Over internet en meeleven met een onbekende kat

De laatste dagen is er nogal wat te doen rond sociale media. De aansteekster in kwestie was Essena O’Neill. Honderdduizenden volgers op Instagram, YouTube, Tumblr,… Ze gaf de indruk een perfect leven te hebben en pronkte dagelijks met gesponsorde kledij en andere aspecten van haar luxeleven. Een paar dagen geleden was Essena het beu en haalde ze bijna al haar profielen offline. Ze startte een website waarin ze oproept om een minder fake leven te leiden en meer authentiek te gaan leven. Dat ze haar afscheid van social media aankondigde op.. social media en dat ze dan daarna nog eens geld vroeg aan haar fans om haar levensstijl te blijven ondersteunen maakte haar verhaal er niet echt beter op, maar da’s een andere discussie. Essena baande de weg voor allerlei opiniestukken, blogposts, Facebookstatussen en tweets over hoe sociale media inderdaad toch zorgen voor onzekerheid, een onrealistisch beeld en stress om constant perfect over te komen. Maar mag ik het vandaag eens eventjes opnemen voor sociale media, en het internet in het algemeen? Wij worden vaak verweten een asociale generatie te zijn. We zijn permanent verbonden met een scherm, of dat nu onze laptop, smartphone of tablet is. We kunnen niet meer zonder internet en krijgen een appelflauwte als er ergens geen bereik is. Dat kan allemaal wel zijn maar ik denk dat mensen soms vergeten wàt we net op dat internet aan het doen zijn.

Facebook en Twitter geven de kans aan verlegen en introverte mensen om toch contacten te leggen. Fora van zelfhulpgroepen of herkenbare blogposts kunnen een enorme steun betekenen voor iemand die niet meteen met zijn problemen naar buiten durft komen. Een mooie foto op Instagram kan inspiratie zijn voor een volgende citytrip. Een snel tussendoor Whatsapp-berichtje van je beste vriendin kan het verschil maken tussen een schaterlach en een rothumeur. Om nog maar te zwijgen van de eindeloze kennis die het internet ons biedt. We zijn nog nooit zo goed op de hoogte geweest van alles als nu. Als ik een boek aan het lezen ben en ik snap een woord niet goed, dan zoek ik dat op. En dat woord leidt mij dan weer naar een Wikipedia-artikel. Wat mij dan weer leidt naar een heleboel andere informatie. En neen, dat zijn niet allemaal gewoon nutteloze weetjes. Ik heb al even veel interessante artikels gelezen over wereldpolitiek en zware deontologische problemen dan Buzzfeed-lijstjes over scheten. En met die lijstjes is ook helemaal niets mis. Als die na een zware dag op het werk een lach op mijn gezicht kunnen toveren, waarom zou ik ze dan moeten laten? Er zijn verschillende dingen die mij instant terug blij kunnen maken en eentje daarvan is door mijn favorites (die nu hartjes zijn, wtf?) op Twitter scrollen. Ik kan ook terug blij worden van een etentje met mensen die mij na aan het hart liggen of een namiddagdutje onder twee dekentjes, maar die dingen zijn niet altijd binnen handbereik. Mijn iPhone wel.

En zijn we met z’n allen minder sociaal? We zitten nu misschien op de trein wel met onze neus in onze smartphone, maar je gaat mij niet vertellen dat mensen tientallen jaren geleden elke dag spontane conversaties met elkaar begonnen. Zoveel jaar geleden werden er gewoon boeken of kranten gelezen. Of geluisterd naar een hippe discman. Ik vind net dat we veel meer dan ooit met elkaar verbonden zijn. Moest het internet er niet zijn, dan zou het contact met mijn vriendinnen uit de hogeschool (die allemaal uit verschillende hoeken van het land komen) veel feller verwaterd zijn. Moest het internet er niet zijn, dan zou ik Het Vriendje nooit hebben leren kennen twaalf jaar geleden via MSN. Moest de gsm er niet zijn, zou ik misschien één keer per week kort bellen met mijn mama in plaats van bijna elke dag berichtjes te sturen. We zouden waarschijnlijk niet gaan logeren zijn bij onze Ierse vrienden, een jaar nadat we hen leerden kennen onderweg naar Compostela. En de mensen die er echt toe doen, daar blijf je intense échte gesprekken mee hebben face to face. Sowieso. Daar spreek je echt mee af, en dan tater je uren aan een stuk. Het is geen of-of-verhaal. Je kan waardevolle gesprekken en ontmoetingen hebben met iemand “in ’t echt” én tussen die afspraken door met diezelfde persoon drol-emoji’s naar elkaar iMessagen.

Je kiest ook een beetje zelf door welke media je laat omringen. Er zijn ontelbare accounts van perfecte meisjes met dure gesponsorde zonnebrillen op die blijkbaar nooit moeten werken en alleen maar naar Starbucks en de manicure gaan. En als je je daar aan stoort is er een simpele oplossing: volg hen niet. Niemand dwingt je om op die volg-knop te drukken. Kies accounts die je een positief gevoel geven, die een meerwaarde hebben in je leven en die je dag een beetje mooier maken. Als je je ergert aan die ene ex-studiegenoot op Facebook die alleen maar seksistische en racistische foto’s deelt, ontvriend hem. Je kan misschien zeggen dat je daardoor zelf een té positief en vertekend beeld ontwikkelt, maar ik vind van niet. Je gaat iemand die je een slecht gevoel geeft over jezelf en de wereld toch ook niet uitnodigen om af te spreken? Waarom laat je hem of haar dan wel toe op je tijdlijn? Je kan dat ook doortrekken naar de rest van je leven. Je kan klagen en zagen over een tv-programma dat je niet aanstaat, een radiopost waar je het van op je zenuwen krijgt of een koffiebar waar je de cappuccino niet lekker vindt. Of je kan zappen naar een andere zender, een leuke cd opzetten of eens een chai latte proberen.

En natuurlijk zit het internet vol gore troep. Online hebben de ongure vetzakken van deze wereld veel meer kansen om wansmakelijke dingen te doen. Dat is walgelijk en er is geen excuus voor. De commentaren op HLN.be doen vaak het geloof in de mensheid verliezen. En het moet verschrikkelijk zijn om, in deze tijd waarin iedereen de hele tijd bereikbaar is, gepest te worden. Als kind én als volwassene. Daar ben ik rotsvast van overtuigd. Maar het is niet eerlijk om daardoor het hele wereldwijde web over dezelfde kam te scheren.

Een paar dagen geleden werd er ingebroken in het appartement van Elke Van Huffel. Elke heeft onder het pseudoniem SuzieQew een heel populair Twitteraccount én een mooie grijze kat, Marbles. Elke ontdekte dat er ingebroken was, ze raakte haar eigen appartement niet meer binnen en omdat ze Marbles niet hoorde door de deur vreesde ze het ergste. Ze zette haar bezorgdheden op Twitter, en werd meteen overstelpt door reacties van mensen die vroegen of ze iets konden doen. We bleven collectief op tot middernacht, tot we allemaal de bevestiging kregen dat Marbles ok was. Ik ken Elke niet. Elke kent mij nog minder. En toch voelde ik mij op dat moment verbonden met haar en was ik bezorgd om haar welzijn. En ik was zeker niet de enige, dat was wel duidelijk aan alle reacties. De dag nadien las ik een artikel over een terminaal zieke man die door een Twittercampagne en een speciaal gecreëerde hashtag de nieuwe Star Wars film nu al heeft kunnen bekijken. Bij het helpen van de vluchtelingen speelt Facebook een cruciale rol, en elke keer een foto van een vermist huisdier wordt gedeeld is er een extra kans dat het beestje teruggevonden wordt.

Het internet en sociale media halen regelmatig het slechtste in ons naar boven, maar zeker even vaak het allerbeste.

Marbles for life.

Advertenties

 Leven met een angststoornis: als de monsters niet onder je bed maar in je hoofd zitten

Vandaag is het de Werelddag van de Geestelijke Gezondheid. Een thema dat mij al een paar jaar na aan het hart ligt. Ik heb het er hier al een paar keer over gehad, maar nog nooit uitgebreid. Vandaag leg ik alles, mijn hart en mijn herinneringen, op tafel. Je weet maar nooit wie er kracht uit kan halen.

Ik ben altijd al een “bange” geweest. Ik kon als kind al niet tegen griezelfilms, was bang in het donker, durfde in mijn tienerjaren al niet goed de (relatief veilige) weg naar huis te fietsen nadat ik was weggeweest. Mijn angsten waren niet buitengewoon groot en ik had zelf niet het gevoel dat het een Probleem met grote P was. Maar ergens in mij sluimerde altijd wel een soort verhoogde alertheid, en zenuwen die ik toen nog niet goed kon plaatsen.

Er zijn, als ik er zo op terugkijk, twee heel grote triggers geweest die mij over de rand hebben geduwd. Toen ik 14 was is mijn grootmoeder gestorven. Op een dag in mei kreeg ik te horen dat zij pancreaskanker had, een paar dagen later werd ze opgenomen in het ziekenhuis met een donkergele huid, nog een paar dagen later was ze dood. Boem baf. Ik had een heel nauwe en speciale band met haar, en het voelde alsof iemand mij van een wolkenkrabber had geduwd zonder parachute. Ik had op dat moment hulp moeten vragen maar ik dacht dat mijn uitzonderlijk lange en bijna obsessieve rouwperiode normaal was. Bijna exact 5 jaar later, op 27 april 2007, werd Annick Van Uytsel vermoord. Ik zat in mijn tweede jaar op de hogeschool en ik herkende mijzelf in haar en details van haar leven. Ik ging van een normale en vaak terechte angst voor donkere steegjes en vreemden naar een bijna verlammende angst, slapeloze nachten op mijn kot en het vermijden van alleen buiten te komen. Ik trok nog altijd niet aan de alarmbel. Ik zat op hetzelfde moment ook door andere typische tienerproblemen niet zo goed in mijn vel, en stak het dan maar daar op.

Flashforward naar een paar jaar later. 2010. Ik heb het ouderlijke huis verlaten, woon samen met Het Vriendje en ben geen student meer maar een echte werkmens. Ik heb alles wat ik wil in het leven, en raak steeds meer geobsedeerd door elke mogelijke manier waarop het mij opnieuw kan afgenomen worden. Ik raak bezeten door ziektes en de dood. Die van mijzelf, die van mijn ouders, die van Het Vriendje. Als mijn mama mij vertelt over een routine mammografie kan ik de dag nadien bijna niet gaan werken omdat ik vast zit in een spiraal van gedachten over hoe ik haar ga verliezen. Als iemand op de trein mij iets te lang aankijkt ben ik ervan overtuigd dat hij/zij alleen maar op die trein zit om mij iets aan te doen. In de auto krijg ik klamme handen omdat ik mij inbeeld dat we in een vreselijk ongeval terechtkomen. ’s Avonds voor tv begin ik, vaak zonder reden, enorm te hyperventileren. Hierdoor begin ik dan weer te panikeren, waardoor mijn hart onregelmatig begint te slaan. Ik ben achterdochtig over alles en iedereen. Paranoia neemt mijn persoonlijkheid over. Ik kan mij letterlijk dagenlang fixeren op minieme details. Mijn scooter staat aan het station ’s avonds een paar centimeter meer naar voor dan ’s ochtends? Iemand uit mijn verleden die het op mij gemunt heeft, heeft hem gesaboteerd. Ik hoor op de radio een reclameboodschap van een uitvaartmaatschappij? Een voorteken dat mijn dagen geteld zijn. Ik zie dreiging waar er geen is, en ga altijd uit van het worst case scenario.

In de zomer beslis ik dat het genoeg geweest is. Ik ga weer naar mijn huisdokter, deze keer niet voor een of andere hypochonder-klacht maar om mij te laten doorverwijzen naar een therapeut of psycholoog. Ze verwijst mij meteen door naar een therapeute en een paar weken later staat mijn eerste afspraak in de agenda. Ik ga naar die afspraak met knikkende knieën en kom een uur later terug buiten met hoop. Hoop omdat ik een goeie klik voelde met haar, hoop omdat ik eindelijk iemand had aan wie ik mijn donkerste en absurdste gedachten kon laten zien zonder de schrik om uitgelachen te worden, hoop omdat ik mijn leven terug in mijn eigen handen had genomen door hulp te zoeken. Na een paar maanden vallen de woorden “gegeneraliseerde angststoornis” en valt er duizend kilo van mijn schouders. Er is een diagnose, er is een naam voor. En als er een naam voor is, betekent dat dat ik niet alleen ben. Er zijn nog mensen die hiermee te kampen hebben.

20151010 angst 3

Bijna 4 jaar later, op 15 maart 2014, ga ik naar mijn laatste afspraak. De eerste twee jaar ging ik tweewekelijks, het jaar nadien maandelijks en in het laatste jaar ben ik maar vier keer gegaan. In die vier jaar heb ik verschillende dingen geleerd. Ademhalingsoefeningen, oefeningen om mijzelf af te leiden tijdens een angstaanval, realistisch leren inschatten van gevaar. Ik zette grote stappen in het eindelijk verwerken van de dood van mijn grootmoeder. Ik had nog slechte dagen maar de goede dagen kregen de bovenhand. Ik werd terug een beetje mezelf.

Het is nog altijd niet allemaal rozengeur en maneschijn. Ik weet dat dit iets is waar ik voor de rest van mijn leven tegen zal moeten vechten. Stresserende periodes uiten zich meteen in een paar dagen of weken van angst. Mijn fixatie ligt nu minder bij de dood en ziektes maar heeft zich verbreed naar verlatingsangst in het algemeen, met af en toe een vlaag van paranoia en absurditeit. Ik durf vaak niet goed mijn mening uiten of opkomen voor mezelf uit angst dat iemand kwaad op mij zou worden en mij zou “verlaten”. Het Vriendje is het grootste slachtoffer van mijn verlatingsangst, en moet heel wat van mij verdragen. Hij staat het dichtst bij mij en hij moet de meeste onzekerheid opvangen. Iets waarvoor ik hem alleen nog maar liever zie.

Heel af en toe zijn er nog hoge pieken waarin ik liefst gewoon de hele dag zou slapen om maar niet met mijn eigen gekke geest geconfronteerd te worden, maar dat zijn uitzonderingen. Soms heb ik zelfs heimwee naar die pieken, hoe gek het ook klinkt. Een piek duurde vroeger vaak een paar uur of hoogstens een paar dagen, en als ik daar dan door was kon ik weer zeker zijn van een paar dagen rust in mijn hoofd. Het laatste jaar is de angst minder heftig, maar wel meer blijvend. Een constante sluimering. Dat is vooral vermoeiend. En als ik dan een paar goeie weken heb, vertrouw ik dat niet. Dan denk ik: “Dit loopt te goed, het kan niet anders dan dat er binnenkort iets slechts gaat gebeuren, dit is de stilte voor de storm.” En dan zoek ik soms zelfs zélf een negatief onderwerp om mij op te fixeren. Zelfsabotage van de bovenste plank. Maar ondanks de mist in mijn hoofd, geniet ik van het leven. Ik vecht voor mijn eigen mentale gezondheid door af te spreken met vrienden, door te genieten van elk moment met Het Vriendje, door trashy reality-tv te kijken, door te tetteren met collega’s, door te sporten. Het is zeker mogelijk om te leven en te overleven met een angststoornis. Het vreet alleen veel energie. En als die energie er eventjes niet is, dan laat ik de angst gewoon over mij heen spoelen als een veilig en vertrouwd dekentje. Ik wikkel mij er helemaal in. Om dan te hopen dat, door dat toe te laten, het ook weer sneller voorbij zal zijn.

20151010 angst 4

Door dit neer te schrijven, wil ik mijzelf niet speciaal laten overkomen. Integendeel zelfs. Ik wil gewoon duidelijk maken dat het iedereen kan overkomen en dat je geen uitzondering bent als je met een psychisch probleem zit. Ik ben een heel normale 28-jarige vrouw met een even normale achtergrond. Ik kom niet uit een milieu aan de rand van de maatschappij. Ik heb een goede jeugd gehad. Ik ben nooit misbruikt, verwaarloosd of mishandeld. Mijn ouders zien mij doodgraag en dat is wederzijds, ik heb een zalig lief en een trouw netwerk van vrienden en collega’s. En toch zit er ergens een kortsluiting in mijn hoofd.

Een paar jaar geleden ging ik iets eten met een paar vrienden. We waren met een grote groep, ik denk dat we met een stuk of negen rond de tafel zaten. Toen ik op een onbewaakt moment de tafel rondkeek, besefte ik dat bijna de helft van ons op dat moment in therapie was. Een angststoornis, een depressie, een sociale fobie,… Allemaal vertegenwoordigd aan onze tafel van hoogopgeleide werkende twintigers met een stabiele thuissituatie. Mentale problemen discrimineren niet.

Ik pleit ook voor een meer betaalbare vorm van therapie. Ik had in mijn studentenjaren goed gespaard (lekker saai) en had een vaste job dus ik kon maandelijks 100 euro op tafel leggen voor mijn sessies. Ik heb een snel rekensommetje gemaakt en mijn therapie heeft mij in die vier jaar minstens 3000 euro gekost, waarvan er niets terugbetaald is. Er zijn mensen die die luxe niet hebben, en daarom geen professionele hulp zoeken. Als ik het op dat moment niet financieel had kunnen dragen, en ik had daardoor geen hulp gezocht, dan weet ik niet wat er van mij zou geworden zijn en of ik dit hier op deze manier had kunnen neertypen. Goede professionele hulp zou voor iedereen toegankelijk moeten zijn.

Om het met de woorden van die felle blonde aanklaagster uit De Rechtbank te zeggen: j’ai dit.

🙂

 

Bron foto 1
Bron foto 2
Bron foto 3

Wie zoekt, die vindt informatie over stinkend fruit en pizzaraadsels

Ongeveer een half jaar geleden schreef ik een blogpost waar ik zelf tranen met tuiten mee heb moeten lachen. Dat klinkt een beetje arrogant, maar niets is minder waar. Ik moest niet lachen met mezelf, maar met jullie. ’t Is te zeggen, met de zoektermen waardoor jullie op mijn blog zijn beland. Intussen is het hoog tijd voor een update, en ik heb weer een paar pareltjes gevonden. Ik hoop uiteraard dat iedereen hier nadien is blijven hangen, of dat mijn stukjes tenminste een antwoord hebben geboden op jullie vragen en verzuchtingen. En al dat niet het geval is, dan probeer ik het hier nog eens. Let’s go.

  • “wat eten muizen graag?” – Kaas. Pindakaas. Alle cornflakes, cracotten, beschuiten en muesli die in mijn voorraadkast in de keuken stonden maar nu moeten afgesloten worden in luchtdichte dozen. Damn you muizen.
  • “met win for life maak je geen kans” – Of hoe één zoekopdracht al mijn dromen aan diggelen sloeg.
  • “ik haat mandarijnen” – BFF’s for life.
  • “lied pizzahut in sinterklaas versie” – *Daaaaar wordt aan de deur geklopt, hard geklopt, zacht geklopt, daar wordt aan de deur geklopt, wie zou dat zijn?* ’t Is dat gastje op zijn brommer eindelijk dik een half uur te laat en het zal weeral een verkeerde bestelling zijn dat is nu toch altijd hetzelfde we hadden beter chinees gehaald hoeveel keer moet ik het nog zeggen??
  • “zuurkool met mandarijntjes” – Deze zoeker wil de enige twee dingen in de hele wereld die ik niet lust combineren met elkaar. Stel je de geur van zuurkool voor. Stel je de geur van mandarijnen voor. Stel je nu die twee geuren samen voor. RIP.
  • “eclair dekbed” – Gaat het om een soort slaapzak in de vorm van een eclair waar je dan in kan dromen van pudding? Want dan zou ik graag het verkoopadres weten, asap, danku.
  • “pizza snijden in acht stukken maar je mag maar 3 keer snijden” – Gevonden online: “Snij eerst een kruis in de bovenkant van de taart, je hebt nu vier stukken. Snij daarna horizontaal door het midden van de rand, je hebt nu acht stukken met drie keer snijden.” Ok da’s allemaal goed en wel maar de mensen die die kleinere middelste stukjes gaan krijgen gaan nooit meer naar je pizzafeestje willen komen, wees daar maar zeker van.
  • “jacques vermeire boventanden” – Ik ben zo blij dat ik niet de enige persoon in de wereld bent die twijfelt of Jacques Vermeire wel boventanden heeft.
  • “vos kruist pad” – Wees gezegend want al uw dromen en wensen zullen uitkomen. Behalve als je de win for life wil winnen, volgens de zoeker van hier ergens boven.
  • “wijven met botten” – … zijn volledig aangepast aan het gure herfstweer van de voorbije weken?
  • “stinkende handen surprise” – Je wandelt door het park om je hoofd leeg te maken. Het is nog maar vroeg op de avond maar de herfst zorgt ervoor dat de nacht snel valt. Achter je loopt een man in een lange regenjas. Hij houdt je al een tijdje in de gaten maar blijft op veilige afstand. Je slaat een ander pad in, ver uit zijn richting, en begin met een iets sneller tempo de wandeling terug naar huis. Hij is nergens meer te bespeuren, en je ademhaling wordt langzaamaan wat rustiger. En dan, als je dacht dat je bijna veilig weer thuis was, staat hij voor je. Zijn regenjas blijft dicht, maar hij duwt zijn handen in je gezicht. Ze stinken naar mandarijnen. Het laatste wat je hoort is een gil. Één woord. “SURPRISE”. Hij verdwijnt in de nacht, zijn regenjas fladdert achter hem aan. Het enige waar hij je mee achterlaat is verbijstering en de vage, zure geur van citrusvruchten.
  • En dan zijn er nog een paar die ik alleen maar kan categoriseren onder de noemer ‘waarheden als een koe: “a je moe kakken moe je kakken”, “meisjes kakken” en “secretaresse vergeet ook wel eens iets”. En zeg dat wij het gezegd hebben.

Amen.

XO

Liebster Award: over grote amandelen en brandkledij

’t Is me wat. De ene dag loop je nog nietsvermoedend door het leven, de volgende word je genomineerd voor een Liebster Award. De Liebster Award is ‘een stokje’ (lees: zoals een estafettestok, de award doorgeven aan anderen), speciaal bedoeld om de kleine bloggers onder ons wat te promoten en te ontdekken. Ik kreeg de Award doorgespeeld van Marieke, en ik geef hem straks (met andere vragen) door aan een paar andere blogs. Eigenlijk een beetje zoals die kettingmails die je vroeger kreeg in het middelbaar. Ik was stiekem dolblij als er zo eentje in mijn mailbox belandde, dus bedankt aan Marieke om te zorgen voor een volwassen versie 🙂

20150904 liebster1. Wat is het ergste waarover je hebt gelogen in je leven?

Ik. Haat. Leugens. Ik denk niet dat er iets is wat mij ongelukkiger maakt. Dus ik doe het zelf ook amper. Ik zeg “amper” omdat iedereen wel kleine leugentjes vertelt. Als de ober komt vragen of het lekker was zeg ik soms van wel omdat ik gewoon geen zin heb in confrontatie. Als ik soms naar een vriendin stuur dat ik er binnen tien minuten zal zijn ben ik eigenlijk mijn schoenen nog maar aan het knopen. Maar grotere leugens kan ik mij niet herinneren. Ooit hadden mijn ouders mij een overschotje eten meegegeven naar huis, en ik was dat uit het oog verloren. Toen mijn mama nadien vroeg of het lekker was geweest, heb ik ja gezegd terwijl ik wist dat het eigenlijk stond te schimmelen. Daar voelde ik mij nadien zo slecht over dat ik haar met een klein hartje heb gebeld om mijn leugen op te biechten. Zij was het al helemaal vergeten en ik had buikpijn van de schuldgevoelens. Dus nee, liegen, ik doe daar niet aan mee 🙂

2. Wat is je favoriete Youtube filmpje?

Dit is zo’n moeilijke. Ik kan uuuuren kijken naar sprekende dieren, mensen die volledige wartaal uitkramen onder verdoving, en mensen die aan hun ouders vertellen dat ze in verwachting zijn. Maar ik heb gekozen voor een vrouw die extatisch wordt van een spons. *O my gosh. Wiggles.* :’D

3. Is er een vreemde eetcombinatie waar je dol op bent?

Niet echt. Ik heb deze week iemand horen zeggen dat hij graag boterhammen met salami en choco eet. Daar moet ik een beetje van braken.

4. Wat is jouw guilty pleasure?

De Days of our Lives. Alle vreselijke reality tv. ‘s Morgens voor mijn vuurtje zitten. Al mijn geld verbrassen op de kermis. Maar dat zijn geen guilty pleasures, aangezien ik mij er totaal niet schuldig door voel. Behalve misschien voor dat kermisgeld, daar voelde ik mij een beetje slecht over aan het einde van vorige maand toen ik geld moest lenen van een collega om ’s middags te kunnen eten. Oeps.

5. Hoe beleg je liefst je boterham?

Met veel boter en een dikke schel kaas. En als het wat gezonder moet met avocado en een eitje. En een beetje zeezout. MMM.

6. Wat was je duurste aankoop het laatste jaar?

Het is niet echt een aankoop, maar wel een grote uitgave: de rekening van mijn garagist toen mijn stoute auto eind juni afgekeurd werd. Ik moest mijn remmen laten maken en mijn lichten laten nakijken, en was plots onverwacht €344 armer. Niet echt handig met de dure zomer in het verschiet. Voor de rest gaat mijn geld eerder naar ervaringen dan bezittingen. Ik ga liever een keer op weekend dan een dure nieuwe broek van een merk te kopen. En ja, de kermis is ook een ervaring ja!

7. In welk gangpad zou je racen als je één minuut gratis mocht winkelen in een supermarkt?

Als ik een heel grote diepvriezer zou hebben, zou ik zo veel mogelijk groenten en fruit kopen om in te vriezen. Lekker saai. Maar ik heb geen grote diepvriezer dus dan ga ik voor het gangpad van de boeken en tijdschriften. Ik zou ze dan allemaal in sneltempo lezen en weggeven in de Wilde Weldoener Woensdag, mwoehahaha.

8. Wat ligt er op je nachtkastje?

Een draadloos LED-lampje dat een vreselijk ongezellig licht verspreid (iets anders kan niet omdat we geen stopcontact hebben naast het bed), mijn 365 vragen-schriftje, een balpen, en een boek. En een paar pyjamabroeken en truien. Als er ooit brand zou uitbreken in ons huis kan ik vluchten langs ons raam in de slaapkamer, dat leidt naar het plat dak boven de keuken. Maar ik slaap in mijn bijna-blootje, en ik heb een heilige schrik om in zo’n geval in mijn bijna-blootje op dat dak te moeten staan en zo mijn buren onder ogen te moeten komen. Dus daarom liggen er voor-als-het-brandt-kleren naast mijn bed.

9. Welk nutteloos talent bezit je?

Mij vestimentair voorbereiden op eventuele rampen 🙂 Ik heb ook heel flexibele tenen, ik kan gemakkelijk dingen oprapen van op de grond met mijn voeten. Én ik heb belachelijk grote amandelen. Da’s geen talent, maar ik wou het gewoon eens vernoemen.

10. Wanneer heb je voor het laatst enorm veel plezier gehad?

Deze week dinsdag nog! Ik was voor de eerste keer naar een nieuwe zumba-les gegaan en ik heb mij daar een uur rot geamuseerd. De leraar was een mix tussen Beyoncé en een sergeant van het leger, en ik heb nog nooit zo veel plezier gehad tijdens het sporten. Ik kijk al uit naar de volgende keer.

11. Wat was je laatste tweedehands aankoop?

Een verzameling van vier boeken van Stephen King die hij schreef onder zijn pseudoniem Richard Bachman. Een van de boeken, Razernij, is een kortverhaal over een jongen die op school het vuur opent op zijn klasgenoten en leerkrachten. Vanwege de vele ‘school shootings’ in de VS liet King het boek uit de handel halen. Daarom is het dus alleen nog maar tweedehands te vinden. Ik vond het gelukkig nog op 2dehands.be voor 8 euro, en ik kreeg er meteen drie andere verhalen bij. Daar kan je niet voor sukkelen.

En nu is het tijd om zelf anderen te nomineren. Ik hou het simpel en ga voor:

Zeg eens chicas…

  1. Wat is je dierbaarste herinnering uit je kindertijd?
  2. Wat zou je eerst redden als je huis in brand staat?
  3. Wat is je favoriete blogpost van op je eigen blog?
  4. Welke film kan je ontelbaar keer opnieuw blijven zien?
  5. Op wie heb/had je een gênante crush?
  6. Wat was er het eerst, de kip of het ei?
  7. Wat zou de eerste wet zijn die je in het leven roept als je eerste minister zou zijn?
  8. Met wie, dood of levend, zou je graag eens een hele avond op restaurant gaan?
  9. Wat is het slechtste cadeau dat je ooit gekregen hebt?

Go for it, ik ben benieuwd!
XO

Recept: easy peasy confituur zonder suiker

Vandaag doen we eens iets ongebruikelijk, en ga ik een recept delen! Waarschijnlijk hebben jullie nu al massaal je internet gesloten, je computer afgezet en nadien in brand gestoken. Want als ík, ramp in de keuken en veel te passief om ingrediënten te gaan kopen en uren in de keuken te staan, recepten begin te delen… Dan is er iets grondig mis. Maar dat zien jullie dan verkeerd! Ik ben er zeker van dat er onder jullie ook wel zullen zijn die liever een uur voor de tv hangen of in bad liggen dan dat uur voor de kookpotten te spenderen. En als ik dan iets ontdek dat zo simpel is dat zelfs ik het kan en er achteraf nog over kan stoefen ook, dan moét ik dat wel delen. Dat is mijn plicht tegenover jullie en de maatschappij. Ik kan wel niet alle eer opstrijken. Geen enkele zelfs. Ik heb het recept gevonden op de site van EcoBioLiving, waarvoor dank! De enige eer die ik kan opeisen is dat mijn keuken niet afgebrand is.

Wat gaan we maken?

Confituur. Zonder geraffineerde suiker. En met (wiejoe wiejoe wiejoe hipster-alarm!) chiazaadjes. Sinds ik begin dit jaar besloot om van suiker mijn persoonlijke vijand te maken, zijn er een paar dingen die ik mis. Smoutebollen. Snoepjes in de cinema. Oreo’s. En confituur.

20150820 close up

Ik at sowieso niet heel vaak confituur, maar je weet niet wat je mist tot je het niet meer mag eten. Tegenwoordig eet ik vooral kaas als broodbeleg. Af en toe doe ik ook eens zot en prak ik een avocado, die ik dan met een gebakken ei op mijn bruin boterhammeke leg. Maar altijd hartig begint te vervelen, en soms heeft een mens gewoon iets zoet nodig. En dan is deze confituur, die bijna niet te onderscheiden is van de “normale” versie, zeer welkom. En sowieso heeft elk recept met maar drie ingrediënten een streepje voor bij mij.

Wat hebben we nodig (voor een klein potje)?

  • 250 gram fruit naar keuze. Ik gebruikte 125 gram ingevroren aardbeien en 125 gram frambozen uit de Bio-Planet maar vers fruit kan uiteraard ook.
  • 2 eetlepels honing
  • 2 eetlepels chiazaadjes. Deze zaadjes zullen op magische wijze het vocht opnemen en zorgen voor de vastere textuur.

20150820 ingredienten

Wat moeten we doen?

  • Snij je fruit in stukjes als dat nodig is.
  • Zet een klein kookpotje op het vuur. Smijt je fruit hier in, en zet het vuur op de hoogste stand. Ik voegde geen bodempje water toe, maar EcoBioLiving raadt aan om dat wel te doen als je met vers in plaats van bevroren fruit werkt.
  • Breng het fruit aan de kook terwijl je heel de tijd blijft roeren. Niet afgeleid worden door een nieuwe foto van Lil Bub op Instagram (ahum), want het fruit kan heel snel vastkoeken aan de kookpot.
  • Voeg de honing toe. Goed roeren!
  • Zet je vuur wat stiller als het fruit kookt (als er bubbeltjes zijn). Laat nog vijf minuten pruttelen.
  • Haal het pannetje van het vuur. Als er nog te veel brokjes in zitten, kan je die platdrukken met een vork of pureestamper. Als je graag veel brokjes hebt, laat je ze gewoon zitten. You go Glen Coco.
  • Voeg de chiazaadjes toe, en roer ze goed onder het mengsel.
  • Laat een kwartiertje indikken en afkoelen. Lees een boekje. Speel een paar levels Candy Crush. Kijk naar een halve herhaling van De Kampioenen (is die Bieke nu nog niet bevallen?).

Ét voila, ’t is gereed! Wij hadden toevallig nog een lege confituurpot, maar ik denk dat je de confituur ook kan bewaren in een ander potje, als het maar goed afsluit.

20150820 potje

Er is nog maar één probleem: ik heb geen idee wat de houdbaarheid is. Ik heb ons potje in de koelkast gezet en ik denk dat het daar wel even kan overleven. Maar sowieso gaat het maar om een kleine hoeveelheid, dus ik denk dat alles in onze buik gaat zitten voor het de kans krijgt om slecht te worden.

En hoe ziet dat er nu uit op een boke?

20150820 bokes

Yum. Smakelijk!

 

De wet van dim sum-aantrekking

Ik hou van Getpocket. Getpocket is een website waar je sites kan opslaan. Recepten die je nog wil maken, langere artikels die je wil lezen maar waar je nu geen tijd voor hebt, de link naar een cadeautje dat je pas binnen een paar maanden wil kopen,… Gewoon snel op een knopje drukken en alles wordt mooi voor je bijgehouden. Ik zwier er ongelofelijk veel op. Links voor Luiewijvenblog, gezonde en ongezonde recepten, YouTubers die ik zeker eens moet checken. Je kan ook alles wat je opslaat een tag geven. Zo vind je orde in de chaos die de startpagina wel eens kan zijn. Ik heb ook een tag “to do”. Alles wat ik daar zet dient als inspiratie voor als ik eens tijd heb of nog beter, als mijn loon gestort is.

Tot voor kort zette ik er alleen dingen die haalbaar zijn. Of toch zeker haalbaar op korte termijn en voor niet al te veel geld. Maar vandaag zette ik er ‘La Maison du Dim Sum’ in. Dat is een bekend Chinees restaurant met een buffetformule met dim sum (wat volgens mij vrij vertaald kan worden als “mjammie lekker) als specialiteit. En het ligt in Parijs. Jep. Ik heb geen plannen om naar Parijs te gaan, toch niet op korte termijn. En ik heb zeker geen geld om spontaan eventjes naar de romantische lichtstad te trekken. Maar moet ik mij daarbij neerleggen? Nee toch?

Mijn persoonlijke guru en toekomstige heerser over de aarde, Oprah Winfrey, sprak een paar jaar geleden in één van haar afleveringen over wensborden. Je moest een soort collage maken van alles wat je graag wou in je leven. Grote reizen, een nieuwe keuken, een goed lief, een Primark in Zichem-Zussen-Bolder, geen enkele wens is te klein of te groot! Je moet daar dan elke dag voor gaan staan, je heel goed focussen, en je voorstellen dat al die dingen in je leven kwamen binnenhuppelen. Je moest jezelf zién op die reis, jezelf zién koken in die keuken, jezelf zién in die legging van 2 euro. En het universum zou je dat dan geven. Simpel hé!

Ik denk niet dat ik de wereld en het universum kan sturen door een dim sum-restaurant in mijn Getpocket op te slaan. Maar het kan nooit kwaad.

Dream big.

Dream big.

 

Bron foto

Dienstmededeling en een bemoedigende koe

Wegens te veel offline weekend-plezier komt er geen ZZ online vandaag! Maar dat is eigenlijk goed nieuws, want dat betekent dat er volgende week extra veel te vertellen zal zijn. En als jullie echt bijna flauwvallen van verveling, staan hier een paar leuke links die kunnen dienen als entertainment. En hier is een foto van Poes Springsteen die zich afvroeg of ze haar sexappeal niet verloren was en bevestiging vond bij een koe.

20150802 poes sexy

XO en tot snel!