De laatste weken doen er weer allerlei uitdagingen de ronde op Facebook. Mensen nomineren anderen om een paar dagen hun lievelingsliedjes te posten, er worden statussen gepost over het geven en ontvangen van kinderboeken,… Dat laatste lijkt wel verdacht hard op een piramide-oplichting, maar soit. Meestal scroll ik snel door als ik zulke dingen zie, maar er is één uitdaging die ik best leuk vind en dat is die waar de genomineerde een paar jeugdfoto’s moet posten. Ik vind kinderfoto’s fantastisch, en hoe ouder hoe beter. Het zoeken naar herkenbare trekjes bij de persoon die jij nu kent als volwassene, de oubollige huiskamers of caravans, de vreselijke mode en kapsels uit de jaren ’80 en 90’… Ik geniet er echt van.

Een paar jaar geleden kocht mijn vader een apparaatje waarmee je dia’s kon omzetten naar digitale foto’s. Hij digitaliseerde een hele reeks dia’s van mijn grootouders, en ik zette ze nadien allemaal op mijn computer. En opeens besefte ik dat zij ook ooit jong zijn geweest. Dat ze ook op vriendenvakanties gingen, met of zonder kleine kindjes, dat zij ’s avonds ook compleet uit de bol gingen, dat zij ook als verliefd koppeltje poseerden voor de lens. Ik weet niet wat ik voordien dacht, want ik besef heus wel dat grootouders niet Benjamin Button-stijl geboren werden als oude mannetjes en vrouwtjes (hoe grappig zou dat trouwens zijn?), maar tot dan waren hun jonge jaren iets waar ik gewoon nooit bij had stilgestaan.

Daarom hierbij een hulde aan de fotografie. En misschien nemen we wel iets té veel foto’s van ons eten, onze outfits en onze katten. Maar het is toch een cool idee dat onze kleinkinderen die misschien ook ooit herontdekken, en een foto van in onze jonge jaren opslaan als de achtergrond van hun laptop? Of hun robotschip, weet ik veel wat er dan de norm zal zijn. Misschien ontdekken ze ook wel deze blog, en kunnen ze hier zien hoe ik er uitzag als klein dropje. Er is trouwens nog niet zo veel veranderd tegenover nu…

Nog steeds onafscheidelijk met de afstandsbediening.

Nog steeds dikke billekes.

Nog steeds een crazy cat lady in bedenkelijke joggingbroek.

Nog steeds grote fan van gefrituurde comfort food.

Nog steeds niet zot van gras en bijhorende insecten.

Nog steeds slaperig.

Nog steeds een beetje een dramaqueen.

Nog steeds.. euhm.. ik weet echt niet wat er hier in godsnaam aan de hand is.

🙂

Goed vieren vanavond en TOT VOLGEND JAAR HE! Haha. Hahahaha. Haha. Nee.

XO

Een korte aankondiging: in de eerste week van januari is het weer tijd voor de Zamenvattende Zondag-eindejaarslijstjes! Dus deze week nog één normale ZZ, dan een feestweek met één post (maar wel een heel schattige met kinderfoto’s), en dan daarna elke dag overpeinzingen over het voorbije jaar. Dan rest mij voor deze week nog maar één ding te zeggen.

Fijne feestdagen en een heel fijn 2016 gewenst van mij, Het Vriendje, en de enige echte Poes Springsteen ❤

Tot zondag XO

Lieve lezers, december is nog maar 2 dagen bezig en ik heb het er eigenlijk al een beetje mee gehad. Vorige week bracht ik mijn auto naar de garage omdat er twee lichten kapot waren en de olie moest ververst worden. Ik vroeg terloops ook om even naar de remmen te kijken om dat ik het gevoel had dat ik die verder moest induwen dan normaal. Omdat ik tot gisteren niets van hem had gehoord en ik vond dat het nu toch wel lang duurde voor een paar lichten en olie, belde ik hem zelf op. Het eerste wat hij zei was “slecht nieuws…” en daarna volgde er een hele uitleg over alles wat er kapot was en offertes van de garage en werkuren en cilinders. Om een lang verhaal kort te maken; het zou mij minstens 1000 euro kosten om hem nog te laten maken, en er nu mee blijven rijden in deze staat is levensgevaarlijk.

Dus ik heb de niet zo fijne beslissing genomen om mijn teerbeminde lelijke blauwe Smart uit het gezegende jaar 1998 op te geven. Hij was in de lente ook al afgekeurd en het heeft mij al een pak geld gekost om hem toen te laten maken. Het kan niet gegarandeerd worden dat ik binnen een paar maanden niet weer hetzelfde aan de hand heb, en ik heb geen zin om meer geld te geven aan reparaties dan ik er in eerste instantie voor betaald heb. Ik moet onder ogen zien dat het een heel oude auto is die echt aan het einde van zijn Latijn is. Maar dat maakt het niet makkelijker.

In gesprekken met mensen over hun ervaringen met autorijden valt het op dat een eerste autootje bij veel mensen nogal nostalgische gevoelens oproept. En dat is bij mij niet anders. Welke auto er hierna ook volgt, mijn kleine blikken doos met de verschrikkelijk vloekende groene zetels zal altijd symbool staan voor mijn vrijheid, avontuur en zelfstandigheid. Ik weet niet of ik dat hier al verteld heb, maar ik heb mijn rijbewijs twee jaar geleden in het grootste geheim gehaald. Ik had jaren geleden al eens een mislukte poging gedaan, en had absoluut geen zin meer in tips en opmerkingen over rijscholen, examens, begeleiders,… Dus ik deed alles op eigen houtje en bracht maar drie mensen op de hoogte. Ik slaagde voor mijn theorie, kocht mijn Smartje, volgde 20 uur rijles, oefende een paar maanden en slaagde dan voor mijn praktisch examen. Allemaal top secret. En toen begon mijn overwinningstour. Ik reed naar mijn ouders, naar mijn familie, naar mijn vrienden, en toeterde een triomflied terwijl ik hun monden zag openvallen. Niemand durfde het echt toegeven maar ik ben er zeker van dat ze bijna allemaal dachten dat ik het gewoon nooit meer zou durven doen. En kijk, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

De voorbije 2,5 jaar bracht mijn blauw gevaarte mij naar alle kanten van het land. We gingen op korte tripjes naar het werk, de winkel en op bezoek bij vrienden dichtbij. Maar we gingen ook op avontuur naar Pairi Daiza, naar betaalparkings waar ik gillend van schrik de stijle ingangen opreed, naar centrum Brussel waar mijn gps mij eventjes deed spookrijden in een van de drukste straten van de stad. Ik ben er trots op geweest maar ook gigantisch kwaad. De binnenkant van dat kleine autootje heeft alle emoties meegemaakt. Schaterlachen, tranen van verdriet, en de goorste vloeken gericht op andere bestuurders. Er zijn volledige musicals in opgevoerd, er werd ge-gangsta-rapt van jewelste, en als hij zou kunnen spreken zou hij zeggen: “Ik kan geen Céline Dion meer horen of zien.”

Maar nu neem ik afscheid. Ik weet niet welk nieuw voertuig er nu op mij afkomt (ik bid op mijn blote knieën dat het niet de trein zal moeten zijn), maar ik zal mijn blikken scharminkel nooit vergeten.

7 september 2013, toen had ik hem ongeveer twee weken. Foto is genomen door één van de drie personen die toen afwist van het bestaan van mijn autootje, en er met mij absoluut frieten mee wou gaan halen. Goeie tijden.

Vandaag is het Thanksgiving in de VS. Een feest dat wij hier bij ons niet vieren. Maar als we zien hoe Halloween ook Europa veroverd heeft, zal het wel niet lang meer duren of wij zitten ons ook allemaal in november een indigestie aan kalkoen en zoete aardappelen met marshmellows (serieus, Amerika?) te vreten. Nu, voor mij is dat absoluut geen probleem. Geef mij een feest waarop ik in mijn joggingbroek kan eten tot er frituurolie uit mijn poriën stroomt, en ik ben erbij. Vanavond eet ik echter een slaatje, terwijl ik mij in mijn hoofd inbeeld dat ik een hele feestmaaltijd aan het eten ben. Maar ik wil het toch een beetje vieren, dus vandaag een lijstje van dingen waar ik heel dankbaar voor ben. In willekeurige volgorde. Spoiler alert: slaatjes staan er niet tussen.

• Het Vriendje
• Dr Phil
• Mijn ouders
• Goodreads
• Boeken in het algemeen
• Blind typen
• Alle soorten kaas
• Mijn antivriesspuitbus voor ’s morgens als de auto bevrozen is en ik geen tijd heb om te krabben
• De wandeltocht naar Santiago de Compostela
• Digitale tv
• Fotoalbums
• Otters
• Buschauffeurs die elkaar groeten als ze elkaar kruisen
• Mijn rijbewijs
• Manbuns
• Taart
• Bloglovin
• Al mijn vrienden en familie
• Kroatië
• Grappige autocorrects
• Vuilnismannen
• Reality-tv
• Zoete aardappelen
• De Hema
• Oorstokjes
• Post-its
• De cinema
• Ryan Gosling
• Kwalitatief onderwijs
• Den Aldi
• Microgolfovens
• Vliegenmeppers
• Water uit de kraan
• Perfect rijpe avocado’s
• Goed geschreven columns
• Roompotparken
• Leonardo DiCaprio
• Mensen die mij als het dringend is naar de wc laten gaan in restaurants en cafés of gewoon hun eigen huis
• Toiletpapier
• Mensen die tegen glazen deuren lopen (sorry)
• Wikipedia
• Poes Springsteen
• Kleren in zebramotief
• Sudoku’s
• Dikke soep
• Buikpijn van het lachen
• Wolken
• Dikke schapen
• Oprah Winfrey
• Vanille
• Heel kleine schelpjes
• Steve Jobs
• Dat ik in België geboren ben
• Snorkelen zonder paniekaanvallen te krijgen
• Bongobonnen
• Bliksem
• Matt Bellassai en specifiek zijn wekelijkse YouTube-rubriek ‘Whine About It’
• Notitieboekjes
• De kleur blauw
• Jeff Buckley
• Therapeuten en psychologen
• Pindakaas
• Grootouders
• Mijn haarkleur
• Mijn fleece dekentje met armen
• Internet
• Zo van die klerencompartimentjes voor in je reiskoffer te steken
• Kattenfilmpjes op YouTube
• Chocolade

En dat zijn dan nog maar degenen die ik zo meteen kan bedenken!

Waar zijn jullie dankbaar voor, lieve lezers? 🙂

XO

Ik zit ongeveer in de helft van mijn Start 2 Run lessen. Een paar maanden geleden kreeg ik het ambitieuze idee in mijn hoofd om de app van Evy te downloaden en er gewoon voor te gaan. Één ding had ik een beetje over het hoofd gezien. Toen ik startte met de lessen was het zalig (na)zomerweer en was het ’s avonds nog heerlijk lang licht. Ik was gemotiveerd door hoe vlot de lessen gingen en leefde nog een beetje in een vakantie-terrasjesdoen-picnic-watdurendeavondenlang-sfeertje. Nu zit ik in de helft en is het ’s avonds buiten koud, nat en pikkedonker.

Ik vind het lopen nog altijd niet leuk. Ik doe het omdat ik mijzelf de uitdaging heb aangedaan, omdat het gezond is en omdat ik het einde van die lessen wil halen. Maar ik haal er geen plezier uit. Ik ben altijd blij als ik gegaan ben, maar dan ook alleen maar omdat het gedaan is en ik daarna zeker 48 uur niet meer moet lopen. De runners high, ik ken dat niet. Maar wat ik wél ken en waar ik wél van hou zijn de vette beats in mijn oren. Mijn playlist sleurt mij er elke keer weer door. En daarom vandaag een overzichtje van de 6 meest motiverende schijven waar ik naar luister terwijl ik aan een slakkentempo door de straten huf en puf. Spoiler alert: ’t is vaak nogal van boenkeboenke.

Berzerk – Eminem

Eentje waar ik altijd kwaad van word, ook al weet ik niet waarom. Ik denk dat Eminem zou kunnen rappen over kittens en marshmellows en de lente en ik zou er nog kwaad van worden. En een beetje agressief. Deze staat als eerste op mijn playlist, omdat mijn adrenaline er goed van op dreef komt.

Changing – Sigma ft. Paloma Faith

Eentje voor tijdens de wandelminuten, om even op adem te komen. Rustig maar wel nog genoeg ritme en tempo in het refrein zodat je niet helemaal stilvalt.

Dibby Dibby Sound – DJ Fresh & Jay Fay ft. Ms. Dynamite

Vorig jaar moesten we hier in de zumbales op twerken, dus ik heb er sowieso goede herinneringen aan. Nog een goeike van DJ Fresh (en Diplo) is Earthquake. Een heel goed en repetitief ritme om je voeten op te plaatsen. Tenminste, als je net als ik even snel loopt als een slaperige koala.

My Songs Know What You Did In The Dark – Fall Out Boy

Fall Out Boy is mijn guilty pleasure. Hun teksten en titels slaan op niets, maar spreken toch tot mijn hart. Dit is, net zoals bij Eminem, weer eentje waar ik lekker kwaad van word. Ik trek er dan meestal ook een bijpassend woedend gezicht bij, om duidelijk te maken aan mijn voorbijgangers dat er met mij niet te sollen valt.

Tremor – Dimitri Vegas, Martin Garrix & Like Mike

De enige woorden die in Tremor gesproken worden zijn: “3, 2, 1, GO”. Moet ik nog meer zeggen?

Waiting All Night – Rudimental ft. Ella Eyre

Sowieso is dit een bangelijk nummer, maar het is ook de ideale motivatie voor in de minuten waarin je het echt niet meer ziet zitten. Ik denk altijd aan de bijhorende clip, die gaat over het herstelproces van pro-BMX’er Kurt Yaeger, die zijn been verliest na een ongeval. Gewoon nog maar denken aan de clip is genoeg om mij alles te laten relativeren, en mij te doen beseffen dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik de lessen van Evy kàn volgen.

Een paar dagen geleden downloadde ik nog een paar nieuwe liedjes, maar de meesten zijn niet geschikt om toe te voegen aan mijn playlist. Hoewel, ik kan de nieuwe van Adele er misschien aan toevoegen als ik in het midden van de les eventjes op de grond in foetushouding wil gaan liggen om voor mij uit te staren. Maar ik denk niet dat Evy dat graag zou hebben. En mijn gemiddelde snelheid is nu al lachwekkend laag, dus vier minuten op de grond liggen zou dat nog wat naar beneden trekken. Beter niet dus.

En ik wil wel eens wat inspiratie opdoen, wat staat er op jullie sport-playlist? 🙂

Tot snel!

XO