Weten jullie wat ik vandaag al gedaan heb? Niks. Nope. Noppes. En ik had nochtans mijn wekker vroeg gezet, zodat we op tijd konden vertrekken naar Planckendael. We hadden ons ingeschreven voor het Festival van de Abonnee daar, maar vanmorgen kwamen we opeens tot het besef dat het daar veel te druk ging zijn en dat we niet echt geïnteresseerd waren in de activiteiten. Grime en knutselen, say what? Er zijn ook volwassen abonnees hoor Planckendael. Dus zijn we maar gewoon knus thuis gebleven. En wat ik tot nu toe heb uitgestoken is samen te vatten in één foto:

Ik heb issues.

En dat is nog maar alleen van vandaag. Poes Springsteen is in haar aanhankelijke fase, ik moet nog maar aanstalten maken om in de zetel te gaan liggen en ze zit al klaar om mij te overweldigen met haar liefde en poezenaffectie. Maar ik klaag niet. Maar nu heb ik mijzelf dus kunnen wegsleuren van haar knuffels en kopjes, om mijn week voor jullie zamen te vatten. Here goes!

Geroken: Onraad. Vorige week vertelde ik al dat er wat problemen waren op mijn werk, en een paar dagen later kwamen mijn ergste vermoedens uit. Ik werk als secretaresse, en sinds een jaar heb ik een enorm goede baas. Ik wist al dat hij een goede baas was, want ik heb vijf jaar geleden ook al een tijd voor hem gewerkt. Ik kwam heel graag werken, voelde mij op mijn gemak, had plezier in wat ik deed en moest doen. Maar vorige week is aangekondigd dat mijn baas een andere functie krijgt binnen een andere afdeling van het bedrijf. En nu ben ik dus mijn goede baas kwijt, en weet ik niet wie er zijn plaats gaat innemen. Misschien klink ik nu iets te dramatisch voor sommigen, maar je moet weten dat je baas als secretaresse je werk ís. De twee hangen samen, omdat de volledige invulling van je job vasthangt aan die ene persoon. En het feit dat ik een goeie baas kwijt ben én niet weet wie de volgende gaat zijn, dat is iets te veel onzekerheid voor iemand die houdt van stabiliteit. Gelukkig heb ik een heel goed vriendje, dat mij meteen meenam op restaurant de dag dat ik het nieuws kreeg. He knows me so well.

Ik vloog van de miserie in de drank. Nee hoor, ’t is non-alcoholisch. Wel met fruitsap, waar mijn maag niet tegen kan. Living on the edge.

Gevoeld: Ik heb mij dus niet echt super gevoeld de voorbije weken. Maar ik kom er wel weer door. Ik ben bijvoorbeeld al heel blij met mijn beslissing om volgende week de Grote Voskosmos-Coconweek in te voeren. Rust in mijn agenda zorgt altijd voor rust in mijn hoofd. Maar er waren niet alleen slechte momenten. Ik heb bijvoorbeeld een heel leuke donderdagnamiddag gehad bij mijn BFF. De aanleiding was niet zo leuk, want ze moet een paar weken thuis herstellen van een operatie. Maar ik had nog een paar overuren staan, dus donderdagmiddag vertrok ik op het werk met in mijn koffer een zak met daarin een paar dvd’s, mijn pyjamabroek en mijn peignoir. Als je een namiddag samen gaat chillen moet je het niet half doen, maar er helemaal voor gaan. We keken naar The Sound of Music, zongen heel dramatisch mee en keken daarna nog naar de helft van Grease. De laatste helft hebben we niet gezien omdat we te veel aan ’t tetteren waren. Goeie tijden. Ik ben ook blij dat ik een beetje aan het echte leven kan ontsnappen in de woorden van Stephen King. Ik ben deze week begonnen in Under The Dome, en ik ben al helemaal mee. De laatste King die ik las was 22-11-1963, en daar was ik enorm van onder de indruk. En ik voel nu ook dat ik helemaal meegezogen word in Under The Dome, ook al is het een volledig andere stijl. 22-11-1963 was een beetje een buitenbeentje, en Under The Dome gaat terug naar de “oude” bekende King-stijl.

Gehoord: Weten jullie nog dat ik in de vorige ZZ vertelde dat ik een nieuw muziekstick had gemaakt, en dat ik hem Stix noemde? En dat Stix de meest geweldige en gevarieerde mix was die ik ooit had gemaakt, een combinatie van hedendaagse kleppers en golden oldies? Wel, blijkbaar was Stix een vuile klootzak-stick. Een dag later wou hij opeens niet meer afspelen. Ik dacht eerst dat het aan mijn autoradio lag, omdat die van zeer bedenkelijke afkomst is. Maar nee, toen ik hem in mijn laptop stak wou hij ook niets meer doen. Alles weg. Alle liedjes die ik zo zorgvuldig had uitgekozen, weg. De uren werk die ik er nadien nog had ingestoken omdat ze naar een bepaalde bestandsvorm moesten omgezet worden zodat mijn radiootje ze zou kunnen lezen, allemaal voor niks geweest. Damn you Stix. Ik vertrouwde je. Ik dacht dat we vrienden waren, die samen gezellig ’s morgens in de file zouden jammen. Damn you.

Verrader.

Gezien: Maandagavond zijn we lekker gaan freeloaden in de cinema. We hadden een paar maanden geleden een cinematicketje cadeau gekregen, en dat zou deze week vervallen. Dus gingen we op een maandagavond naar de cinema. Jaja, middag in de wérkweek. En we waren pas na 12 uur thuis jongens. Terwijl we normaalgezien om 11u gaan slapen. Livin’ la vida LOCA! We waren eerst van plan om naar The Loft te gaan, maar hebben ons dan toch op het laatste moment bedacht. De recensies zijn niet geweldig, en uiteindelijk kennen we het verhaal al. Dus we zullen hem later nog wel eens zien als hij op tv is, gewoon uit nieuwsgierigheid. In de plaats daarvan gingen we naar Gone Girl. En ik ben zo blij dat we ons toch nog bedacht hadden! Gone Girl was écht supergoed. Het is het verhaal van een koppel, Nick en Amy. Op hun vijfde huwelijksverjaardag verdwijnt Amy spoorloos. Heeft Ben er iets mee te maken? Leeft Amy nog, en waar hangt ze dan uit? Het klinkt als een heel simpele whodunnit, maar is zo veel meer. De actrice die Amy speelt, Rosamund Pike, speelt tijdens het eerste kwartier van de film vrij monotoon en een beetje irritant. Maar hoe langer de film duurt en hoe meer geheimen er onthuld worden, hoe interessanter haar personage wordt. Zeker een aanrader dus! Voor de rest heb ik vooral een triljoen afleveringen van New Girl gezien, en ben ik een paar dagen in shock geweest door de Red Wedding in Game of Thrones. We moeten nu nog maar 1 aflevering van seizoen 3 zien, en daarna zal het even afkicken worden tot seizoen 4 uitkomt.

Geproefd: Deze week heb ik véél te veel gegeten. En ik ga er zelfs geen excuses voor uitvinden. Het is allemaal mijn eigen keuze en mijn eigen schuld geweest. In de cinema at ik een grote bak popcorn, we aten thuis eens pizza omdat we geen zin hadden in het slaatje dat ik had voorbereid, bij mijn BFF at ik een muffin én een monsterportie chocomousse. Dinsdagmiddag ging ik met een collega eten bij een Thai. Wat ik bestelde viel nog mee qua calorieën maar omdat mijn collega zich een beetje ziek voelde en zijn hoofdschotel niet zo lekker vond, heb ik die ook nog bijna volledig binnengespeeld. Vrijdagavond at ik een volledig driegangenmenu bij een Indisch restaurant in Antwerpen. Het enige excuus dat ik daarvoor heb is dat het met een Groupon-bon was. En daarnet heb ik met een SOEPLEPEL in de pot Nutella gezeten. Jep. Ik ga daar niet om liegen, ik neem mijn verantwoordelijkheid. Dus de weegschaal mag mij morgenvroeg straffen, ik zal de schaamte dragen met waardigheid.

En nu is het alweer zondagavond, en moet ik mij gaan aankleden omdat we nog weg moeten. Ik ontdek hier een patroon in mijn leven: in het weekend kleed ik mij pas ’s avonds aan in plaats van ’s ochtends. Zotjes. Hoe was jullie week?

XO

Het is kwart voor negen en ik wil heel graag in de zetel gaan liggen maar ik sleepte mij nog naar mijn bureautje om de week zamen te vatten. Als dat geen dedication is, dan weet ik het ook niet meer. Ik heb veel te vertellen dus ik ga mijn inleiding voor de verandering eens kort en bondig houden. Zzzzamenvattende zzzzintuigen, het podium is voor jullie.

Gevoeld: Deze week zat ik niet helemaal goed in mijn vel. Er zijn dingen aan de hand op mijn werk die niet zo leuk zijn, en het ziet er niet naar uit dat die snel tot een einde gaan komen. Eigenlijk beginnen de donkere tijden nu pas. Ik was ook vrij teleurgesteld in het resultaat van de weegschaal maandagochtend. Ik was 100g kwijt en mocht dus met de auto naar het werk, maar ik had een beter resultaat verwacht. Het was de eerste week dat ik zin had om de handdoek in de ring te gooien en dat te vieren met een ganse taart. Ik heb dat uiteraard niet gedaan, maar ik geraak moeilijk uit de funk waar ik nu in zit. Ik doe zo mijn best, ik laat bijna alles wat ik graag zou eten en drinken, ik ga sporten zo veel ik kan, ik tel de hele week braafjes punten. En voor wat? Voor 100g per week? Als ik aan dit tempo blijf doorgaan haal ik mijn streefdoel pas als ik pensioengerechtigd ben. En ik weet dat het normaal is om na een tijdje op een plateau te komen, maar ik had gehoopt dat dat pas na 10kg zou gebeuren en niet na amper 3kg. Ik hoop dat er morgen een beter resultaat komt, en als dat niet zo is hoop ik dat er een of andere geweldige motivatie uit de lucht komt gevallen. Op vrijdag voelde ik mij ietsiepietsie beter want dan was het blijkbaar internationale “Anxiety Day” (anxiety = angst- en paniekstoornissen). Ik wist dat zelf niet, maar kwam het te weten omdat ik van de Oreo-vriendin een mailtje kreeg met dit fotootje.

Als mijn vriendinnen mij willen zien als een superheld, wie ben ik om hen tegen te houden?

Dus lang leve vriendinnen die je onverwacht toch een beetje uit de put kunnen trekken.

Gehoord: Deze week stond mijn agenda weer overvol dus heb ik veel in de auto gezeten. En waar luister ik naar in de auto? Jawel, naar mijn geweldige stick met mijn eigen muziekmix. Ik heb nu net beslist dat ik die vanaf nu mijn Stix noem. Voor de rest kan ik ook naar niet veel luisteren, want mijn radio is helemaal ontregeld. Een paar weken geleden moest ik Het Vriendje ’s nachts gaan halen met de auto na een soort bierfestijn, en toen heeft hij heel de rit heel irritant op de knopjes van mijn radio zitten duwen. En op mijn vier pinkers. En op het knopje om het raam open en toe te doen. Ik heb twee keer in het midden van de weg moeten stoppen en moeten dreigen dat ik hem daar gewoon aan de kant van de weg zou laten verpieteren, niet normaal. En sinds hij dus toen met zijn zatte botten met mijn radio geknoeid heeft, kan ik Q-Music niet meer ontvangen ’s morgens. En dan moet ik dus wel gedwongen naar mijn Stix (klinkt toch vét?) luisteren. Maar ik klaag niet, want mijn laatste mix is misschien wel de beste die ik ooit gehad heb. Ik heb er nog maar twee gehad, maar dat is een detail. De perfecte mix tussen hedendaagse hits en oude klassiekers. Het enige liedje dat ik echt nog moet downloaden is Faded van Zhu. Alleen al voor de beat die op 1:42 keihard dropt.

Geproefd: De beste pompoensoep ter wereld. Mijn ouders hebben nu al twee weken na elkaar een heel grote kom soep gemaakt. En als ik “heel grote kom” zeg bedoel ik eigenlijk “genoeg om een kleine staat mee te voeden”. We kregen dus telkens een grote pot mee naar huis, en nu heeft die soep mij helemaal verpest. Ze is zo goed dat ik nu alle andere soepen met tegenzin ga eten. Het geheim is blijkbaar dat ze de schil ook mee verwerken, en dat ze daardoor meer doorsmaakt. Dat, en een klein beetje maredsous met hesp. Hé-mels. Ik heb deze week bitter weinig zelf gekookt, en daar ben ik niet rouwig om. We hebben twee keer bij mijn ouders gegeten, en deze middag werden we uitgenodigd door een van onze beste vrienden om te brunchen. Als het al 12u45 is, mag je dat dan nog steeds brunch noemen? Eigenlijk niet he? Maar brunch klinkt zo lekker fancy. Je moet dat ook steeds met een heel Brits accent zeggen, je neus ophalen, je kin opheffen en je ogen een beetje dichtknijpen. En doen alsof je een monocle ophebt. Dat is de enige juiste wijze. Maar ik ben aan het afdwalen. De brunch was dik vet in orde en we kregen gratis entertainment door de geschifte hyperkinetische whippet-puppy van de gastheer.

Yum.

Geroken: Gisteren zijn we in Mechelen gaan winkelen, omdat Het Vriendje een nieuwe winterjas nodig had. Heel gezellig, behalve dat de nieuwe bloemen die in het stadscentrum overal ophangen ruiken naar oude straffe brie of camembert. Eerst dachten we gewoon nog dat het een probleem was met de riolering, maar toen merkten we dat de geur in vlagen kwam als we onder de bloemen liepen. We zijn dan eens gaan ruiken aan de bloemen zelf, en vielen bijna achterover. Het is een geur die valt tussen oude Franse kaas en stinkende zweetvoeten. Maar ze zijn wel mooi, dus dat is toch iets?

Gezien: We schieten de laatste tijd terug goed op met Game of Thrones, we kijken een paar afleveringen per week en zitten nu ongeveer in de helft van seizoen 3 (en voor de kenners: NEE we zitten nog niet aan de Red Wedding dus ik moet daar nog niets van horen dankuwel!). Ik ben helemaal team Daenerys en team Tyrion. Maar zou er iemand zijn die niet in die teams zit? Films heb ik deze week niet gezien wegens een te drukke agenda. Wat ik wél gezien heb is “Marooned with Ed Stafford” op Discovery Channel. Die reeks gaat over (duh) Ed Stafford, een Britse avonturier die de gekste toeren uithaalt om te bewijzen dat hij zou kunnen overleven in ongewone omstandigheden. Hij is onder andere de eerste mens die de volledige lengte van de Amazonerivier heeft afgelopen. Ik had een paar weken geleden al gekeken naar “Naked and Marooned”, waar hij 60 dagen probeert te overleven op een onbewoond eiland. “Marooned” is eigenlijk een soort spin-off waarin hij telkens 10 dagen achtergelaten wordt op een andere plek. En eigenlijk hadden ze de “naked” hier ook in de titel van het programma mogen houden, want de helft van de tijd heeft hij geen kleren aan. In de aflevering van deze week werd hij gedropt in Afrika, en kwam hij in zijn geïmproviseerd kamp oog in oog te staan met een nijlpaard. Het is echt de moeite om hier eens naar te kijken, hoewel ik niet weet hoeveel afleveringen er nog komen. Maar Discovery Channel kennende zullen ze alles binnen een paar maanden wel eens herhalen, dus stel dan maar zeker jullie digicorder in! Alleen al omdat Ed niet geheel onaantrekkelijk is. En hij draagt geen kleren. Dus ja.

Intussen is het al kwart voor tien en roepen de zetel, de dvd-speler en Het Vriendje mijn naam. Omdat ik vandaag al wat beter gezind ben sluit ik vanavond de week af met een foto van Poes Springsteen.

“Laat mij gewoon gerust omg kan een kat nu nooit gewoon eens slapen zonder dat het een fotoshoot wordt omg omg.” (omg is haar stopwoord)

Graag gedaan. XO

Deze week een exclusieve primeur: ik vat mijn week niét samen mijn pyjama, zoals gewoonlijk, maar in mijn echte kleren! Ik weet het, ik ben even verbaasd als jullie. Ik had een heel druk weekend, een drukke week eigenlijk, en kan pas nu eventjes vijf minuten ademhalen. Ik draag dus deze ZZ op aan mijn agenda, en vraag intussen aan alle agenda-goden om hem de komende weken wat minder druk te maken. Het voordeel aan een drukke planning is wel dat er veel te vertellen valt hier. Dus hier gaan we!

Gezien: Woensdag ben ik naar Sin City 2: A Dame to Kill For gaan kijken in de cinema. De film was goed, maar ik was blij dat ik een paar weken geleden de eerste nog eens had gezien. Anders had ik niet alles even goed kunnen volgen. De film bestaat uit een paar aparte verhalen, die door terugkerende personages toch een mooi geheel vormen. De beste verhaallijn vond ik die met Eva Green, die hier al even evil en sexy is als in haar rol in 300: Rise of an Empire. Gisteravond hadden we nog eens tijd om in onze luie zetel een film te kijken, en hebben we gekeken naar Upside Down. De film heeft een heel interessant uitgangspunt; de wereld is opgesplitst in twee verschillende planeten met tegenovergestelde zwaartekrachtvelden. De ene helft is Upside, en loopt vol chique rijke mensen. De andere helft, Down Below, is dan weer armer en technologisch minder vooruitstrevend. De mensen uit de twee werelden mogen geen contact met elkaar hebben, het is wel niet duidelijk waarom. En toch worden een jongen uit Down Below en een meisje uit Upside verliefd op elkaar. Een heel interessant gegeven en de film is ook visueel heel spectaculair, maar het verhaal trekt op geen, ahum, kloten. Er zitten veel fouten in, sommige dingen worden niet (genoeg) uitgelegd, de verhaallijnen springen van hier naar daar en het einde is totaal van de pot gerukt. Een gemiste kans, want het achterliggend idee is goed en het budget was aan de mooie beelden te zien toch groot genoeg.

Upside Down: al het budget ging naar de special effects, en er bleef niets meer over voor het scenario.

Gevoeld: Een beetje overweldigd door mijn overpuilende agenda deze week. Een beetje melancholisch omdat we daarnet een koffietje waren gaan drinken en naast een man en zijn grootmoeder zaten, en dat steekt altijd een beetje in mijn hart omdat ik dat ook zo graag nog zou kunnen doen. Teleurgesteld omdat ik 300g was bijgekomen (damn you dessertenmenu) en dus heel de week met de trein naar het werk moest. Een beetje pijn in mijn voeten en buikspieren omdat ik volgende week niet weer met de trein wil gaan, en mij dus volledig gesmeten heb in lange wandelingen en zumba. Kwaad omdat we hadden gelezen dat er vanaf vrijdag kermis was in Mechelen, en toen we daar aankwamen was hij al gesloten én mini-klein. Een beetje bang toen ik daarna mijn kermisverdriet ging verdrinken met mijn vrienden en er een rookbommetje in het terras werd gegooid. Niets ernstig, gewoon wat rook, maar toch staat je hart een seconde stil. Gelukkig, omdat ik gisteren een heel gezellig dagje uit had met Het Vriendje en omdat mijn hart ook van hem nog altijd stilstaat, en zelfs langer dan een seconde.

Ooit al zo’n deprimerende kermis gezien?

Gehoord: Een aangename vrouwenstem die mij via een audiogids alles vertelde over het bouwen en de ondergang van de Titanic. Gisteren gingen we naar de tentoonstelling ‘Titanic: the artifact exhibition’ in Brussel (Paleis 12, vlak naast het Atomium). De tickets zijn met 16 euro per persoon vrij duur maar je krijgt wel waar voor je geld. We zijn ongeveer 2,5 uur zoet geweest met onze audiogids en de vele zalen vol uitleg en vitrines met daarin objecten die de voorbije jaren uit het wrak van de Titanic “gered” zijn. Foto’s nemen was spijtig genoeg ten strengste verboden, en dat was geen loos dreigement. Toen iemand met zijn gsm een foto wou nemen van een reconstructie van een eersteklas kajuit werd hij meteen terechtgewezen door een strenge bewaker. Daarna durfde ik mijn gsm zelfs niet meer bovenhalen om het uur te kunnen zien. Leuk detail: bij het binnengaan krijg je een kaartje met daarop de naam en informatie van een van de reizigers. In de laatste zaal hangt er een heel groot overzicht van alle namen van de passagiers, onderverdeeld in hun klasse en of ze de ramp wel of niet overleefden. Ik was meneer Karl Albert Midtsjo, een Noor die naar de VS reisde in de hoop werk te vinden in Chicago. Midtsjo deelde een derdeklas kajuit vooraan in het schip met een hoop andere alleenstaande mannen. En wonder boven wonder heb ik/Midtsjo het overleefd, hoera! Het personage van Het Vriendje, ook een derdeklasser, had minder geluk. De tentoonstelling loopt nog tot 30 november en is echt een aanrader. Als je er graag een volledig cultureel dagje van maakt is het goed om weten dat je met je inkomticket korting krijgt op een ticketje voor het Atomium of Mini Europa.

Zing allemaal mee: I’m a survivor!!

Geroken: Mag ik deze week “geroken” weer veranderen in “gekocht”? Ja? Zeg, bedankt hé. Echt tof. Want ik heb daarnet het koopje van de week gedaan. Wat zeg ik, van de maand! Alle seizoenen van Dawson’s Creek, voor amper 40 euro. Wel niet in mooie doosjes en afzonderlijke seizoenen, maar in zo’n ronde goedkope doos die een beetje lijkt op zo’n plastieken ding waarin je zelfgemaakte cd’tjes kan bewaren. Maar je koopt Dawson’s Creek niet voor de mooie doosjes he. Je koopt dat voor Pacey. En nog een pluspunt: ik vind van mijzelf dat ik een veel te groot voorhoofd heb, en als ik James Van der Beek zie in zijn Dawson-tijdperk ben ik altijd blij dat er iemand in de wereld bestaat wiens voorhoofd nóg groter is. Dus 40 euro voor een beetje zelfvertrouwen en heel veel jeugdsentiment, da’s geen geld he.

Pacey ❤

Geproefd: Ik heb mij heel de week zo goed gedragen. Mij zo flink aan mijn Weight Watch-puntjes gehouden. Slaatjes en veel soep gegeten, zo weinig mogelijk koolhydraten, veel water gedronken, en uit mijn luie zetel gekomen om te sporten. 6 dagen lang is het mij gelukt. En dan zat ik daarnet opeens aan een tafel in een gezellig cafeetje met een witte-chocolade-latte en een stuk citroentaart voor mij. Ik weet echt niet hoe die daar beland waren. Opeens waren die daar gewoon, en om een of andere vreemde reden was er opeens ook geld weg uit mijn portemonnee. En toevallig genoeg was het verdwenen geld nét de waarde van die latte en taart. Zo gek en onverklaarbaar, echt. De taart heb ik helemaal binnengespeeld, maar de latte vond ik niet zo lekker dus heb ik de helft aan Het Vriendje gegeven. Dat heb ik wel geleerd, als ik zondig en ik vind het niet 100% lekker dan eet ik het gewoon niet op. Dat zou zonde zijn van de calorieën.

Dus duim maar voor mij en mijn weegschaal morgenvroeg. Ik heb echt geen zin om nog eens vijf dagen op die stomme trein te zitten met mensen die niet door hun neus kunnen ademen en dan maar hun zure ochtendadem elke drie seconden recht in mijn gezicht uitblazen. Huiver.

Nu ga ik jullie laten, mijn pyjama aandoen en beginnen aan mijn allerlaatste echte activiteit van de week: erwtensoep maken. En daarna ga ik in de zetel liggen, en kom ik er alleen nog maar uit om te gaan slapen. Haaaaa, dat is het leven. Doen jullie maar hetzelfde. Ik geef de toestemming.

XO

Bron foto Upside Down
Bron it’s something

Ik ben een beetje melancholisch vandaag. Vooral omdat ik een lang weekend heb gehad, gevuld met zalig nietsdoen en rondkuieren. Ik ga mijn zetel misschien morgen als ik terug moet gaan werken. Ik ben maar drie dagen thuis geweest, en toch voelt het alsof drie weken. Deze post draag ik dus op aan een van de beste dingen ooit in het universum: vrijdag vakantie nemen. Misschien neem ik ooit wel eens vakantie op vrijdag én de daaropvolgende maandag. Een mens mag dromen he. Maar ik dwaal af, ik ben hier niet om te mijmeren over verlof maar wel om jullie te bombarderen met mijn zzzzzamenvattende zzzzintuigen!

Gehoord: Als achtergrondgeluid bij het bloggen staat de tv momenteel op JIM, waar de top 40 bezig is. Ik hoorde zonet dat Michael Jackson nu wéér een lied uit heeft. Laat die mens toch rustig in zijn graf liggen jongens. Maar ik mag eigenlijk niets zeggen op dat vlak, want ik ben mega-fan van Jeff Buckley en die arme man heeft eigenlijk maar 1 cd gemaakt en toch heb ik er ongeveer 12 omdat zijn moeder zijn uitzonderlijk talent goed weet te pimpen. Wat ik ook hoor is dat Hideaway van Keisza nog altijd in de top 40 staat. IK BEN DAT ZO BEU. Met haar irritante oe. Euh. Oe. Euh. En haar hippe gedans in de straten. Beu zeg ik. Er is niets dodelijker voor goeie liedjes dan te veel airplay. Ja Dotan ik heb het tegen u.

Geproefd: Ik heb deze week mijzelf verraden. Ik heb mijn ziel verkocht aan de duivel voor een paar desserts. Weten jullie nog toen ik weken geleden heel teleurgesteld was in een restaurant omdat ik daar gereserveerd had voor mijn verjaardag, omdat ze een volledig dessertmenu hadden? En dat ik er dan uiteindelijk toch niet ben gegaan omdat ze aan de telefoon heel onbeleefd waren geweest en hadden gezegd dat het dessertmenu niet beschikbaar was? Deze week was mijn BFF jarig, en ik ben met haar dat dessertmenu gaan eten. In dat restaurant waar ik had gezegd dat ik NOOIT zou komen. En weten jullie wat? Ik heb geen spijt. De duivel mag mijn ziel houden want dat menu was. Zo. Goed. Elke gang was een klein kunstwerkje. We hadden gekozen voor het menu zonder aangepaste wijnen, maar konden dan toch kiezen voor een paar zelfgemaakte ice teas die pasten bij de bijhorende gang. Ik nam er eentje met kamille, vanille, munt en limoen.

Nectar van de goden.

Ik ga hem thuis eens proberen namaken, maar dat kan nooit zo goed zijn als de godenpipi die ik daar kreeg. Het was een nogal prijzige avond, maar we gingen dan ook voor de vijf gangen met aperitief en thee met extra dessertjes. En het was het waard, tot de laatste eurocent.

Dit was de allerbeste gang. Die witte dingen: zure room met zwarte peper. Hemels.

Gezien: Sinds vorige week hebben we Netflix. Net als de rest van het land, zoals duidelijk werd door de vele foto’s van tv’s en iPads op de sociale media. En ik heb New Girl ontdekt. Ik zit al aan aflevering 17, en ik ben pas vrijdag beginnen kijken. Oeps. Maar Netflix maakt het ook zo makkelijk om een marathon te doen, je moet zelfs nergens op klikken als je naar de volgende aflevering wil kijken. Ze start gewoon. Dat is echt mijn persoonlijk beeld van de hemel. Maar dus, New Girl. Echt een aanrader voor de liefhebbers van de betere sitcom. Zooey Deschanel is haar onschuldige en schattige zelf, ik heb haar zelfs vergeven voor haar stoute streken in 500 Days of Summer. En de drie mannen met wie ze haar loft deelt zijn gewoon hilarisch. De afleveringen duren maar 20 minuutjes, dus het is gemakkelijk om er vrij snel een stuk of 3 te zien. Of 16, whatever. Wat ik er misschien wel bij moet zeggen is dat ik vrijdag een dag vakantie had omdat we in de voormiddag naar een afspraak met de Immotheker moesten om onze lening van ons huis te laten herzien. En ik had normaalgezien zaterdagavond een etentje én zondag overdag een heel dagje uit met een vriendin, maar die plannen zijn allemaal op het laatste moment verzet. Met als resultaat dat ik dus vrijdag, zaterdag én zondag praktisch niets te doen had. Zalig. Dan is een tv-marathon niet alleen geoorloofd, maar gewoon de beste en meest logische beslissing. Duh.

Tip: laat je lening alleen herzien als je zin hebt om een paar uur documenten te zoeken en te printen.

Gevoeld: Een beetje zenuwen, omdat ik gisteren alleen naar de cinema ben gegaan. Klinkt een beetje stom he? Maar ik had dat nog nooit gedaan, ik zie dat altijd als zo’n activiteit die je met minstens twee personen moet doen. Maar waarom eigenlijk? Je praat toch niet met elkaar tijdens de film. Of ik doe dat toch niet, en ik kijk altijd heel lelijk naar mensen die wel zitten te tetteren. Het zit zo, we hadden gratis tickets gekregen (danku Fortis!) en die waren maar tot gisteren geldig. Ik moest Het Vriendje gisteravond, of beter gezegd ’s nachts, gaan halen op een of ander bierfestijn dus ik wou naar de late film gaan om wakker te blijven en ook gewoon omdat ik heel graag Guardians of the Galaxy wou zien. Ik had dat allemaal pas vrij laat beslist, dus ik had geen tijd meer om iemand mee te vragen. En toen besefte ik dat ik ook gewoon alleen kon gaan. En waarom niet he? Ik heb plezier gehad, én ik heb mijn popcorn met niemand moeten delen. Twee vliegen in één klap. Schouderklopje voor mijzelf en mijn onafhankelijkheid. Volgens mij gaat Beyoncé ook alleen naar de cinema.

Geroken: De geur van bedrog van de dieet-industrie! Vorig weekend had ik twee potjes Boursin Cuisine gekocht, eentje met tomaat en mediterraanse kruiden, en een light-versie met look en fijne kruiden. Maandagavond wou ik een van de potjes gebruiken toen ik een pastaschotel maakte, en ik zou mijn keuze laten afhangen van het aantal calorieën. En beide potjes hebben gewoonweg exact hetzelfde aantal calorieën. De light-versie heeft zelfs meer koolhydraten dan de “normale” versie. En de dag nadien moesten we onverwacht ’s avonds ergens naartoe waardoor we pas laat thuis waren en ik geen zin of energie meer had om te koken. We hebben dan een superlekkere pizza bolognaise gegeten van de Aldi, en die had minder calorieën dan de pizza van de Weight Watchers zelf. Allemaal bewijs dat je beter gewoon kijkt naar de calorieën dan naar de merknaam of het woord “light” op de verpakking. Of dat je beter gewoon op restaurant gaat, dan moet je niet naar verpakkingen kijken, je moet alleen maar proberen het gezondste op de menukaart kiezen en je daarna wentelen in zelfmedelijden omdat je dat allemaal hebt verpest door nadien nog een dessert te nemen. Exact wat ik nu ga doen dus.

Geniet nog van de laatste uren weekend!

XO

Hallo zondag, wat fijn om u weer te zien! Vandaag heb ik al 100% meer gedaan dan ik normaalgezien doe op een zondag. Ik heb gestofzuigd, het stof afgedaan, én straks ga ik nog een warme maaltijd koken ook. VERS! Maar soit, ik klaag niet want al die activiteiten kan ik doen in mijn pyjama, en dat is toch een basisvereiste vind ik. En voor jullie mij uitroepen tot het meest luie ding ooit in het universum, stel ik jullie dé echte waardige winnaar van die titel voor:

Wat een leven.

Is er ooit een foto geweest die meer symbool stond voor het zondagsgevoel? Ik denk het niet. Maar kom, we beginnen aan de allerleukste activiteit van de dag: het zzzzzamenvatten van de zzzzzintuigen!

Gehoord: Ik kan jullie met grote trots vertellen dat ik na zes weken eindelijk een nieuwe muziekstick voor in de auto gemaakt heb. Halleluja! Jullie geloofden er niet in he? Jullie dachten: “Die luie doos gaat volgende week weer een excuus hebben voor waarom ze het nog altijd niet gedaan heeft, en dan weer een pak zagen over hoe ze die oude liedjes beu is.” In jullie face lezers! Ik heb de stick gevuld met een paar nieuwe hits, maar vooral met liedjes uit de oude doos. En met oude doos bedoel ik het middelbaar en de eerste jaren van de hogeschool. En ik zweer het, ik heb nog nooit zo gefeest in mijn auto als de afgelopen dagen. En ook nog nooit zo veel ge-gangsta-rapt. Volgens mij ben ik in een vorig leven Jay-Z of 2Pac geweest, dat kan niet anders. Het moment waarop mijn auto bijna ging opstijgen (en ’t is een Smart dus daar is eigenlijk niet veel voor nodig) was toen Missy Elliott uit mijn speakers knalde. Luister zelf maar eens, en probeer niet het volledig kot af te breken.

Geroken: Gelukkig is de geur van het Poes-twerk-fiasco van vorige week niet blijven hangen in de badkamer. Halleluja voor de tweede keer! Wat ik vooral heb geroken deze week was: niks. Nada. Noppes. Ik heb een hele week rondgelopen met een vieze verkoudheid waardoor mijn neus volledig toe zat. En elke keer dat ik verkouden ben, besef ik weer hoe dierbaar een goeie ademhaling en reukzin zijn. Dat besef je pas als je ze kwijt bent hé. Vooral ’s nachts is dat ambetant, omdat je dan moet ademhalen door je mond en dan wakker wordt met een gore plakmond. Brrr. Het is pas sinds gisteren dat ik weer iets kan ruiken, en dat komt waarschijnlijk door de spicy thaïse curry die ik ’s middags binnengespeeld heb. Njammie.

Gezien: Daarnet keek ik naar de derde aflevering van Goed Volk, waar Jeroen (ja ik zeg niet Jeroen Meus, ik mag Jeroen zeggen, heb ik zelf besloten) gaat samenleven met een groep cowboys. Tot vorige week vond ik 2013 van op Vier de beste documentairereeks die ik ooit gezien had, maar Jeroen en zijn productiehuis zijn met dit nieuwe programma toch gaan lopen met die titel. Sorry Wouter Vandenhaute. De aflevering van vorige week in het rusthuis was de allerbeste, maar deze was toch ook weer top-televisie. Traag maar toch niet saai, shots van een paar seconden die triviaal lijken maar toch zo veel emotie oproepen, mooie getuigenissen,… Ik hoop dat ze de reeks ooit op dvd uitbrengen want dan koop ik ze meteen. Het andere hoogtepunt van deze tv-week was Komen Eten. De mensen van de week voordien waren vreselijk, maar deze week was gewoonweg briljant. En dat allemaal door één man: Aloïs. Waar hebben ze die mens in godsnaam gevonden? En hebben ze er al aan gedacht om hem een exclusiviteitscontract te geven? Ik zou naar ALLES kijken op Vier en Vijf als ze Aloïs zouden laten meedoen. Aloïs in Wonderland. Zo Aloïs, Zo Vrouw. Aloïs en de Belgen. Chez Aloïs. Een goudmijn, die vent. Wouter Vandenhaute, ik geef u deze ideeën gratis en voor niks, omdat ik u daarnet een beetje beledigde. Terug vriend?

Gevoeld: Warm en koud, toen mijn verkoudheid woensdagavond besloot dat een verkoudheid zonder koorts geen échte is. Gelukkig ging de hoge temperatuur even snel weg als hij kwam. Een beetje zenuwen, omdat ik weer bang ben dat ik morgenvroeg zal bijgekomen zijn hoewel ik deze week echt enorm goed mijn best heb gedaan. En ook de zoete smaak van de overwinning, omdat Het Vriendje eindelijk zijn vlag van Jimi Hendrix van boven de tv heeft weggehaald. Hij had die daar gehangen toen ik op chirokamp was, om zijn tijdelijke vrijheid te vieren. De vlag mag van mij namelijk niet ophangen bij ons thuis, omdat ze lelijk is en omdat we niet op een studentenkot wonen. Ze mocht uiteindelijk blijven hangen tot het einde van de zomer, en dan kwam er nog een verlenging tot zijn verjaardag van vorige week. Maar daarna was het genoeg geweest. Basta!

Weg ermee! Met de vlag he, niet met Het Vriendje. Die mag blijven.

Geproefd: Wie niet kan ruiken, kan ook niet veel proeven. Misschien kwam dat deze week wel goed uit. Ik kwam opeens op het idee om soep te maken. Dat idee komt maar eens om de zoveel maanden tot mij, dus dan moet ik van de gelegenheid profiteren en een paar potten maken. Ik maakte een mengelmoes, omdat ik onze diepvries wat leger wou maken. Dus ik smeet broccoli, erwtjes en prei bij elkaar om er een mooie groene soep van te maken. Pas toen ze al klaar was zag ik dat twee van de drie zakken groenten al maanden vervallen was. Oeps. Ik belde naar mijn mama, zij raadde mij aan om alles weg te gieten, daarna negeerde ik haar raad volledig en at ik twee grote kommetjes. En ik leef nog, en Het Vriendje ook. Halleluja voor de derde keer!

Mmmmm, rotte soep!

Ziezo, nu moet ik eten gaan maken. En misschien doe ik daarna zelfs nog de afwas.

Hahaha, nee, dat was een leugen.

Geniet nog van jullie zondag XO