Een paar dagen geleden hoorde ik op tv (op Dr Phil uiteraard, wat hadden jullie nu gedacht) een woord dat bleef hangen. Overwhelmed. Volgens Google Translate te vertalen naar het Nederlandse “overweldigd”, maar in mijn situatie beter vertaald door de ondertitelaars van mijn favoriete tv-dokter: “het wordt allemaal wat te veel”. Als dat de juiste vertaling is, dan ben ik de laatste weken overwhelmed. Ik heb het gevoel alsof mijn takenlijst een monster is geworden dat mij op de hielen zit, mij stilaan inhaalt en mij graag wil doen struikelen. Ik werk overdag als assistente van een manager. Ik leid haar (werk)leven in goede baantjes, ik zorg dat zij overal op tijd is, en ik probeer haar agenda niet té vol te zetten zodat ze tussendoor nog wat kan ademen. Maar mijn eigen schema krijg ik maar niet onder controle. En omdat ik niet stevig midden in die controle sta, kunnen de kleinste en meest onbenullige dingen mij volledig uit mijn lood slaan.

En als ik mij eens niet ‘overwhelmed’ voel, voel ik mij schuldig. Schuldig omdat mijn auto naar de garage moet en ik dus iemand moet zoeken om mij daar te komen halen en thuis af te zetten. Omdat ik gisteren niet ben gaan fitnessen, goed wetende dat ik volgende week ook niet kan gaan omdat ik dan op citytrip ben. Omdat ik mijn agenda niet goed had bijgehouden waardoor ik een lunch met vrienden heb moeten verzetten, en een van die vrienden daardoor zijn eigen plannen heeft moeten wijzigen. Schuldig, omdat ik graag wil afspreken met de Oreo-vriendin maar mijn weekends tot eind juni (!) volgeboekt zitten. Omdat ik onlangs twee keer kort na elkaar een paar dagen niet ben gaan werken omdat ik ziek was. Schuldig omdat ik niet naar de housewarming van een vriendin kan gaan omdat ik die avond zelf een Songfestival-feestje organiseer. Omdat ik niet weet of ik voor mijn vakantie al mijn werk afkrijg, en dus misschien iets ga moeten doorgeven aan een collega. Schuldig omdat ik vorige week een half taartje heb gegeten. Omdat ik aan het begin van de maand nieuwe kleren heb gekocht terwijl ik mijn geld had moeten sparen voor mijn auto. Schuldig omdat er straks een vriend van Het Vriendje komt eten en ik hem niet meer te bieden heb dan een spiegelei met champignons. Omdat ik vandaag wat vroeger vertrokken ben op het werk. Omdat ik door tijdsgebrek de laatste maanden te weinig kan posten op mijn blog, en er niet van kan maken wat ik wil. En bovenal, schuldig omdat ik zit te jammeren terwijl er eigenlijk niets te klagen valt in mijn leven. Schuldgevoelens over schuldgevoelens, da’s kunnen hé?

En als ik dan tijd heb om te ontspannen, lukt het mij niet. Dan zit ik in de zetel naar tv te kijken maar hoor ik amper wat er gezegd wordt omdat mijn gedachten ergens anders zijn. Bij dat antwoordkaartje dat nog in de bus moet. Bij die VISA-afrekening die misschien niet helemaal klopte, en ik zou daar toch eens voor moeten informeren. Bij die mail die ik stuurde op het werk, en of die toch niet verkeerd zou kunnen overkomen. Bij mijn GPS die stuk is en ik dringend zou moeten laten maken maar o god wanneer ga ik dat nog kunnen doen? ’s Avonds, net voor ik in slaap val, razen alle kleine details die ik niet onder controle krijg door mijn hoofd. En als ik een paar uur later wakker word, gaat die trein van gedachten binnen de minuut gewoon weer voort.

Vanmorgen heb ik een half uur voor mijn vuurtje gezeten in de badkamer, normaalgezien mijn ultiem relax-moment. Van dat half uur heb ik 27 minuten gespendeerd aan op mijn gsm mijn werkmails checken omdat iemand mij nog dringend iets moest doorsturen, de route opzoeken naar het nieuwe adres van mijn garagist, kijken of er nog wel tickets zijn voor de Sound Of Music-tour die ik volgende week wil doen in Salzburg en meteen daarna bellen naar Het Vriendje om te vragen of hij de VISA-kaart mee had naar het werk want ik heb die nodig om die tour te boeken. De laatste drie minuten heb ik mijzelf gedwongen om eventjes stil voor mij uit te zitten staren, en ik vond dat heel moeilijk. Ik krijg mijn hoofd niet leeg, en door mij daar ook nog eens zorgen in te maken wordt het helemaal niet beter.

Heeft deze klaagzang ook een punt? Een clou waar ik naartoe werk in deze laatste paragraaf? Ik denk het niet. Maar ik heb van in het begin van dit blogavontuur gezegd dat ik altijd eerlijk zou zijn. Dat ik niet zou doen alsof het leven de hele tijd rozengeur en kittendrolletjes is. En dan wil ik mij daar ook aan houden. Dus als ik mij slecht voel, dan zullen jullie het ook geweten hebben. Maar ook als het goed gaat wil ik dat delen, en dat zal waarschijnlijk wel binnenkort zijn. Na regen komt zonneschijn, en de laatste dagen mogen we dat gelukkig letterlijk nemen.

Er is wel één ding waar ik grandioos naar uitkijk. Op 12 juni komt het nieuwe seizoen van Orange Is The New Black uit op Netflix. En weten jullie wat ik die week heb? VAKANTIE! En Het Vriendje moet gewoon werken, dus ik kan dan gerust 15 uur aan een stuk naar de tv zitten gapen zonder mij schuldig te voelen. Da’s dan toch tenminste één ding.

Tot zondag, wanneer ik hopelijk wat minder zal zagen 🙂 XO

Lieve lezers! Ik verdween de voorbije dagen onverwacht van de blog-radar. Ik was van plan om een Zamenvattende Zondag te maken, maar deed het niet. En vandaag ga ik die ook niet inhalen. Er is niets aan de hand hoor, integendeel. Ik ben ten volle aan het genieten van het lange weekend en daar hoort mijn laptop even niet bij. Volgende week ben ik weer back in full force, en intussen kunnen jullie gewoon wat staren naar dit prachtige paastafereel.

🙂

Tot snel, want morgen start het echte leven weer. XO

Bron foto

Vandaag gaan we de nostalgische tour op! Ik breng veel tijd door voor mijn tv. Niet (altijd) uit luiheid, maar omdat ik gewoon echt kan genieten van een avondje programma’s kijken. Ik heb geen specifiek genre dat ik het liefst zie, ik sta voor zo goed als alles open. Ik kan volledig opgaan in een goeie detective-serie, maar even goed in een spannende quiz of een pakkende documentaire. En dan zijn er nog de guilty pleasures. Hoewel ik dat eigenlijk een foute term vind, omdat ik mij er helemaal niet guilty over voel. Ik vind het altijd grappig als mensen hun neus ophalen voor “foute” tv-programma’s maar dan wel perfect kunnen vertellen wat er in de laatste aflevering is gebeurd. Toen een paar weken geleden aangekondigd werd dat Boer Zkt. Vrouw niet meer zou terugkomen, pinkte ik dus een klein zielig traantje weg. Het zoveelste programma dat in de vergeetput wordt gestoken, een put waar ik heel graag eens terug in zou vissen om er dan een paar pareltjes weer uit te halen. Ik kan er zo wel een paar bedenken,… Een klein overzichtje.

De Pfaffs en De Planckaerts

Ik kan met heel mijn verstand niet begrijpen waarom we deze families niet meer volgen. Zo veel nieuwe baby’s, zo veel nieuwe avonturen, zo veel doldwaze gebeurtenissen! Ik geloof 100% dat beide series opnieuw kijkcijferkanonnen zouden zijn als ze zouden terugkeren.

De nieuwe mama

Er zijn bij mijn weten nog altijd mama’s. Die zullen altijd blijven bestaan. En er zullen altijd mama’s zijn die graag eens op tv komen, maar zich niet per se willen inschrijven in Komen Eten. Al is er wel eens een overlopertje van De Nieuwe Mama naar Komen Eten geweest, ik kijk naar u Brigitte! Dus waarom ontnemen we die vrouwen die kans? Onmenselijk.

Blind date

Maar dan wel op één voorwaarde: Ingeborg moét presenteren. En ik wil in minstens de helft van de afleveringen geslachtsdelen zien die per ongeluk uit een kledingstuk vallen.

Beauty & the nerd

Nerds zijn hip, nerds zijn cool, nerds zijn overal. Kijk naar Lieven Scheire en zijn schuur, en de mannen van The Big Bang Theory. Dus ik denk dat er zeker nog plaats in de zendschema’s is voor Beauty & The Nerd, het zou zelfs nu nog beter scoren door de opleving van het nerd-zijn. En o ja, ik kijk naar alles wat Mathias Coppens presenteert.

Temptation Island/Undercover Lover/alles in dat genre

Jaja, ethisch onverantwoord, jaja, whatever. Maar uiteindelijk kiezen de koppels er zelf voor om zich in te schrijven, toch? En kijk, zelfs Valerie Deboosere is begonnen bij Temptation Island. Ik zou alleen kiezen voor een andere locatie als we terug zo’n programma zouden maken: in plaats van een exotisch warm eiland moeten de koppels en vrijgezellen naar Siberië, of naar een of ander oerwoud. Temptation Island meets Expeditie Robinson. Temptation Robinson. Expeditie Temptation. De mogelijkheden zijn eindeloos (of toch tot de woordencombinaties op zijn).

De Jeugd Van Tegenwoordig

Zolang de puberteit bestaat, blijft een programma als dit relevant. En denk eens, als de jongeren toén al bijna gek werden als hun simpele Nokia werd afgepakt, hoe hysterisch zouden ze dan nu reageren als ze hun smartphone moeten afgeven? Alleen al daarvoor zou ik opnieuw kijken.

Dubbel Geboekt

(Ik vond hier geen fragment van op YouTube, boehoe, dus krijgen jullie 6 minuten grappige katten. Ook goed, toch?) Twee gezinnen gaan met elkaar op (compleet verschillende) vakanties. Even simpel als geniaal. Het is soms al een uitdaging om met je éigen vrienden of familie op vakantie te gaan zonder elkaar af te snauwen, dus hoe moet dat dan wel niet zijn met wildvreemden? Een tijdloos concept dat ze voor mij meteen terug mogen halen.

Schildestrand

Jullie willen niet weten hoe lang ik heb moeten zoeken naar de titel van deze reeks die een jaar lang inwoners van een woonwagenpark volgde. Ik denk niet dat het programma een succes was, en ik moet toegeven dat ik er af en toe zelf ook morele vragen bij had. In sommige gevallen moeten mensen echt tegen zichzelf beschermd worden. Maar ik heb er toch graag naar gekeken. Ik vrees wel dat zo’n programma, in onze politiek correcte wereld vol opiniestukken, nu niet meer mogelijk zou zijn.

De grootste gemene deler uit heel deze opsomming is duidelijk voor mij: hoe zou het met al die mensen zijn? Ik heb dan ook een, al zeg ik het zelf, geniaal idee voor een nieuwe zender met alleen maar programma’s waarin oude reality-gezichten opnieuw worden opgezocht. Hoe is hun leven nu, hoe denken ze terug aan hun deelname, wat zouden ze anders doen? Briljant. Dus Gert Verhulst, je hebt een kookzender kunnen oprichten en een zwembad kunnen opendoen, dan kan je toch ook snel even zo’n zender maken voor mij? Of Wouter Vandenhaute, jij mag ook meedingen naar mijn idee hoor, geen probleem. Het gaat gewoon naar de hoogste bieder.

Tot zondag XO

Ik wou dat ik deze week veel te vertellen had. Ik wou dat ik hier in geuren en kleuren kon vertellen over alle avonturen van de afgelopen dagen. Maar ik heb zowat de saaiste week in de geschiedenis van saaie weken gehad. Ik zat een halve week ziek thuis en kwam bijgevolg ook niet buiten. Ik heb al mijn sociale verplichtingen afgezegd en bracht mijn tijd vooral in bed, in de zetel of op de wc door. Dus mijn excuses als de ZZ wat korter en vooral saaier is dan normaal, maar er valt gewoon niet veel te vertellen 🙂

Gevoeld: Ziek. Op maandag en dinsdag ben ik nog gewoon gaan werken, hoewel ik mij al sinds maandagavond slecht voelde. Op dinsdag sleepte ik mij na een korte nacht door de werkdag, ik ging niet naar de zumba en kroop vroeg in bed in de hoop dat het woensdagochtend wat beter zou zijn. Niet dus. Ik had weer amper geslapen en omdat ik geen eten kon binnenhouden voelde ik mij zo slap als een vod. De dokter had al heel snel een diagnose: serieuze buikgriep. Ik moest de rest van de week thuisblijven en als het vrijdag nog niet beter was moest ik nog eens terugkomen. Gelukkig was ik er tegen vrijdagavond zo goed als door. Het was al lang geleden dat ik mij nog zo ziek had gevoeld, en tegelijkertijd voelde ik mij ook schuldig omdat ik thuisbleef in een drukke week met veel meetings. En zéker omdat ik twee weken geleden ook al een paar dagen ziek thuis zat. Als je nog niet zo lang bezig bent op een nieuwe job is dat wel het laatste dag je kan gebruiken. Ik was voordien al zo lang niet meer ziek geweest, en nu zo snel twee keer na elkaar. En uiteraard zou je je dat niet mogen aantrekken, ziek is ziek, maar ik denk dat het wel menselijk is om je zorgen te maken over de indruk die je zo maakt. Hopelijk heb ik mijn portie microben wel gehad voor het jaar, en laten ze mij de komende maanden gewoon met rust.

Mijn zicht gedurende vier dagen (in de tien rustige minuten per dag wanneer ze niet het kot aan het afbreken was).

Gezien: Mijn digicorder is heel wat leger na die paar dagen thuis. Vooral nadat ik per ongeluk AL mijn (nog niet bekeken) afleveringen van Dr Phil wiste in plaats van ééntje. Dat was nog een extra duwtje in de put van het universum. Gelukkig had ik nog genoeg andere trashy tv klaar staan. Ik keek Komen Eten, Millionaire Matchmaker, Days of our Lives, én ik ontdekte een uurtje voor het begon dat er een nieuw seizoen van Mijn Pop-Up Restaurant ging starten! Ik supporter sowieso voor Fee en Jonas. Het West-Vlaamse koppel doet mij te hard denken aan Stefaan en Barbra van vorig seizoen, alleen nog een sjakoske en ’t is compleet. Ik heb trouwens niets tegen de toevoeging van Alex Callier bij de jury, alles is beter dan die rampzalige jury van een paar jaar geleden met onder andere die vrouw met haar witte bles in haar zwart krulhaar. Wat voor een brolseizoen was me dat? Het valt mij pas sinds dit seizoen op dat Sergio Herman nóóit luistert naar wat de andere juryleden te zeggen hebben, je ziet hem gewoon focussen op zijn eigen one-liners en onderbreekt iedereen heel de tijd. Waarschijnlijk is dat al jaren zo, maar merk ik het nu pas op omdat ik voordien te betoverd was door zijn sex-appeal 🙂

Gehoord: Veel van mijn eigen gevloek. Om de verveling wat tegen te gaan ben ik deze week begonnen aan een puzzel die ik normaalgezien pas in de paasvakantie wou maken. Toen ik ongeveer halfweg was, besefte ik dat er veel dubbele stukjes in de doos zaten. Hoe verder ik geraakte, hoe meer die dubbeltjes mij frustreerden. Ze scheelden telkens maar een millimetertje hier en daar maar dat had wel als resultaat dat de puzzel niet helemaal klopte. Soms wist ik heel zeker dat een stukje op een bepaalde plaats moest, maar paste het er niet omdat er ergens een fout dubbeltje zat. Daarnet heb ik de laatste vijf stukjes gelegd, en ik heb ze er gewoon in geslagen zodat ze toch maar zouden passen. Ik was het zo ongelofelijk beu! Ik heb hem ook meteen weer uit elkaar gehaald en terug in de doos gestoken, ik kon er zelfs niet meer naar kijken. Het Vriendje zei dat we hem ooit zouden doorgeven aan onze (nog niet bestaande, trouwens, voor jullie denken dat dat hier een aankondiging is) kinderen als ze heel stout zijn.

Toen was ie af. En kijk hoeveel stukjes er nog over waren. Ik heb hem nog net niet uit het raam gegooid.

Geroken: Ik verander ‘geroken’ weer in ‘gelezen’ deze week, because I can! Ik ben nog aaaaltijd bezig in Under The Dome van Stephen King. Er begint wel wat schot in de zaak te komen, ik hoop dat ik hem deze week kan uitlezen. Ik kijk er naar uit, want ik heb zin om aan iets nieuws te beginnen. En langs de andere kant ga ik ook een beetje droevig zijn als ik hem uit heb, gewoon omdat ik zo lang bezig ben geweest met het verhaal en de personages. Heeft er iemand trouwens de serie die op het boek gebaseerd is gezien? Is dat een aanrader? Ik weet nog niet of ik de serie wel wil zien, omdat veel King-verfilmingen echte scharminkels zijn..

Geproefd: Dit is waarschijnlijk nog het saaiste zintuig van de week. Kunnen jullie geloven dat ik zo ziek was dat zelfs mijn eetlust volledig weg was? Dan weet je wel dat het ernstig was. Pas sinds vrijdagavond is mijn zin in eten weer een beetje terug, dus ik denk dat de weegschaal morgenochtend wel blij zal zijn. Maar dan toch liever een kilo meer en géén buikgriep dan andersom!

Tot volgende week lieve lezers! XO

Onderstaande tips zijn ongelofelijk wetenschappelijk onderbouwd en proefondervindelijk getest door het feit dat ik mij al drie dagen lang alleen maar verplaats tussen de zetel en de wc. Ik heb geen idee hoe ik deze situatie goed moet aanpakken, maar ik weet intussen wel al wat ik beter niet had gedaan. En ik deel graag mijn kennis, dus hierbij…

• Ga er niet van uit dat er nog genoeg wc-papier rond het rolleke zit. Dat is niet het geval.
• Ga zeker niet uit schuldgevoel de eerste dag nog werken. Vergaderingen notuleren lukt toch niet als je je alleen moet concentreren op je eten binnenhouden (langs beide kanten), en je maakt je echt niet populair bij je nieuwe collega’s door hen allemaal te besmetten.
• Begin niet aan een nieuwe puzzel van 1000 stukjes. De puzzel zal door een fabricagefout verschillende dubbele stukjes in de verpakking hebben, waarvan er steeds maar eentje exáct zal passen. Stress en woede hierover zullen alleen maar voor meer krampen zorgen.
• Denk niet dat je wat quality time met je kat zal kunnen doorbrengen. De kat zal overdag, op de uren waarop je normaalgezien op je werk zit, veranderen in een allesvernietigende demoon met een uitroei-voorkeur voor bovenstaande puzzelstukjes. Ze zal geen medelijden tonen voor je fragiele toestand, en je alleen maar aanstaren met een blik des doods. Als je lief dan ’s avonds thuiskomt, zal ze weer veranderen in een beminnelijke en charmant beest, waardoor je terreurverhalen ongeloofwaardig zullen worden.
• Check niet voor de lol eens hoeveel werkmails je intussen al gemist hebt. Dit heeft een laxerend effect.
• Word niet overmoedig, en kies niet voor een vettige pasta van zodra je je terug iets beter voelt en je eetlust is teruggekeerd. Dit is een truc van de buikgriep-goden, om je te testen op je inschattingsvermogen. Je zal falen.
• Roep niet luid: “Ik denk dat ik genezen ben!!” van zodra je anderhalf uur niet naar de wc bent moeten gaan. Opnieuw een test. Nul op tien. Straf: dubbel zo veel buikpijn!
• Probeer niet te denken aan de ironie van het doktersadvies om zo veel mogelijk zoete dranken te drinken op een moment dat je al misselijk wordt bij het idee alleen al. ’t Is niet dat je ervan gaat genieten of dat ze ook langer dan vijf minuten in je lijf gaan blijven zitten.
• En last but not least, de belangrijkste tip: bij de opnames op de digicorder staan “aflevering wissen” en “serie wissen” heel dicht bij elkaar. Als je denkt dat je je op dag één van je ziekte niet zult vergissen tussen die twee bij het enige lichtpuntje in je miserie, namelijk de 22 nog te bekijken afleveringen van Dr Phil, dan heb ik spijtig nieuws voor je. Het is toegestaan om na dit vreselijke verlies heel zielig onder je fleecedekentje te wenen.

Zieke kussen XO