Nog een week en we kunnen weer feest vieren, want dan is het de twintigste editie van de ZZ! Misschien moet ik eens een giveaway doen om dat te vieren, maar ik heb het gevoel dat er dan niemand zou meedoen en dat is ook zo zielig. Misschien als de ZZ 1 jaar wordt!

Deze week heb ik mijn blogje een beetje verwaarloosd. Ik had genoeg linkjes verzameld om een nieuwe luiewijvenblog te maken, maar ik wil niet dat jullie denken dat jullie vanaf nu alleen nog maar ZZ’s en luiewijvenblogs gaan krijgen. En eerlijk gezegd had ik het ook te druk met, nu ja, hoe zeg je dat.. leven 🙂 Volgende week val ik na een paar weken wat terug in mijn normale routine, dus dan kan ik wat meer tijd maken om jullie te entertainen/vervelen (schrap wat niet past) met mijn hersenspinsels. Maar first things first, hier komen de wekelijkse zzzzzintuigen!

Gezien: Woensdagavond had Het Vriendje bij ons thuis een filmavond voor zijn vrienden georganiseerd. Normaalgezien zorg ik dan dat ik iets anders te doen heb, maar deze keer moést en zou ik ook thuis zijn. Want wat stond er op het programma? Sharknado én Sharknado 2!! Wie hier al lang leest, kent mijn obsessie met (hilarisch slechte) rampenfilms. De eerste Sharknado heb ik vorig jaar gekocht in de uitverkoop van de Free Record Shop, ik heb hem dan de eerste keer gezien in de nacht van 31 december op 1 januari. Ja hoor, terwijl andere mensen zich bezatten en feesten tot in de vroege uurtjes zit ik naar een film over een dodelijke tornado met haaien in te kijken. Deze week kwam het vervolg, Sharknado 2: The Second One (hoe geniaal is die titel?), uit op Syfy. Gelukkig hebben wij bij ons Telenetabonnement ook een abonnement op Syfy en konden we hem meteen opnemen. We hebben er dan woensdag maar meteen een marathon van gemaakt. Het Vriendje en ik vonden ze allebei geweldig, maar zijn vrienden hadden er al snel genoeg van. Ik denk dat ze het iets te serieus namen, terwijl je bij zo’n films echt je verstand moet afzetten. Mini-recensie: Terwijl de eerste Sharknado nog gemaakt was als échte serieuze rampenfilm, is de tweede echt een parodie op zichzelf met heel veel vette knipogen. De makers hebben waarschijnlijk bij de eerste, die onverwacht een megasucces werd, beseft dat ze goud in handen hadden en hebben voor de tweede alle schaamte en serieux naast zich gelegd. Ze drijven de spot met de eerste, schakelen handenvol C-celebs in voor cameo’s en leggen het niveau van de special effects nóg lager. Een echte aanrader, maar alleen voor liefhebbers van het genre.

Ook gezien deze week: heel coole graffiti in de Spuistraat in Amsterdam!

Geproefd: Deze week heb ik mij heel de week goed aan mijn dieet gehouden, behalve gisteren. In april ging ik met mijn BFF al een eerste keer naar Amsterdam, en dat is mij daar toen zo goed bevallen dat ik om mijn verjaardag te vieren nog een dagje terug wou gaan voor een Best Of. En dat deden we dus gisteren. We vertrokken al heel vroeg met de trein, ik had de treintickets betaald als traktatie maar mijn BFF had gezorgd voor een upgrade naar eerste klas. ZALIG. Ik voelde mij echt een koningin, vooral omdat we in de eerste klas dan nog een afgesloten kotje voor ons alleen hadden. We hebben er dan een superleuke dag van gemaakt, we hadden veel geluk met het weer en hebben heel de dag in de stralende zon gelopen. We hebben veel gewandeld, maar nog meer gegeten. Aangezien bijna al mijn Amsterdam-hoogtepunten culinaire hoogtepunten waren, heb ik mijn dieet gisteren eventjes op pauze moeten zetten. We hebben 5 Starbucksen gedaan, zijn pannenkoeken gaan eten in Pancakes, hebben een cupcake gekocht bij Van Ness Cupcakes, en sloten de dag af bij een all-you-can-eat sushi restaurant. In dat laatste waren we speciaal gaan eten omdat ik daar vorige keer in de wolken was door één gerechtje op de kaart: sesamballetjes met auberginevulling. Ik heb ze gisteren dus voor de tweede keer gegeten, en ik vond ze nog steeds even lekker als mysterieus. De auberginevulling smaakt naar Nutella, en de saus die erbij geserveerd werd leek op en smaakte naar crème anglaise. Je verstand weet dat je een hoofdgerechtje aan het eten bent, maar je smaakpapillen proeven een dessert. Nu ja, dessert als hoofdgerecht, daar ga mij niet over horen klagen. Ik besef net dat ik een paar zinnen geleden gelogen heb, shame on me. Ook vrijdagavond heb ik mij niet aan mijn dieet gehouden, omdat we toen naar twéé trouwrecepties moesten. Eentje om 16u van een collega van Het Vriendje, een eentje om 18u van de zoon van mijn baas. Ik weet dat het in theorie mogelijk is om op een receptie geen hapjes te eten, maar daar doe ik met de beste wil van de wereld niet aan mee. En ik weet ook dat je er 2 kan eten in plaats van 15, maar daar doe ik ook niet aan mee 🙂

Als je in Nederland bent, moét je een cupcake met pindakaas eten.

Is het een dessert? Waarom smaakt aubergine naar choco? Who cares, geef er mij nog maar tien.

Gehoord: Ik ben helemaal weg van Bang Bang van Jessie J, Ariana Grande en Nicki Minaj. Ik ben geen grote fan van Ariana Grande, ik vind dat ze met iets te veel krullen en iets te “kwelerig” zingt. En ik weet dat dat geen argument is, maar ik vind dat ze irritant haar heeft. Maar in Bang Bang is heel gekweel nog aanvaardbaar, hoewel Jessie J naar mijn mening volledig de show steelt. Downloaden die handel!

Gevoeld: Pijn aan mijn portemonnee. Vorige week gaf ik véél te veel geld uit aan nieuwe handtassen en een portemonnee, en hoewel ik daar nog steeds geen spijt van heb (ER STAAN VOSSEN OP) besef ik wel dat het geen slimme financiële beslissing was. Vooral omdat de dag nadien de rekening van mijn autoverzekering in de bus viel. En zo een dag The Best of Amsterdam was ook niet echt goedkoop. Het resultaat is dat het nog niet eens half augustus is, en dat ik al creatief ga moeten worden met wat er nog op mijn rekening staat. MAAR ik heb gisteren in Amsterdam veel geld gegeven als donatie op de Poezenboot, dus misschien zorgt mijn goeie karma er wel voor dat ik een van de komende dagen 500 euro vind op straat ofzo. Laten we hopen. Wat ik nog gevoeld heb gisteren was veel blijdschap toen ik in de Albert Heyn alle blauwe zakken Doritos uit de rekken haalde en er mee naar de kassa liep. De smaak Cool American is al jaren niet meer bij ons te koop, terwijl het net de allerbeste chipssmaak ooit ever in de wereld is. In Nederland verkopen ze hem nog wel, dus gisteren liep ik als een zottin rond om alle zakken die ik vond te kunnen importeren naar ons landje. Ik weet dat ik het net had over mijn slechte financiën, maar ik heb de chips betaald met onze gezamenlijke rekening, haha 😀 Ik weet dat ik dan ga moeten delen met Het Vriendje, maar misschien gaan er wel een paar zakken “verloren”. Hmm.

Geroken: Vandaag verander ik het zintuig “ruiken” weer in “lezen”. Zo af en toe mag dat hé. Deze week ben ik begonnen in The Fault in our Stars, dé hype van het moment. Ik had hem al een tijdje liggen, maar had het lezen uitgesteld net omdat het zo’n hype is geworden. Wow, hoe arrogant en hipster klinkt dat zeg? Nu ben ik er een paar dagen geleden dus toch in begonnen, en hij is écht de moeite waard. Ik zit nog maar in de helft, maar ik zit er al echt ín. Overdag kijk ik echt uit naar de avond, omdat ik dan kan lezen. Ik denk dat hij binnen een paar dagen wel uit zal zijn, en ik hoop dat ik niet te hard ga moeten wenen. Daarna kan ik beginnen aan een boek dat ik gisteren heb gekocht in Waterstones. Ik heb hem vooral gekocht op basis van de “aanbeveling” die iemand er onder had gezet 🙂

🙂 🙂 🙂

En dat was het voor deze week. De komende weken wordt mijn leven dus wat rustiger, vooral omdat ik geen geld meer heb om dingen te doen 🙂 Het hoogtepunt van volgende week wordt mijn uitstapje met mijn BFF naar de Zuidfoor, maar dat is grotendeels haar verjaardagscadeau voor mij, dus dat kan er nog net af. Als iemand tips heeft om de rest van de zomermaanden door te komen met weinig tot geen geld, geef ze gerust door! Geniet nog van de laatste uren van het weekend, en van de grappigste straatnaam in heel Amsterdam:

Smakelijk!

XO

Eigenlijk is er maar 1 zintuig dat bij mij écht goed gewerkt heeft de afgelopen dagen, en dat was voelen; de fucking warmte. Al mijn andere zintuigen vallen uit op dagen waarop het zo heet is als dit weekend. Ik word een echte trut als ik honger heb, als ik moe ben of als ik het warm heb. En meestal kan ik niet goed slapen als het warm is, dus dan word ik moe van de warmte. En honger, dat heb ik eigenlijk altijd, dus de voorbije dagen was het zo’n beetje de heilige drievuldigheid van trutheid ten huize Voskosmos. Maar momenteel is het al wat frisser, en heb ik het weekend overleefd. En Het Vriendje ook, want die moet dan meestal mijn driftbuien kunnen slikken. Maar ik ben aan het afdwalen en mijn zintuigelijke draad aan het verliezen. Hier gaan we weer!

Gezien: Op woensdag trokken we naar de drive-in in Mechelen, om naar 22 Jump Street te gaan kijken. 21 Jump Street waren we ook al gaan zien in de cinema, en die vond ik zo hilarisch dat ik hem daarna op dvd heb gekocht. En de sequel heeft mijn verwachtingen meer dan ingelost. Als je de eerste goed vond, ga dan zeker naar de tweede. Als je de humor van Jonah Hill en co maar niets vindt, blijf je beter thuis.

Als je in je eigen auto naar een film kijkt, mag je zo hard en zo belachelijk lachen als je wil. Altijd een voordeel.

Gisteravond kregen we laat op de avond nog zin om een film te zien, en we besloten om naar The Machinist te kijken. Die stond al lang op mijn lijstje van films om te zien, vooral omdat ik had gehoord dat Christian Bale zich extreem had uitgehongerd voor de rol van een man die begint door te slaan nadat hij al een jaar niet meer geslapen heeft. Ik twijfelde nog even om hem op te zetten, maar Het Vriendje verzekerde mij dat hij niet écht griezelig was, dat er wel spannende momenten in zaten maar geen echte schrikmomenten. Laat dit blogske een herinnering voor mezelf zijn om hem nooit meer te geloven als het op zoiets aankomt. Toen de film twee uur later gedaan was durfde ik niet meer alleen naar de wc, en we hebben heel de nacht met de slaapkamerdeur toe moeten slapen, ook al was het snikheet, omdat ik dacht dat ik geluiden hoorde op de gang. Heel goeie film, maar ik raad aan om hem te zien op een namiddag of vroege avond in plaats van half 12 ’s avonds.

Gehoord: Ik heb het gevoel dat ze op de radio alleen nog maar Fancy van Iggy Azalea spelen. Ik was in het begin niet echt overtuigd, maar hoe vaker ik het hoor, hoe meer ik het refrein met heel veel ghetto-streken meezing. *I’m so fancy, you already kno-o-ow*

Ik heb ook al zes maanden lang dezelfde liedjes gehoord in de auto van en naar het werk. Dat is wel mijn eigen schuld, omdat ik zes maanden geleden een stick heb gemaakt met daarop een beperkt repertoire dat ik dan elke dag twee keer meekweel. De eerste weken was dat nog leuk, maar sinds kort spoel ik bijna alle liedjes op heel dramatische en kwade wijze door. Ik weet dat dat een probleem is dat ik zelf kan oplossen, maar ik ben te lui om nieuwe muziek te downloaden en een nieuwe playlist te maken. Echt waar, soms denk ik dat er speciaal voor mij een overtreffende trap van luiheid moet uitgevonden worden.

Gevoeld: Vermoeidheid. Het chirokamp was enorm leuk en ik heb mij rot geamuseerd, maar het blijft natuurlijk ook wel tien dagen lang hard werken van ’s morgens tot ’s avonds. Ik was zondagavond om 19u terug, en ben maandagnamiddag al terug beginnen werken. Dat was iets te ambitieus van mezelf, en dat moet ik zeker anders plannen als ik nog eens zou meegaan op kamp. Maar gelukkig waren mijn collega’s daar om mij op te vrolijken en mij wakker te houden. Ze hadden een verjaardagscadeautje voor mij in elkaar geknutseld: een doos met daarin “visjes” aan een paperclip, die ik dan kon vangen met een stokje met een magneet aan. Zoals op, jaja, de kermis!! Aan elk visje hing 5 euro, en elke 5 euro die ik kon vangen mag ik gebruiken op mijn volgend kermisbezoek. They know me so well.

Als ik een week niet naar de kermis kan gaan, brengen mijn collega’s de kermis gewoon naar mij.

Ik heb ook hysterische blijdschap gevoeld gisteren. Ik was met Het Vriendje gaan shoppen, ik had eigenlijk niets nodig maar hij kon wel een paar nieuwe kleren gebruiken. De enige short die hij al heel de zomer draagt is zijn zwemshort. Gewoon in het openbaar he! We kwamen net de Inno terug uit, passeren de vitrine bij het buitenstappen, en opeens zie ik een nieuwe collectie handtassen en portemonnees van Nica. Supermooi, en MET VOSSEN OP!!! Ik liep als een tornado terug naar binnen, waarschijnlijk heb ik in mijn vernielingstocht een paar oude madammetjes de grond op gemept maar alles moest wijken. Ik zag de volledige collectie, en wist dat ik moest kiezen. Ik kon moeilijk 10 nieuwe sjakossen en 3 nieuwe portemonnees kopen. Ik twijfelde tussen een klein handtasje met een slapend vosje op, een grotere handtas met een vossenkop als sluiting, en een bijpassende grotere handtas met diezelfde sluiting. Ik heb daar een kwartiertje gestaan, en heb toen een zotte beslissing genomen: ik heb ze gewoon alle drie genomen. Nu kan ik het komend jaar niet meer gaan winkelen, maar ik heb nog nooit zo weinig spijt van iets gehad. Ik ben rustig de INNO buitengewandeld, maar wou eigenlijk liever radslagen doen. Ik heb er nog geen foto van, maar ik zal er deze week zeker eentje nemen.

Geproefd: Superlekkere lunches. We hebben sinds een paar weken geleden een nieuwe kok op het werk, en de maaltijden ’s middags zijn onder zijn leiding veranderd van saaie vlees-patatten-groenten-schotels naar exotische ingewikkelde ongelofelijk smakelijke schotels. Waarschijnlijk is niet iedereen grote fan van de nieuwe stijl, maar ik ben volledig verkocht. Het grootste succes van de afgelopen week was een taco gevuld met chili con carne, met guacamole, zure room en tomatensalsa. Ik begin al terug te kwijlen als ik er aan terugdenk.

Applaus voor de nieuwe kok!

Geroken: Regen! Er hangt onweer in de lucht, en dat betekent dat ik mij in de zetel moet gaan leggen. En dat betekent ook dat de arme pizzabezorger waarschijnlijk straks doorweekt gaat zijn, en dat allemaal om ons pizza te komen brengen. Nee, wat zeg ik, om Het Vriendje pizza te komen brengen. Ik eet niet mee, ik eet iets heel light wat ik nog uit mijn mouw moet schudden. Want als ik morgenvroeg ben bijgekomen, moet ik met de trein naar het werk in plaats van met de auto. De uitleg daarachter is voor in een volgende post.

Geniet nog van jullie zondagavond lieve lezers!

XO

Ik ben een dag te laat met de ZZ! Maar ik heb een heel geldig excuus: gisteren had ik geen tijd omdat ik mijn valse verjaardag heb gevierd. Mijn verjaardag is deze week pas, maar omdat Het Vriendje geen vakantie kan nemen om dat uitgebreid te vieren, heb ik mijn verjaardag tijdelijk verzet naar gisteren. We hebben heel de dag gedaan alsof het mijn verjaardag was, en ik heb heel de dag mogen beslissen wat we gingen doen. Zalig. Mijn échte verjaardag gaan we natuurlijk ook nog uitgebreid vieren, ’t is niet dat die nu wegvalt omdat ik gisteren al gefeest heb. Zo werkt dat niet, duh. Maar nu zit ik hier dus te schrijven, op een maandagmiddag want IK HEB VANAF VANDAAG VERLOF. Ik ben nog een paar dagen thuis, en vrijdag vertrek ik dan op kamp. Spannend. Dus dit is waarschijnlijk mijn laatste postje voor de komende weken, aangezien ik de komende dagen mijn verjaardag moet vieren (hebben jullie al door dat ik dat redelijk uitgebreid doe?) en daarna tien dagen internetloos ben. Boehoe. Here goes.

Gevoeld: Trots, want vrijdagavond zijn er vrienden komen eten en ik heb vier, four, quatro, fyra, gangen gekookt. En alles is gelukt. En ’t was zelfs lékker! Als eerste gang had ik watermeloensalade met feta, pijnboompitjes en munt gemaakt. Ik moest daarvoor gewoon dingen in blokjes snijden, maar toch, ik heb toch maar gesneden like a boss. Daarna was er slasoep, die vond ik niet geweldig maar wel eetbaar dus da’s toch al iets. Daarna kwam er raclette. Jaja dat is een beetje vals spelen want het is uiteindelijk maar kaas in pannetjes gooien maar ik had wel verschillende bijgerechten gemaakt, waaronder zelfgemaakte aardappelsla. Inderdaad, say whaaat? Het meest trots ben ik over het dessert, want ik heb zelf panna cotta gemaakt. Én ik heb verse coulis gemaakt voor erbij. Ik wist wel niet zeker of het zou lukken, dus ik had een plan B (moelleux uit de diepvries) en een plan C (aardbeientaart van bij de bakker). Maar het is gelukt, met verve.

Yum.

Serieus, wie ben ik en wat heb ik met de oude ik gedaan? Het hielp natuurlijk wel dat ik heel de dag vakantie had, en dus tijd genoeg had voor alles. En het feit dat mijn mama een uurtje is langsgekomen om te stofzuigen en af te wassen was ook heel handig. Ik weet dat ik hier aan het stoefen ben, maar als jullie al eventjes meelezen dan weten jullie dat ik niet graag kook en het ook niet goed kan, dus laat mij gewoon eventjes baden in fierheid. Oh trouwens, J. die vrijdag kwam eten was zo jaloers op mijn bureauke dat ze het de dag nadien ook is gaan kopen. En ze wou ook graag mijn glazen vosje, maar daarvoor zou ze naar een marktje in Praag moeten gaan en dat is misschien toch wat te ver.

Wie zou er nu niet jaloers zijn op mijn vosje? En op mijn pennenhouder die deze week geleverd werd, jippie!

Geroken: Dierenstront, toeristenzweet en panda’s. Yup, ik trok weer naar Pairi Daiza. Dat was gisteren, tijdens mijn valseverjaardagextravaganza. Het was de tweede activiteit van de dag, eerst gingen we uitgebreid ontbijten en nadien zijn we nog naar de luchthaven gereden om daar in de Starbucks onze suikerspiegel gevaarlijk te laten stijgen. Ik weet dat er normalere plaatsen zijn om naar de Starbucks te gaan, maar wij hebben al jaren iets speciaals met die van de luchthaven. Misschien omdat dat de eerste was waar we naartoe gingen? Of omdat het daar ook leuk mensenkijken is?

Een mens verjaart maar één keer per jaar. Of in mijn geval twee keer. Of vijf.

Maar ik had het over Pairi Daiza. Voor Het Vriendje was het gisteren de eerste keer Pairi Daiza, en hij was even hard onder de indruk als ik was die eerste keer een paar weken geleden. Het weer deed een beetje gek en ging van brandende zon naar vieze plensbuien, maar gelukkig waren we steeds ergens binnen als het hard begon te regenen. Mijn favoriete moment van de dag was toen er een maki OP MIJ KWAM ZITTEN. Op mij he. Niet naast mij. Op mij. Ik had hem al eens geaaid, en was er toen van verschoten hoe zacht zo’n beest eigenlijk wel is. En toen ik klaar was met aaien, had de maki beslist dat wij vanaf die seconde bff’s waren en dat hij dat moest tonen door op mijn arm te komen zitten. Dat was zoooo cool.

Dit is een maki. OP MIJN ARM. KIJK NAAR DIE POOTJES.

Het Vriendje gaf na veel twijfelen toch ook toe aan de voetvisjes in Pairi Daiza.

Geproefd: Veel desserts. Dat klinkt positief, maar zou evengoed onder het zintuig ‘gevoeld’ kunnen staan in de categorie ‘teleurgesteld’. Ik weet niet of ik dat hier al eens verteld heb, maar een paar weken geleden ontdekte ik dat je in een restaurant in Sint-Katelijne-Waver een chique vijfgangenmenu kan eten met alléén maar desserts. Ik heb nog nooit ergens zo snel gereserveerd als daar. Dit is al een paar weken geleden, en ik had het toen vastgelegd voor afgelopen zaterdagavond, om de aftrap te kunnen geven voor mijn verjaardagsweek. Ik keek daar enorm naar uit, vooral de afgelopen week toen het alsmaar dichterbij kwam. Eind vorige week had ik nog zo’n standaardmail gekregen van hen dat ik mijn reservatie niet mocht vergeten (euhm, hoe kan je zoiets nu vergeten?) dus op vrijdagavond wou ik hen nog eens bellen om mijn reservatie te bevestigen. Een mens kan nooit voorzichtig genoeg zijn. Ik laat aan de telefoon vallen dat we speciaal komen voor het dessertenmenu, en meteen krijg ik te horen dat dat “niet zal gaan hoor, dat moet je genoeg op voorhand laten weten want nu hebben we geen tijd meer om dat voor te bereiden.” Als een menu 24 uur voorbereidingstijd nodig heeft, dat moet dan wel heel speciaal zijn he. Ik antwoordde het meisje (ik zeg “meisje” maar ik heb heel andere woorden in mijn hoofd) dat dat helemaal nergens vermeld staat, en zij zegt mij dat zeker wel op de site staat. Ik zeg haar dat ze mijn reservatie dan maar mag schrappen en hang op. Ik was zo teleurgesteld, daar zijn geen woorden voor. Ik weet dat dat stom klinkt, het is uiteindelijk maar een etentje, maar als je al weken naar zoiets uitkijkt en het is voor een speciale gelegenheid, dan is het echt kut als het in het water valt. Uiteindelijk heb ik hen nog teruggebeld nadat ik de volledige site van boven tot onder had uitgespit om te vinden waar het vermeld staat dat je dat op voorhand moet melden. Nergens dus. Ik zei hen dat ze hun site wel eens mogen aanpassen dan, dat ik heel teleurgesteld was omdat het voor mijn verjaardag was, en dat deze situatie echt niet ok was. Ze zei, en dit is een echte quote: “Tja, goed dat je het dan nu al te weten komt he, anders had je hier morgen gestaan en dan was je pas echt teleurgesteld. Nu ben je maar half-teleurgesteld.” Zucht. Van een sterrenzaak kan je toch wel wat meer klantvriendelijkheid en probleemoplossend denken verwachten, of ben ik fout?

Gelukkig vonden we nog een alternatief, een pop-up-restaurant in Antwerpen dat ook werkt met een dessertenmenu. Er was nog plaats voor zaterdagavond, en uiteindelijk was het nog een echte meevaller. Een beetje duur (14 euro voor een gin-tonic, waaat?) maar wel heel lekker gegeten. Het eerste dessert viel wat tegen, maar dat was waarschijnlijk puur persoonlijk voor mij omdat ik twee van de drie smaken (pompelmoes en pepermunt) niet lustte. De twee volgende dessertjes waren overheerlijk. Leo Desserts is er nog maar een paar weken, boeken die handel dus! En nog een meevaller, want we waren in Antwerpen, en wat is er daar nog? Klopt, de Sinksenfoor. Na de desserts was het dus tijd om op de Wild Mouse te gaan, muntjes te gaan steken en met de paardjes te gaan rijden. Kermisbezoekteller staat intussen op 6, voor degenen die de tel willen bijhouden.

Redder in dessertennood.

Gezien: Dit weekend zag ik twee films: Friends With Kids (slecht) en The Impossible (geweldig). Friends With Kids zag ik eerst, en ik was nadien echt teleurgesteld. Ik had hem al lang op mijn te-zien-lijstje staan, en had er veel van verwacht omdat de cast meestal wel heel grappige films afleveren. Kristen Wiig, Jon Hamm en Maya Rudolph waren al hilarisch in Bridesmaids, en Chris O’Dowd is super in alles wat hij doet maar toch vooral in The IT-Crowd. De film gaat over twee beste vrienden, late dertigers die de levens van hun bevriende koppels zien veranderen van zodra die aan kinderen beginnen. Ze voelen zelf hun biologische klok tikken, maar hebben nog niet de juiste persoon gevonden om een gezin mee te stichten. Dus dan doen ze het maar samen, gewoon als vrienden en met duidelijke afspraken. Klinkt goed, maar wordt in de praktijk heel slecht uitgewerkt. Het grote probleem met de film is de regisseuse, Jennifer Westfeldt (ook de vrouw van Jon Hamm trouwens), die zichzelf in de hoofdrol castte. Die beslissing is niet alleen egoïstisch volgens mij (zet je eigenbelang opzij en cast toch gewoon een A-actrice die de rest van de cast kan omhoogtillen mens), maar was ook de doodsteek voor heel de film. Westfeldt zit véél te hard aan de botox, en kan dus geen enkele emotie overbrengen. Je gelooft haar geen seconde, en weet nooit of ze grappig, kwaad of emotioneel probeert te zijn. De rest van de cast lijdt ook onder de beslissingen van de regie. Zo laat Westfeldt Chris O’Dowd spreken met een Amerikaans accent. Waarom toch? Zijn humor komt het best tot zijn recht in zijn typische Ierse tongval, en zou nog voor wat diversiteit gezorgd hebben. De film krijgt 6,2 op imdb, en dat is nog ruim te veel vind ik.

De tweede film die ik meteen daarna zag was The Impossible, het waargebeurde verhaal van een gezin de dagen nadat ze uit elkaar gerukt worden door de Tsunami van 2004. Deze voldeed dan weer volledig aan mijn verwachtingen. Zoals algemeen geweten zie ik graag rampenfilms, maar ik vind het een beetje respectloos om een film die gaat over een tragedie die nog zo dichtbij lijkt in die categorie te zetten. The Impossible is een drama, dat van begin tot einde voor kippenvel zorgt. Alle acteurs acteren met heel hun hart en ziel, en deden mij zeker vier keer snotteren. Zelfs de kindacteurs zijn geweldig, de 12-jarige Samuel Joslin heeft met “But I never had to take care of anybody before…” een van de best geleverde zinnen in heel de film. Ik kende de verschrikkingen en de verhalen van de Tsunami natuurlijk van op televisie, maar deze film geeft pas een goed beeld van hoe gruwelijk en afgrijselijk die hele situatie moet geweest zijn.

Gehoord: Ik verander deze week de categorie ‘gehoord’ in ‘gekocht’. ’t Is hier mijn blog, ik mag dat. Deze week kocht ik een supermooi blauw bord van Arcopal op 2dehands.be. Ik had er al twee, die ik jaren geleden meenam uit de keuken van de Chiro. Oeps, misdaad opgebiecht. Maar dat kan geen kwaad, het is al acht jaar geleden en dus waarschijnlijk al verjaard. Ik heb ook al een serveerkom, gevonden op de rommelmarkt. Of afgetroggeld van mijn schoonmoeder, ik weet het niet meer precies. Blijkbaar ben ik een brave burger, behalve als het gaat om vintage servies. Dan word ik een echte badass. Ik ben ons huidig servies, een standaard wit van Ikea, grondig beu. Er binnen ook barstjes in te komen, dus het is tijd om eens te beginnen uitkijken naar een nieuw. Ik kan niet kiezen of ik alles wil vervangen door een willekeurige verzameling van enkele tweedehandsborden die niet bij elkaar passen, of eerder wil voortwerken aan de Arcopal-verzameling. Jullie zullen het wel merken aan de foto’s die ik post de komende maanden 🙂

Zo mooi.

Ziezo, het zit erop. Ik zeg jullie nu vaarwel voor de komende twee weken, maar op 28 juli ben ik weer terug, waarschijnlijk vol verhalen over slapen op een luchtmatras en zout in plaats van suiker in de pudding van 70 kinderen smijten.

Ik laat jullie achter met een foto van mijn allerliefste Poes Springsteen, die deze week jarig was en dat moest vieren of ze nu wou of niet!

“Please kill me.”

Oh, en vergeet niet mij te volgen op instagram!

XO

Wat een weer. Heel de week was het zo goed en zonnig, en net als wij een dagje naar de zee trokken om de ouders van Het Vriendje te gaan bezoeken valt de regen met bakken uit de lucht. We hebben toch nog onze regenjas aangetrokken om een beetje op het strand te gaan wandelen, maar na tien minuten hebben we het al opgegeven en zijn we ergens een koffie gaan drinken. Maar ik ga hier niet negatief beginnen doen, want al bij al was het een heel leuke week! Ik zal ze eens zamenvatten zie.

Gehoord: Gejuich, gevloek, gezucht en gekreun tijdens Argentinië-België. We zijn op groot scherm gaan kijken in Opdorp, en de emoties laaiden hoog op. Er werd vooral heel hard geroepen op de scheidsrechter, die blijkbaar bepaalde fouten van de Argentijnen te vaak door de vingers zag. Ik ken daar allemaal niet zo veel van, dus ik hou mij op zo’n momenten gewoon koest. Ik weet wél dat het een spannende wedstrijd was, maar nog altijd niet zo spannend als onze match tegen de Verenigde Staten. Ik voel mijn hart nog een keer of drie te veel overslaan als ik er aan terugdenk. Ons verlies tegen Argentinië is vooral spijtig omdat er nu een eind komt aan de sfeer op straat, het samenhorigheidsgevoel, en de gezamenlijke hoop. In het begin boeide het WK mij niet echt, maar na een tijdje kan je bijna niet anders dan meeleven. Ik had zaterdag zelfs mijn nagels rood gelakt, stel je voor. Wat ik ook gehoord heb was gelach, bij het grappigste moment van het ganse WK tot nu toe:

O en ik was het al bijna vergeten te zeggen, in Opdorp was het ook kermis in de straat naast het plein waar het scherm stond! Dat zet mijn kermisteller van het seizoen op 4. En dan is mijn lievelingskermis, de Zuidfoor, nog niet eens begonnen. Als jullie ergens in de verte stil gehuil en gejammer horen, dat is mijn portemonnee.

Gezien: Vrijdagavond ben ik in de cinema naar ‘Transcendence’, een sci-fi-thriller met Johnny Depp, gaan kijken. Den Johnny speelt een computerspecialist, die werkt aan een systeem waarbij een computer een eigen bewustzijn kan krijgen, en dus voor zichzelf kan denken, redeneren en werken. Nadat Johnny aangevallen wordt door een terreurbeweging die zijn ideeën niet ziet zitten (ik verraad hier niets mee want dit gebeurt al heel vroeg in de film), besluiten hij en zijn vrouw om zijn eigen lichaam aan de computerwetenschap te schenken; ze proberen het bewustzijn van Depp zélf volledig over te zetten naar een computersysteem, zodat hij lichamelijk kan sterven maar mentaal toch kan voortleven. Ik vond het een goeie film, die je doet nadenken over de virtuele realiteit en de macht van internet en computers in ons dagelijks leven. In het begin is het wel even doorbijten, omdat ze dan iets te veel met technische termen in het rond smijten, en te veel willen vertellen op vijf minuten tijd. Depp speelt goed, maar zijn filmvrouw speelt nog beter (en is bijna een kopie van Scarlett Johansson trouwens).

Gevoeld: Teleurstelling, onbegrip en woede. Vrijdagavond kwam ik thuis van de cinema, en ik had nog een half doosje mikado’s en zeker 15 snoepjes over. Mijn zakje snoepjes had ik in het doosje mikado’s gepropt. Ik had er speciaal een beetje te veel gekocht, zodat ik er in het weekend nog een paar kon eten. Zaterdagnamiddag had ik zin in een snoepje, dus ik kijk in de kast. Snoepjes onvindbaar. Ik kijk in de gang, waar ik dacht dat ik ze had achtergelaten. Geen snoepjes. Geen mikado’s. Ik sms naar Het Vriendje die bij de kapper zat, omdat hij soms bij het opruimen dingen op de vreemdste plekken opbergt. HIJ HAD ZE WEGGEGOOID WANT HIJ DACHT DAT DAT AFVAL WAS. Nu vraag ik jullie. Volgens mij is dat in sommige culturen een reden tot echtscheiding. ’s Avonds heeft hij het wel goedgemaakt door mij wat geld te geven op de kermis. Het is intussen vergeven, maar vergeten kan ik niet, dat snappen jullie wel.

Never forget.

Geproefd: Heel lekkere tapas tijdens een etentje met een vriendin zaterdagmiddag. Een superpikante chilipeper die zich had verstopt in mijn wrap die ik op het werk gegeten heb. Ik zat alleen te eten, dus het was eens zo gênant om te zitten tranen, snikken en hoesten. Awkward. En ook op dinsdagavond een heel lekker viergangenmenu met Het Vriendje om te vieren dat we 5,5 jaar samen waren, dat hij gepromoveerd is tot manager op zijn werk, en dat mijn zestienjarige auto door de keuring is gesparteld. Voor dit etentje zou ik graag onze gezamenlijke rekening bedanken, die er altijd voor ons is in tijden van kermissen en onverwachte rekeningen. Eeuwig respect.

Geroken: Chloor, mmm. Vrijdagavond zijn we gaan zwemmen, en met het warme weer was dat echt wel welkom. Normaalgezien zwemmen we baantjes, en proberen we er elke week 2 meer te doen dan de week voordien. Nu hebben we er maar 4 gedaan, en hebben we voor de rest vooral veel gesparteld, salto’s geoefend en onder de warme douche nadien gestaan. En ik heb nog eens geprobeerd Het Vriendje te leren drijven, want dat kan hij totaal niet, hoe vaak hij het ook probeert. Zo raar, ik snap niet dat iemand dat gewoon niet kan. Als ik mij op het water leg, dan kan ik minutenlang blijven drijven zonder er zelfs moeite voor te doen. Maar hij zakt altijd als een baksteen naar beneden. Volgende week probeer ik het nog eens, ooit moet hij het kunnen zodat we samen romantisch handje in handje kunnen ronddrijven ❤

Tot volgende week!

XO

Zie mij hier zitten. Aan mijn bureauke. Zalig. Ergens achter mij een muziekje op de tv. Een paar meter verder ligt Poes Springsteen te knorren op haar krabpaal. Het Vriendje zit op zolder de cursus die hij morgen moet geven voor te bereiden. Ik heb juist een beetje van de lekkerste chips in de wereld gegeten (Doritos Cool American, niet meer te krijgen in België maar wel nog in Nederland, waar ik vorige week een voorraad heb ingeslagen). Vanavond mogen we Chinees gaan eten bij mijn ouders. Het leven is goed. De hele week was goed eigenlijk. Een zzzzzzamenvatting.

Geroken: Frieten. Churros. Suikerspinnen. Appelbeignets (eikes). Angstzweet. De geuren van de kermis. Mijn lievelingsseizoen, dat van de kermis, is weer begonnen en ik ben er euforisch blij om. Ik doe elk jaar zo veel mogelijk kermissen, deze week ben ik al twee keer naar de Sinksenfoor geweest. Ik spaar de bonnetjes die ik win op zodat ik op het einde mooie prijzen kan kiezen, ik eet smoutebollen tot ik er bij neerval (of tot mijn weegschaal ontploft) en ik steek al het geld dat ik bij elkaar kan krabben in grijpmachines. Ik hou van de sfeer, de spanning, de bijna hysterische blijdschap als je iets wint, het mensen-kijken, de soms-marginaliteit. Het kermisseizoen is wel geen goed seizoen voor mijn portemonnee. Gelukkig is juli ook mijn verjaardagsmaand, dus dan kan ik kermis-gerelateerde-cadeaus (lees: geld) vragen om mijn dure hobby te bekostigen.

Er is één kraam dat al jaren mijn hart heeft, en dat is het kraam waar je speelt tegen andere mensen om je paard/kameel zo snel mogelijk de finish te laten halen. Dat doe je door een balletje te rollen naar gaatjes met score 1, 2 of 3. Als je bijvoorbeeld je balletje in gaatje 3 gooit, gaat je paard/kameel 3 stappen naar voor. Geweldig. Ik ben er ook vrij goed in geworden, dus ik win gegarandeerd leuke prijzen. Maar de prijzen zijn bijzaak, de spanning is waarvoor ik het doe. Zeker als ik samen met mijn BFF ga, zij is even verslaafd aan dat kraam als ik, we spelen altijd voor belachelijk veel geld en worden met ons geschreeuw en gegil en ge-high-five een attractie op zich. Eigenlijk zouden we gesponsord moeten worden en gratis spelen, ik ben er zeker van dat wij extra spelers aantrekken die eens tegen “die geschifte wijven” willen spelen. En gisteren heb ik een nieuwe verslaving gevonden, ik heb voor de eerste keer gespeeld op zo’n muntjesmachine in het lunapark. Waar je muntjes moet insteken, die dan weer andere muntjes naar voor duwen en naar beneden laten vallen, zodat je dan met die muntjes weer voort kan spelen. Zo leuk, en zo verslavend. Ik had het nog nooit gespeeld, en had het misschien beter ook niet gedaan. Ik ben al heel de dag aan het nadenken over wanneer ik nog eens kan gaan.

Als ik mij ooit failliet laat verklaren, gaat dit kraam mijn grootste schuldeiser worden.

Ik moet met zo’n dingen opletten, ik neem telkens zo veel cash mee als ik wil uitgeven en laat mijn bankkaarten thuis. Ik ga ook nooit alleen en er is altijd iemand die op mijn geld moet letten. Als ik bijvoorbeeld zo’n pluchen beest uit een machine wil grijpen, beslis ik op voorhand hoeveel ik mag uitgeven. De rest geef ik dan aan mijn “kermis-babysit”, en die persoon mag dan in geen geval meer geld aan mij geven. Klinkt belachelijk, maar ik ken mezelf goed genoeg. Ik ben snel “verslaafd” aan iets. Ik zet verslaafd tussen aanhalingstekens, omdat het misschien een te sterk woord is. Of misschien toch niet. Ik rook niet, drink niet, en heb nog nooit in mijn leven iets van drugs aangeraakt, omdat ik weet dat mijn persoonlijkheid dat niet toelaat. Ik kan niet iets gewoon léuk vinden, ik ben snel half geobsedeerd door iets. Als ik bijvoorbeeld iets eet dat ik lekker vind, zou ik dat een hele maand ’s morgens, ’s middags en ’s avonds kunnen eten. Een leuk nieuw cafeetje? Ik vergeet alle anderen, en ga alleen nog maar daar. Als ik een goeie nieuwe cd ontdek, luister ik alleen nog maar naar dié cd en geen enkele andere. Ik ben nog nooit een casino binnengeweest, en ga dat ook nooit doen. Te gevaarlijk. Misschien niet zo’n goeie eigenschap, maar wel goed dat ik het zelf besef.

Geproefd: Smoutebollen, uiteraard. En vrijdagavond waren we uitgenodigd bij vrienden (de Oreo-vriendin!) om te komen eten. We kregen een superlekkere curry met groentjes uit hun eigen tuin en rijst, en als dessert een hemelse kaastaart. Ze kan dus nog meer dan oreo-taarten maken, zij. Het was leuk om haar te zien, ik heb samen met haar op de hogeschool gezeten en nadien zijn we altijd contact blijven houden. We wonen op bijna een uur rijden van elkaar, dus we zien elkaar niet elke week, maar als we elkaar zien is het altijd alsof er niets veranderd is en we elkaar elke dag zien. Ze heeft een apart stukje van mijn hart. Al is het maar omdat ze een even grote fan van het Songfestival is als ik. En o ja, ze had ook een echte stevia-plant staan, en we mochten een blaadje proeven. Man, was dat verschrikkelijk. Ik hou sowieso niet van de smaak van stevia, maar zo puur was het nog erger. Ik had nog een stuk extra kaastaart nodig om de smaak weg te krijgen.

Gevoeld: Een paar dagen geleden las ik een Buzzfeedlijstje over Harry Potter, en opeens vond ik het zo erg dat ik die boeken nooit meer voor de eerste keer ga kunnen lezen. Ik heb ze een paar jaar geleden allemaal na elkaar gelezen, en tijdens het lezen hadden de boeken mij echt in hun macht. En daarna ook nog, als ik terugdenk aan alle avonden waarop ik tot een kot in de nacht bleef lezen krijg ik terug datzelfde vertrouwde gevoel. En ik heb het gevoel verspreid, want ik heb mijn mama verplicht om ze ook te lezen. Dat klinkt heel fout, alsof ik haar bedreigd heb met een wapen ofzo. Maar toen ik klaar was met lezen, moést ik dat kunnen delen met haar. Zij leest ook enorm graag, maar ik wist dat fantasie haar niet echt iets zegt en dat ze de boeken dus nooit uit zichzelf zou lezen. Ik heb haar dan gevraagd om ze alle zeven te lezen, als verjaardagscadeau voor mij. Ze was nog maar twee boeken ver, en ik kreeg al bijna dagelijks sms’en van haar over Dumbledore, Snape en Voldemort. Een keer vertelde ze mij dat ze er blijkbaar over had gedroomd, mijn papa had haar ’s ochtends verteld dat ze hem ’s nachts had bedreigd met een ingebeelde toverstok, en dat ze had gedreigd om Voldemort op hem af te sturen. Het is dus duidelijk in welk huis zij zou ingedeeld worden (kuch, Slytherin, kuch). Maar wat was mijn punt alweer? O ja, ik ga die boeken wel honderd keer kunnen herlezen, maar er komt nooit meer een eerste keer. Alle onthullingen, alle shockerende gebeurtenissen, elke keer dat je op het verkeerde pad wordt gekatapulteerd,… Dat kan nooit meer. En dat vind ik een deprimerende gedachte. O god, ik klink zo hard als een nerd nu, niet?

Tranen met tuiten.

Gehoord: De Rolling Stones, heel de week, all day every day. Het Vriendje is gisteren naar de Stones gaan kijken op TW Classic, en ter voorbereiding vond hij het nodig om alle cd’s die hij heeft, alle cd’s dus, meerdere keren op te zetten. En je zou denken dat hij daar nu mee zou stoppen he, nu het optreden achter de rug is. Maar nee hoor, nu moet hij vieren hoe goed het optreden was door OPNIEUW alle cd’s op te zetten. Blijkbaar was het echt geweldig. Hij heeft twee t-shirts gekocht, en ook een paar cd’s. Die hij al had trouwens. Het is leuk om te zien, hoe blij hij daardoor is. Ik hoor ook zonet dat Chris Martin en Gwyneth Paltrow toch niet zouden scheiden. Leuk voor hen, ook al vind ik Gwyneth Paltrow een zweverige omhooggevallen trut. En Selena Gomez en Justin Bieber zouden ook weer samen zijn. Selena toch. O NOG IETS! Daarnet heb ik op tv gehoord dat True Detective vandaag uitkomt op dvd. Jullie moeten die dvd’s allemaal kopen, daar naar kijken, en mij dan dankbaar zijn voor de tip.

Gezien: Deze week heb ik niet veel speciaals gezien op tv, behalve uiteraard de match van de Rode Duivels donderdag. We hebben gewoon thuis gekeken, maar nu dinsdag gaan we misschien ergens op groot scherm kijken. Normaalgezien word ik nogal nerveus van zo’n drukke mensenmassa’s , behalve op de kermis J En voetbal zegt mij niet echt iets, maar het is toch wel iets unieks om mee te maken. Ik doe trouwens ook mee aan een online gokpool (daar is dat gokken weer, o-ow), dat maakt het ook allemaal wel spannender om te volgen. Voor de rest heb ik deze week niet veel meer gezien, maar ik kijk wel uit naar wat ik volgende week allemaal ga zien: heel veel vrienden en de kleine baby van een collega. En hopelijk kan ik Het Vriendje overtuigen om volgende week naar 22 Jump Street te gaan kijken, want die wil ik zo! Graag! Zien!

Tot volgende week!

xo

Bron foto kermis

Bron foto Harry Potter