Vanavond vertrek ik op weekend met de Chiro. Niet om leiding te geven, ik ben al 27 (of 26, ik vergis mij daar echt altijd in, wat gaat dat binnen 30 jaar zijn?) en ik ben 6 jaar geleden al uit de chiro gestapt. Nee, ik ga koken. Ik weet dat ik al eens gezegd heb dat ik koken haat, en ik sta daar nog altijd achter. Maar ik heb toen ook gezegd dat ik wel graag dingen in stukken snij, dus ik ga mijzelf dit weekend de rol van snijder geven. Of roerder, dat is ook goed, roeren dat kan ik ook nog wel. En dingen op tafel zetten kan ik ook, dus misschien kan ik tafeldekker zijn. En winkellijstjes maken, daar had ik eigenlijk al een gouden medaille in moeten winnen. Een polyvalente kracht, zo zal ik het noemen.

Een paar maanden geleden is ons plat dak in de keuken beginnen lekken. Dat heeft op het eerste zicht niets te maken met mijn eerste paragraaf, maar heb geduld, het zal allemaal duidelijk worden! We moesten toen kiezen of we ons plat dak volledig zouden laten vervangen, of de lek plaatselijk laten herstellen. Omdat tussen de twee opties toch wel een kleine 8000 euro (ik word al terug mottig door dat bedrag hier te typen) verschil zit, hebben we gekozen voor de herstelling. En daarna gaan we elke dag bidden en tien kaarsen branden in de hoop dat het niet op een andere plek begint te lekken. Maar de herstelling op zich gaat ons toch ook wat geld kosten, met als resultaat dat we dit jaar geen geld hebben om op reis te gaan in de zomer. En het idee om niets te hebben om naar uit te kijken in die maanden, dat deprimeerde mij mateloos.

Dus toen ik te weten kwam dat mijn ex-Chiro nog iemand zocht om mee te gaan op kamp om te koken, was de oplossing daar. Op gratis “vakantie” met een paar van mijn beste vrienden (die al twee jaar meegaan als keukenploeg), geweldig toch? Een paar jaar geleden hebben we met ons drietjes ook als eens keukenploegje gespeeld op een scoutskamp met gehandicapte kinderen. Dat was toen een geweldige week, zeven dagen aan een stuk lachen-gieren-brullen.

Het echt kamp is pas in juli, maar vandaag start het “klein kamp”. Ik kijk er naar uit, hoewel het wel een beetje raar gaat aanvoelen. De Chiro is vroeger zo lang een heel belangrijk en intensief deel van mijn leven geweest. Ik ben in totaal 12 of 13 jaar lid geweest, en 2 jaar leiding waarvan 1 jaar hoofdleiding. Maar de laatste jaren had ik dat hoofdstuk al volledig afgesloten. En nu zet ik de deur terug op een kier. Ik weet ook niet of ik het nog wel ga herkennen, de meeste kinderen ken ik totaal niet en de mensen die nu leiding zijn heb ik nog gekend toen ze in de allerjongste groepen zaten en nog in hun broek deden en weenden om hun mama.

Bewijs dat ik een jaar of twintig geleden ook al mee was op kamp. En dat ik al een rebel was, met mijn geel in plaats van wit t-shirtje. Op de voorste rij, tweede van links, staat trouwens mijn mama ❤

Dus bij deze, wish me luck, duim mee dat ik niet al mijn vingers afhak of verbrand. Duimen voor ons dak mag ook altijd, want als dat nog op een andere plek begint te lekken zijn we helemaal gejost. Tot Zamenvattende Zondag! xo

Vandaag ben ik slechtgezind. En dat is helemaal niet erg. This too shall pass.

Een tijdje geleden heb ik een cursus mindfulness gevolgd. Dat was helemaal niets voor mij, dat had ik na twee keer al door. Veel te zweverig en veel te veel meditatie. Ik ben er zeker van dat veel andere mensen heel veel uit zo’n cursus zouden kunnen halen, maar iedereen is anders en voor mij heeft het niet veel gedaan. Maar omdat het redelijk wat geld had gekost, ben ik toch maar blijven gaan. Kan nooit kwaad, toch? MAAR, ik ben niet volledig negatief, ik heb er wel een belangrijke boodschap uitgehaald. Namelijk dat het helemaal geen kwaad kan om af en toe slechtgezind te zijn. De mens is niet gemaakt om de hele tijd blij en happy te zijn, en we proberen te hard vast te houden aan het idee dat je je altijd goed moet voelen. Je goed voelen is natuurlijk veel leuker dan je slecht voelen, maar die slechte momenten horen er nu eenmaal bij. En je moet dat gewoon aanvaarden, en niet tegen die gevoelens vechten.

Ik zeg hier nu niet dat het ok is om constant depressief te zijn hé. Als je meer slechte momenten hebt dan goeie, moet je daar zeker iets aan doen. Praat met iemand, laat het niet uit de hand lopen tot waar je geen uitweg meer ziet. Maar een simpele kutdag af en toe zal er altijd zijn, en die zal sneller passeren als je hem gewoon láát passeren, in plaats van er als een gek tegen te vechten.

Dus vandaag ben ik slechtgezind. Het heeft waarschijnlijk niet eens echt een reden. Ik ben met het verkeerde been uit bed gestapt, en als dat gebeurt moet ik mij meestal door de dag slepen. Maar morgen is er een nieuwe dag. En morgen is voor mij al vrijdag, want vrijdag heb ik verlof! Moest ik niet zo slechtgezind zijn, ik zou een vreugdedansje doen 🙂

En om met een positieve noot te eindigen, een filmpje over een poes die drie kuikentjes adopteert. Smelt.

Van zondag tot en met dinsdag zat ik in Amsterdam met mijn beste vriendin. Zij en ik hebben al ongeveer 16 jaar de BFF-status. Voordien kende ik haar ook al een paar jaar, we zaten al sinds de eerste kleuterklas samen in de klas, maar ik denk graag in meetbare termen en niet in vage tijdslijnen. Dus ik heb beslist dat we béste vriendinnen zijn geworden toen we in het vijfde leerjaar samen een kerstkrans moesten maken. Ik weet trouwens niet eens of ik haar dat ooit verteld heb, dat ik die datum gekozen heb. Als ze het niet wist, weet ze het nu, en het is nu al te laat om de datum nog te veranderen dus ze moet het maar aanvaarden. Ik heb trouwens ook een paar mannelijke beste vrienden, en een van hen heeft zijn BFF-status gekregen op de dag waarop ik te horen kreeg dat mijn grootmoeder kanker had en ik bij hem thuis ging uitwenen. Dat was op 4 mei 2002. Ik plak graag exacte data op zo’n dingen, zodat ik die dan ook elk jaar heel precies en juist kan vieren.

Mijn reisverslagje van Amsterdam past volgens mij beter bij Zamenvattende Zondag, dus daarom heb ik een top 3 gemaakt van waarom ik zo veel van mijn BFF hou. Ik wou eerst een lijstje maken, omdat het al zo lang geleden *kuch, 13 dagen, kuch* dat ik er nog eentje gemaakt heb. Maar als ik begin aan een lijstje, dan ben ik volgende week nog bezig en eindig ik waarschijnlijk pas na 468 pagina’s. Dus hierbij een lijstje, vermomd als top drie!

3. Ze is met mij naar de zoo gegaan in Amsterdam

Vriendschap is geven en nemen, en af en toe moet je eens iets doen voor de ander wat je niet echt leuk vindt. Zij gaat niet graag naar de dierentuin, maar is een paar dagen geleden toch (ondanks de hoge inkomprijs en de stevige wandeling naar daar) met mij naar de Artis Royal Zoo in Amsterdam gegaan. En een paar jaar geleden is ze in Berlijn ook met mij naar de Zoo gegaan, omdat ik Knut de ijsbeer wou zien. Ze heeft trouwens na al die jaren nog niet door dat het Knut is en niet Knoert. Maar dat siert haar. Ze heeft ook een half uur op mij staan wachten terwijl ik stond te kwijlen op de Engelse boeken in Waterstones, terwijl er weinig is dat haar minder interesseert dan boeken, en dan zeker in het Engels. En toen ik een sushi-restaurant zag stelde ze zelf voor om daar binnen te gaan, terwijl ik weet dat zij liever een dikke steak met peperroomsaus zou eten. En omgekeerd doe ik ook dingen om haar blij te maken. We zijn naar Madame Tussauds gegaan, en als zij een toeristische cliché foto wou bij een wassen celebrity nam ik er met plezier drie verschillende. Net zoals ik een paar jaar geleden in Rome paraat stond om een foto te nemen van haar terwijl ze, net als honderden mensen rond haar, de toren van Pisa “ondersteunde” met haar handen. Ik zou nog liever mijn eigen oogballen opeten dan zelf op zo’n foto te staan, maar voor haar hang ik met plezier de toerist uit. Nog een voorbeeld: ik ga helemaal niet graag uit in echte dancings, maar als het haar verjaardag is dan sta ik daar, een beetje ongemakkelijk in het midden van de dansvloer van de Rio of de Copacabana. Dat moet ik gelukkig maar om het jaar doen van haar, en als het het jaar is waarop ik mee moet dan moet ik maar tot 3 uur blijven. ❤

De duckface en Miley-tong waren in de jaren ’90 al heel hip.

2. Ze is sterker dan Sylvester Stallone, The Rock en Liam Neeson samen

Ok, misschien is ze niet sterker dan Liam Neeson. Ik ben een beetje bang van Liam Neeson, en misschien leest hij mijn blog wel en dan komt hij mij zeker en vast “uitschakelen” omdat ik zeg dat er iemand sterker is dan hij. Maar ze is in elk geval mentaal een van de sterkste personen die ik ooit al ben tegengekomen. Ze heeft al heel veel meegemaakt in haar leven, meer dan wat de meeste personen misschien zullen meemaken zelfs als ze 100 worden. En op een of andere manier komt ze overal sterker uit. Situaties waarbij anderen (lees: ik) wenend in een hoekje zouden kruipen en nooit meer buiten zouden komen, daar slaagt zij zich door met een ongekende wilskracht en drive. Niet alleen op persoonlijk vlak kan ze haar mannetje staan, ook op professioneel vlak heb ik enorm veel bewondering voor haar. Zo gaf ze al op haar 21 (!!!) les in een technische middelbare school waar haar klassen bestonden uit “de zware mannen” die allemaal een paar koppen groter waren dan zij. Collega’s die jaren ouder waren werden hun klas uitgejaagd, terwijl zij die mannen zo hard onder controle had dat ze bijna uit haar hand zouden eten. Normaalgezien huiver ik van de uitdrukking “een vrouw met ballen aan haar lijf”, maar als die dan toch bij iemand zou moeten passen is het wel bij haar. Ik zou bijna zeggen “een topwijf” maar dan slaagt mijn clichéwoord-walg-meter helemaal tilt. En als het dan toch eens niet meer gaat, en ze staat hyperventilerend huilend aan de kant van de weg geparkeerd, dan ben ik een van den eersten die ze belt. En dat is volledig wederzijds.

1. We oordelen nooit over elkaar

Zij heeft al dingen gedaan waar ik niet noodzakelijk achter sta, en zal dat in de toekomst waarschijnlijk nog doen. En ik ben er zeker van dat ik al héél veel gedaan heb, en zal doen, dat in haar ogen vreemd of niet juist is. Maar we oordelen nooit en staan 100% achter elkaar in welke situatie dan ook. En dat heeft één groot voordeel: we kunnen onze eigen authentieke zelf zijn bij elkaar. Dat klinkt nu heel zweverig, maar het klopt wel. Aan de buitenwereld laat je altijd een gefotoshopte versie van jezelf zien. Je ben jezelf, maar haalt er misschien de scherpe kantjes af, en verstopt de imperfecties. Maar bij je échte beste vrienden kan je altijd gewoon de ruwe en rauwe versie van jezelf zijn. Als je dan de vraag “Hoe gaat het?” krijgt moet je niet antwoorden met “Goed goed, druk druk druk!” maar kan je gewoon zeggen “Alles is kut, het steekt mij allemaal tegen en ik heb zin om in een zwart gat te kruipen”. Het hoeft niet zo negatief te zijn natuurlijk, we delen vooral ook de grote en kleine blijdschappen. Hoe goed, slecht, vreemd, onnozel, schaamtelijk, verrassend, vreselijk, geweldig dan ook, er staat altijd iemand klaar die je aanvaardt hoe je bent. En dat is een goed gevoel.

Oh, en nog 1 ding: vroeger schreef ik in haar vriendenboek dat ik lerares wou worden, en zij schreef in dat van mij dat ze secretaresse wou worden. Zij werd lerares, ik secretaresse. Als dat het lot niet is, dan weet ik het ook niet meer hoor.

Ik denk dat ik wel mag zeggen dat mijn blogske eergisteren een beetje ontploft is. Een paar keer per dag (ik probeer het niet elk kwartier te doen) check ik mijn statistieken, en toen ik woensdagochtend de pagina opende viel ik bijna van mijn stoel. Wat was er gebeurd? Het laatste wat ik gepost had was Zamenvattende Zondag part III, en dat was best wel amusant maar nu niet echt het grootste literaire meesterwerk dat ooit uit mijn handen gevloeid is. Maar toen bekeek ik de analyse van de cijfers, en bleek dat het niet ZZIII was dat zo’n groot succes was, maar wel de parabel van de tafelpoot. Maar waarom? Dat was niet mijn meest recente stukje, en meestal dooft de interesse voor een post na een dag of twee van zichzelf uit.

Statistieken liegen niet.

De verklaring lag bij Facebook. Een van mijn allerliefste collega’s, met een groot sociaal netwerk, had de post gedeeld. En in de namiddag kwam ik te weten dat een andere collega, waar ik tot dan nog geen FB-vriendjes mee was maar nu uiteraard wel, het gevonden had via die eerste collega en het daarna ook gedeeld heeft. En ergens tussenin stond het ook nog vermeld op de pagina van een tv-presentatrice (inderdaad, say whaaaat?!), die vriendjes is met die eerste collega. Toen ik er dan nog eens in de gang over werd aangesproken door mensen die ik van haar noch pluim ken, besefte ik dat “de tafelpoot” zijn eigen leven was beginnen leiden. Bedankt Mark Zuckerberg.

En weet je wat ik het allerleukste vind aan heel die situatie? Niet dat ik een dagje semi-beroemd was, want dat boeit mij niet. Daarom blog ik ook anoniem, noem ik geen namen, en heb ik liefst dat zo weinig mogelijk mensen weten wie ik echt ben. Neen, ik ben blij dat zovelen van jullie er (h)erkenning in gevonden hebben. Er zijn zo veel goeie tafelpoten, en daar moeten we verdikkeme trots op zijn!

Ik wou dat gewoon eventjes zeggen 🙂 En ook nog een mededeling: Zamenvattende Zondag zal deze week op zaterdag vallen, omdat ik vanaf zondag drie dagen in Amsterdam zit. Maar zaterdag begint ook met een “z”, dus maak jullie maar niet druk, gewoontebeestjes. Alliteraties for life!

Tot morgen!

PS: Ik heb gemerkt dat niet al mijn tekstjes in hetzelfde lettertype staan. Dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ik zoek uit waarom het zo verschilt en probeer het zo snel mogelijk aan te passen!

Soms kan ik niet meer ademen. Dan wordt het een beetje zwart voor mijn ogen, kan ik niet meer helder nadenken en sta ik aan de grond genageld, niet goed wetend wat te doen of zeggen. Dat gebeurt zo om de drie à vier maand. En er is dan maar één schuldige, en dat is mijn agenda. Mijn agenda is tegelijkertijd mijn beste vriend en mijn grootste vijand. En er is dan ook maar één oplossing, en dat is er gewoon radicaal dingen uitzwieren.

Dat heb ik deze week gedaan. Ik heb (op de weekavonden) al mijn activiteiten uit mijn agenda gegooid, zodat ik gewoon moet thuiskomen en niets meer moet doen. Dat klinkt nu waarschijnlijk heel banaal voor jullie, maar voor mij is dat echt wonderbaarlijk. Ik zal jullie eventjes mijn weekschema toelichten.

Een paar jaar geleden heb ik twee “hometime-dagen” ingevoerd, omdat ik gewoon geen énkele avond thuis was. Mijn hometime-dagen zijn maandag en woensdag. Op maandag lukt het meestal wel om thuis te blijven, daar heb ik na de eerste werkdag van de week ook echt nood aan. Op dinsdagavond ga ik naar de Zumba, en als ik echt moedig ben (lees: amper) voordien ook naar de fitness. Woensdag blijf ik in theorie ook thuis, maar in de realiteit heb ik altijd wel iets ingepland. Elke week is er wel iets wat nog extra in de agenda moet gezet worden of waar ik voor gevraagd word, en dan heb ik gemakkelijk de reflex om die woensdagavond op te offeren. Op donderdag ga ik naar de fitness. Op vrijdagavond probeer ik ook naar de fitness te gaan, of doe ik gewoon vrijdagavond-dingen (cinema, cafeetjes, iets gaan eten) met vrienden of Het Vriendje. Zaterdag zit meestal volledig vol met dingen waar ik in de week geen tijd voor heb en sociale activiteiten. Soms zeven of acht verschillende dingen op één namiddag+avond. Crazy. Zondagmiddag gaan we regelmatig bij mijn schoonouders eten, en ’s avonds kijken we tv met vrienden. Als ik dus woensdagavond niet meetel, ben ik welgeteld één avond per week gewoon thuis. Ik probeer daar zo weinig mogelijk bij stil te staan, maar af en toe besef ik dat. En dan kan ik niet meer ademen.

En het ding is, er valt ook niet veel aan te doen. Ik moét gaan fitnessen, en naar de Zumba, want anders word ik zo iemand van 400 kilo waarover ze een documentaire maken omdat ik door de brandweer uit mijn huis moest gehaald worden om mij te kunnen wassen, weet je wel. En ik moet daar ook gewoon naartoe omdat ik dat met twee héél goeie vrienden doe, en ik hen anders veel minder zou zien, en dat wil ik niet. Ik zou wel moeten leren NEEN zeggen als ze mij vragen om iets te doen op maandag- of woensdagavond, zodat ik standaard die twee avonden heb om op adem te komen. En als er dan iemand vraagt of ik al iets te doen heb, dan moet ik gewoon “ja” zeggen. Want ik heb al een afspraak. Een afspraak met mijzelf. En je zou een afspraak met iemand anders niet afzeggen, dus waarom dan wel met jezelf? (Die heb ik van Dr. Phil, wat een genie toch!)

Een paar weken geleden was het weer zover. Ik weet niet meer juist wat de aanleiding was, maar het werd mij allemaal te veel. Er moest geschrapt worden, en dringend. Dus ik koos er deze week uit. Mijn baas heeft twee weken vakantie, dus ik moet niet laat werken. Het is sowieso ook geen Zumba, omdat het paasvakantie is. Ik liet aan mijn fitness-buddy weten dat ik heel de week niet zou kunnen gaan, en verzette een etentje met vriendinnen (op woensdag, normaalgezien vanavond dus) naar volgende week. En man-ne-kes, ik heb er al van genoten! Maandagavond heb ik heel chill de afwas gedaan, blogje geschreven en tv gekeken. Hoe spannend was Cordon trouwens?! Ik bibberde gewoon uit de zetel. Gisteren heb ik rustig samen met Het Vriendje gegeten, en daarna naar Mijn Restaurant gekeken. En o ja, ik heb ook de frigo uitgekuist. En ik zat daar dus niet eens mee in he! Omdat ik dat op mijn gemak kon doen, en niet tussen twee dingen door. Vanavond staat er, behalve dit schrijven, ook nog niets speciaals in de agenda. Misschien doe ik wel wat research voor mijn komende citytripje naar Amsterdam. Misschien ook niet. Ik zie wel. Ik heb nog altijd morgenavond om dat te doen. Of vrijdagavond. ZALIG.

Wat ik niét mag doen deze vrije avonden, is stilstaan bij mijn komende weekends. Eergisteren kreeg ik een mailtje van vriendinnen die samen iets willen gaan eten in een nieuwe lunchbar. Ik keek in mijn agenda, en de eerstvolgende zaterdag waarop ik daar een uurtje tijd voor kan maken is… 31 mei. Slik. Adem in. En uit…