ZAT JUIST NOG STAMPVOL. Ze zag dat ik attackske ging krijgen, en vroeg mij vrolijk of er misschien iets specifiek was wat ik wou winnen, en liet uitschijnen dat ik iets mocht kiezen zonder te spelen. Ik zei: “Nee, ik wou gewoon spelen.” Tragisch.

• Ik besef achteraf dat ik natuurlijk beter wel een prijs had uitgekozen, gratis en voor niks. Geef mij maar de award voor loser van de week, ik heb er al plaats voor gemaakt op mijn schouw.

• Ik heb het koud. Koud op mijn bureau, koud in de auto, koud op straat, koud in de zetel. En ik heb het normaalgezien nooit koud. En op de thermometer van mijn collega stond dat het 22 graden was op ons bureau. En hij is niet kapot he, we hebben hem zelfs in de frigo gestoken om het te testen. Dus dat betekent hoogstwaarschijnlijk dat ik een heel dramatische en mysterieuze ziekte heb waarbij het bloed van de patiënt elke dag een graad zakt, tot het vriespunt na een paar weken bereikt is en de patiënt in een constante ijspegel-staat terechtkomt. Waarom ik?

• Morgenavond komen er vrienden eten, en ik heb mijn boodschappen nog niet gedaan. Terwijl ik er zeker wel tijd voor had deze week, ik ben zelfs dinsdag nog naar de Delhaize gegaan! Wat was dat daar over die trofee? Ik ben al een even grote koei als Eva Mendes.

• Volgende week is het mijn verjaardag en ik kan niet beslissen of ik die avond naar de cinema wil gaan of niet, en het filmprogramma van die week staat nog niet online en komt waarschijnlijk pas online op de dag van mijn verjaardag en dan is het al veel te laat om nog te beslissen. Argh.

• Een paar dagen geleden heb ik mij ingeschreven voor de zumbalessen van volgend jaar en ik was vergeten dat dat HONDERDVIJFENNEGENTIG EURO kost.

• Weten jullie nog dat filmpje dat ik een paar dagen geleden postte, van die man die 39 stemmen van bekende mensen kon imiteren, en er één geweldig lied van had gemaakt? Ja, dat was dus nep. Er zat een team van 12 stemmenimitators achter, en dan nog veel technische mensen achter de schermen. Mijn geloof in de mensheid krijgt weer een deuk.

• Ik heb een hilarische nieuwe blog ontdekt van een grappige vrouw uit de VS met herkenbare stukjes, maar in een van haar laatste posts heeft ze het over een nieuw boek waar ik al heel lang op zit te wachten en supergraag wil lezen, en zegt ze gewoon zonder boe of ba in één zin dat een van de hoofdpersonages sterft en hoe het afloopt met de anderen. Geen spoiler alert, gewoon ineens in your face. Komaan zeg.

Ok, nu dit allemaal van mijn lever is kan ik weer vrolijk en gerust verder met mijn dag. Waar een blog toch niet goed voor is!

XO

PS: Ik ga mee met mijn tijd, en ik heb een instagram gemaakt. Allen daarheen ook al staan er nog maar 2 foto’s op!

bron gifjes

Vandaag is onze kat jarig. Poes Springsteen wordt 1 jaar. Ik pink bij deze een heel klein traantje weg. We hebben haar sinds eind september 2013, en ik kan mij al niet meer voorstellen dat we ooit zonder haar geleefd hebben.

Smelt.

Ik ben thuis altijd opgegroeid met katten. Onze eerste kat, Ploech, heb ik gekregen toen ik een jaar of 3 was. Ik reed met haar in onze tuin in een kruiwagen, ik pakte/plette haar te pas en te onpas, en zette kaarsjes op haar brokjes als ze jarig was. Ooit heb ik haar ook eens door het raam gegooid. Oeps. Toen ik ongeveer 18 was, kreeg Ploech gezelschap van een zwart-witte kitten die ik Buckley noemde, vernoemd naar Jeff Buckley die trouwens de beste zanger ooit ever in de wereld was. Ploech en Buckley, dat lukte niet samen. Ik zou willen zeggen dat ze kat en hond waren, maar aangezien ze allebei kat waren klinkt dat nogal dom. Maar je snapt wel wat ik bedoel. We hebben daar zelf wat voor gezorgd door Buckley op haar eerste dag bij ons thuis te laten rondlopen en spelen terwijl Ploech buiten was. Toen Ploech die avond terug binnenkwam, was haar plekje als lord of the house ingenomen, vervuild en onteerd. Het is nooit meer goedgekomen. Ploech was kwaad op Buckley en op ons, en bleef soms dagen aan een stuk weg. Ze verloor wat kilo’s en plukken haar, wou niet meer opgepakt worden, en werd een echte wildebras. En dat allemaal op de gezegende leeftijd van 15 kattenjaren. Toen de buren Ploech bewust eten begonnen geven en zelfs een mandje voor haar kochten om in te slapen, was het hek helemaal van de dam. Ik ben daar eigenlijk nog altijd niet over, dat is toch pure kattendiefstal? Hé buren, JULLIE ZIJN KATTENDIEVEN.

RIP lieve Ploech.

Ploech heeft uiteindelijk nog vier jaar geleefd. Buckley leeft nog steeds, woont nog steeds bij mijn ouders, en is zo vet als een varken. Moest ze naast een zwart-witte oversized XXL-basketbal gaan liggen, je zou ze niet uit elkaar kunnen houden. Ze heeft ook nog maar 1 tand, waardoor haar smoeltje altijd een beetje scheef staat.

Maar ooit was Buckley ook lief en schattig en omgomgomg.

Ik ben dus altijd al een crazy cat lady geweest. Ik heb in de zomer na mijn hogere studies een paar weken vrijwilligerswerk gedaan op de Poezenboot in Gent. Heel zwaar fysiek werk, maar tijdens mijn pauzes daar ging ik tussen de pasgeboren kittens op de grond zitten, en was ik een gewillige klimpaal voor hen. Als ik er aan terugdenk krijg ik er weer heimwee naar. Groot was mijn verbazing en afschuw dus toen ik ging samenwonen met Het Vriendje en hij mij duidelijk maakte dat er nooit een kat in huis zou komen bij ons. “Katten zijn valse sluwe beesten, die bijten en krabben en nooit lief zijn.” Zijn besluit stond vast. Ik verdrietig natuurlijk, maar je kan iemand niet dwingen tot wat hij écht niet wilt. En we huurden toen nog een appartement waar we sowieso geen dieren konden houden, dus ik liet het idee wat vallen. Tot we een huis kochten. Een huis dat helemaal van ons was, en waar er geen diertjes-verbod was. Ik begon er voorzichtig terug over. Nee sorry, dat is gelogen, ik smeekte en weende en deed heel dramatisch en stelde mij een klein beetje aan. Maar zijn besluit stond nog steeds vast. Geen kat. Tot mijn verjaardag vorig jaar. Mijn eerste cadeautje was een bon voor indoor skydiving (die ik trouwens nog altijd moet gebruiken, dat wordt zo cool), en voor mijn volgend cadeautje moest ik naar boven gaan. Daar lag een envelop. In die envelop zat een kattencontract. Ik mocht een kat, maar er waren wel regels aan verbonden. De kat zou niet op de slaapkamer mogen, ik moest alle kosten zelf betalen, ik moest zelf de kattenbak uitkuisen, en hij moest NIETS met de kat te maken hebben. Het zou mijn kat zijn, mijn verantwoordelijkheid, en hij zou er zich niet aan binden.

“Whatchu talkin’ bout Vos?”

Maar toen we haar gingen uitkiezen uit het nestje, zag ik hem al wat keren. Ik had mijn oog op een zwart-witje, omdat die zo op Buckley leek, maar hij wou toch liever (ook al “kon het hem niks schelen”) het volledig zwartje. Hij vond dat wel schattig en apart omdat het precies het debieltje van de groep was. We zijn nu dus bijna een jaar later, en die twee hebben een onbreekbare band. Als hij thuiskomt van het werk, wordt eerst de kat uitgebreid begroet en geknuffeld, en daarna ben ik pas aan de beurt. Als ze zich een beetje raar gedraagt, is hij meteen bezorgd. Hij is al bijna elke keer meegegaan naar de dierenarts als ze spuitjes of een check-up moest krijgen. Op een dag zei hij opeens: “Misschien moeten we toch eens proberen Poes op bed te laten slapen, ze is overdag al zo vaak alleen.” Zeker 50% van de foto’s op zijn gsm zijn van Poes. Een paar weken geleden was ik met hem aan het bellen, en zei hij in het midden van het gesprek: “Ik moet ophangen, Poes is heel schattig aan het doen en ik moet daar foto’s van gaan trekken.” Ik heb al onder mijn voeten gekregen omdat ik haar volgens hem niet genoeg vers water geef. En toen we in juni een week weg waren, hebben we elke dag tegen elkaar gezegd hoeveel we Poes misten, lachten we met grappige anekdotes en vroegen we ons af of ze ons ook zou missen. En ja, we gingen het niet nooit jamais never doen, maar ik heb ons al betrapt op het gebruiken van ‘de mama’ en ‘de papa’ als we tegen haar praten. Huiver.

Om Poes Springsteen vandaag te eren op haar speciale dag, hierbij de meest elegante foto die ooit van haar getrokken is. Gelukkige verjaardag Poezie ❤ ❤ ❤

Een gracieuze, sierlijke kat.

Soms heeft een mens losse gedachten, zonder context, die gewoon als bliksemschichten door zijn of haar brein schieten. Dingen die wel op de blog kunnen, maar soms heeft een mens geen zin om die losse ideeën in één zinnige tekst te verwerken. Daarvoor zijn lijstjes uitgevonden.

Ik noem dit lijstje;

WELKOM IN MIJN BREIN

• Wat is een “diggity” eigenlijk? Als in, “no diggity”? I like the way you work it, no diggity. Is het een soort slang voor dignity, wat waardigheid betekent? En betekent dat dan dat de zanger waardigheid maar niets vindt, en dat hij liever heeft dat we het “worken” zonder? En waarom moet hij het daarna dan nog in een zak steken?

• Vorige week had ik gedroomd dat er iemand (een celebrity maar ik weet niet meer welke) uitgenodigd was als gast voor de Graham Norton Show, maar dat hij niet kon komen omdat hij een dag voordien gestorven was. Een paar dagen later kijk ik naar mijn opgenomen aflevering van Graham Norton. Er moest normaalgezien een racepiloot langskomen, maar hij had afgezegd omdat hij een bijensteek had gekregen op zijn neus! Dat is goed nieuws, want dat betekent dat als ik over iemands dood droom, dat die persoon helemaal niet gaat sterven, maar alleen maar een bijensteek op zijn neus gaat krijgen. Champagne for everyone!

• Binnen een paar weken is onze kat jarig. Een week later ben ik zelf jarig. Dat onze verjaardagen zo dicht bij elkaar liggen, is onomstotelijk bewijs voor het feit dat zij en ik voorbestemd waren voor elkaar, als baasje en onderdaan. Wie de baas is, en wie de onderdaan, dat laat ik in het midden.

• Over onze kat gesproken: tijdens onze vakantie werd Poes verzorgd door mijn mama en een van onze vrienden. Ik had gevraagd om ons op de hoogte te houden en af en toe een foto door te sturen. Wat krijg ik dan? Selfies van hippe schoenen en mijn kat haar poepenholleke. Bedankt. Zeer Flatterend.

Kiss my ass zegt ze.

• HET SEIZOEN DER KERMISSEN IS WEER BEGONNEN. Deze week heb ik de eerste smoutebollen al binnengespeeld. Wat is het hoogst aantal smoutebollen dat sociaal acceptabel is? Waar ze mij niet vies voor gaan bekijken, wil ik zeggen? Jullie moeten wel weten dat smoutebollen mijn laatste avondmaal zouden zijn als ik ooit ter dood veroordeel word.

• Belangrijker: als er vrienden mij vies bekijken omdat ik decadente hoeveelheden smoutebollen wil eten, dan zijn het geen echte vrienden.

• Ik nies regelmatig. Elke dag zeker een paar keer. Ook als ik niet verkouden ben, nies ik veel. En luid. Vorige week op vakantie zei Het Vriendje, nadat ik extreem geslaagd en luid had geniesd: “Dat is de eerste keer dat ik u hoor niezen.” Nu moeten jullie weten, wij kennen elkaar al 11 jaar en zijn al 5,5 jaar samen. Ik dacht toen dat hij gewoon aan het ijlen was, te veel Hollandse buitenlucht, maar eerder deze week zei een collega bijna net hetzelfde na een van mijn dikke vette niezen. “Jij niest bijna nooit he, ik zie of hoor dat bijna nooit.” Huh!? Ik vind dit heel vreemd en verdacht, en begin te denken aan een soort complottheorie.

• Een muzikale noot om mee af te sluiten: weten jullie wat een heel goed liedje is om ’s morgens mee te zingen in de auto? Dit.

Ik wou trouwens de echte clip hier zetten, maar “De gebruiker die de video heeft geüpload, heeft deze video niet beschikbaar gemaakt in jouw land.” Oké dan YouTube, ok dan.

Doei!

xo

Ik typ dit thuis. Niet in de zetel, niet aan de eettafel, niet aan de keukentafel, niet ergens liggend op de grond, maar aan mijn eigen kleine bureautje in de living. Dat maakt mij zo gelukkig dat het geen naam heeft.

Iets meer dan twee jaar geleden kochten we ons huis. Een rijhuisje, niet te groot maar ook niet te klein. Net goed voor ons tweetjes. We hebben er een maand hard in gewerkt om het helemaal naar onze zin te krijgen. Nee, correctie, mijn ouders en professionele werkmannen hebben er hard aan gewerkt terwijl ik in de weg liep en bijna elke dag een ween- en/of paniekaanval kreeg. We wonen hier heel graag, en voelen ons echt thuis. Gelukkig maar eigenlijk he.

Het enige probleem dat ik de laatste maanden begon te voelen, was dat ik geen plekje had dat helemaal alleen voor mij was. Als ik dat zei tegen Het Vriendje, zei hij dat de zetel voor tv mijn eigen plekje was. Dat is waar, maar dat telt niet 🙂 Ik bedoelde een plekje, een hoekje, waar ik een paar spulletjes kan zetten en dat echt alleen van mij zou zijn. Ons huis heeft maar één slaapkamer, maar daarboven nog een grote zolder, waar de twee dochters van de vorige eigenares hun slaapkamer hadden. Wij hebben de zolder ingericht als “tweede living”. Onze vaste computer staat daar, de muziekcollectie van Het Vriendje, mijn verzameling schriftjes (da’s voor een volgende blogpost) en een kleine zetel van waaruit we dvd’s kunnen kijken of Playstation spelen. Het was de bedoeling dat we daar allebei een plekje zouden hebben, maar in de praktijk is het meer de mancave van Het Vriendje geworden. Ik voel er mij niet slecht, maar ook niet geweldig. Als ik zit te internetten of zit te bloggen, ben ik graag ondertussen nog met andere dingen bezig. Ik hoor graag achtergrondmuziek, de tv, andere mensen die praten,… En boven op zolder voel ik mij afgesloten van alles. Zeker als ik ’s avonds alleen thuis ben, dan wil ik het graag horen als inbrekers proberen binnen te komen zodat ik hun ass kan kicken.

Zeker sinds ik opnieuw ben beginnen bloggen, miste ik een plekje waar ik dat op mijn gemak kon doen. Niet met de laptop in de zetel, maar écht aan een bureautje, zodat ik mij productief en geslaagd in het leven voel 🙂 Het Vriendje vond het geen goed idee, hij wou geen meubel meer bij in de living, wist niet waar we het zouden zetten,… Hij zag het helemaal niet zitten. Maar ik zou geen koppige Vos zijn als ik meteen zou opgeven, dus ik bleef zoeken naar oplossingen. Een paar weken geleden zag ik opeens op de site van Ikea een stuk uit hun nieuwe collectie. Een secretaire. Ik was op slag verliefd, en zag het al helemaal voor mij. Ik wist al hoe ik het zou inrichten, het paste bij onze andere meubels, ik wist er ook meteen een plaatsje voor. Dus ik mailde met een klein hartje een foto naar Het Vriendje. Nog geen vijf minuten later kreeg ik *ping* al een mailtje terug: “We zullen het morgen gaan halen.”

Eergisteren zette ik het meubeltje samen met een van mijn beste vrienden in elkaar. En ontdekte ik trouwens dat hij en ik het perfecte Ikea-in-elkaar-steek-team zijn, sinds dan ben ik aan het denken hoe we onze talenten kunnen omzetten naar een winstgevende business.

En nu zit ik hier.

Excuses voor de donkere foto, hij is getrokken toen we net klaar waren met het in elkaar vijzen. ’t Was dus al laat.

Ik heb intussen al een pennenhouder besteld op Etsy, een houten vos. Oh dat gaat zo mooi zijn, ik zie het al helemaal zitten.

De enige decoratie die ik er al in heb gezet. Toepasselijk he.

Ik heb hier ook al een vriendje gemaakt.

Groetjes van een heel blije Vos!

xo

Lieve lezertjes,

Ik bevind mij momenteel hier:

mmm

En als ik met vakantie ben, is de blog dat ook een beetje. Vrijdagavond ben ik terug! Als jullie het echt niet meer kunnen uithouden, kunnen jullie de tijd doden met dit filmpje.

Ik doe de Hollanders hier de groeten van jullie, en ik ben zeker dat zij ook de groetjes terug doen. Zo vriendelijk zijn ze wel.

Tot binnen een paar dagen!

xo