Zamenvattende Zondag, part XIII: editie holiday

(Opmerking: geen gewone ZZ vandaag, want ik ga geen zintuigen gebruiken. Niet wenen! Ik heb dit beslist omdat ik al een half uur bezig ben aan mijn inleiding, ik heb al anderhalve A4 en ben nog niet eens halfweg, en ik ben nog niet eens begonnen aan de zintuigen! Dus gewone tekst vandaag. Jullie moeten op zondagavond geen proza van vijf pagina’s lezen, daar draait de zondag niet om. Of is het al maandagochtend als jullie dit lezen? Bah, maandagochtend, niet leuk he? I feel you. Alles komt goed hoor. ’t Is al bijna vrijdag terug. Joepie, vrijdag! SOIT…)

IK BEN TERUG. Allé, ik ben eigenlijk al terug van vrijdagmiddag hoor. Maar van een vakantie moet je altijd toch wat afkicken, en dat heb ik de afgelopen 48 uur gedaan. Ik heb dat gedaan door heel veel afleveringen van Dr Phil te zien en tegelijkertijd alle overschot koeken, chips en pudding van onze reis op te fretten. Dat laatste was een fulltime taak, aangezien ik mij altijd wat laat gaan in Hollandse winkels. Alles is daar zo goedkoop, en dat wil ik dan compenseren door alles in drievoud te kopen. Ik ben de domste en naïefste consument ooit. Bewijs op onderstaande foto. En dan zijn de dingen die in de frigo staan er nog niet bij!

Als ik morgen weer wil beginnen WeightWatchen zal ik vanavond nog veel moeten binnenspelen vrees ik.

Misschien moet ik even toelichten waar ik was de afgelopen week. In Nederland, dat was al duidelijk denk ik. Meerbepaald in het Roompotpark Klein Vink. En als ik helemaal juist wil zijn, moet ik zeggen Résidence Klein Vink. Het park bestaat uit twee delen, de normale basic bungalowtjes (Klein Vink) en dan een paar modernere “chiquere” huisjes (Résidence Klein Vink). Wij zaten in een van de chiquere huisjes. Oooooh FANCY! En we zaten met ons tweetjes in een huisje van vijf. Oooooh NOG MEER FANCY. Nu denken jullie misschien dat wij de lotto gewonnen hebben, maar dat is helemaal niet waar. Roompotparken zijn gewoon supercheap. Echt. Vooral als je vroeg of laat boekt, dan kan je altijd wel profiteren van een of andere promotie. Wij gaan regelmatig naar een Roompotpark met vrienden, en we hebben al ongelofelijke deals gehad. De beste was toen we met ons vier een weekend (van vrijdag tot maandag, dus je moet zondag niet vroeg je bed uit om alles te kuisen en te vertrekken) in een huisje van zes zaten voor 20 euro per persoon. Voor het weekend he, niet per dag. Dat huisje was wel heel basic, in een park met weinig faciliteiten, maar als het voornaamste doel van je vakantie is om dutjes te doen, tijdschriften te lezen, gezelschapsspelletjes te spelen en films te kijken heb je ook niet meer nodig. Het huisje waar we nu zaten kostte 350 euro voor een week (vrijdag tot vrijdag). 175 euro per persoon dus, of 70 euro per persoon als je effectief met vijf zou gaan. Daar kan je niet voor sukkelen he.

Dit zijn eigenlijk drie huisjes, het linkse deel was van ons. En zo een hele wijk vol. Heel Wisteria Lane eigenlijk.

Dit gaat nu heel verwend klinken, maar het huisje was net groot genoeg voor ons. Klinkt raar, I know. Je kan effectief met vijf personen zitten, slapen en eten, maar dat lijkt mij vreselijk oncomfortabel. Het salon bestaat bijvoorbeeld uit een salontafel, een heel kleine driezit en twee rieten stoelen. Je kan daar inderdaad met vijf zitten. Maar ik weet niet hoe jullie tv kijken, en zeker een week lang, maar ik líg in de zetel. Ik zit niet braafjes kaarsrecht met mijn benen naast elkaar met mijn handen op mijn schoot gevouwen. Ik lig zoals Adam in The Creation of Adam van Michelangelo. Ik kan mij dus niet goed voorstellen dat je een week kan relaxen in dat salon met vijf personen. Of je moet elke dag een lootje trekken, waarbij de winnaar in de zetel mag liggen en de verliezers moeten op de grond zitten, of in de rieten stoelen. Daar hebben ze trouwens ook niet goed over nagedacht bij de Roompot hoor, bij die rieten stoelen. Hebben jullie ooit al in je onderbroek op een rieten stoel gezeten, net na het ontwaken, met een slaapkop naar het 13u-journaal starend? (Ja, 13u, net na het ontwaken, dat is geen typfout.) Als je dan een kwartier later rechtstaat heb je een heel mooie riet-tattoo op je poep, die nog een paar uur daarna zichtbaar is en een beetje pijn doet.

Zo kijk ik tv (links). En als ik iets wil (“Wilt ge mij eens een chipke geven?”) steek ik ook mijn arm zo uit.

Ook de badkamer was goed voor ons tweetjes. Heel proper en netjes, maar niet geschikt om te delen met vier andere volwassenen. Zeker geen volledige week. En daarom huurden we dus een huisje van vijf voor ons twee, omdat we door onze vorige Roompotbezoeken (en dat waren er zeker al zes, ze hebben daar al goed verdiend aan ons) wisten dat dat de beste keuze was. Ik zou dat nooit doen bij bvb Centerparcs, maar omdat de Roompothuisjes zo goedkoop zijn voelen we ons er niet financieel schuldig over.

En dan komen we nu tot de échte zamenvatting van de week. Wat hebben we daar allemaal gedaan?

• We zijn twee keer gaan zwemmen in het thermaalbad naast het park. Zij werken samen met Roompot, dus wij hadden gratis toegang op vertoon van onze verblijfsbadge. Twee keer gratis gaan ronddobberen ipv twee keer 30 euro betalen = WHOOT WHOOT!

• We hebben een namiddag een fiets gehuurd. Ik heb mijn fiets meteen keihard op de grond laten vallen toen ik het verhuurhuisje mee buitenstapte. Niet omdat ik lomp ben hoor. Neenee. Ik wou gewoon direct laten zien wie de baas was. Zo van “dit is nog maar een voorproefje van wat ik met jullie fiets doe als jullie mij tegenwerken”. Zo dus. Hmm. Met die fietsen zijn we dan een hartige pannenkoek gaan eten in restaurant De Bosrand in Arcen. De Bosrand is gekend voor de speciale pannen waarin ze de (superlekkere) pannenkoeken bakken. Daarna reden we door naar een champignon- en aspergemuseum, dat online supergoeie reviews kreeg. Gek he, dat zou je toch niet verwachten van een champignon- en aspergemuseum? Spijtig genoeg sloot het museum juist toen wij arriveerden om 16u30. We hadden beter moeten kijken op de openingsuren, maar 16u30 is wel heel vroeg he! Nederland moest die avond wel voetballen op het WK, dus misschien viel het land wel collectief wat vroeger stil die dag. We mochten er nog wel iets drinken, maar niet meer binnen. We zullen dus nooit weten waarom het museum een beoordeling van 8,9 kreeg op zoover.nl. Check die commentaren trouwens, hilarisch. “Leuke ervaring om te ervaren hoe het nu werkelijk met de asperges en de champignons zit.” 😀

Pannenkoek met kaas, sprek en prei. Yummms.

• We hebben een uitstapje gedaan naar Venlo. De enige domper op die dag was dat het weer nogal tegenviel. En dat ze in Venlo niet snappen dat een consumerende mens een bancontact nodig heeft, en dat de enige die er is dan niet defect mag zijn. Maar ik heb schoenen met luipaardprint gekocht in de Sacha voor een supergoeie prijs, dus ik klaag niet. Die avond hebben we héél lekker gegeten in De Maasparel. Ik at carpaccio van lam en daarna eend met gelakte groentjes, en Het Vriendje at mosterdsoep en daarna zalm op twee wijzen. We hadden lang online moeten zoeken naar een restaurant in de omgeving waar ze iets anders serveerden dan schnitzels (we zaten dicht bij grens met Duitsland), kroketten en patat met satésaus. Serieus, als de helft van de aangeraden restaurants in de buurt frietkoten zijn, is er iets culinair mis met de omgeving. (Ik herlees de voorbije alinea net, en ik klink als een ongelofelijk snob. Mijn excuses.)

• We hebben alle afleveringen van Salamander gezien. Om één of andere reden hebben we dat niet gevolgd toen het op tv was, en ik vraag mij nu af waarom. Ik herinner mij dat iedereen daar laaiend enthousiast over was, en dat ik toch niet keek. Waarschijnlijk omdat ik de eerste aflevering gemist had. Dat is mijn persoonlijke regel, ik moét een reeks van begin tot einde kunnen zien, elke seconde. Anders heb ik het gevoel dat ik iets gemist heb van het verhaal. Dus ik kan absoluut niet in de helft “inhaken” in een reeks, dan ontploft mijn hoofd denk ik. Maar we hadden dus wel de dvd’s mee, en MAN WAT EEN GOEIE REEKS!!! Zo spannend! We namen onszelf steeds voor om maar één aflevering te zien, maar dat liep telkens uit tot een ware marathon. Heel interessant onderwerp, goed geacteerd, en megaspannend. Voor de rest zijn we ook nog beginnen kijken naar Top of the Lake, maar dat heeft mij nog niet echt beet. We hadden een shitload aan films mee, maar hebben uiteindelijk alleen naar The Neverending Story gekeken. Omdat het antwoord op de vraag “Wat gaat we kijken?” meestal toch “…Salamander?” was.

Zo veel keuze, en toch zo weinig gezien. Damn you Salamander!

• Ik vraag zonet aan Het Vriendje: “Wat hebben we nog allemaal gedaan in de Roompot?” en hij antwoordt: “Gewandeld.” Hij telt de 300 meter naar het zwembad ook als een wandeling. Als het zo zit, dan hebben we inderdaad enorme wandelingen gedaan.

• We hebben naar grappige Hollandse tv-programma’s gekeken. Hotter than my daughter, Help mijn man is een klusser,… Zo’n programma’s zijn in België niet echt mijn cup of tea, maar Nederlanders slagen er toch altijd in om wat hilariteit te brengen.

• Ik had vier boeken mee, maar heb geen letter gelezen. Ik heb wel de Story, Dag Allemaal, P-Magazine en TV-Familie gelezen. Lectuur is lectuur he zeg.

• Elke dag hebben we uitgebreid gebruncht met alles er op en eraan. Eigenlijk telde de brunch ook al als middageten, omdat we zo laat opstonden, maar brunchen klinkt zo posh. Telkens als ik op verlof uitgebreid kan ontbijten, neem ik mij voor om dat in het dagelijkse leven ook te doen. Goede start van de dag, gezond, gezellig, blabla, je weet wel. Tot het echt zover is, en mijn wekker nog vroeger dan anders afloopt om te eten. Dan is er maar één emotie die overheerst: NOOOOOPE.

De Honey Pops en de koffie waren zo lekker dat Het Vriendje vond dat ze allebei OVERAL moesten liggen.

• Het allerbelangrijkste, we hebben er enorm van genoten. We gingen dit jaar normaalgezien niet samen op vakantie door een gebrek aan tijd en geld. Daar baalde ik wat van, dus toen er bij Het Vriendje op het werk opeens wat veranderde waardoor hij een paar weken nergens op gepland stond, heb ik hem meteen op dreigende toon bevolen om toch een week vakantie te nemen zodat we iets samen konden doen. En omdat we geen geld hadden voor een grote reis, werd het de Roompot. En ik heb daar totaal geen spijt van, ik heb mij geamuseerd, we moesten ons een week nergens iets van aantrekken en waren gezellig onder ons tweetjes. En daar gaat het uiteindelijk om he.

Wachten op de veerboot op een terrasje. Als dat geen quality time is, dan weet ik het ook niet meer hoor.

Tot de volgende! Xo (en o ja: GO BELGIUM OLE OLE OLE OLE TOUS ENSEMBLE WAKA WAKA E E)

Bron foto Michelangelo

Ik weet het. Het is vandaag al maandag. Maar ’t is vandaag feestdag. En dat noemen ze in de volksmond ook wel “ne zondag”. Dus eigenlijk is het ook zondag. En dus is de Zamenvattende Zondag heel legaal vandaag, en moet ik mij eigenlijk niet verantwoorden. Waarom ben ik mij dan aan het verantwoorden? Ik weet niet goed, de stijging van de temperatuur heeft een omgekeerd evenredig effect op mijn IQ. Ik zal er maar aan beginnen, voor ik helemaal nonsens begin te typen.

Geroken: Dieren en zonnecrème. Zaterdag had ik afgesproken met een vriendin om een dagje naar Pairi Daiza te gaan. Het dagje uit stond al weken in onze agenda ingepland, maar pas deze week werd het duidelijk dat we er een van de warmste dagen van het jaar hadden uitgekozen. Dus wij naar daar, gewapend met heel veel zonnecème en nog meer water. Uiteindelijk viel het nog mee, alleen in de namiddag waren er een paar uren waarop het zelfs in de schaduw niet te doen was.  En mannen, Pairi Daiza is GEWELDIG. Ik ben sowieso een sucker voor dierentuinen, wij hebben al een tijdje een abonnement op Planckendael en de Zoo van Antwerpen en de Artis dierentuin was een van de hoogtepunten van mijn citytrip naar Amsterdam. Maar in Pairi Daiza was ik nog nooit geweest, ook niet toen het nog O-O-O Paradisio was, maar mijn vriendin heeft al jaren een abonnement. Er zitten heel veel diersoorten waar je enorm dichtbij kan komen, maar vooral de aankleding van het park zelf is adembenemend. Een indrukwekkende Aziatische tempel, het Chinees dorp, de Afrikaanse hutjes,… Alles is buitengewoon gedetailleerd en mooi uitgewerkt. We hebben uiteraard ook de panda’s gezien, die veel kleiner waren dan ik gedacht had, maar ze waren zeker niet het beste wat het park te bieden heeft. Wat dan wel het beste is? Dat kan ik zelfs niet opnoemen, je moet er zeker zelf eens langsgaan om het te zien. Maar als ik een ding kan zeggen, dan is het wel IK HEB EEN BANAAN IN DE SLURF VAN EEN OLIFANT GESTOKEN QMSDOIJFQMOFJQFIEOZ. En wisten jullie dat een olifant eigenlijk twee neusgaten heeft? Ik dacht altijd dat dat gewoon een slurf met één gat aan het uiteinde was. Of wist iedereen dat al? Dalend IQ door de hitte, ik had jullie gewaarschuwd.

Kijk hoe dichtbij!

KIJK HOE DICHTBIJ!

Fabulous.

Visjes die eelt wegeten. Want YOLO.

Gehoord: Kletterende hagelbollen en vreselijke donderslagen. Ik moest nog een klein uurtje terugrijden van mijn uitstapje naar Pairi Daiza zaterdag, en had dat niet zo goed getimed. Het was al beginnen onweren toen ik vertrok bij mijn vriendin, en eigenlijk was ik beter nog even daar gebleven. Maar wist ik veel dat mijn rit terug uiteindelijk een van de angstaanjagende belevenissen in mijn leven zou zijn? Ik heb sinds januari mijn rijbewijs, en ik had uiteraard al in de typisch Belgische regenbuien moeten rijden, maar dit was van een ander niveau. Op de ring rond Brussel waren de rijstroken gewoon niet meer zichtbaar, ik moest gewoon blijven doorrijden en hopen dat ik nergens op of af zou rijden. Ik zag niets meer door mijn achterruit of spiegels, en kon alleen op de GPS zien of er een bocht op komst was. En dan nog de hagelbollen. Het leek wel alsof ze bakstenen naar mijn auto aan het gooien waren, met een ongelofelijke kracht. Uiteindelijk zijn er gelukkig maar een paar kleine sterretjes in mijn voorruit, ik ben gewoon al blij dat ik nog leef. Ik weet dat dat heel dramatisch klinkt, maar het woord doodsangst was echt op zijn plaats.

Gevoeld: Blijdschap, omdat ik nog maar vier dagen moet werken voor ik een week kan ultiem chillaxen. Ook vermoeidheid. Ik had vorige week al geschreven dat ik zo moe was, en dat de klieren in mijn keel pijnlijk en gezwollen waren. Dat heeft nog een paar dagen geduurd, ik was er pas tegen donderdagavond weer wat door. Na een paar dagen uitputting en klierpijn begon ik echt te vrezen voor klierkoorts, vooral omdat ik het slimste wat je in dat geval kan doen had gedaan: symptomen zoeken op google. Dinsdag ben ik vroeger moeten vertrekken op de Zumba, omdat ik het gevoel had dat ik van mijn stokje ging gaan. Woensdagavond moest ik eigenlijk naar een afspraak om mijn nagels te laten doen door een vriendin, maar dat heb ik ook afgezegd omdat ik na het werk geen pap meer kon zeggen. Het zou wel typisch geweest zijn als het klierkoorts was, ik heb altijd de neiging om ziek te worden als er vakantie gepland staat een paar dagen of weken later. Vorig jaar heb ik een citytrip naar Dublin moeten annuleren, een dag op voorhand, door een vreselijke infectie op mijn luchtwegen. Sindsdien ben ik misschien een beetje paranoia op dat vlak, maar het is weel opvallend dat ik doorheen het jaar bijna nooit ziek ben, maar wel op momenten dat er iets leuks in mijn agenda staat. Maar nu ben ik weer springlevend, het enige waar ik nog last van heb is de hitte. Damn you zon.

Gelezen: Ik heb gemerkt dat ik in de ZZ van vorige week “gelezen” ook heb getypt als zintuig. Ik heb bij deze dus een nieuw zintuig uitgevonden, ik zit al te wachten op een telefoontje van de commissie die Nobelprijzen uitdeelt. Maar omdat het deze week ook toepasselijk is, laat ik het nog eventjes staan. Ik heb deze week het boek uitgelezen waar ik het vorige week ook over had, Voor Ik Ga Slapen van SJ Watson. ZO GOED. Ik had er tijdens het lezen een klein beetje mijn twijfels over, omdat ik dacht dat het einde heel voorspelbaar zou zijn. Maar dat was het allerminst. Ik ben véél te laat opgebleven omdat ik niet kon stoppen met lezen, je kent dat wel, zo’n avonden. En toen ik aan de onthulling van het einde kwam heb ik heel hard gegild naar Het Vriendje dat hij naar boven moest komen omdat ik mentale steun nodig had, en toen hij er dan was heb ik gezegd dat hij moest zwijgen omdat ik verder moest lezen 🙂 Het is écht een aanrader, een perfect boek om deze zomer te lezen naast het zwembad, in de zetel, of zelfs op de wc als je wil. Maar als je voor dat laatste gaat, bereid je dan al maar voor op een gevoelloze poep want je gaat er zeker een paar uur zitten. De komende weken ga ik ook voor kunnen lezen, vanaf vrijdag heb ik een week vakantie en ga ik met Het Vriendje naar een vakantiepark in Nederland, en ik heb speciaal daarvoor nog een dikke vette bestelling gedaan bij mijn beste vriend Bobobobolpuntcom. Jippie.

Geproefd: Ik heb deze week twee keer uitzonderlijk goed gegeten. De eerste keer bij een Thaï in Ninove, Baan Warin. Als voorgerecht een zalige soep met kokosmelk, garnalen en citroengras, en als hoofdgerecht spring rolls en dim sum. Kwijl. De tweede keer was gisteren, in Mille in Mechelen. Een supergezellige tapasbar met heel veel keuze, lekkere alcoholvrije cocktails en een origineel interieur dat er hip en trendy uitziet zonder geforceerd aan te voelen. Het Vriendje heeft, daredevil die hij is, het volledig tapasbord genomen en ik ben gegaan voor vier tapas van de kaart: scampi’s met sesamdressing, huisgemaakte kaaskroketjes met truffel en asperges, gegrilde paprika’s met auberginekaviaar en een gevulde pannenkoek met kikkererwten. Mijn maag begint al terug te grommelen als ik er aan terugdenk. De prijzen zijn ietsie pietsie hoger dan in een gewone simpele brasserie, maar ik heb met heel veel plezier wat meer betaald.

Gezien: Gisteravond hebben we twee films na elkaar gezien (lang leve lange weekends whoot whoot!); eerst Identity Thief en daarna Oblivion. Identity Thief was leuk om even je hersens bij af te zetten, en er zaten grappige stukken in, maar uiteindelijk was het verhaal te hard van de pot gerukt. En de humor is niet consistent genoeg om dat te doen vergeten. Oblivion daarentegen was héél goed. Ik heb een groot probleem met Tom Cruise, die een steengoeie acteur is maar een verschrikkelijke mens, en meestal kan ik zijn persoonlijkheid niet loskoppelen van zijn personages. Maar deze film was zo goed qua verhaal en special effects, dat ik mij zelf niet gestoord heb aan Cruise. En dat betekent heel veel. Oblivion gaat over de mensheid die na een oorlog met aliens (scavengers) collectief moeten verhuizen naar een maan rond Saturnus. Bijna iedereen zit al op die maan, maar Tom Cruise en zijn vriendin kunnen pas binnen twee weken vertrekken. Intussen worden ze ingezet om de wereld te bewaken van overblijvende aliens. Hun missie neemt een verrassende wending als Tom Cruise een van de scavengers ontmoet en de situatie anders blijkt te zijn dan gedacht. Van de makers van Tron, dus bereid je maar voor op veel indrukwekkende voertuigen en geweren. Goeie film dus, maar wat ik daarna gezien heb was pas echt machtig; om 3 uur ’s nachts hadden we vanuit het raam op zolder een prachtig zicht op een bliksemschouwspel. Ik heb nog nooit zoiets gezien, geen donder maar wel elke second een ontzagwekkende bliksemschicht. Ik hou van bliksem, als het onweert ben ik de eerste die aan het raam geplakt staat, of zelfs buiten als ik daar een beter zicht heb. Dus dit was voor mij echt feest. Niet voor iedereen was het zo leuk, ik heb veel nachtelijke berichten op Facebook en Twitter zien passeren over gesprongen veluxramen, verwoeste serres, geblutste auto’s en doodsbange mensen. Trouwens, de held van het weekend is zonder twijfel Frank Deboosere. Ik weet niet of hij uit zijn bed gebeld is, of er zelf is uitgedonderd (haha, snappen jullie hem, uitgedonderd, hahahaha), maar die mens zit al sinds vannacht op de sociale media om de mensen zo goed mogelijk voor te bereiden en te informeren. Medaille voor de Frank!

Ik zit al aan 3 A4’kes, niet slecht voor iemand wiens IQ waarschijnlijk al gedaald is tot dat van een banaan he?

Geniet nog zo veel mogelijk van het lange weekend, maar wees voorzichtig met dat gekke weer!

Xo

Het is buiten lekker warm, maar ik zit hier binnen mijn week voor jullie samen te vatten. Als dat geen toewijding is, dan weet ik het ook niet meer hoor. Nee, grapje, ik ben blij dat ik binnen zit want buiten zou ik toch alleen maar smelten en ongemakkelijk worden. Dus, met veel plezier, de zzzzamenvattende zzzzintuigen van de week!

Gelezen: Ik ben bezig in een heel goed boek: ‘Voor ik ga slapen’ van S.J. Watson. Het verhaal gaat over Christine, een vrouw die lijdt aan geheugenverlies, en elke ochtend als ze wakker wordt weer vergeten is wie ze is. Ze wordt steeds wakker naast dezelfde man, haar echtgenoot Ben, maar weet uiteraard de eerste minuten van de dag niet wie hij is. Elke dag opnieuw moet Ben haar inlichten over haar leven en hoe ze zo geworden is. Op aanraden van haar dokter begint Christine een dagboek bij te houden, zodat ze toch een beter beeld kan krijgen van wat ze elke dag ontdekt en meemaakt. Door het dagboek te schrijven en elke dag te herlezen, begint ze de mysteries te ontrafelen. Is Ben wel te vertrouwen? En wie is dokter Nash juist? Spannend! Ik zit ongeveer in de helft, en het is echt zo’n boek dat je ’s avonds pas wil wegleggen als je je ogen echt niet meer kan openhouden.

Gezien: Deze week zelf was het niet veel soeps op de televisie, buiten de geweldig verdiende exit van Gent in Mijn Restaurant. Bye bye bitches. Maar ik heb de tv opgezet terwijl ik dit typ, voor een beetje achtergrondgeluid, en ik heb zonet mijn nieuwste lievelingsprogramma ontdekt. Op Vitaya is momenteel een Hollands programma bezig over twee vrouwen die ongelofelijk plat spreken (denk aan hoe de familie Flodder spreekt en smijt er nog wat vettigheid tegenaan) en komen kuisen in heel smerige vieze huizen. Geweldig. Het programma heet ‘Zo schoon is…’ en de vrouwen zijn nu aan het rondkijken in een studentenkot waar elf mannen samenwonen. Overal posters van blote madammen, pornofilms, eieren tegen de muur gesmeten, uitwerpselen op de vloer, een degoutant gasvuur,… Oh nee, nu gaan ze de wc binnen! Pardon, ik kan even niet meer verder typen, eventjes gaan kotsen. (Leuk he, zo live bloggen)

Ik ben zo blij dat ik mijn kot nooit heb moeten delen met man(nen), walg.

Oh ja, ik heb deze week ook een link gevonden op mijn liefste internet waar ik elk seizoen van Keeping Up With The Kardashians kan zien.

PRAISE KIMYE

Gehoord: Vanmiddag zijn we gaan eten bij mijn schoonouders, en daar staat altijd Radio 2 op. Het was daarop net een soort hitlijst, en ik heb zo voor de eerste keer de Nederlandstalige versie van ‘Let it go’ gehoord. ‘Laat het los’ heet het, en ik vond dat best wel te pruimen! Wel heel dramatisch en theatraal, maar dat is het origineel natuurlijk ook. Ik heb de film trouwens nog altijd niet gezien, misschien moet ik die toch eens op mijn lijstje zetten. Mijn lijstje van films die ik moet zien is intussen wel al superlang, ik zou een gans jaar elke avond een nieuwe film kunnen zien denk ik. Eentje waar ik al een vinkje achter kan zetten is ‘Maleficent’, die gaan we vanavond zien. Ook al ga ik voor altijd een probleem blijven hebben met Angelina Jolie. TEAM ANISTON FOREVER.

Gevoeld: Vermoeidheid, spijtig genoeg. Gisteravond ben ik om kwart na 11 gaan slapen, en ik heb de klok rond geslapen. Nog langer zelfs, om 11u30 ben ik uit bed gerold. En ik ben nog altijd niet echt uitgeslapen. Sinds vanmorgen doen de klieren in mijn keel heel veel pijn, en langs de linkerkant trekt de pijn ook door naar mijn oor. Niet leuk. Ik hoop dat het morgenvroeg beter is, want ik heb geen zin om mij weer ziek te melden op het werk. Ik ben maanden aan een stuk niet ziek geweest, maar twee weken geleden ben ik toch een dagje thuis moeten blijven, en dat was ook op maandag. Ik wil niet dat het overkomt alsof ik iemand ben die soms nood heeft aan een lang weekend en zich dan maar ziek meldt. Ik ben een braaf tafelpootje, zo ben ik niet.

Geroken: De heerlijke geur van zonnencrème, want ik heb mij deze week elke dag braafjes ingesmeerd. Bij de Hema doen ze momenteel een actie, als je twee zonnenproducten koopt krijg je het derde er gratis bovenop! Allen daarheen!

Ziezo, klaar! Geniet nog van de zon terwijl ik lekker veilig binnen zit 🙂 Tot volgende week! XO

Bron foto 1

Bron foto 2

Voor ik begin, ik ben juist in deze hitte gaan fitnessen en ik zie er dus momenteel zo uit;

I’m meltiiiing

Als jullie dus voelen dat jullie toetsenbord wat nat wordt, dan ben ik dat, die telekinetisch mijn zweet transporteer. Lekerrrrr. Maar nu, over naar de orde van de dag. Zien jullie wat ik zie? Het is vandaag de TIENDE editie van de Zamenvattende Zondag! De politici hadden het vandaag te druk om mij en mijn jubileum in de bloemetjes te komen zetten, maar dat snap ik wel. Ze kunnen hun schade inhalen binnen tien weken, bij de volgende mijlpaal. We zullen er eens direct invliegen, met de zinderende zintuigen van de week!

Gehoord: Wie The Voice gewonnen heeft. En dat is heel stom, want we zitten twee afleveringen achter en gaan pas vanavond naar de twee laatste afleveringen kijken. Nu zullen we vanavond moeten beslissen of het een verdiende winnaar is zeker? Ik vind op het eerste zicht/gehoor van niet, maar misschien heeft hij/zij (ik moet het een beetje spannend houden voor mensen die het ook nog niet weten he) de laatste twee weken onvergetelijke prestaties geleverd?

Gezien: Niets speciaals, toch niet op tv. Splinternet blijft een van mijn favorieten. En dit weekend hebben we nog eens naar een Bond-film gekeken. Het Vriendje heeft de box met alle films op blu-ray, en we zaten nu al aan de vierde: ‘Thunderball’. Weet je wat heel raar is? Sean Connery lijkt in die eerste Bond-films zo groot, toch minstens 1,90 meter. Maar als ik dan denk aan Sean Connery nu, dan lijkt mij dat zo’n klein mannetje. Ik weet dat mensen krimpen als ze ouder worden, maar bij hem lijkt dat verschil zo groot. Of misschien lijken de benen van de jonge Connery gewoon eindeloos lang, omdat hij altijd maar rondloopt in hotpants. Echt waar, de mannenmode bij geheime spionnen in de vroege jaren ’60, ik zal het nooit snappen. En ik ben nu niet echt een die-hard-feministe, maar die films zijn zooo seksistisch! De dingen die Bond doet of zegt, daar zou een man nu voor in den bak vliegen. En terecht.

Gevoeld: Afkoeling! Vrijdag ben ik voor de eerste keer in lange tijd nog eens gaan zwemmen. Ik heb een tijdje geleden een paar jaar een abonnement gehad, en dan ging ik een paar keer per week een paar baantjes trekken. Maar toen nam ik nog een abonnement van de fitness erbij, en schreef ik mij ook nog eens in voor de zumba, en dat was een beetje te veel van het goede. Ik ben daar dus mee gestopt, maar nu het de laatste weken weer zo warm is, voelde ik het weer kriebelen. Ik kan niet zo goed tegen de warmte, ik val er flauw van, ik krijg er bloedneuzen van, ik verbrand heel snel en ik weet in het algemeen geen blijf met mijzelf als het warmer dan 25 graden is. Koud water is dan echt een verlossing voor mij. Een van mijn beste ingevingen van vorige zomer was toen ik had beseft dat ik ons ligbad kon vullen met koud water en daar dan in kon gaan zitten weken. Ik denk dat ik toen echt gekwijld heb van plezier. Vrijdag deed het zwemmen ook echt deugd, ik heb maar 20 baantjes gezwommen heel op mijn gemakje, maar beweging is beweging zeg ik! Ik heb dan maar meteen een tienbeurtenkaart gekocht, ik ben altijd meer gestimuleerd om ergens werk van te maken als er geld aan verbonden is 🙂

Geroken: Onraad. Geef toe, vanuit een laptoptas bespied worden, daar kunnen alleen maar problemen en letterlijk kattenkwaad van komen?

Soon.

Geproefd: Gisteravond zijn we iets gaan eten in restaurant De Passade, in Mechelen. We hebben het menu gegeten, en dat was o-ver-heer-lijk. En niet te duur ook. Quinoasalade met gerookte paling en rode biet als voorgerecht, kalfsentrecote met choronsaus en sjalotjes als hoofdgerecht, en als dessert cake met witte chocolade en aardbeien. Héél lekker. En niet heel duur, zeker een aanrader. Als jullie daar nu door mijn enthousiaste reactie willen gaan eten, vergeet dan geen cash of kredietkaart. Wij hadden geen van beiden bij, en Het Vriendje is nog naar een bankautomaat kunnen rijden omdat we niet met Bancontact konden betalen. En ik heb geen smartphone, dus ik kon mij tijdens het wachten niet eens met iets bezig houden. Vreemd he, dat het in de tegenwoordige tijd zo moeilijk en ongemakkelijk is om gewoon voor jezelf uit te staren gewoon even te “zijn”?

Met deze filosofische gedachte laat ik jullie, geniet nog van de laatste uurtjes van het weekend!

Xo

Bron foto 1

’t Is al dinsdag begot, en pas nu komt de Zamenvattende Zondag online. Maar ik heb wel een geldig excuus: gisteren (maandag dus) zat ik ziek thuis. En als ik ziek thuis zit, heb ik geen zin om grappig/creatief/literair te zijn. Dan wil ik alleen maar onder mijn dekentje liggen en mij wentelen in zelfmedelijden. En o boy, dat heb ik gedaan. Maar vandaag ben ik er alweer helemaal bovenop, en kan de vorige week zamengevat worden. Hierrrr gaan we (uit te spreken op de “here’s Johnny”-manier. The Shining niet gezien? Shame on you!).

Gevoeld: Een beetje ontspanning, op zaterdag. Ik had een gelaatsverzorging + make-up-sessie geboekt met een Bongobon die ik voor mijn verjaardag gekregen had van een vriendin. De gelaatsverzorging duurde maar een kwartier, en de rest van het uur zorgde de mevrouw ervoor dat ik er ’s avonds toch een béétje deftig zou uitzien op het trouwfeest waar we naartoe moesten. Toen ik buiten wandelde zag ik er niet echt uit als een gast van een trouwfeest, maar eerder als iemand die geboekt kan worden om de vrijgezellenfuif van de venten op te leuken. Ik heb dus de helft meteen terug van mijn gezicht gehaald, en als bij wonder zag ik er opeens wel goed uit. Dit is dus de ultieme formule voor mooie make-up: schmink uzelf als een ordinaire goedkope stripper + haal de helft er weer af = ready to go! Doe geen moeite om hier een patent op te nemen, dat heb ik zelf al lang gedaan.

Geroken: Bbq, overal. Wat een verschil met de vorige Zamenvattende Zondag, toen ik nog schreef over natte jeans en een afgeschafte rommelmarkt. Voor de rommelmarkt krijg ik trouwens een herkansing, want mijn ouders staan volgende week donderdag (feestdag = vrije dag = omg-omg-omg-omg-omg) opnieuw op een rommelmarkt en ik mag er weer bij komen staan met mijn hoopje brol. Dit roept twee vragen op. 1: Zie ik het zitten om op een feestdag vroeg op te staan, zelfs nog vroeger dan op een normale werkdag? 2: Hoeveel rommel hebben mijn ouders wel eigenlijk in godsnaam?

Gezien: De seizoensfinale van True Detective. Mannekes, was me dat even retespannend?! We hebben de laatste twee afleveringen na elkaar gezien, en tijdens het laatste half uur had ik heel de tijd het gevoel dat ik moest kotsen van de spanning. Misschien was ik dan ook al een beetje ziek aan het worden, dat kan het ook geweest zijn. Maar volgens mij was het gewoon omdat het zoooo spooky en mysterieus en verrassend en nog veel bijvoeglijke naamwoorden was. Ik raad iedereen aan om de reeks te kopen van zodra ze beschikbaar is half juni. Wij hebben ze kunnen zien omdat ik een paar weken geleden de marathon op Prime had opgenomen, maar ik denk dat Telenet intussen de rechten al niet meer heeft. Wat ik niét heb gezien, is The Voice. We kijken normaalgezien elke week samen met vrienden op zondag, maar deze week lukte het niet omdat ik bij mijn ouders misbruik ging maken van hun tuin+bbq. Volgende week is het de finale, en dan wou ik rechtstreeks kijken maar dat lukt ook al niet wegens agenda-problemen. ’t Is toch godgeklaagd. Dus ik ga proberen om nergens te lezen/horen/zien wie de winnaar wordt, dat wordt dus een onbegonnen zaak. Maar ik vind het niet zo heel erg, want ik vind het maar een matig seizoen. De optredens zijn goed, maar niet amai-nu-ben-ik-van-mijn-sokken-geblazen-goed. Behalve misschien de optredens van Dunja. Laat Dunja maar winnen. (Ik wist niet goed hoe je haar naam schrijft. Dunja? Dunya? Doenja? Maar ik durf het niet te googlen, omdat ik dan misschien lees wie er vorige week is afgevallen. Damn you internet!)

Geproefd: De eerste bbq van het jaar. Het was nogal een spontane bbq, waar ik om 16u nog boodschappen voor moest doen. Op een zondag. Gelukkig is er niet ver van ons een Carrefourtje dat op zondag open is tot 17u, maar toen ik daar aankwam was ik duidelijk niet de enige die nog last-minute plannen had. De vleestoog was gewoon compleet geplunderd. Dus ik heb genomen wat ik nog kon vinden, en dat bleek uiteindelijk nog veel te veel te zijn. Duidelijk een geval van dat spreekwoord met ogen die groter zijn dan een maag. Ik heb spijtig genoeg geen foto van de geplunderde vleestoog, ik besefte pas toen ik buiten stond dat ik er eentje had moeten nemen, maar terug naar binnen gaan was net een stap te ver. Ik doe veel voor dat blogske hier, maar er zijn grenzen, en mijn grens ligt bij spontane fotografie van een koeltoog. (Niet waar hoor, ik had gewoon mijn fototoestel niet mee, anders had ik er zeker 300 getrokken.) Maar ik heb wel een foto van iets anders. Iets glorieus, iets wat zo welkom was op de nacht tussen zaterdag en zondag, op het trouwfeest, moegedanst, om 2u30.

Kaas is nog nooit zo welkom geweest. Hoewel, kaas is altijd welkom. Mmmm kaas.

Gehoord: Ik heb het winnend songfestivalnummer (RIIIIIIISE LIKE A PHOENIX) gedownload en op mijn iPod gezet zodat ik het kan meekwelen zoveel ik wil. Ik ken het intussen al helemaal vanbuiten, en kan het al heel dramatisch en met veel inleving meezingen. Dus de “gehoord” van deze week is opgedragen aan Het Vriendje, vrienden, en iedereen die zich in een straal van 50 meter rond mij bevindt en dit moet aanhoren. Maar ik draag het vooral op aan mijn buren. Sorry buren. Ik zou willen zeggen dat ik het nooit meer zal doen maar dan zou ik liegen.

Ziezo, klaar! En nu zal het voor ik het weet wééral Zamenvattende Zondag zijn. Time flies when you’re having fun.

Xo