Als er veel typfouten staan in de komende tekst, dan moeten jullie mij dat vergeven. Het is momenteel 15u56, ik ben al een uur terug van chiroweekend en moet heel veel moeite doen om mijn ogen open te houden. Dat ik in een heel comfortabele zetel lig, helpt ook niet bepaald om wakker te blijven. Maar de Zamenvattende Zondag moet geschreven en gepost worden, anders komt hij weer te laat en ik weet dat dat niet leuk is voor de gewoontebeestjes onder jullie. Dus hier zijn ze, de zzzzamenvattende zzzzintuigen van de week.

Geproefd: Ik start hiermee, om in het thema van het koken op chiroweekend te blijven. Het was heel leuk, ik had mij nerveus gemaakt voor niks! Allemaal heel toffe mensen, lieve en grappige kinderen, en een goeie sfeer. We hebben een heel divers menu van spaghetti, hotdogs, wraps en pita’s geserveerd. Voor de leiding en leden zal dat waarschijnlijk heel lekker geweest zijn (ze zeiden toch van wel) maar na het bakken van 12 kilogram pitavlees zou ik graag de komende paar maanden geen kebab meer zien. En om helemaal in het eet-thema te blijven; op zaterdagavond was het “fuif”, en we hadden ons met de keukenploeg verkleed in fruitsla. Ik was een aardbei, de andere twee een banaan en een sinaasappel. En ja, daar is fotografisch bewijs van, maar dat blijft voor altijd achter slot en grendel.

Geroken: Shoarmakruiden. Vooral shoarmakruiden. Huiver.

Gezien: Wat ik nog niét gezien heb is de laatste aflevering van Cordon! Het Vriendje had het deze week te druk op het werk, dus we hadden geen tijd om te kijken. Deze week gaan we de aflevering inhalen, en als er iemand mij voordien iets DURFT verklappen over de gezondheidstoestand van Veerle Baetens en dat dik ros kind,… Het zal uw beste dag niet zijn! Wat ik wél gezien heb: Komen Eten, waarbij ik niet kon geloven dat een iemand die meedeed (voor degenen die ook kijken: de wijnkennende facteur) een echt persoon was, en geen ingehuurd karikatuur. Mijn Restaurant, waar ik ondertussen van niemand meer fan ben. En we zijn ook naar de cinema geweest, naar Noah. Die gaat over, ja, Noah he. Duh. Die man van de ark. Ik had een heel brave zweverige film verwacht, maar dat was wel wat anders. Zo gewelddadig! Zo wreed! Nog zeker niet zo erg als Passion of the Christ van een paar jaar geleden, maar toch donkerder dan ik gedacht had. En had ik al gezegd dat we aan het kijken zijn naar True Detective? Zo goed man! We zitten nu in de helft (het zijn maar 8 afleveringen), en we zijn echt volledig verkocht.

Gevoeld: Een gevoel van (cliché in aantocht!) thuiskomen, op chiroweekend. Het maakt volgens mij niet uit hoe lang je al uit zo’n groep gestapt bent, van zodra je er terug instapt voelt alles zo vertrouwd aan. Het zijn nieuwe mensen, nieuwe groepen, nieuwe gewoontes, grapjes en spelletjes, maar de basis blijft hetzelfde. Ik kijk al uit naar het kamp in juli.

Gehoord: Heel goed nieuws! Het Vriendje kan onverwacht in juni een week vakantie nemen, normaalgezien lukte dat niet waardoor we heel de zomer niets samen konden doen. Maar nu dus wel, joepie de poepie. We gaan naar een basic vakantiepark, waar we door de zotte promo’s heel goedkoop kunnen verblijven. Lang leve de Roompot! En nog goed nieuws; deze week komen ze eindelijk ons plat dak maken. Minder goed nieuws; we gaan dat ook effectief moeten betalen, met geld 🙂 Dus we zullen in juni in de Roompot niet te veel dure stoten mogen uithalen, maar we zullen ten volle profiteren van de goedkope Nederlandse supermarkten, en (tweede cliché in aantocht) leven van de liefde. Allemaal samen: “oooooooh!”

En nu is het tijd om mijn oogjes toe te doen. Als ik binnen een uurtje opsta is het tijd om een pizza te bestellen en naar The Voice, opgenomen van vrijdag, te kijken. Ideaal om het weekend mee af te sluiten. Durf mij nu niet in de comments te zeggen wie er uit The Voice ligt he, snodaards!

Tot volgende week xo

Ik kan bijna niet geloven dat het al de vijfde editie is van Zamenvattende Zondag! En dat ik hem effectief nog eens post op een zondag zelf! De wonderen zijn de wereld nog niet uit. Deze editie wordt volledig opgedragen aan mijn tripje naar Amsterdam met mijn beste vriendin. Ik zal mij proberen te houden aan de zintuigen, maar omdat ik veel te vertellen heb eigen ik mijzelf wat creatieve vrijheid toe. We beginnen met de zzzzz van…

GeZien: Ik weet dat ‘gezien’ start met een G en niet met een Z. Maar wat had ik nu net gezegd over die creatieve vrijheid. Juist. Ik heb véél gezien, en met heel veel gelachen ook. Scheve huizen, hipsters, creatieve mode, tweedehandswinkels, grachten, pop-up-stores,… Het allerleukste van heel de trip vond ik ons bezoek aan de Artis Zoo. Hier in België heb ik ook een abonnement voor Planckendael en de Zoo van Antwerpen, en ik word daar altijd licht hysterisch. Er waren twee hoogtepunten in de dierentuin. Het eerste was het unieke moment waarop een kleine gorilla borstvoeding kreeg van zijn moeder (of gewoon een random andere apin, ik weet niet hoe dat allemaal werkt in de monkey-community). En het tweede was het stukje park waar er een apensoort waarvan ik mij de naam niet herinner los rondliep. LOS. NIET IN EEN KOOI. Ze sprongen gewoon van de ene boom naar de andere, of liepen wat te verkennen op de grond. Ze gingen graag mee op de foto, en er was er eentje hi-la-risch. Hij lag te poseren in de zon als een echte diva.

De natuur op z’n mooist.

Diva-aap. Divaap.

Wat we nog gezien hebben, waren heel grappige namen van winkels. Wisten jullie dat de Di daar Da heet? Dat is toch gewoon geweldig?

Den Da.

Bakkerij Kwakman. Waar blijven ze het toch halen?

Wat we niét gezien hebben, is het Anne Frank Museum. We zijn verschillende keren gaan piepen bij de ingang, maar de wachtrijen waren telkens abnormaal lang. Er stond op een bepaalde plek een bordje “vanaf hier nog één uur wachten”, en vanaf dat bordje stond er nog dubbel zo veel volk als ervoor. Drie uur wachten dus! Ik vond het niet zo erg, want ik had het een paar jaar geleden al gezien. We hebben dan maar afgesproken dat we eens een verfilming zullen zien over het leven van Anne Frank. Dat kunnen we van in onze zetel doen, met een theeke.

Dit is dus maar 1/3 van de rij voor het Anne Frank Museum. Een derde!!!

Gehoord: Amper Nederlands! Ik denk dat we meer Engels gehoord hebben dan op al onze andere buitenlandse citytrips. Bijna iedereen sprak ons in het Engels aan, en de meesten schrokken zelfs een beetje als we in ons proper Vlaams antwoordden. Heel veel bedienend personeel (vooral in Starbucks) sprak zelf ook maar amper Nederlands, heel gek. En als we dan toch eens in het Nederlands bediend werden, waren er grote communicatieproblemen omdat Vlaams Nederlands bijna onverstaanbaar is voor Nederlandse Nederlanders. Zo hebben we in een broodjeszaak bijna met gebaren moeten uitleggen dat we een stukje hesp op onze panini wilden. Hesp is daar dus ham. En het ticketje, dat is ‘de bon’. Volgende keer spreken we gewoon Engels, dat snapt iedereen.

Geroken: Veel cannabis. Niet zelf gerookt, wel geroken met mijn neus, op straat, als onschuldige voorbijganger. Het blijft toch speciaal, en ik kan mij totaal niet voorstellen dat zoiets ooit in België zou kunnen. Grappig feitje trouwens: je mag in Nederland niet roken op café of op restaurant. En dat geldt ook in de coffeeshops. Je mag er dus gerust een joint roken, maar een normale sigaret is verboden. Zotjes!

Geproefd: Eten en drinken is elk jaar een heel belangrijk onderdeel van onze citytrip, en dat was dit jaar niet anders. De volgende items zijn op drie dagen tijd in onze twee magen beland zijn: minstens 20 thee’s, een stuk kaastaart, een muffin, een witte-chocolade-koekje, vier belegde broodjes, 1 frappuccino, 3 chai tea latte’s, liters water, een stuk appeltaart, een bord tomaat-mozarella, kleine broodjes met lookboter, een pizza met salami, ravioli met preisaus, ontelbaar veel sushi-tapas (lang leve all you can eat), een hartige pannenkoek, een pannenkoek met appel en ijs, poffertjes met chocoladesaus, american pancakes met banaan, drie heel dure pralines, twee kommetjes yoghurt met gedroogd fruit, twee borden roerei met spek, twee pistolets met brie, een halve meloen, drie kleine gehaktworstjes, een kommetje cornflakes, drie minikoffiekoekjes. En dat zijn dan nog maar de dingen die ik mij herinner. Elk jaar fretten we zo veel, en toch slagen we er elk jaar in om niet te verdikken door die uitstapjes. We wandelen drie dagen lang, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat, als we stappentellers zouden gehad hebben zouden die waarschijnlijk ontploft zijn. Als ik het allerbeste er moet uitpikken, dan zijn het de american pancakes met banaan. Die waren zo dik, zo fluffy, zo zoet, zo smeuïg, zo formidastisch lekker. We hebben ze trouwens gegeten bij Pancakes!, in de Berenstraat. Je kan er niet reserveren en er staan tot buiten mensen aan te schuiven. Maar je kan je wel op een lijst laten zetten, en dan een half uurtje later terugkomen en hopen dat het bijna aan jou is. En als je er dan binnen geraakt, laat dan zeker een post-it achter op de wc.

Kwijl.

Wij hangen daar dus ook ergens tussen he!

Gevoeld: Opluchting, omdat ik er in geslaagd was om gezond te blijven. Vorig jaar gingen we normaalgezien naar Dublin, maar ik heb toen twee weken in mijn bed gelegen met een zware infectie op mijn luchtwegen. We hebben dus twee dagen voor we vertrokken alles moeten annuleren, en dat heeft mij veel tranen en vooral veel geld gekost. Dus ik was gewoon al blij dat we dit jaar wel zijn kunnen vertrekken. Ik heb ook veel buikpijn gevoeld, van het lachen. En ook een soort herkenning, alsof ik daar wel op mijn plaats zat. Ik heb al wel wat landen gezien in mijn leven, en de meeste landen zijn wel geschikt om een paar weken op je effen te komen, maar ik was toch altijd wel blij dat ik terug thuis was. Nu was ik natuurlijk ook blij dat ik thuis kwam, maar ik kreeg wel het gevoel dat ik daar zou kunnen aarden, en echt zou kunnen wonen. Dat heb ik in nog maar één ander land gehad, en dat was in Ierland. Het universum gaf mij trouwens ook signalen dat ik naar Amsterdam moet emigreren, want overal waar ik keek zag ik dingen met een vos op. En ik moest die ook ALLEMAAL kopen. Het bewijs staat op onderstaande foto.

Hoe. Cool. Is. Dit??!!

Het rechtstreekse gevolg is dat ik nog een laatste emotie voel. Hoewel, het is geen echte emotie, het is meer een staat van zijn. Namelijk blut.

Tot volgende week!!