Hallo liefste lezertjes! Het is momenteel zondagavond 23u, ik ben heel moe dus ik weet niet of ik nog iets zinnigs uit mijn toetsenbord ga krijgen. Het feit dat ik op de badkamer op de grond zit voor mijn vuurtje met een rustig muziekje op de achtergrond is ook niet echt optimaal voor mijn productiviteit. Maar de zondag dient om de week zamen te vatten, en dat is dan ook wat ik ga doen.  Dus hier gaan we, ondersteund door Roy Orbison die heel verdrietig is omdat het normaalgezien zijn trouwdag zou moeten zijn. Arme Roy. Zo veel pech.

Gehoord: We zullen beginnen met het meest vanzelfsprekende: het Songfestival! Een heel terechte winnaar vind ik. Wat een stevig nummer! En ok, het is een vrouw met een baard, maar who cares? Als je zo overtuigend een Bondlied uit je strot kan duwen, dan mag je voor mijn part drie hoofden, Rapunzelhaar en een buidel als een kangoeroe hebben. Het was over het algemeen een goeie show, met presentator Pilou als ludiek (en heet, my god) hoogtepunt. Nederland is pas tweede geëindigd, en dat is spijtig omdat ik altijd heb gezegd dat ik live in de zaal zou gaan kijken als het in een van de buurlanden, of in ons land natuurlijk, zou doorgaan. Maar wie weet, ik kan nog altijd de lotto winnen dit jaar, en dan trek ik volgend jaar in mei gewoon naar Oostenrijk. En dan blog ik live, beloofd.

Geroken: Natte jeans. Ken je dat, als je in de regen hebt gelopen met je jeansbroek en de pijpen zijn nat geworden van de plassen? En bij jeans geldt: als je pijpen nat worden, dan ben je gejost. Jeans heeft zo wat de eigenschap om dan het water naar boven te laten trekken, en voor je het weet zie je er uit alsof je in je broek gepist hebt. Natte jeans is dus wat ik geroken heb, en wel op zaterdagvoormiddag. Ik was ’s ochtends met een vriendin gaan ontbijten (decadent he, vorige week ook al!), en ik ging normaalgezien vanaf ’s middags samen met mijn ouders op een rommelmarkt staan. Zij stonden daar al van ’s ochtends vroeg, en ik zou hen dan vanaf 12u vervoegen om de plekken die leeggekocht waren te vullen met mijn eigen troep om te verkopen. Maar rond 11u kreeg ik telefoon van mijn papa, die zei dat het niet meer de moeite was om af te komen. De rommelmarkt was letterlijk in het water gevallen, de helft van de kraampjes hadden hun boeltje al gepakt en er kwamen ook geen mensen langs. Natuurlijk, ik kan ook wel leukere dingen bedenken om op zaterdagvoormiddag te doen dan in de plensende regen doorweekte spullen te gaan kopen. Heel spijtig, want ik had er wel hard naar uitgekeken. Op een rommelmarkt hangt altijd een heel chille sfeer, en als je er een paar uur zelf staat zie je de grappigste en vreemdste mensen passeren aan je kraampje. Maar ik keek er ook wel naar uit om een paar euro’s te verdienen, ik kan ze gebruiken voor een paar grote kosten die ik de komende weken ga moeten doen. Dus nu moet ik andere creatieve manieren bedenken. Ik hoop dat er ergens nog een doktersbriefje ligt dat ik nog bij de CM moet binnenbrengen.

Gevoeld: Vermoeidheid. Deze week had ik een drukke week op het werk, met een aantal vergaderingen waar ik normaalgezien niet bij moet zijn maar waar ik nu een paar collega’s moest vervangen. Gelukkig wordt het deze week wat rustiger. Denk ik, want de weken die het kalmst lijken te beginnen, eindigen altijd heel hectisch. We zien wel. Ik heb ook heel veel ontroering en liefde gevoeld voor mijn kat. Dat is altijd zo, elke dag, maar vandaag was het toch wel extreem. Terwijl ik deze namiddag tv lag te kijken in de zetel (Snooki & Jwoww marathon op MTV, zalig!) was ze op het dekentje op mijn benen gaan liggen. Toen ik moest gaan plassen, heb ik haar opgepakt om haar eventjes te verleggen. En terwijl ik dat deed, draaide het dekentje rond haar lijfje zodat ze stevig ingepakt zat, net als een nieuwgeboren baby. Het komende uur heb ik een stuk of 100 foto’s van haar gemaakt. Ik heb ze nog niet op de computer gezet, maar van zodra ik dat heb gedaan zal ik er een paar bloggen!

Geproefd: Een van de lekkerste taarten ooit. Een paar maanden geleden was ik op het verjaardagsfeestje van een van mijn vriendinnen, en ze had toen zelf Oreo-cheesecake met witte chocolade gemaakt. I know! Niet kwijlen op jullie toetsenbord aub, dat is niet goed voor de hardware. Ik vond die toen zo lekker, en ze had dat onthouden want toen ze zaterdag voor mijn deur stond om naar het Songfestival te komen kijken, had ze er eentje bij. Zo. Lekker. Ik heb ze gedeeld met al mijn gasten, maar ik had nog een groot stuk voor mijzelf overgelaten en dat heb ik deze namiddag opgegeten. Deze week heb ik eigenlijk echt gefret dat het geen naam heeft. Als mijn weegschaal foto’s zou kunnen tonen, zou er morgenvroeg ongeveer zoiets op komen denk ik…

Sorry aapje, ik probeer deze week beter mijn best te doen 😦

Gezien: Een nieuwe tv-aanrader; Splinternet. Elke weekavond op 2BE. Het duurt maar een kwartiertje, maar in die vijftien minuten worden mijn interesses en generatie ongeveer perfect samengevat. Ik had alle afleveringen opgenomen, en ik heb ze eergisteren in één grote binge bekeken. Gelachen dat ik heb. En echt luidop he, niet zo lachen in jezelf maar intussen doodserieus voor je uit staren. Zoiets is echt nog nooit op tv geweest, en ik vind het geweldig dat het er eindelijk is. Het is tenslotte al 2014 he mannekes. O, wat ik ook nog gezien heb is heel veel Pinterest-borden. Ik heb zaterdag een Pinterest-cursus gekregen van een vriendin (de Oreo-vriendin), omdat ik écht niet snapte wat dat was. Ik begreep het nut niet, en ik wist niet hoe ik er mee moest werken. En omdat ik haar een paar weken geleden een snelcursus Twitter en Facebook gegeven heb, kreeg ik er nu eentje in de plaats. Dus nu ben ik volledig mee met mijn tijd, en heb ik ook een Pinterestpagina. Veel staat er nog niet op, ik moet mij er eens echt een uurtje mee bezighouden denk ik, maar het is een begin.

En nu is het tijd om te gaan slapen, Roy is uitgezongen en Het Vriendje komt als een verdronken soepkip uit bad gekropen. Maar wel een heel lieve soepkip ❤

Tot snel!

Xo

Bron foto aapje

De week is voorbijgevlogen! En maar goed ook, want hoe sneller de dagen vooruitgaan, hoe sneller we bij een van de hoogtepunten van mijn jaar zitten: HET SONGFESTIVAL! Ik ben er al helemaal klaar voor, morgen maak ik mijn puntenlijsten voor dinsdag en donderdag, vrijdag maak ik dan die voor zaterdag, en zaterdag is het D-day. Ik word al een beetje zottekes door er nog maar aan te denken! Ik ga er ook spontaan uitroeptekens van gebruiken! Hebben jullie het al gemerkt?! Maar het is nog niet zover, en first things first: de zzzzamenvattende zzzzzzintuigen. 3, 2, 1, GO!

Geproefd: Veel ontbijt. Deze week ben ik twee keer met Het Vriendje gaan ontbijten. Jaja, dat hebben jullie goed gelezen, twee keer. Decadentie alom. De eerste keer was op de vrije donderdag, toen zijn we gaan ontbijten in het Novotel (ik zei toch dat het decadent was?). We hadden dat al een paar keer gepland, maar telkens op het laatste moment afgezegd omdat we het toch niet zagen zitten om vroeg op te staan op een vrije (weekend)dag. Maar deze keer hadden we het écht in onze agenda gezet, en als iets in mijn agenda staat, moét dat doorgaan. Behalve de fitness dan, haha. Dus wij naar het Novotel. Lekker hoor,  en veel keuze in buffetvorm, zeker een aanrader. Je moet niet reserveren, en het kost 20 euro per persoon. Dat lijkt veel maar je krijgt er wel heel wat voor in de plaats. En het vakantiegevoel krijg je er gratis bij.

Dat potje pate dat je op mijn bord ziet liggen, kreeg ik op het einde niet meer op. Ik heb het meegepikt in mijn sjakos. Een echte durfal, dat ben ik.

Die hagelslag heb ik ook meegepikt, haha.

Zaterdagochtend zijn we dan ook gaan ontbijten, of brunchen, of hoe je een maaltijd om iets na 11u ook moet noemen. Niet in een hotel, maar in een koffiebar. Deze keer hadden we niet gereserveerd, maar was het een ingeving van het moment. En dat zijn altijd de leukste momenten.

O, en dan nog één ding dat het vernoemen waard is: ik heb deze week soep gemaakt, slasoep dan nog wel! En ze is gelukt!! En ze was lékker!!! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Hierbij het recept: Stoof één dikke ajuin. Neem één kropsla, was die, en smijt die in de pot met de ajuin. Laten krimpen. Giet er één liter kippenbouillon bij. Laat het deksel van uw zoutpotje vallen, zodat er ongeveer een grote eetlepel zout in de soep ligt. Vis het meeste zout er terug uit. Gooi er nog wat zwarte peper op. Twintig minuutjes laten koken, en daarna mixen met één eetlepel Philadelphia Light look en fijne kruiden. Het enige wat je dus moet snijden is één ajuin. En dat vond ik niet erg, want ik zet tijdens het ajuinsnijden altijd mijn duikbril op en dan voel ik mij heel sportief/op vakantie.

Gevoeld: Verdriet, gevolgd door hysterische blijdschap met daarna teleurstelling. En dat allemaal vanwege mijn scooter. Maar dat is voor een volgende keer, als ik er een volledige post aan zal wijden. Irritant he, zo’n cliffhanger?

Gezien: Een geweldig concert, en een supermooie musical. Ik zal beginnen met het concert van Justin Timberlake waar ik vrijdag met twee vriendinnen naartoe ging. Ik had Justin (ja, ik mag Justin zeggen) zeven jaar geleden al eens gezien, en dat was toen al super. Ik had deze keer geen superhoge verwachtingen, want ik vind zijn laatste cd maar zus en zo. Maar ik had toch een ticket gekocht, in de hoop dat hij vooral zou focussen op zijn oude hits. En dat deed hij dan ook. Hij had een heel goeie live band bij, je zag dat ze goed op elkaar ingespeeld waren en dat ze zich amuseerden op het podium. Alle hits passeerden de revue, en de nummers die hij speelde van de nieuwe cd waren de goeie. Hij had af en toe een beetje streken, maar dat mag ook wel als je zo goed kan zingen, dansen en show verkopen tegelijkertijd. Het indrukwekkendste moment was toen het podium “opsteeg” en naar de andere kant van de zaal reed, over het publiek heen. En de sportpaleisgoden hebben mijn gebeden aanhoord, en ons plaatsen gegeven aan de zijgang en voor de nooduitgang, waardoor ik nog kon blijven zitten en alles zien terwijl iedereen rond mij rechtstond. Zalig.

Het “rijdende” podium. Heel indrukwekkend.

En dan de musical. Gisteren ging ik met mijn ouders en twee vrienden naar de musical 14-18 in de Nekkerhal in Mechelen. Schoon, niet te doen. Ze hebben de Nekkerhal echt mooi omgetoverd tot een ruimte die perfect geschikt is voor dit spektakel. Ik vond het een heel vernieuwende manier van een show (want dat is het wel) in elkaar steken; de tribune beweegt, de acteurs komen van alle kanten, er zit ook actie in de decors,… Maar het is vooral gewoon een heel mooie en ontroerende musical. Gebleit dat ik heb aan het einde, bijna beschamend. En de vier oude madammekes die voor mij zaten ook. En de twee vrouwen naast mij ook. En ik denk de man achter mij ook, hoewel hij het probeerde te verstoppen. Als je nog aan tickets kan geraken, ga dan zéker kijken.

Geroken: Meiklokjes, die daarnet bij mijn schoonouders op tafel stonden. Wat een zalige geur toch he. Veel beter dan lavendel. Ik snap niet wat mensen zien (rieken) in lavendel. Lavendel is zo 2013.

Gehoord: Veel gekrab aan onze slaapkamerdeur, de nieuwe hobby van onze kat Poes Springsteen. Poes is nu bijna 10 maand oud, en ik denk dat ze in haar puberteit is beland. Maar hoe stout ze soms ook is, ze blijft mijn oogappel. En als ze dan lief is (wat het meest van de tijd wel zo is hoor), vergeef ik haar alles. Geef toe, hoe kan je nu kwaad zijn op een beestje dat zo’n pluizige pootjes heeft?

Aaargh. Zo schattig.

Hier is ze heel hard aan het lachen met een schunnige mop die de sexy koe-spaarpot net vertelde.

Tot volgende week! xo

Als er veel typfouten staan in de komende tekst, dan moeten jullie mij dat vergeven. Het is momenteel 15u56, ik ben al een uur terug van chiroweekend en moet heel veel moeite doen om mijn ogen open te houden. Dat ik in een heel comfortabele zetel lig, helpt ook niet bepaald om wakker te blijven. Maar de Zamenvattende Zondag moet geschreven en gepost worden, anders komt hij weer te laat en ik weet dat dat niet leuk is voor de gewoontebeestjes onder jullie. Dus hier zijn ze, de zzzzamenvattende zzzzintuigen van de week.

Geproefd: Ik start hiermee, om in het thema van het koken op chiroweekend te blijven. Het was heel leuk, ik had mij nerveus gemaakt voor niks! Allemaal heel toffe mensen, lieve en grappige kinderen, en een goeie sfeer. We hebben een heel divers menu van spaghetti, hotdogs, wraps en pita’s geserveerd. Voor de leiding en leden zal dat waarschijnlijk heel lekker geweest zijn (ze zeiden toch van wel) maar na het bakken van 12 kilogram pitavlees zou ik graag de komende paar maanden geen kebab meer zien. En om helemaal in het eet-thema te blijven; op zaterdagavond was het “fuif”, en we hadden ons met de keukenploeg verkleed in fruitsla. Ik was een aardbei, de andere twee een banaan en een sinaasappel. En ja, daar is fotografisch bewijs van, maar dat blijft voor altijd achter slot en grendel.

Geroken: Shoarmakruiden. Vooral shoarmakruiden. Huiver.

Gezien: Wat ik nog niét gezien heb is de laatste aflevering van Cordon! Het Vriendje had het deze week te druk op het werk, dus we hadden geen tijd om te kijken. Deze week gaan we de aflevering inhalen, en als er iemand mij voordien iets DURFT verklappen over de gezondheidstoestand van Veerle Baetens en dat dik ros kind,… Het zal uw beste dag niet zijn! Wat ik wél gezien heb: Komen Eten, waarbij ik niet kon geloven dat een iemand die meedeed (voor degenen die ook kijken: de wijnkennende facteur) een echt persoon was, en geen ingehuurd karikatuur. Mijn Restaurant, waar ik ondertussen van niemand meer fan ben. En we zijn ook naar de cinema geweest, naar Noah. Die gaat over, ja, Noah he. Duh. Die man van de ark. Ik had een heel brave zweverige film verwacht, maar dat was wel wat anders. Zo gewelddadig! Zo wreed! Nog zeker niet zo erg als Passion of the Christ van een paar jaar geleden, maar toch donkerder dan ik gedacht had. En had ik al gezegd dat we aan het kijken zijn naar True Detective? Zo goed man! We zitten nu in de helft (het zijn maar 8 afleveringen), en we zijn echt volledig verkocht.

Gevoeld: Een gevoel van (cliché in aantocht!) thuiskomen, op chiroweekend. Het maakt volgens mij niet uit hoe lang je al uit zo’n groep gestapt bent, van zodra je er terug instapt voelt alles zo vertrouwd aan. Het zijn nieuwe mensen, nieuwe groepen, nieuwe gewoontes, grapjes en spelletjes, maar de basis blijft hetzelfde. Ik kijk al uit naar het kamp in juli.

Gehoord: Heel goed nieuws! Het Vriendje kan onverwacht in juni een week vakantie nemen, normaalgezien lukte dat niet waardoor we heel de zomer niets samen konden doen. Maar nu dus wel, joepie de poepie. We gaan naar een basic vakantiepark, waar we door de zotte promo’s heel goedkoop kunnen verblijven. Lang leve de Roompot! En nog goed nieuws; deze week komen ze eindelijk ons plat dak maken. Minder goed nieuws; we gaan dat ook effectief moeten betalen, met geld 🙂 Dus we zullen in juni in de Roompot niet te veel dure stoten mogen uithalen, maar we zullen ten volle profiteren van de goedkope Nederlandse supermarkten, en (tweede cliché in aantocht) leven van de liefde. Allemaal samen: “oooooooh!”

En nu is het tijd om mijn oogjes toe te doen. Als ik binnen een uurtje opsta is het tijd om een pizza te bestellen en naar The Voice, opgenomen van vrijdag, te kijken. Ideaal om het weekend mee af te sluiten. Durf mij nu niet in de comments te zeggen wie er uit The Voice ligt he, snodaards!

Tot volgende week xo

Ik kan bijna niet geloven dat het al de vijfde editie is van Zamenvattende Zondag! En dat ik hem effectief nog eens post op een zondag zelf! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Deze editie wordt volledig opgedragen aan mijn tripje naar Amsterdam met mijn beste vriendin. Ik zal mij proberen te houden aan de zintuigen, maar omdat ik veel te vertellen heb eigen ik mijzelf wat creatieve vrijheid toe. We beginnen met de zzzzz van…

GeZien: Ik weet dat ‘gezien’ start met een G en niet met een Z. Maar wat had ik nu net gezegd over die creatieve vrijheid. Juist. Ik heb véél gezien, en met heel veel gelachen ook. Scheve huizen, hipsters, creatieve mode, tweedehandswinkels, grachten, pop-up-stores,… Het allerleukste van heel de trip vond ik ons bezoek aan de Artis Zoo. Hier in België heb ik ook een abonnement voor Planckendael en de Zoo van Antwerpen, en ik word daar altijd licht hysterisch. Er waren twee hoogtepunten in de dierentuin. Het eerste was het unieke moment waarop een kleine gorilla borstvoeding kreeg van zijn moeder (of gewoon een random andere apin, ik weet niet hoe dat allemaal werkt in de monkey-community). En het tweede was het stukje park waar er een apensoort waarvan ik mij de naam niet herinner los rondliep. LOS. NIET IN EEN KOOI. Ze sprongen gewoon van de ene boom naar de andere, of liepen wat te verkennen op de grond. Ze gingen graag mee op de foto, en er was er eentje hi-la-risch. Hij lag te poseren in de zon als een echte diva.

De natuur op z’n mooist.

Diva-aap. Divaap.

Wat we nog gezien hebben, waren heel grappige namen van winkels. Wisten jullie dat de Di daar Da heet? Dat is toch gewoon geweldig?

Den Da.

Bakkerij Kwakman. Waar blijven ze het toch halen?

Wat we niét gezien hebben, is het Anne Frank Museum. We zijn verschillende keren gaan piepen bij de ingang, maar de wachtrijen waren telkens abnormaal lang. Er stond op een bepaalde plek een bordje “vanaf hier nog één uur wachten”, en vanaf dat bordje stond er nog dubbel zo veel volk als ervoor. Drie uur wachten dus! Ik vond het niet zo erg, want ik had het een paar jaar geleden al gezien. We hebben dan maar afgesproken dat we eens een verfilming zullen zien over het leven van Anne Frank. Dat kunnen we van in onze zetel doen, met een theeke.

Dit is dus maar 1/3 van de rij voor het Anne Frank Museum. Een derde!!!

Gehoord: Amper Nederlands! Ik denk dat we meer Engels gehoord hebben dan op al onze andere buitenlandse citytrips. Bijna iedereen sprak ons in het Engels aan, en de meesten schrokken zelfs een beetje als we in ons proper Vlaams antwoordden. Heel veel bedienend personeel (vooral in Starbucks) sprak zelf ook maar amper Nederlands, heel gek. En als we dan toch eens in het Nederlands bediend werden, waren er grote communicatieproblemen omdat Vlaams Nederlands bijna onverstaanbaar is voor Nederlandse Nederlanders. Zo hebben we in een broodjeszaak bijna met gebaren moeten uitleggen dat we een stukje hesp op onze panini wilden. Hesp is daar dus ham. En het ticketje, dat is ‘de bon’. Volgende keer spreken we gewoon Engels, dat snapt iedereen.

Geroken: Veel cannabis. Niet zelf gerookt, wel geroken met mijn neus, op straat, als onschuldige voorbijganger. Het blijft toch speciaal, en ik kan mij totaal niet voorstellen dat zoiets ooit in België zou kunnen. Grappig feitje trouwens: je mag in Nederland niet roken op café of op restaurant. En dat geldt ook in de coffeeshops. Je mag er dus gerust een joint roken, maar een normale sigaret is verboden. Zotjes!

Geproefd: Eten en drinken is elk jaar een heel belangrijk onderdeel van onze citytrip, en dat was dit jaar niet anders. De volgende items zijn op drie dagen tijd in onze twee magen beland zijn: minstens 20 thee’s, een stuk kaastaart, een muffin, een witte-chocolade-koekje, vier belegde broodjes, 1 frappuccino, 3 chai tea latte’s, liters water, een stuk appeltaart, een bord tomaat-mozarella, kleine broodjes met lookboter, een pizza met salami, ravioli met preisaus, ontelbaar veel sushi-tapas (lang leve all you can eat), een hartige pannenkoek, een pannenkoek met appel en ijs, poffertjes met chocoladesaus, american pancakes met banaan, drie heel dure pralines, twee kommetjes yoghurt met gedroogd fruit, twee borden roerei met spek, twee pistolets met brie, een halve meloen, drie kleine gehaktworstjes, een kommetje cornflakes, drie minikoffiekoekjes. En dat zijn dan nog maar de dingen die ik mij herinner. Elk jaar fretten we zo veel, en toch slagen we er elk jaar in om niet te verdikken door die uitstapjes. We wandelen drie dagen lang, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, als we stappentellers zouden gehad hebben zouden die waarschijnlijk ontploft zijn. Als ik het allerbeste er moet uitpikken, dan zijn het de american pancakes met banaan. Die waren zo dik, zo fluffy, zo zoet, zo smeuïg, zo formidastisch lekker. We hebben ze trouwens gegeten bij Pancakes!, in de Berenstraat. Je kan er niet reserveren en er staan tot buiten mensen aan te schuiven. Maar je kan je wel op een lijst laten zetten, en dan een half uurtje later terugkomen en hopen dat het bijna aan jou is. En als je er dan binnen geraakt, laat dan zeker een post-it achter op de wc.

Kwijl.

Wij hangen daar dus ook ergens tussen he!

Gevoeld: Opluchting, omdat ik er in geslaagd was om gezond te blijven. Vorig jaar gingen we normaalgezien naar Dublin, maar ik heb toen twee weken in mijn bed gelegen met een zware infectie op mijn luchtwegen. We hebben dus twee dagen voor we vertrokken alles moeten annuleren, en dat heeft mij veel tranen en vooral veel geld gekost. Dus ik was gewoon al blij dat we dit jaar wel zijn kunnen vertrekken. Ik heb ook veel buikpijn gevoeld, van het lachen. En ook een soort herkenning, alsof ik daar wel op mijn plaats zat. Ik heb al wel wat landen gezien in mijn leven, en de meeste landen zijn wel geschikt om een paar weken op je effen te komen, maar ik was toch altijd wel blij dat ik terug thuis was. Nu was ik natuurlijk ook blij dat ik thuis kwam, maar ik kreeg wel het gevoel dat ik daar zou kunnen aarden, en echt zou kunnen wonen. Dat heb ik in nog maar één ander land gehad, en dat was in Ierland. Het universum gaf mij trouwens ook signalen dat ik naar Amsterdam moet emigreren, want overal waar ik keek zag ik dingen met een vos op. En ik moest die ook ALLEMAAL kopen. Het bewijs staat op onderstaande foto.

Hoe. Cool. Is. Dit??!!

Het rechtstreekse gevolg is dat ik nog een laatste emotie voel. Hoewel, het is geen echte emotie, het is meer een staat van zijn. Namelijk blut.

Tot volgende week!!

Zoals aangekondigd ben ik hier vandaag al met mijn samenvatting van de week! Morgenvroeg (om 7u, ik word al moe als ik er nog maar aan denk) vertrek ik voor drie dagen naar Amsterdam, dinsdagavond ben ik terug. En jullie moeten het niet in jullie hoofd halen om in de tussentijd bij mij in te breken, want ik ga met mijn BFF dus Het Vriendje en De Kat zijn nog thuis om alles te bewaken. Hopelijk slagen ze er allebei in om drie dagen voor zichzelf en elkaar te zorgen. Ik heb voor de zekerheid aan Het Vriendje laten weten hoe hij een kat moet redden van de verstikkingsdood, en hoe hij haar moet beademen als ze van haar sus zou gaan. Weten jullie dat je bij een kat niet door haar mond moet ademen, maar door haar neusje? Laat ons hopen dat we dat nooit nodig gaan hebben.

Maar in plaats van te panikeren over dode huisdieren zou ik beter doen waarvoor ik mijn laptop heb opgezet, mijn week zzzzamenvatten!

Gezien: Heel veel foto’s van grappige katten. Hebben jullie intussen al door dat ik iets met katten heb? Crazy cat ladies represent! Ik had al verteld dat ik deze week al mijn normale activiteiten uit mijn agenda had gesmeten, om een ganse week elke avond te kunnen chillen. En als je een hele avond kan chillen, dan heb je al eens tijd om random te googlen naar “funny cats”. En dan een uur strijk te liggen met de resultaten. Dit is de foto waar ik het hardst en langst mee gelachen heb.

o. m. g.

HAHAHA, KOMAAN! En oh ja, we zijn gisteravond ook beginnen kijken naar True Detective. We hebben al twee afleveringen gezien en ik kijk al uit naar de volgende. Aanrader!

Geproefd: Normaalgezien had hier een verslagje moeten staan van mijn uitstapje, samen met mijn jarige mama, naar Sticks & Stones (voor de niet-tv-kijkers: het pop-up-restaurant van Hanne en Jaro van Mijn Restaurant, in Brussel). Maar dat zal niet gaan. Want we hadden gereserveerd om 12u45, en terwijl we op de trein naar Brussel zaten om 12u kreeg ik telefoon van Hanne. De voedselinspectie was juist langsgeweest, en ze kregen wegens tijdsgebrek hun mise-en-place voor de middag niet meer geregeld. Dus ze gingen niet meer openen die middag. Gezellig, daar zat ik dan met een jarige mama wiens cadeau in het water viel. Ze wilden mij wel een “compensatie” geven, en dat was dat ze mij opnieuw in de agenda konden zetten op woensdag 23 april, ’s middags. Normaalgezien zijn ze op woensdag gesloten, maar ze zouden dan wel uitzonderlijk openen. Maar op woensdag 23 pril ’s middags zit ik achter mijn bureau op mijn werk. Mijn mama ook trouwens. Dus we hebben dan maar een paar winkeltjes gedaan, omdat we toch in Brussel waren, en we hebben lekker gegeten op het terras van de Exqi. Niet echt het oorspronkelijke plan, maar ook leuk. Nog iets in de categorie ‘geproefd’: donderdagmiddag ben ik met een paar collega’s ’s middags naar de luchthaven gereden om ons daar te gaan volproppen in de Starbucks. Frappuccino’s en intussen naar het vertrekbord kijken en fantaseren over op vakantie gaan, een ideale middagbreak.

Gehoord: Veel liedjes, maar eentje in het bijzonder; She’s So Perfect van Five Seconds of Summer.

Dat is blijkbaar het Australische antwoord op One Direction. Ik weet niet wat dat is met dat liedje, maar ik kan daar gewoon niet normaal bij doen. Gisteravond speelden ze het op TMF en ik heb zo hard gedanst dat ik er nadien eventjes van moest gaan zitten. Het Vriendje zag dat ik er heel blij (of hysterisch, maar dat is bij mij meestal hetzelfde) van werd, en beloofde mij om het voor mij te downloaden, als cadeautje. Maar hij heeft zich intussen bedacht, omdat hij niet wil dat zoiets “in zijn cloud” staat. De elitaire muzieksnob.

Geroken: Kampvuur. Het was niet écht een kampvuur, eerder een vuurkorf in de tuin van mijn ouders. Ik kom juist terug van mijn ouders, waar we raclette hebben gegeten om de jarige mama te vieren. Na het eten was het nog warm genoeg om buiten te zitten, en heeft mijn papa een soort van vuurkorf aangestoken waar we dan met onze stoelen rond zijn gaan zitten. Ik lig hier nu in de zetel te typen, en ik ruik zelf nog naar vuur. Lang leve de lente.

Gevoeld: Rust. Rust op het werk, en rust ’s avonds na het werk. Ook nog wat pijn van mijn blein die ik vorige week met mijn domme kop opengetrokken heb. En ongeduld, om naar Amsterdam te vertrekken! Dus hier ga ik afsluiten, ik kruip mijn bed in want morgen zitten we al vroeg op de trein.

Tot binnen een paar dagen!

xo

Bron foto