Een van mijn favoriete bezigheden is fantaseren over wat ik zou doen als ik opeens zou beschikken over een enorme geldsom. Een paar jaar geleden heb ik voor het eerst samen met een vriend een lijstje opgesteld van hoe we beiden onze rijkdom zouden spenderen als we de lotto zouden winnen. Nu doen we dat om de zoveel tijd nog eens opnieuw, en wat begon als een korte opsomming (zoveel naar een nieuw huis – zoveel naar een buitenverblijf – zoveel naar het goede doel – zoveel op de spaarrekening) heeft intussen redelijke epische proporties aangenomen.

Hierbij mijn meest recente lijst, genaamd “WAT TE DOEN BIJ LOTTOWINST VAN 10 MILJOEN EURO”

De dag waarop ik de 10 miljoen euro win, geef ik (met spijt in het hart wel) mijn ontslag op mijn werk. Mijn vriend moet ook loopbaanonderbreking van een jaar aan nemen bij zijn werk. Na dat jaar mag hij zelf kiezen of hij terug gaat werken (lief van mij hé). Een week later vertrekken we van aan onze voordeur te voet naar Santiago de Compostela. We zijn dan ongeveer een jaar onderweg, omdat we onze tijd nemen. Dat kost ons, met een budget van 2500 euro per maand, ongeveer 30 000 euro. Na dat jaar komen we terug, en wordt alles als volgt geregeld;

• 4 miljoen euro op een spaarrekening, met interest van 1% per jaar. Deze rekening kan ik gebruiken voor grote kosten zoals reizen, nieuwe auto’s, meubilair,…

• 1 miljoen euro op een zichtrekening, met een spendeerbudget van ongeveer 2000 euro per maand. Hier kom ik dan 40 jaar mee toe. Na die 40 jaar ben ik al een dagje ouder, en ga ik dus op “pensioen”. In de jaren nadien gebruik ik de overschot van mijn spaargeld + interesten om mee te leven.
• 1 miljoen euro naar een goed doel, bij voorkeur kankeronderzoek.
• 500 000 euro voor een huis in de stad waar we nu al wonen. Geen groot huis, langs buiten een heel simpel huis eigenlijk, maar binnenin groot en volledig naar mijn smaak ingericht, met de hulp van een binnenhuisarchitect (waar ik ongeveer 15 000 loon voor voorzie).
  Ons huidig huis verkopen we niet, maar verhuren we voor 900 euro per maand.
• 500 000 euro voor een huis in de thuisstreek van mijn vriend, dat hij zelf mag uitkiezen. Ik laat hem ook volledig de inrichting doen, met een budget van 150 000 euro (te spenderen aan gesigneerde posters van Bruce Springsteen etc).
• 300 000 euro voor een simpel vakantiehuis in het buitenland, ik weet wel nog niet goed waar.
• 600 000 euro voor aankoop en inrichting van een herberg op de Camino naar Compostela. Deze is drie maanden per jaar (van april tot en met juni) open, en baat ik dan zelf uit, samen met mijn vriend. In de winter gaat dat te eenzaam zijn, en in de zomer te warm.
• 800 000 voor aankoop en inrichting van een grote boot waarin een combinatie komt van een koffiebar, uitgebaat door een van mijn vrienden, en een cadeauwinkeltje dat ik zelf uitbaat. Die vriend mag zelf de openingsuren van zijn koffiebar bepalen (zo barmhartig dat ik ben, ‘t is niet te geloven). Het winkeltje is geopend op maandag, woensdag, vrijdag en zaterdag, en telkens in de namiddag van 13u tot 18u. In de maanden waarin ik in Spanje zit en tijdens mijn vakantieperiodes wordt het winkeltje uitgebaat door een van mijn vriendinnen. 
• Ik denk dat mijn ouders zelf wel geld genoeg hebben om een serviceflat voor zichzelf te kopen, zeker als ze hun huidige huis verkopen. Maar ik zou toch graag een soort “fonds” voor hen oprichten, waar ik 300 000 in stort, gewoon voor noodgevallen (verlies job, gezondheidsproblemen,…).
• Varia:
  • Een persoonlijke kok die lichte maar toch zeer lekkere maaltijden en snacks voor mij voorziet, met het passend aantal weight-watch-punten per week. Deze persoon kan betaald worden met de interesten van mijn spaarboekje (ongeveer 40 000 euro per jaar).
  • Fitnessruimte aangebouwd aan eigen huis (met aparte ingang voor vrienden die ook willen fitnessen, die krijgen dan een badge om binnen te komen). Ik schat dat dat ongeveer 50 000 euro kost om in te richten.

Na al deze uitgaven heb ik nog 770 000 euro over. Daar koop ik doorheen heel mijn leven cadeautjes voor mijn vriend voor.

VOILA! Ik roep iedereen op om ook eens zo’n lijst te maken, want bij het nadenken en samenstellen van jouw lijst kan je eens goed nadenken over de prioriteiten in je leven en kom je misschien nog tot onverwachte inzichten. Deel gerust eigen ideeën in de comments!

Vandaag stelde ik op Facebook de vraag of iemand mij kon vertellen waarom het “de Krim” is, en niet gewoon “Krim”. Is het gelijkaardig aan “de Limburg”, of “de Ardennen”? Zit er een taalkundige regel achter? Niemand kon het mij vertellen, ook al was de beloning voor een logisch antwoord een kusje van Putin.

Ik vroeg het dan maar aan de enige echte taaladviseur, de ouwe trouwe Ruud Hendrickx. Nu blijkt dat het de Krim is, omdat het vroeger de Krim-streek genoemd werd. Duh. En ik kreeg er nog een gratis weetje bovenop: vroeger werd er zelfs gesproken over DE Oekraïne. Quote van OnzeTaal: “Toen (de) Oekraïne in 1991 een onafhankelijk land werd, werd de streeknaam opeens ook de aanduiding voor het land. En landnamen worden in principe zónder lidwoord gebruikt. Vandaar dus Oekraïne.”

Jullie zien het, dat is hier dus niet alleen lachen, gieren, brullen he. Ik smijt de wist-je-dat-je’s in het rond alsof het niets is. Als jullie ooit meedoen aan Blokken, mogen jullie mijn weetje gebruiken om Ben Crabbé van antwoord te dienen, met mijn complimenten. Ik zie het al voor mij…

Ben: *stelt een vraag over een of andere obscure Japanse muziekgroep uit 1953 waar nog nooit iemand van gehoord heeft*
Jullie: “Oei, die ken ik precies niet.”
Ben: *wordt rood van woede en breekt het decor af bij het aanschouwen van zoveel onwetendheid*
Jullie:  “Ja maar Ben, moet ik anders eens een leuk weetje vertellen over de Krim en de Oekraïne?”
Ben: *staat aan de grond genageld en weet niet meer wat zeggen”

Jullie mogen mij dan vermelden in de speech bij het winnen van de Vlaamse Televisiester voor leukste tv-fragment van het jaar.

Ziezo, genoeg intellectueel gedoe voor één dag. Ga nu maar de Story lezen ofzo (niet dat daar iets mis mee is hoor, ik ga net hetzelfde doen). Doei!

PS: Intussen ben ik te weten gekomen dat het blijkbaar algemene kennis is dat Oekraïne vroeger de Oekraïne was. Ik zou dus beter wat meer “slimme” boeken lezen in plaats van de Story J

Met meer dan honderd waren jullie. Meer dan honderd, op vijf uur tijd! Waarschijnlijk was het gewoon mijn moeder die 80x refreshte en dan nog een paar verdwaalde surfers. Maar dan nog, mijn terugkeer is niet onopgemerkt voorbijgegaan, en mijn ijskoude hart smelt een beetje door de leuke reacties.

Dit ben ik, na jullie mooie woorden (en likes op facebook, maar dat geldt ook als mooie woorden vind ik):

Om het allemaal wat officieel te maken, heb ik ook mijn eigen blog “geclaimd” op Bloglovin. Dan kunnen jullie mij allemaal via die weg volgen, DRIEWERF HOERA!

Tot snel!

Blogs deprimeren mij soms een beetje. Ik volg er een heleboel, alles bij elkaar een stuk of 40 denk ik. Ik hoor jullie nu denken: “Say whut?? 40 blogs volgen? Hoe is dat in godsnaam mogelijk?” Wel, beste lezer, tot voor kort was dat ook echt onmogelijk. Ik vergat heel de tijd de exacte namen van de blogs waar ik geen snelkoppeling voor had gemaakt, en hoe ver ik achter zat bij degene die wel een favorieten-knopje hadden. Maar een paar weken geleden heb ik Bloglovin ontdekt. Je hoeft maar één keer de link naar al je favoriete blogs in te geven, en vanaf dan krijg je een chronologische feed. Eigenlijk een beetje zoals bij Facebook. Bloglovin onthoudt welke postjes je al gelezen hebt en welke nog niet, en je kan heel gemakkelijk naar de vorige of volgende post springen. Een aanrader!

Maar soit, genoeg met de schaamteloze reclame, waar ik niet eens voor vergoed word. Mijn punt was dat die blogs mij af en toe wat deprimeren. Ik volg bijvoorbeeld een blog van een Amerikaanse die tips geeft over het organiseren van je huis, je werk, je documenten, en eigenlijk heel je leven. Een paar dagen geleden schreef zij een stukje over kuisen. Ja, kuisen. Terwijl ik dit typ, vraag ik mij af waarom ik haar überhaupt nog volg. Maar het ging dus over kuisen, en dat je je poetswerk best indeelt in vier dagelijkse klusjes en vier wekelijkse grotere klussen. Een van de dagelijkse kleine klusjes is de badkamer kuisen. Die vrouw kuist dus elke dag haar badkamer, en vindt dat een “klein klusje”. En oh ja, ze trekt één vollédige dag per maand uit om zelf haar kuisproducten te maken.

Een ander, meer voorkomend voorbeeld is de rage van gezonde ingrediënten waar nog nooit een mens van gehoord heeft. Ik wil graag vermageren, dus ik zoek daarvoor inspiratie online. Maar 20 kilometer rijden om in een obscure gezondheidswinkel ongeslingerde (what’s in a name) honing, amandelboter en chiazaden te gaan kopen, dat is voor mij een stapje te ver. Ik wil gewoon een blogpost lezen over hoe ik twintig brownies en een kaastaart kan binnenspelen en daardoor 20 kilo kan vermageren. Is dat nu zo veel gevraagd?

Nu weet ik ook wel dat ik niet kan vermageren door koolhydraten te eten, en dat de wereld niet zal vergaan als ik niet elke dag onze badkamer kuis. Het probleem is gewoon dat ik mij spiegel aan de schrijfsters van die blogs, en dat ik jaloers ben omdat het lijkt alsof alles voor hen vanzelf gaat en dat zij door het leven kunnen dansen met één groene smoothie per dag in hun lijf. Hun blogs zijn een weerspiegeling van wie en wat ik ook wil zijn.

Maar wat ik pas onlangs heb beseft, is dat ik mij helemaal niet kan en mag spiegelen aan die vrouwen, omdat zij een volledig ander leven leiden. Het meisje dat elke dag zo’n mooie recepten post met geweldige foto’s van exotische ingrediënten, heeft van het bloggen haar job gemaakt. Het is haar werk, haar maandloon komt volledig van haar advertenties. Dus zij heeft de hele dag tijd om naar de Amerikaanse Bio-Planet te rijden, ze moet wel. En dat is supergoed voor haar, hoe geweldig moet het wel niet zijn om van je hobby je job te maken? En die vrouw die elke dag haar badkamer kuist, wil ik haar leven wel leiden? Zou ik één dag per maand willen opofferen om zelf mijn kuisproducten te zitten maken? Een volledige dag waarop ik kan gaan winkelen of een terrasje kan gaan doen of naar de cinema kan gaan (of, laat ons eerlijk zijn, waarop ik een godganse dag in mijn zetel kan liggen stinken)?

Als ik thuiskom na een volledige dag werken, dan ben ik te moe om mijn badkamer te kuisen. En ik haat koken,  dus waarschijnlijk zou ik nog geen chiazaden verwerken in gerechten als ze er zakken van naar mijn hoofd gooien. Ik lig graag onder een dekentje in de zetel voor marathonuitzendingen van Dr Phil, en daar is ook niks mis mee, hoop ik dan.

Dus ga ik hier schrijven over mijn nieuwe knutselproject waar ik al een week aan bezig ben? Nee, want ik heb twee linkerhanden en heb hier op het werk in twee maanden tijd al zes nietjesmachines vernietigd, dus ik blijf best zo ver mogelijk weg van knutselwerkjes. En ga ik hier schrijven over het driegangenmenu dat ik mijn vriend gisteravond heb voorgeschoteld, terwijl ik mijn mooiste galajurk droeg? Nee, want ik heb gisteren een boterham gegeten terwijl mijn arme vriend zelf een ovenschotel van Iglo heeft binnengespeeld. Ik heb wel bij hem aan tafel gezeten. In mijn joggingbroek. Ik ga hier ook niet schrijven over mijn megasucces in de fitness, en de kilo’s die er af vliegen. Ik ben de voorbije twee weken nog maar één keer naar de fitness geweest, en ik zit al drie maanden vast op hetzelfde veel te hoge gewicht. Op dieet staan suckt, en iedereen die zegt hoe gemakkelijk het wel is liegt.

Ik ga hier zo eerlijk mogelijk zijn. Dat betekent niet dat ik altijd ga zagen en klagen, want eigenlijk heb ik het wel goed. Ik heb een leuke job, heel goede vrienden, en een vriend die het niet (heel) erg vind als ik te moe (lees: lui) ben om uitgebreide verse maaltijden te koken.  

En als ik hier ooit duizenden lezers krijg, waardoor ik de adverteerders en hun miljoenendeals van mij af moet slaan, en ik kan goed rondkomen van het schrijven over mijn leventje, dan stop ik met werken en kuis ik elke dag heel mijn huis terwijl er vergeten groenten in mijn oven liggen te roosteren. Maar voorlopig zullen jullie het moeten doen met mijn eigenste ik, die hopelijk wat meer herkenbaar is dan die 40 blogs die ik zelf volg.