Vriendjes. Vandaag wil ik het over iets serieus hebben. De laatste weken heb ik het hier al regelmatig gehad over gewicht, diëten en alle bijhorende miserie. Ik weet niet of iemand anders dat ook doet, maar als ik een beetje motivatie nodig heb, dan zoek ik online. Ik zit in een Facebookgroep met andere gelijkgestemde Weight-Watch-zielen, ik kijk naar foto’s van meisjes die het figuur hebben dat ik ook wil, ik bewaar light recepten op Pinterest en volg gezondheidsblogs. Maak ik al die recepten dan ook klaar? Nee, meestal niet, maar de tijd die ik online spendeer om ze te zoeken is toch tijd die ik intussen niet spendeer met taart eten of naar de frituur gaan. Dus, whateva. Wat je online ook heel regelmatig tegenkomt zijn van die passief-agressieve foto’s met “motiverende” quotes over waarom het beter is om een kilootje meer te hebben. Een goed voorbeeld hiervan is onderstaande foto. Soortgelijke foto’s doen om de zoveel weken eens de ronde op internet, en worden dan gretig gedeeld op sociale media.

Hmmm.

Het was al lang geleden dat ik nog eens zo’n foto was tegengekomen, dus ik had al lang niet meer aan de belachelijkheid ervan gedacht. Maar gisteren hoorde ik in de auto een nieuw liedje, All About That Bass, van Meghan Trainor.

(Sorry voor de stomme lyric-video, de echte clip mag door belachelijke rechten niet getoond worden door YouTube in België.)

Ik had het al verschillende keren gehoord, en zong het catchy refrein vaak mee. Maar gisteren hoorde ik voor het eerst goed de tekst. Het begint ok, gewoon een meisje dat zingt over hoe blij ze is met haar “curves” en “junk in all the right places”. Maar bij de bridge wordt het opeens een klein beetje venijnig.

Yeah, my mama she told me don’t worry about your size
She says, “Boys like a little more booty to hold at night.”
You know I won’t be no stick figure silicone Barbie doll
So if that’s what you’re into then go ahead and move along

Conclusie, heel kort door de bocht: mannen hebben niet graag meisjes zonder kont, en magere meisjes zijn barbie-achtige stokvrouwtjes. En dat meisje van op de foto hierboven is een skelet. Ik zou graag eens hebben dat iemand het opneemt voor curvy/mollige/chubby/moddervette meisjes ZONDER in één adem magere meisjes te veroordelen. Het is blijkbaar ok om slank gebouwde meisjes “skinny bitches” te noemen, ja Nicki Minaj, ik heb het tegen u en uw kont. Maar “we” (ik zet “we” tussen aanhalingstekens omdat ik mij er niet mee identificeer) staan wel op onze achterste poten als er nog maar een kleine opmerking of grap wordt gemaakt over zwaardere mensen? De organisatie BOLD, vereniging voor patiënten met obesitas, laat zelfs van zich horen omdat ze het spotje van Basic Fit met Fellaini discriminerend vinden. Komaan (komaan komaan – hebde’m?) zeg. Waarom willen sommige zwaardere mensen hun eigenwaarde terugvinden door anderen naar beneden te halen? Stel je voor dat een popster een liedje zou maken waarin ze zingt hoe zalig het is om slank te zijn, dat die fat bitches helemaal geen kans maken in tha club, en dat we maar beter wat zouden afvallen als we nog willen dat er ooit een vent op ons valt. Er zou begot een witte mars georganiseerd worden voor alle zwaarlijvige mensen. Een dikke mars. Mmmmmmm, Mars.

Nicki Minaj en Meghan Trainor zijn natuurlijk extreme voorbeelden, je kan hun lyrics tot in den treure analyseren, en iedereen zal er andere meningen over hebben. Dat heb ik ondervonden toen ik een beetje research deed voor deze post, en zag dat de twee liedjes in de VS blijkbaar al heel veel discussie hebben opgewekt, met verschillende interessante standpunten. Maar het is vooral de gewone vrouw, de vrouw in de straat, die mij af en toe degouteert. Een conversatie over een positief lichaamsimago en blij zijn met jezelf die uitdraait op het met de grond gelijk maken van vrouwen die wél beantwoorden aan het schoonheidsideaal, dat is geen uitzondering. Ik zeg niet dat ik dat zelf nog nooit gedaan heb, ik ben niet heiliger dan de paus. Ik heb ook al “trut” gedacht als een mooi slank meisje mij passeerde op straat. Maar ik besef wel dat zo’n dingen kwetsen, en dat zo’n gedachten niets positief opleveren. Niet voor het slanke meisje, maar zeker ook niet voor mijzelf. Ik probeer mijzelf in hun plaats te stellen, en als iemand mij zou passeren op straat en dan “dikke koe” zou denken… Neen bedankt.

Misschien overdrijf ik wel. Maar ik wil het gewoon even opnemen voor de skinny bitches van deze wereld, ook al sta ik zelf aan de allesbehalve skinny kant. Ik heb vriendinnen die te mager zijn, daar niets aan kunnen doen, genoeg eten, en heel graag een paar kilo van mij zouden overnemen als ze zouden kunnen. Zij krijgen heel regelmatig vlakaf opmerkingen over hun gewicht en eventuele eetstoornissen, vragen als “Eet gij wel genoeg?” zijn schering en inslag. Net als jaloerse en venijnige steken onder water in de vorm van “complimentjes”. Toen ik zelf 16 was paste ik ook in een maatje 34, misschien zelfs een 32, maar dat was omdat ik toen mijn eten niet kon binnenhouden door een maagzweer van hier tot in Tokio omdat ik de dood van mijn grootmoeder niet kon verwerken. Ik zou niet meer terug willen naar die periode, waar ik ook regelmatig de vraag kreeg of ik anorexia had. Mijn eigen mama was in haar tienerjaren heel mager, en bij haar was de running gag dat ze de deur niet moesten opendoen voor haar omdat ze er wel onder kon schuiven. Maar ze moeten maar dankbaar zijn, want het leven is toch zo gemakkelijk voor hen en iedereen wil er uitzien zoals hen. Of ze dat nu willen of niet. En natuurlijk zijn er ook vrouwen die slank zijn door veel te sporten, juist te eten, en er een gezonde levensstijl op na te houden. Die vrouwen verdienen een applaus, geen afgunst en vuile blikken van andere vrouwen. Zonder te feministisch te willen klinken, maar de hele wereld zit al de ganse tijd op onze kap, kunnen we dan niet afspreken dat we tenminste niet op die van elkaar gaan zitten?

Fat shaming is niet ok. Maar skinny shaming zeker ook niet. Dus bij deze heb ik ook een liedje geschreven. Het gaat zo:

Do re mi
Dik of dun dat boeit mij ni
Fa sol
Een twijgje of een ronde bol
La si do
Hou toch nu toch gewoon op over iedereen zijn gewicht en laat elkaar leven in vrede godmiljaar

Voorstellen voor muziekdeals en platencontracten zijn welkom in de comments.

PS: Kan er efkes iemand mij een Mars komen brengen? Bedankt.

Bron foto

Vandaag gaan we het eens niet over mij hebben (allemaal in koor: oooooh :() maar zet ik de spotlight op andere blogs die het verdienen. Ik lees al een paar jaar graag blogs, maar pas sinds ongeveer een jaar geleden lees ik ze echt intensief. Dat is vooral te danken aan de ontdekking van Bloglovin, een website die heel mooi bijhoudt welke blogs je volgt en alle nieuwe posts in chronologische volgorde laat zien. En nu deel ik de favorieten in mijn volglijst met jullie. Even voor de duidelijkheid, dit is geen gesponsorde post ofzo. De bloggers in mijn lijstje kennen mij van haar noch pluim. Ik spread gewoon graag de joy. En wat ik nog liever doe dan de joy spreaden, dat is lijstjes maken. En daarommmm…

DE GROTE LIJST VAN 9 BLOGS DIE JE NIET MAG MISSEN OF JE MIST IETS ZEG DAT IK HET GEZEGD HEB

TALES FROM THE CRIB: We beginnen met de moeder aller Vlaamse blogsters: Lilith/Kelly van Tales From The Crib. Kelly blogt al tien jaar, en heeft er zelfs een boek over geschreven dat sinds deze week uit is. Ik heb haar een paar jaar geleden ontdekt, en heb mij toen op een paar weken tijd door haar volledig archief geworsteld. Wat leuk is aan TFTC, is dat Kelly veel interactie heeft met haar lezers. Je voelt dat ze weet waar ze mee bezig is, wie haar publiek is, en hoe ze dat publiek moet bedienen. Haar posts zijn nuttig, grappig en vooral eerlijk. Ze zegt het hoe het is, zelfs al is dat niet altijd rozengeur en maneschijn, en dat maakt haar herkenbaar. Er zijn ontelbaar veel bloggers in ons landje, waaronder ikzelf natuurlijk, maar dé blogster, dat is Kelly.

IKBENIRISNIET: Iris is een van onze noorderburen, en woont samen met haar vriendje en haar ongelofelijk schattig en grappig konijn Bunny Von D. Alleen al voor dat konijn in het de moeite waard om haar ook te volgen op Instagram. Iris blogt heel regelmatig, de laatste weken zelfs bijna elke dag. Zij schrijft over Bunny Von D, vegetarische recepten en ecologische onderwerpen, zonder dat je een té groen geitenwollensokkengevoel krijgt. Ik denk zelfs dat Iris een beetje een badass is.

PRINCESS BURLAP: Dayna is vorig jaar getrouwd met een man die leeft met het syndroom van Asperger. Ze heeft een heel mooie manier van dingen verwoorden, ik heb het gevoel dat ze ook heel mooie romans of poëzie zou kunnen schrijven. Haar eerlijkheid is ontwapenend, en hoe ze spreekt over haar man doet je geloven in de echte ware liefde. Haar leukste posts zijn de stukjes die ze schrijft in naam van haar hond Toast.

THE KITCHENARY TALES: The Kitchenary Tales wordt geschreven door Stephanie Coorevits. Als die naam je iets zegt, dan kan dat wel kloppen. Stephanie werd vorig jaar tweede in De Beste Hobbykok van Vlaanderen. Ik ben daar eigenlijk nog altijd niet over, ik weet nog altijd niet hoe ik mij toen heb kunnen inhouden om niet heel mijn inboedel naar mijn tv te gooien. Zoals je al kon raden is haar blog een kookblog, maar je moet niet alleen saaie recepturen verwachten. Stephanie is héél grappig, en vertelt altijd een entertainend verhaal bij haar recepten. En oh ja, ze heeft intussen ook een boek uit.

LIVING IN ANOTHER LANGUAGE: Amanda en haar vriend reizen al jaren de wereld rond, en door haar beschrijvingen krijg je zin om hetzelfde te doen. Tot kort woonden ze nog in Korea, maar een paar maanden geleden hebben ze hun boeltje gepakt en zijn ze naar Nieuw-Zeeland verhuisd. Heel interessant om te volgen, al is het maar alleen om wat weg te dromen bij hun vrije levensstijl. En als je geen zin hebt om veel te lezen, volg dan maar gewoon voor de prachtige foto’s.

PAPER BOATS: Nog een noorderbuur! Aline schrijft over… Ja over wat eigenlijk? Ik kan haar niet echt in een hokje steken. De laatste weken focust ze steeds vaker op haar fotografiewerk, en ze heeft duidelijk veel talent. Als je Aline volgt krijg je een beetje van alles, ze doet je schaterlachen, nadenken en voélen. Ze kan de ene dag een review schrijven van verschillende chocoladerepen (inclusief hilarische foto’s), en een paar dagen later krijg je een krop in de keel bij een reeks portretten. En ze heeft heel schattige katten. Altijd een pluspunt.

INDIEBERRIES: Over Indieberries heb ik het hier al eens gehad, maar ik wou haar toch niet uit mijn lijstje laten. De van afkomst Zuid-Afrikaanse Ché schrijft altijd goeie posts, maar haar beste zijn die waar ze haar comics gebruikt. Die zijn simpel, maar briljant in hun eenvoud.

HOW SWEET IT IS: Als er een prijs zou bestaan voor enthousiast, zelfs op het randje van hysterisch, te spreken over lekker eten, dan gaat die naar Jessica van How Sweet It Is. Ik zou haar beter niet volgen, want alles wat ze kookt ziet er zo lekker maar vaak o zo ongezond uit. Maar ik krijg het niet over mijn hart om haar te verwijderen, omdat ze mij gewoon zo hard laat lachen. Als ik haar recepten lees en naar haar foto’s kijk, dan is het niet duidelijk of er kwijlplekken of tranen van het lachen op mijn bureau liggen. Ideaal om te lezen als je eens in een dipje zit. Hoewel je dan waarschijnlijk jezelf zal willen troosten met bijvoorbeeld haar “chocolate frosted cake donuts”. SAY WHAT?

DE GROENE MEISJES: Merel en Jaimie wonen in Amsterdam, en zijn enorm begaan met dierenleed en het milieu. Maar net als bij Iris, die hier wat hoger in het lijstje staat, komt het nooit belerend of saai over. Ze geven veel leuke tips over hotspots in Amsterdam, en hoe je groener kan leven. En ook zij hebben supercoole katten. Hmm, ik merk een dieren-patroon op in de mensen die ik volg.

Ziezo, nu weten jullie ook wat te doen dit weekend. Als jullie zelf nog leuke blogs volgen die ik ook moet kennen, laat het mij zeker weten!

XO

PS: ik was er bijna eentje vergeten. Ugly Renaissance Babies aan de top.

Vanmorgen stond ik op en opeens vond ik mijn blog lelijk. En als ik zeg lelijk, dan bedoel ik echt spuuglelijk. Zo lelijk dat ik er bijna het zuur van kreeg. Moesten we nog in de middeleeuwen wonen en ik zou zwanger zijn van mijn blog en hem baren, de boeren en wildemannen zouden achter mij en mijn blogkind komen lopen met fakkels en rieken. Daarom gaan er de komende weken een paar dingen veranderen in de lay-out. Omdat ik de lotto niet heb gewonnen en dus geen geld heb voor een goeie webdesigner ga ik proberen om alle aanpassingen zelf te doen, dus misschien sluipen er af en toe een paar foutjes in. Ik ga sowieso zelf mijn geduld verliezen, dus ik zou graag hebben dat jullie toch de kalmte bewaren. Iemand moet het doen.

Om mijn spijt te betuigen over het ongemak is hier een foto van een slapende dikke puppy.

Elke overeenkomst van deze puppy met mijzelf na het eten van te veel kaas, taart, of kaastaart berust louter op toeval.

Suggesties voor verbeteringen zijn altijd welkom, en als er iets niet werkt (ik zie dat soms zelf niet als admin) mag je het mij altijd laten weten!

XO

Bron foto puppy

Ik heb hier al een paar keer heel vaag vermeld dat ik de trein naar het werk zou moeten nemen als ik iets “slecht” (vet en suikerachtig) zou eten. Omdat ik zelf niet goed kan tegen vaagheid op blogs, zal ik vandaag eens zeggen wat ik daar nu juist mee bedoel.

Het zit zo. Ik probeer al jaren te vermageren. Er moeten heel wat kilo’s af, en de methode die ik blijf volgen is die van de Weight Watchers. Dat is een goed systeem, gemakkelijk te volgen, en met resultaat. Ze hebben nu ook een heel gemakkelijke app voor op de gsm, wat het nog handiger maakt. Toegegeven, de resultaten zijn er zeker niet altijd, soms zelfs integendeel, maar dat is dan mijn eigen schuld en niet die van de WW. Verantwoordelijkheid nemen voor je eigen acties is belangrijk yo.

De laatste jaren schommelt mijn gewicht harder dan een hyperactief kind op een splinternieuwe speeltuin. Het aantal kilo’s hangt vooral samen met mijn mentale toestand op het moment. Als ik mij goed voel, kan ik mijzelf heel goed motiveren en dan vliegen ze er af. Als ik een mindere periode heb, eet ik ze er allemaal weer terug bij. En spijtig genoeg duurt het veel maanden om er kilo’s af te krijgen, en maar een paar korte weken om ze er allemaal terug aan te krijgen.

Het Vriendje is een superfan van Eels. Jullie denken nu waarschijnlijk: “Waar begint die zottin nu toch ineens over?”, maar het heeft allemaal verband met elkaar, beloofd. Vorig jaar kwam Eels optreden in België, het concert was op een minuut tijd uitverkocht en Het Vriendje had geen ticket kunnen bemachtigen. Drama alom natuurlijk. En blijkbaar ook wanhoop en tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid, want opeens hoorde ik de gevleugelde zin: “Als jij voor mij een ticket van Eels kunt bemachtigen, op welke manier dan ook, dan krijgt ge van mij een iPhone.” Dat moet je mij geen twee keer zeggen. Ik wou al heel lang een iPhone, maar omdat ik een arme luis ben zat het er gewoon niet in. Het Vriendje is geen arme luis maar een rijke.. vlo? Een iPhone is dure aankoop, maar wat voor mij een financiële ramp zou zijn is voor hem best nog wel betaalbaar. Dus ik ging op zoek naar een ticket voor Eels. Ik zette zoekertjes online, lichtte iedereen die ik ken in over het plan, ging zelfs op zoek naar tickets voor in een buurland te gaan kijken (hij had nooit gezegd “een ticket voor Eels in Bélgië, dus ja). Nergens succes, en ik begon het al een beetje op te geven.

Tot ik op een dag op 2dehands.be mijn dagelijkse zoekopdracht ‘ticket Eels’ ingaf, en er FLOEP een nieuw zoekertje naar boven kwam. Het zoekertje stond nog maar een paar uur online, dus ik maakte nog kans. Ik mailde de jongen die het ticket verkocht, en kreeg niet veel later antwoord dat hij al heel veel vragen had gekregen, maar dat ik de eerste was geweest en er dus het meest recht op had. iPhone, come to mama.

Hoe langer ik nadacht over het iPhone-plan, hoe meer ik ervan overtuigd was dat het mij kon helpen in mijn gevecht tegen de kilo’s. Ik legde uit aan Het Vriendje dat ik de iPhone echt wel wou, maar dat ik hem van mijzelf pas mocht krijgen als ik een bepaald kilo-doel zou halen (niet het ultieme kilo-doel, maar wel een tussendoel). Hij ging akkoord, en ik startte met goede moed weer eens met WW. Ik viel af, maar tegen een tergend traag tempo. Elke week 100 gram, terwijl er toch ongeveer 8 kilo af moest om mijn nieuw speeltje te krijgen. 8 kilo gedeeld door 100 gram, dat is 80 weken. Ik zou er dus, tegen mijn tempo, 80 weken over doen. Intussen had Het Vriendje de iPhone al gekocht (een goeie aanbieding tijdens de feestdagen in de Mediamarkt), dus die lag maar te rotten in de bureaukast terwijl ik uit de snoepkast probeerde te blijven.

Het Vriendje steunt mij altijd onvoorwaardelijk, hoe traag het ook gaat, maar vorige maand werd hij het beu om de iPhone stof te zien vergaren in de kast. Hij wou hem aan mij geven voor mijn verjaardag. Omdat ik een paar maanden eerder mijn eigen gsm per ongeluk in bad had laten verdrinken, gebruikte ik mijn ongelofelijk on-technologische gsm van het werk voor alles. Een nieuwe handige smartphone zou dus sowieso ook welkom geweest zijn. Maar ik vond dat ik hem niet verdiende, omdat ik totaal niet had bereikt wat ik wou. We spraken af dat ik de iPhone zou krijgen, maar dat ik wel een nieuwe uitdaging nodig had om gemotiveerd te blijven. (Ik wil hier eventjes benadrukken dat ik niet dieet omdat ik daartoe verplicht wordt door Het Vriendje. Hij steunt mij en probeert samen met mij naar oplossingen te zoeken, maar ik voel mij nooit door hem gepusht. Ik wil niet dat het zo overkomt he.)

En daar komt de trein in het verhaal piepen. In januari heb ik mijn rijbewijs gehaald, en sinds dan ga ik elke dag met de auto naar het werk. Ik ben 5 jaar lang met de trein gekomen, én ik heb ook nog eens 3 jaar op de trein moeten zitten tijdens mijn jaren op de hogeschool. 8 jaar NMBS, dat laat echt littekens en trauma’s na. Ik wéét dat ik heel vervuilend ben en dat de trein bovendien ook veel goedkoper is omdat mijn abonnement volledig wordt terugbetaald door het werk. Maar ik kan de trein gewoon eventjes niet meer aan. Bijna elke dag treinen begon met frustraties. Afgeschaft, te laat, verkeerd perron, vervuilde en criminele haltes waar het echt niet veilig is om als vrouw alleen te staan wachten, mijn ochtendhumeur moeten delen met dat van honderden vreemden die dan nog te dicht in mijn persoonlijke zone kwamen staan. Neenee. Het haar op mijn armen gaat opnieuw rechtop staan als ik er aan terugdenk, en niet op een goede manier.

Vandaar de nieuwe afspraak: ik weeg mij, zoals altijd, op maandagochtend. Als mijn gewicht hetzelfde is als de week voordien of ik ben afgevallen, dan mag ik met de auto naar het werk. Als ik verdikt ben, moet ik heel de week met de trein gaan. En geloof mij, na jaren diëten heb ik eindelijk iets gevonden dat mij écht motiveert. Bij elke hap die ik in mijn mond steek denk ik: “Moet dat? Wil je liever een stom wafeltje, of volgende week met de trein naar het werk?” Ik ben drie weken geleden begonnen, en ben al elke week met de auto mogen komen. En met een gemiddelde van 700g minder per week. Ik weet dat dat nog gaat verminderen, bij een nieuw begin gaat het de eerste weken altijd het hardst. Maar ik weet wel dat ik iets gevonden heb waar ik mij aan kan vasthouden, hopelijk ook op lange termijn.

En nu weten jullie dus, aan de hand van een veel te lang verhaal, wat ik bedoelde in mijn vorige blogposts! Hopelijk wordt volgende week ook een auto-week, maar wie zal het zeggen. Soms reageert een lichaam echt heel raar, en val je af als je heel de week gefret hebt en kom je bij als je supergezond gegeten hebt. Duim dus maar gewoon elke maandagochtend rond 7 uur voor mij.

Tot zondag!

XO

Zoals ik al had verteld in de afgelopen Zamenvattende Zondag ben ik zaterdag een dagje naar Amsterdam geweest met mijn BFF. Meteen na onze citytrip in april had ik beslist dat ik snel nog eens terug wou gaan, en welke gelegenheid zou passender zijn dan mijn verjaardag in juli? We legden onze agenda’s samen, en prikten 9 augustus als datum. Niet bepaald mijn verjaardag, bijna een maand later zelfs, maar 9 is mijn geluksgetal dus dat compenseerde dan weer. Als jullie een uitgebreid verslag willen van zaterdag moeten jullie de ZZ maar lezen, maar vandaag wil het hebben over één specifieke gebeurtenis.

We gingen vooral naar Amsterdam om te eten in de restaurantjes die ons in april het meest waren bijgebleven. Het toppunt van de dag zou Pancakes! worden. De vorige keer had ik daar een hartige pannenkoek met aubergine gegeten, en als dessert american pancakes met banaan en maple syrup. Ik begin alweer te kwijlen als ik er aan terugdenk. Vorige week had ik Pancakes! zelfs speciaal gecontacteerd via hun facebookpagina, om te vragen of ze zeker en vast wel open waren zaterdag. We kwamen tenslotte speciaal uit België om al hun pannenkoeken te komen opvreten, dus ik wou niet teleurgesteld voor een gesloten deur staan. Gelukkig waren ze zeker open, en zaterdagmiddag was het dan eindelijk zo ver.

Nu moet je weten dat Pancakes! héél populair is. Wij hebben ze ontdekt als aanrader in onze toeristische gids, en waarschijnlijk staan ze vermeld in alle reisgidsen die er maar bestaan. Als ik zeg dat je tot buiten moet aanschuiven dan bedoel ik dat heel letterlijk. Binnenin zijn ongeveer 25 plaatsen, en buiten staan nog eens twee tafeltjes. Combineer dat met een grote troep toeristen die wel eens wil proeven wat er zo speciaal is aan die pannenkoeken (en twee gestoorde wijven die er speciaal drie uur voor op de trein zitten), en je krijgt dus wachtrijen buiten die kunnen oplopen tot een uur.

Wij hadden geluk dat er een hele troep die voor ons stond aan te schuiven in één keer binnen mocht, en dat de rij dus plotsklaps halveerde. Na ongeveer een half uurtje wachten kregen we een plaatsje buiten. Een hele leuke plaats om te zitten, vooral als het zonnetje zoals zaterdag buiten lekker schijnt. Het enige nadeel is dat de wachtrij langs het tafeltje liep, en dat er dus heel de tijd mensen vol jaloezie op onze vingers zaten te kijken terwijl we aten. Maar dat trokken we ons niet aan, en we bestelden onze eerste pannenkoek. Ik nam er eentje met gerookte zalm, guacamole en zure room. O-ver-heer-lijk. Ik zou natuurlijk nog een drol kunnen opeten als er maar guacamole en zure room op zou liggen. Gelukkig stond er geen drol op het menu, maar gewoon een superlekkere dikke pannenkoek. Ik was heel blij met mijn keuze, maar tijdens het eten was ik eigenlijk al aan het denken aan de volgende gang: de american pancakes met banaan. Die waren de vorige keer onbeschrijfelijk lekker, en ik keek al maanden uit naar het moment waarop ik ze nog eens kon eten.

Toen ze ons eerste bord kwamen afruimen, vroegen we dus nog eens de kaart, hoewel we al lang wisten wat we wilden nemen. Terwijl ik doe alsof ik de kaart aan het bestuderen ben, merk ik opeens dat de rij opschuift waardoor er drie jonge Italiaanse mensen naast ons komen te staan. En plots voelde ik dat ze naar mij aan het kijken waren, alle drie. Soms kan je dat gewoon voelen he, dat er naar je gekeken wordt. En zeker als de mensen in kwestie maar een halve meter van je verwijderd staan. Ik keek op, en ik lachte beleefd naar hen. Ze lachten niet beleefd terug, maar begonnen alle drie te schaterlachen. Mij gewoon uit te lachen. Ik weet niet waarom, maar er was iets aan onze tafel dat zij gewoon hilarisch vonden. Ik probeerde mij daarna gewoon te focussen op de menukaart, maar telkens ik weer opkeek waren ze nog altijd naar onze tafel aan het kijken en aan het lachen. Een van hen zette op een bepaald moment zijn zonnebril op, waarschijnlijk om beter te kunnen kijken zonder dat het opviel. Omdat zijn zonnebril zo groot en decadent was, viel het alleen nog meer op. Ik vertelde het aan mijn BFF, die het tot dan toe minder had gemerkt omdat zij met haar rug naar hen zat. Zij merkte het ook, en dat maakte de hilariteit alleen nog maar groter. Niet veel later waren niet alleen wij het mikpunt van hun spot, de Japanse meisjes aan het tafeltje naast ons moesten er ook aan geloven.

Wat je normaalgezien zou moeten doen in zo’n situatie is de mensen in kwestie aanspreken om te vragen wat hun probleem is. Wat je normaalgezien zou moeten doen is voor jezelf opkomen, en duidelijk maken dat je er niet mee gediend bent dat ze je gewoon in je gezicht zitten uit te lachen. Wat je normaalgezien moet doen is hen op hun plaats zetten, en dan gezellig de bananenpannenkoek waar je al maanden naar uitkijkt met veel smaak opeten. Wat wij gedaan hebben, op mijn vraag, is heel snel de rekening gevraagd en zo snel mogelijk vertrokken. Zonder bananenpannenkoek.

Toen we vijf minuten verder gewandeld waren, merkte ik opeens dat ik mijn trui vergeten was aan ons tafeltje. We stapten terug, en ik nam mij voor om eens goed uit mijn krammen te schieten als die drie er nog zouden staan. Ik repeteerde in mijn hoofd wat ik zou zeggen. “Beseffen jullie wel hoe onbeleefd jullie zijn?” “Weten jullie wel hoe lang ik hier naar heb uitgekeken?” “Ik ben hier voor mijn verjaardag, en jullie proberen dat te verpesten met jullie belachelijk gedrag?” Maar toen we aankwamen waren ze al binnen.

Ik weet nog altijd niet wat het probleem was van die drie. Omdat ze zowat iedereen aan het uitlachen waren, weet ik wel dat het waarschijnlijk niet persoonlijk op mij bedoeld was. Maar dan nog. Ik weet ook niet of er echt een boodschap is aan deze blogpost. Laat je niet doen? Kom op voor jezelf? Laat je dag niet verpesten door drie kinderachtige eikels? Op het moment zelf is het makkelijker gezegd dan gedaan. Het zou leuk zijn als je het leven zou kunnen terugspoelen, en dat je in die paar terugspoelseconden al je moed zou kunnen verzamelen om het juiste te doen. Maar dat kan nu eenmaal niet. Hopelijk liggen die drie nu ergens in een Amsterdamse gracht te kotsen door voedselvergiftiging van rauwe eieren in pannenkoekenbeslag. Ik weet dat het niet mooi is om mensen zoiets toe te wensen, maar ik doe het toch.

PS: Een sombere post die bij een sombere dag hoort. Vaarwel Robin Williams, bedankt voor alles. Bangerang.