Happy birthday to you, happy birthday to you, happy birthday dear Zamenvattende Zondag, happy birthday to you! Vijftig edities oud, en om dat te vieren doen we vandaag nog eens eentje volledig in een thema. En omdat ik vorige week nog in de Oostenrijkse bergen zat, is het thema van de dag mijn citytrip naar Salzburg met mijn BFF. Maak jullie klaar voor een shitload aan foto’s, een paar reistips en wat trivia over The Sound of Music. In 3, 2, 1… GO!

Gehoord: Ons eigen kattengejank dat een paar cd’s overstemde: Céline Dion, Marco Borsato, Disney-hits, Christina Aguilera, Grease, en twee van de Backstreet Boys. En dan vergeet ik er nog een paar. Onze vlucht kwam dinsdagochtend om 8u50 aan in Wenen. We hadden een auto gehuurd om van Wenen naar Salzburg te rijden. Dat was een kleine drie uur rijden dus we hoopten om, met een tussenstop om te eten, aan te komen in Salzburg om 13u. Na een vlot uurtje rijden en een korte plaspauze zijn we in een monsterfile beland, waardoor we bijna drie uur hebben gereden over drie kilometer. Drie! Kilometer! En daarna moesten we dus nóg twee uur rijden. Maar wij maken er samen altijd het beste van, dus hebben we die drie uur gevuld met zo dramatisch en theatraal mogelijk meezingen met alle cd’s die we meehadden. Zo dramatisch en theatraal dat we zelfs entertainment werden voor de auto’s naast ons. Ik vrees nog altijd dat we ergens op YouTube gaan belanden. We arriveerden uiteindelijk om 17u15 pas aan ons hotel. Omdat we wel nog iets wilden hebben aan onze dag, verkenden we het oude stadgedeelte met een kleine wandeling uit onze reisgids. En ik kreeg al meteen een teken van het universum dat ik er helemaal zou thuishoren.

Een vos die mij begroet niet ver van ons hotel. Dat kon geen toeval zijn.

Op de tweede dag kwam al meteen het hoogtepunt van onze trip: onze Sound of Music-tour! Ik had vooraf veel research gedaan over welke tour we het best konden doen, en die van Panorama Tours kwam er als beste uit. De tour duurde vier uur en bracht ons met een reisbus naar verschillende locaties uit de film. Op de bus zelf vertelde een heel lieve gids ons een paar weetjes over de cast en de opnames. Zo was de actrice die kleine Gretl speelde tegen het einde van de opnames zo verdikt (door al het snoep dat ze van de crew kreeg om haar stil en blij te houden) dat Christopher Plummer haar niet wou dragen voor de eindscène waar de familie vlucht in de bergen. Als je naar de film kijkt moet je er maar eens op letten, het kindje dat op de rug van de kapitein zit heeft een kapje op haar hoofd. Dat is omdat de stand-in een andere haarkleur had dan Gretl. We gingen naar de kerk waar de trouwscènes werden opgenomen, zagen de twee verschillende huizen die dienst deden als huis van de Von Trapps, het prieeltje waar Liesl met Rolf danste,..

In dit huis en op dit meer werden de scènes gefilmd waarin Maria en de kinderen uit een bootje vallen onder het kwade oog van de kapitein!

“I am sixteen, going on seventeen…” We konden er niet in, want anders zouden we hier sowieso ook het bijhorende dansje gedaan hebben.

De Mirabel-tuinen met in de verte Festung Hogensalzburg, dat van overal in de stad te zien is.

En nu kom ik terug bij “gehoord” uit, want op de bus mochten we, jawel, zingen! De bekendste liedjes werden opgezet en iedereen was vrij om zo luid als ie wou mee te zingen. Dat was meteen het leukste en minst leuke deel van de tour. Leuk, omdat we ons mochten laten gaan, maar minder leuk omdat we ook bijna de enigen waren die dat effectief deden. Het merendeel van de mensen kende de liedjes niet of zong niet mee. Op de duur werden wij zelf de attractie, toen we na een fotomoment terug op de bus stapten zeiden onze Amerikaanse buren: “Aaah, the singing ladies are back!” Daarom pleit ik voor een opsplitsing van de tours: eentje voor gewoon geïnteresseerden, en een tweede voor superfans. Een bus vol gelijkgestemde (zingende) zielen, dat zou veel leuker geweest zijn.

Gezien: Zowat alle bezienswaardigheden die er te zien waren. We maakten mooie wandelingen door het oude en nieuwe stadsgedeelte, gingen een stukje taart eten in het oudste koffiehuis van de stad en zagen het geboortehuis van Mozart. Maar als je naar Salzburg gaat kan je niet vertrekken zonder een bezoek aan het kasteel op de berg naast de stad. Ons reisboekje vertelde ons dat het Festung Hohensalzburg heette, en dat het bereikbaar was met een kabelbaantje.

Lang leve kabelbaantjes.

Je kan alleen het kabelbaantje boeken maar voor een paar euro meer krijg je er ook twee rondleidingen bij. De rondleidingen waren interessant maar nu ook niet zo interessant dat ik een week later nog weet waarover ze gingen 🙂 Het uitzicht van boven op de berg was wel geweldig.

In dat eenzame huisje in het midden woonde vroeger de galgenman, en niemand wou naast hem wonen. Note to self: later aan toekomstige buren vertellen dat ik galgenvrouw ben.

We zagen niet alleen zo veel mogelijk in Salzburg, we genoten ook van een klein stukje Wenen. Op de laatste dag vertrokken we ’s morgens al terug met onze huurauto naar de luchthaven. Onze vlucht vertrok pas ’s avonds, maar met die monsterfile nog vers in onze gedachten wilden we het niet riskeren om die te missen. Omdat we nog een paar uur hadden in Wenen bezochten we Schloss Schönbrunn, waar keizerin Sissi nog gewoond heeft! Ik heb de films van Sissi nooit gezien maar ik weet wel dat ze daarin wordt beschreven als een lieve en vriendelijke vrouw die haar man heel graag zag. Nu, spoiler alert, dat was blijkbaar niet zo. Ze vond haar man maar niets en was bijna nooit thuis. En als ze dan thuis was, was ze alleen maar bezig met haar haar te kammen en wou ze niets eten om haar lijn te bewaren! Ik wil het bijna niet zeggen, maar Sissi was eigenlijk een trezebees.

Een trezebees met een groot huis, dat wel.

Geroken: Onraad, en mest. Ik zal bij onraad beginnen. Ik bedoel niet dat er echt iets slechts stond te gebeuren, het was eerder op een speelse manier. Op de voorlaatste dag bezochten we Schloss Hellbrunn, het buitenverblijf van vroegere aartsbisschop Marcus Sittikus von Hohenems. De Marcus was nogal een speelvogel, want in de immense tuinen van zijn optrekje installeerde hij verborgen fonteinen en waterspuiten om zijn gasten mee te verrassen. Zo liet hij een tafel maken met in de bijhorende stoelen sproeiers verwerkt. Na een gezellig etentje liet hij de sproeiers openzetten en bleef hij met verstomde en doorweekte gasten zitten. De enige stoel waar geen sproeier is verwerkt is die aan het hoofd van de tafel, die van Marcus zelf dus. De snodaard. Je kan de tuinen bezoeken met een gids, en dan mag je je zeker verwachten aan een paar onverwachte natte kleren.

Besluit: vertrouw nooit een aartsbisschop.

En dan nu, mest! Na het bezoek aan de tuinen trokken we naar de Salzburg Zoo, op maar twee kilometer rijden van Schloss Hellbrunn. De zoo is gebouwd aan de voet van een berg, en heeft een nogal vreemde langwerpige vorm. Het gedeelte met de kinderboerderij en de kleinere diertjes trekt op niet veel, maar het gedeelte met de grotere dieren (leeuwen, beren, apen,…) is echt wel de moeite waard. Je mag wel niet denken dat je er een hele dag kan doorbrengen zoals je bijvoorbeeld in Pairi Daiza wel kan. Op een dik anderhalf uur heb je alles gezien. Maar je betaalt dan ook wel maar een kleine 11 euro, dus de prijs-kwaliteitverhouding zit zeker goed.

Tip: Als je van plan bent om veel te gaan bezoeken, koop dan in je hotel of via je reisagentschap zeker ook een Salzburg Card. Je komt sowieso goedkoper uit.

Geproefd: Ik laat deze foto gewoon voor zich spreken.

Kwijl.

Ik heb twee uitzonderingen voor mijn suikerloos dieet, twee situaties waarin ik er niet op moet letten en mag eten wat ik wil: op restaurant en op reis. En aangezien ik vorige week op reis én af en toe op restaurant was, was het vier dagen alle remmen los. Één van de dagen hebben we zelfs taart als middageten gegeten, niets anders. Nu ja, een mens leeft maar één keer. Ik heb de twee klassiekers, schnitzel en appelstrudel, aan mij laten voorbijgaan maar mijn BFF heeft dat zeker gecompenseerd. Ze at een paar strudels en op onze laatste avondetentje bestelde ze een schnitzel zo groot als mijn hoofd. Ik at twee avonden na elkaar gnocchi (er waren in Salzburg bijna meer Italiaanse restaurants dan Oostenrijkse) en de derde avond zalm met lookrisotto. Overheerlijk.

De beste gnocchi die ik ooit in mijn leven al gegeten heb. En ik heb er al wel wat geproefd.

Ik heb mij sindsdien niet meer gewogen, maar morgenvroeg dwing ik mijzelf om face to face te komen met de weegschaal. Hopelijk heb ik mij de afgelopen week genoeg herpakt om de schade te beperken. Jullie zullen dat zeker en vast volgende week lezen in de 51^ste ZZ 🙂

Gevoeld: Pijn in mijn buik van het lachen. Mijn BFF en ik gaan al bijna tien jaar elke paasvakantie samen op uitstap, en elke keer weer komen we terug met gekke verhalen en geweldige herinneringen. We zijn perfect op elkaar ingespeeld als we samen weggaan. Ik vind nergens mijn weg, dus ik volg haar gewoon. Ik ga graag naar dierentuinen en zij niet, zij poseert graag voor toeristische foto’s en ik niet, maar we doen dat wel gewoon voor elkaar. We zitten er allebei niet mee in om zeven keer per dag ergens een thee te gaan drinken. We gaan vaak al om 9u30 slapen maar vinden dat doodnormaal. Net zoals we het doodnormaal vonden om twee uur lang in de Mirabel-tuinen, waar veel scènes uit Do-Re-Mi werden opgenomen, foto’s te nemen waar we de scènes zo goed mogelijk nadeden. That’s just how we roll.

❤

Net echt.

Dus, heel kort zamengevat: Salzburg was geweldig. En mijn BFF ook.

Geniet nog van de laatste uurtjes weekend! XO

PS: We overnachtten in het Goldenes Theaterhotel, op vijf minuutjes wandelen van het centrum van de stad, en waren hier heel tevreden over! Grote en propere kamers met een zalig bed (zonder tapijt, belangrijk voor de allergische BFF), een lekker ontbijt en vriendelijk personeel. Het hotel kostte beduidend minder dan de omringende hotels (ik denk zelfs 100 euro minder in totaal), dus we hadden er geen hoge verwachtingen van. We waren heel aangenaam verrast. Als je dus naar Salzburg wil: boeken die handel!

GOEIE ZONDAG ZONDAG, GOEIEDAG. Oeps caps lock vergeten uit te zetten, maar het heeft wel iets hé, zo’n theatrale begroeting? Ik kom net van een lunch met vrienden, hierna ga ik mijn valies maken voor Salzburg en vanavond gaan we eten met mijn ouders om de verjaardag van mijn mama te vieren. Een goed gevulde dag dus, maar omdat ik jullie vorige week zo verwaarloosde maak ik zeker tijd voor uitgebreide ZZ. De 49^ste merk ik net! Misschien maak ik de 50^ste wel wat specialer, maar ik moet nog eens goed nadenken over hoe ik dat ga doen. Maar genoeg over toekomstige posts, ik zal eens aan die van vandaag beginnen.

Geproefd: Vrijdagavond hadden we bezoek en schudde ik spontaan een dessertje (pannenkoekjes van ricotta) uit mijn mouw. Ja, ík! Het was ook niet echt uit mijn mouw schudden, maar eerder namaken wat ik de dag voordien op internet had gevonden en waar ik toevallig alle ingrediënten voor in huis had. Ik baseerde mij op het recept van Beginspiration, verving de suiker door een beetje honing en gebruikte volkoren speltmeel in plaats van gewone bloem. En lekker dat dat was! In 5 minuten klaar, weinig afwas en zo lekker dat je het gevoel hebt dat je aan het zondigen bent terwijl het eigenlijk een light-receptje is. Zo heb ik het graag.

Jaja de randjes zijn een beetje verbrand jaja. Ik ben ook niet opeens Jamie Oliver ofzo hé.

Nog een culinaire ontdekking deed ik gisteren bij Bia Mara in Brussel. Dit hippe fish and chips-restaurant stond al lang op mijn to-eat-lijstje en gisteren kwam het er dan eindelijk van. We hadden geluk dat we nog een plaatsje vonden, want je kan er niet reserveren en het is een echte hotspot in Brussel (lees: superdruk). Bia Mara werkt elke dag met andere verse vis, en die versheid proef je ook echt. Je hebt ongeveer acht opties waarbij je kan kiezen tussen klassiek gepaneerde vis met panko, of een tempura-deeg. Er is ook een veggie-optie. Het enige nadeel vond ik dat je er veel te veel frieten bij krijgt. Dat is uiteraard een luxe-probleem, beter te veel dan te weinig, maar ik voelde mij best schuldig toen ik een half bord moest teruggeven omdat ik propvol zat. Dan had ik liever nog een klein stukje vis meer gekregen. Binnenkort wil ik zeker eens terug naar Brussel want naast Bia Mara is een restaurantje waar je héél de dag lang kan brunchen. Yum. Elke maaltijd zou een brunch mogen zijn van mij, ik zou daar gerust op kunnen overleven.

Geroken: Ik verander “geroken” vandaag in “gepuzzeld”. Da’s eens iets anders. Ik maak heel graag puzzels. Misschien een beetje gek voor iemand van mijn leeftijd, maar dat ontspant mij. Eventjes een paar uur verstand op nul. Ik puzzel altijd voor de tv, en het klinkt misschien raar maar ik kan mij dan enorm goed focussen op wat er op tv gezegd wordt. Het effect is hetzelfde als bij die rage van kleurboeken voor volwassenen. Als ik kleur, wordt mijn focus ook veel beter. Ik kijk meestal naar een paar afleveringen van de Days of Our Lives tijdens het puzzelen, daar kan ik perfect naar luisteren zonder dat ik de beelden nodig heb. De vorige puzzel die ik maakte was een fiasco omdat er te veel stukjes in de doos zaten. Ja. Echt waar. Niet te weinig, maar te veel. Om gek van te worden dus. Vorig weekend heb ik mij beter geamuseerd met een heel mooie puzzel van de Titanic, van het merk King. Ik kocht hem op bol.com, en er zaten nog twee andere puzzels in de doos. Drie puzzels voor 15 euro, daar kan je niet voor sukkelen. Omdat ze zo goedkoop waren was ik eerst wat bang voor de kwaliteit, maar dat was voor niets nodig. Als iemand nog tips heeft van waar ik leuke puzzels kan kopen, laat het mij zeker weten. Velen hebben een kinderachtig thema of zijn gewoon lelijk, dus laat die tips maar komen.

Toen was alles nog peis en vree, ocharme.

Gezien: Negen grote bollen en een klein pissend mannetje. Gisteren waren we toerist in eigen land, en bezochten we het atomium. Nadien kuierden we wat door Brussel en verdrongen we ons tussen de échte toeristen (en selfie-sticks, selfie-sticks overal) om Manneke Pis te zien. Het Vriendje moest een foto mij bij het Manneke nemen, en hij schaamde zich rot. Maar dat was zijn straf omdat hij mij een enorme omweg heeft doen wandelen door bij hoog en laag te beweren dat hij vanbuiten wist waar het beeldje stond. Spoiler alert: hij wist het niet. En volgens mij was het ook puur toeval dat we er uiteindelijk toch belandden. Na een hele leuke dag besloten we dat we dat vaker moeten doen, je moet uiteindelijk niet ver gaan om een beetje cultuur op te snuiven.

Wat jullie niet zien op deze foto is dat ik hem heel snel moest nemen omdat er 30 Chinezen ons op de hielen zaten, en we hen voor wilden zijn in de race naar de ingang 🙂

Gevoeld: Als je mijn post van vrijdag hebt gelezen, dan weet je al dat ik de laatste weken wat last heb van mijn eigen gedachten, waar ik de uit-knop niet van vind. Intussen is het al wat beter. Ik heb gisteren een drukke maar ontspannende dag gehad, en ik begin echt wel uit te kijken naar mijn citytripje met mijn BFF. Morgen ga ik nog een halve dag werken, en dan begint mijn vakantie. Normaalgezien was die nu al bezig, maar ik had vrijdag niet het gevoel dat ik alles perfect had kunnen afwerken. Daarom ga ik morgen nog een halve dag, zodat ik met een gerust gevoel op vakantie kon vertrekken. Ik had ook vrijdag “kust mijn kloten” kunnen zeggen maar ik weet dat ik daar dan heel de week mee in mijn hoofd zou zitten. En door vandaag mijn valies al te maken zorg ik ervoor dat ik morgennamiddag niets meer moét doen behalve plaats maken op de digicorder 🙂 En na de paasvakantie schiet het leven dan weer in volle vaart in gang, maar daar ga ik nu even nog niet aan denken. Alles op zijn tijd.

Gehoord: Het geschreeuw van Jillian Michaels die mij toeriep om alles wat er in mij zat te geven. Deze week startte ik met level 3 van de beginner 30 day shred, en volgens mij is dat stiekem level 18 in plaats van 3. Na de 25 minuten (waarvan er 5 opwarming en cool-down zijn) druipt het zweet van mijn lijf en moet ik een paar minuten op adem komen. Maar de oefeningen zijn leuk en het is motiverend om mijn eigen vooruitgang te zien. Moves die ik op de eerste dag nog niet kon, beginnen stilaan te lukken. Hopelijk gaat al die vooruitgang niet verloren door die 4 dagen Salzburg. Bij level 2 heb ik hetzelfde gehad: heel gemotiveerd begonnen met oefeningen die steeds vlotter gingen, tot ik een week geveld werd door buikgriep. Het was enorm moeilijk om mij na die week te herpakken, omdat ik die eerste dag het gevoel had dat ik weer terug bij af was. Maar deze keer hoop ik dat het opnieuw starten beter zal gaan, vooral omdat ik alle calorieën van Salzburg er af ga moéten sporten. Want zoals jullie weten moet ik mij op vakantie niet aan mijn geen-suiker-dieet houden. Ik heb wel al gezondigd de voorbije drie maanden, maar nog nooit vier dagen na elkaar. Jullie moeten voor mij duimen dat ik er niet in slaag om alle verloren kilo’s er op vier dagen terug aan te eten. Want ik zou dat kunnen hoor. Snel bijkomen is mijn speciaal talent. Ik zou daarmee auditie kunnen doen voor Belgium’s Got Talent. Karen Damen zou nogal bleiten.

Poes stretcht altijd mee. Kijk naar die opengesperde achterteentjes ❤

En als morgen mijn vakantie start, gaat mijn blog ook even op verlof. Geen post deze week, en of er een ZZ komt hangt af van hoe bont ik het gemaakt heb in Salzburg. Voor degenen die ook vakantie hebben: geniet ervan! En voor degenen die gewoon moeten werken: trek het jullie niet aan, jullie hebben nu nog meer verlofdagen over dan wij! XO