Vorige week leerden we onder andere al dat ik graag babyvoeding eet, niet kan liegen en nog minder op stapelbedden kan geraken. Hou jullie vast aan de takken van de bomen, want vandaag geef ik jullie het tweede en laatste deel van de ongelofelijk fascinerende weetjes over mij.

DE GROTE LIJST VAN DE VOLGENDE NEGEN FEITJES DIE JULLIE NOG NIET OVER MIJ WISTEN EN MISSCHIEN NIET WILLEN WETEN MAAR IK ZEG ZE TOCH

10. Al sinds mijn late tienerjaren wil ik graag een tattoo van een klavertje vier in mijn nek, net onder mijn haarlijn. Een heel kleintje, dat ik kan verstoppen wanneer ik het wil. Maar mijn vader heeft eens duidelijk gemaakt dat hij mij zou onterven en zou bannen uit het ouderlijk huis als ik dat zou laten doen. Dat is nu al heel veel jaren geleden en ik weet eigenlijk zelfs niet of hij maar een grapje maakte. Maar ik neem het risico toch liever niet.

11. Ik heb een angststoornis, een gegeneraliseerde dan nog wel. Dat hier allemaal uitleggen gaat te veel tijd en pagina’s in beslag nemen, als je er meer over wil lezen raad ik deze uitleg aan. Ik loop daar al heel lang mee rond, maar pas sinds mijn angstaanvallen ongeveer vijf jaar geleden uit de hand begonnen te lopen heb ik professionele hulp gezocht. Ik ben eerst naar mijn huisdokter gegaan, en zij heeft mij doorverwezen naar een enorm goeie therapeute. Ik ben dan een paar jaar in therapie geweest, in het begin regelmatig en intens en tegen het einde minder frequent. Zo ben ik in het laatste jaar maar 2 keer geweest, als een soort check-up. Mijn laatste afspraak was in februari, en ik heb er geen nieuwe meer vastliggen. Schouderklopje voor mezelf. Ik zie het zo: ik zal dat voor altijd blijven hebben, maar kan het momenteel wel onder controle houden. En misschien kan ik het wel onder controle houden tot mijn laatste dag op deze aarde. En misschien ook niet, maar dat is ook ok. Dit verklaart ook meteen waarom ik mijn blog al die jaren verwaarloosd heb en pas sinds een paar maanden terug de moed heb gevonden om te schrijven. Moraal van het verhaal: als je je niet goed voelt in je hoofd, zoek hulp. Dat is geen schande. Als je griep hebt, ga je toch ook naar de dokter voor hulp en eventueel een pilletje? Je zou ervan schrikken als je zou weten hoeveel mensen al bij een psycholoog of therapeut zijn moeten gaan. Zoals een wijze reclameslogan ooit zei: just do it!

12. Ik ga veel naar de kermis. Dat is niet bepaald een feitje dat jullie nog niet wisten, aangezien ik bijna de hele zomer over niets anders geblogd heb. Een van de gevolgen van veel naar de kermis gaan, is veel kermisprijzen winnen. En die prijzen zijn vaak, jawel, pluchen beesten. De leukste staan op onze slaapkamer, en Het Vriendje heeft de regel ingevoerd dat ik er telkens een moet wegdoen als ik er een nieuwe wil zetten. Dat ik de oude dan meestal gewoon op de zolder zet, dat hoeft niemand te weten. In de groep kermisbeesten is de subgroep van de schapen. De schapen zijn mijn lievelingsgroep, en ze zijn zelfs zo speciaal dat ze allemaal een naam hebben gekregen. De meeste heb ik niet eens gewonnen op de kermis, maar gewoon gekocht of gekregen. De naam die ze hebben is steeds gelinkt aan de plaats waar ik ze gekocht heb of aan de persoon van wie ik ze gekregen heb. En jaja ik ben 27, ik weet het wel. Maar ik hou van mijn schapen en niemand gaat mij tegenhouden! Toen ik klein was wou ik ook heel graag een schaap als huisdier. Ik zou dan zijn vacht nooit afscheren, waardoor hij uiteindelijk een soort monsterschaap zou worden dat mij zou beschermen tegen al het kwade in de wereld. En met “toen ik klein was” bedoel ik eigenlijk “toen ik 19 was”. Of als ik heel eerlijk ben gewoon “gisteren, vandaag en voor eeuwig en altijd.”

Bovenste rij: Paessuki – Smalley – Bipper – Lammie. Onderste rij: Buddy – Anonymous – Thony – Marcel.

Bij het typen van de namen van mijn schapen besef ik opeens dat meer dan de helft van de namen eindigt op een i-klank. Waar zijn mijn buffalo’s en mijn autostickers, en is Paul Jambers vandaag nog beschikbaar om een reportage over mij te komen maken?

13. Als ik ooit kom te gaan, en ik voorspel dat dat vredig in mijn slaap zal zijn op mijn 109’de verjaardag, dan wil ik dat iedereen op mijn begrafenis heel dramatisch verdrietig is. Veel mensen zijn van mening dat op hun begrafenis hun leven moet gevierd worden, en dat hun vrienden en familie niet verdrietig moeten zijn maar eerder vrolijk de goede herinneringen moeten koesteren. Fuck dat, bij mij moet iedereen zich hysterisch op de grond werpen en alle goden vervloeken voor het wegnemen van zo’n mooi en fantastisch 109-jarig leven. Ik wil gegil, snot overal, ontroostbare mensen die zich moeten vastklampen aan elkaar. En omdat ik 109 ga worden, ga ik waarschijnlijk heel veel van de mensen die ik nu ken overleven. In dat geval wil ik dat er figuranten ingehuurd worden die heel de hysterische boel moeten acteren. Maar ik mag daar allemaal niet te veel over nadenken, want ik voel dat mijn probleempje van punt 11 dan weer komt opduiken.

14. Ik ben van het principe “leven en laten leven”. Zolang je andere mensen geen kwaad of verdriet aandoet, mag je doen en zeggen wat je wil. Ik ben een vredevol persoon en ik zal niet snel ruzie zoeken met iemand. Behalve met 1 iemand. En dat is Davy Gilles. Ik krijg al het zuur als ik nog maar aan Davy Gilles denk. Ik heb ooit van een vriendin als grap voor Kerstmis een foto van hem gekregen en ik heb daar bijna op moeten kotsen. Mijn BFF kreeg ooit het idee in haar hoofd om mij in te schrijven bij Manneke Paul, maar dan als superfan van Davy Gilles die hem absoluut wou ontmoeten. Dat zou zo mooi geweest zijn, vooral aangezien dat live was en ze dus niet veel hadden kunnen doen als ik toen al mijn agressie op hem had losgelaten. Maar het mocht niet zijn, spijtig genoeg.

15. Ik heb mijn rijbewijs pas gehaald in januari, dus pas toen ik al 26 was. Ik heb dat heel lang uitgesteld vanwege veel redenen, waaronder puntje 11 van dit lijstje, maar nu ik het eindelijk heb zijn mijn auto en ik de beste vrienden. Ik probeer niet té veel te rijden omdat ik weet dat het duur is en slecht voor het milieu, maar ik geniet toch enorm van de vrijheid die ik nu heb. Als het rustig is op de baan dan kan ik echt genieten van een half uurtje eenzaamheid in de auto. Vooral omdat ik weiger mijn gsm te gebruiken in de auto en dus echt eventjes afgesloten ben van de wereld. Ik ben dan een half uur gewoon alleen in mijn eigen cocon. En als ik ergens graag zit, dan is het wel in mijn cocon.

Dit is mijn auto. Haha grapje. Het is wel een Smart, dus zo veel verschil is er niet.

16. Ik lees graag de TV-Familie. Niet voor hun interviews of foto’s, want daar erger ik mij liever gewoon aan. Nee, mijn favoriete pagina in de TV-Familie is de dubbele pagina waarin een BV in zijn koelkast laat kijken. Een oplijsting van alles wat in de koelkast zit, een grote foto, een begeleidend interview over waar de BV in kwestie gaat winkelen. I. Love. It. Zo heb ik bijvoorbeeld gisteren geleerd dat Dani Heylen ongeveer 1000 euro per maand geeft aan boodschappen. Say whaaaat? Ze koopt alles vers maar ze wil dan wel besparen op frisdrank door die over de grens bij de C1000 te gaan kopen. Dani toch. Ik weet niet waarom ik zo gefascineerd ben door die pagina, het zal de voyeur in mij zijn. Als ik naar Komen Eten (of naar eender welk ander reality-programma eigenlijk) kijk, ben ik vooral geïnteresseerd in de mensen hun interieur en hoe ze leven. Ik denk dat iedereen dat wel heeft, maar dan misschien niet met een speciale obsessie voor koelkasten.

17. Ik ben nog bijna nooit uit mijzelf wakker geworden ‘s morgens. Ik heb altijd een wekker nodig, ook in het weekend. Als ik in het weekend geen wekker zou zetten, zou ik slapen tot ’s avonds, of misschien zelfs tot de volgende ochtend. Meestal slaap ik in het weekend de klok rond (zeker 12 uur dus, ik weet het, schandalig hé) en dan heb ik nog altijd een wekker nodig om mij na die 12 uur wakker te maken. Op een weekdag heb ik zelfs ongeveer 6 wekkers nodig om op een deftig uur wakker te geraken. De eerste 3 komen uit mijn iPhone, die naast mij ligt. De volgende 3 komen uit mijn gsm van het werk die aan de deur ligt zodat ik moet rechtstaan om hem uit te zetten. Als er opeens geen wekkers meer zouden bestaan, zou ik waarschijnlijk gewoon in constante winterslaap gaan.

18. Ik kan niet naar een tv-serie of –reeks beginnen kijken in het midden van een seizoen. Zelfs niet als ik nog maar 1 aflevering gemist heb. Dan kijk ik gewoon liever niet. Ik kan ook niet naar halve afleveringen kijken. Je hebt zo van die mensen die kunnen zeggen van: “Oh ja, die serie? Ik heb gisteren gezien dat die op tv was, en ik ben dan maar beginnen kijken. Het was nog maar een kwartiertje bezig. Ik denk dat het al de vierde aflevering was.” Of iets à la: “Homeland? Ah ja dat is met die terroristen zeker? Ja ik heb daar af en toe een aflevering van gezien. Welk seizoen? Dat weet ik niet.” WAT? ZIJN JULLIE GESTOORD? Je moet toch echt elke seconde gezien hebben om te kunnen volgen? Wat al de fundamenten voor heel de reeks zijn gelegd in die eerste paar afleveringen, en je de nuances daarna niet meehebt? Ik heb dat niet alleen met kwaliteitsvolle fictiereeksen, ik heb het ook met iets zoals bijvoorbeeld Boer Zoekt Vrouw. Als er per ongeluk een stukje niet is opgenomen, moét ik die aflevering bestellen zodat ik ze helemaal kan zien.

Ik heb al bijna drie A4-pagina’s volgeluld. Moest ik nog een feitje moeten geven, dan zou het waarschijnlijk zijn dat ik het duidelijk niet kort kan houden. Mijn excuses. Maar nu kennen jullie mij weer wat beter. Ik wil de lezers hier ook wel wat beter kennen, dus voel je vrij om in de comments ook een feitje over jezelf te vertellen 🙂

XO

PS: Daarnet kreeg ik een melding op mijn blog van niemand minder dan WordPress zelf: een proficiat omdat ik mij vijf jaar geleden registreerde bij hen en begon te bloggen. Het feit dat ik meer dan drie jaar buiten blog-strijd ben geweest zullen we eventjes vergeten. WordPress mag trouwens ook eens een betere vertaler in huis halen, want dit is wat ik kreeg.

Wie is Ujevoor en wat doet die op mijn blog?

Bron foto speelgoedautootje

Wat is dat toch met die facebookhypes tegenwoordig? En waarom geven die mij zo veel inspiratie voor blogposts? Deze week werd ik weer genomineerd, en dit keer om 20 feitjes over mijzelf te delen die niet zo vanzelfsprekend zijn of die weinig mensen weten. Ik ga echt geen opstel zitten typen op mijn private facebook als ik dat hier ook allemaal op de zeer openbare blog kan zwieren. Ik heb het wel in twee delen opgedeeld, anders moet ik veel te kort blijven en you know that’s not how I roll. Dus vandaag krijgen jullie de eerste lading, en volgende week de tweede reeks. En ik ga er ook geen 20 doen, maar twee keer negen. Want negen is mijn geluksgetal. Deal? Deal.

DE GROTE LIJST VAN DE EERSTE NEGEN FEITJES DIE JULLIE NOG NIET OVER MIJ WISTEN EN MISSCHIEN NIET WILLEN WETEN MAAR IK ZEG ZE TOCH

1. Er is iets wat ik stiekem heel graag eet, maar niet in het openbaar kan eten omdat het gewoon te gênant is: babyvoeding. Moest ik kunnen, ik zou al mijn eten pureren, vooral groenten. En in zo’n potje babyvoeding hebben andere mensen in ’t fabriek dat al voor mij gedaan, dus moet ik zelfs die moeite niet meer doen. Ik ga niet zeggen dat ik dat elke dag eet, maar ik heb toch een noodvoorraadje ergens vanachter in onze kast staan. Vooral omdat ik vrienden heb met kindjes die te oud zijn geworden voor de potjes, en hun restjes aan mij geven. Da’s pas vriendschap. En als at voorraadje op is moet ik er alleen nog maar voor zorgen dat één van mijn andere vriendinnen zwanger raakt en mij dan ook meter maakt van haar kind zodat ik kan zeggen: “Oh dat? Da’s voor als mijn metekindje op bezoek komt.” En dan lach ik zoals Kanye.

Of ik kan ook zelf een kind krijgen. Maar da’s ook zo veel moeite he.

2. Ik heb het soms heel moeilijk met grote getallen. Als iemand een lang getal luidop zegt, maken mijn hersenen er een volledig andere combinatie van. Telefoonnummers zijn een ramp. Ik kan een telefoonnummer luidop zeggen terwijl ik de toetsen indruk, en dan nog tikken mijn vingers andere getallen aan. Ook inloggen met zo’n code op online bankieren lukt niet altijd van de eerste keer. De twee moeilijkste getallen vind ik 67 en 76. Die moet ik altijd eerst een paar keer luidop in mijn hoofd zeggen en echt denken: “Ok, zesenzeventig. Het gaat over zeventig. Dus de zeven staat vooraan. Dat betekent dat zesenzeventig 76 is.”

3. Ik heb geen grootouders meer, en ik ben heel jaloers op mensen die er wel nog hebben. Mijn laatste grootouder is gestorven toen ik het eerste jaar hogeschool zat, dus ik was toen 18. Met mijn moeke (moeder van mijn vader) had ik een heel goede band, en zij is gestorven toen ik ongeveer 15 was. Daarna ben ik een beetje beginnen flippen, en ik heb haar graf nog maar 1 keer bezocht omdat ik het gevoel heb dat ik dat niet aankan. Mensen die nog grootouders hebben: koester ze!

4. Ik drink geen alcohol, en ook geen bruis. En dus zeker geen bruisende alcohol. Alcohol gewoon omdat ik het niet lust, en bruis omdat ik vind dat dat enorm veel pijn doet in mijn mond. Net alsof ze met duizend naalden in mijn tong, keel en gehemelte steken. Ik begrijp ook niet dat ik daar bijna alleen in ben, en dat andere mensen niét vinden dat dat pijn doet. Voor jullie ben ik de freak, maar voor mij zijn jullie de freaks. Toen ik een hippe groovy tiener was, was het breezer-tijdperk in zijn volle glorie bezig. En ik wou niet uit de boot vallen, dus bestelde ik tijdens een avondje chirofuiven natuurlijk ook een breezer. Ik nipte daar dan heel de avond kleine beetjes van, gruwelend en walgend. Ik dacht toen dat ik niet door de mand viel, maar achteraf gezien kan het niet anders dan dat het heel hard opviel. Aangezien mijn gezicht er ongeveer zo uitzag:

5. Een van de dingen die mij het meest ontspant is mijn teennagels knippen. Heel af en toe doe ik dat voor de tv, maar meestal doe ik het op momenten dat ik echt veel tijd heb om uitgebreid in bad te liggen weken en daarna uren voor mijn elektrisch vuurtje te zitten. Die uren zijn mij heel dierbaar: ik neem dan een tijdschrift, een boek, mijn ipad, de radio, en vier handdoeken om mij helemaal in te wikkelen. En mijn nagelknipper en –schaartje. En dan zit ik daar gewoon wat te chillen op de badmat. Zalig.

6. Ik ben vrij klein. Dat is nu niet bepaald een wereldschokkend feitje, maar het heeft wel te maken met het feit dat ik niet op stapelbedden geraak. Oh lordy, stapelbedden. Mijn eeuwige vijand. Ik weet dat dat waarschijnlijk niets te maken heeft met mijn grootte, want kleine kindjes geraken daar ook in, maar shhhht, laat mij leven in mijn illusie dat ik niet gewoon lomp ben. Toen Het Vriendje en ik onderweg waren naar Compostela sliepen we bijna elke nacht in een gedeelde zaal met stapelbedden, en soms moest ik wel bovenaan slapen omdat er niets anders meer vrij was. Gê-nant. Ik snap gewoon niet hoe dat moet? Klim je naar boven als een aapje en zet je dan je knieën op het bed, en duw je jezelf er zo op? Of moet je gewoon vastklampen aan die matras en jezelf dan ophijsen? Ik begrijp het gewoon niet. En zwijg mij van barstoelen. Of oversized stoelen. Vorig jaar zijn we in Gent naar de tentoonstelling van 60 Jaar TV gaan kijken, en de stoel van Joske Vermeulen stond daar. Ik wou daar natuurlijk mee op de foto, dus ik ging aanschuiven tussen al die kindjes. Die mormels, maar half zo groot als ik, geraakten daar allemaal zonder problemen op. En ik wist gewoon niet hoe ik er aan moest beginnen. Ik ben moeten afdruipen zonder foto en een stuk of 20 mensen die mij niet echt subtiel aan het uitlachen waren.

7. Het Vriendje en ik zijn op 1 januari 2009 een koppel geworden. ’t Zat er al een paar weken of maanden aan te komen, maar op 1 januari was het van dat. Dus wij vieren elk jaar dubbel. Ik kan mij geen betere datum bedenken, want ik hou nogal van de eerste van de maand. En zeker de eerste van een jaar. Dat is zo proper, zo mooi, zo vol nieuwe voornemens en kansen. Dus als, zoals bijvoorbeeld dit jaar, 1 september op een maandag valt, dan ben ik helemaal in mijn nopjes. In 2018 gaat 1 januari op een maandag vallen, ik ben nu al een beetje aan het hyperventileren bij het idee alleen.

2018 JEEJ

8. Van het tweede middelbaar tot een jaar of drie geleden heb ik mijn haar niet laten knippen. Wel de puntjes natuurlijk, maar nooit meer dan 2 centimeter. Dus ik had lang, lang, lang haar. En op een dag had ik er gewoon genoeg van, en heb ik er ongeveer 40 centimeter laten afhakken door mijn vaste kapster. Ik was zeker van mijn stuk maar ik heb tranen met tuiten geweend terwijl ze bezig was. Nadien was ik blij dat ik het gedaan had, en ik heb het sinds toen regelmatig laten bijknippen. Maar als ik nu foto’s zie van vroeger als ik een hele goeie haardag had, begin ik toch terug te twijfelen.

9. Ik kan niet liegen, en ik haat geheimen. Soms ben ik veel te eerlijk, en maak ik mij onnodig veel zorgen over leugentjes om bestwil. Ik herinner mij dat mijn mama eens een overschotje van het avondeten had meegegeven met ons zodat we er nog van konden eten de volgende dag. Ik was dat vergeten, en het was slecht geworden in onze koelkast. De week nadien zag ik mijn mama opnieuw, en toen ze vroeg of het lekker was geweest had ik “Ja hoor” geantwoord. Ik ben daar toen de rest van de dag niet goed van geweest, tot het punt dat ik er buikpijn van kreeg. Ik heb haar dan ’s avonds gebeld om op te biechten dat we het niet hadden opgegeten. Ze heeft mij toen een beetje uitgelachen. Ik ga gewoon kapot van schuldgevoelens bij het kleinste leugentje, en ik verwacht ook volledige eerlijkheid van iedereen die ik ken. Het enige geheim dat ik overal meedraag is mijn gewicht. Dat weet niémand. Niet mijn ouders, niet mijn BFF, zelfs Het Vriendje niet. En dat blijft ook zo. Dat is tussen mij en mijn app van de Weight Watchers.

Ziezo, dat waren de eerste negen. Als jullie zin hebben in de negen volgende volledig onbenullige weetjes over mijn persoontje, kom dan volgende week zeker terug.

XO

Bron gif Kanye
Bron gif baby
Bron gif Jonah Hill

’t Is vrijdag. En ik ben een beetje hyper omdat het weekend vandaag begint. Ik ben zelfs een beetje vroeger vertrokken op het werk. Living on the edge! Omdat ik hyper ben, vind ik het een ideale dag om mee te doen aan een hype. Hebde’m, hebde’m? Op Facebook werd ik getagd in een bericht dat vraagt om de tien boeken op te lijsten die je leven veranderd hebben. Heel grappig om te zien, want elke simpele mens die daarin getagd wordt leest blijkbaar alleen maar Tolstoj, Dostovjeski en Shakespeare. Ik ga eerlijk zijn, en daarom zal er ook een beetje trash tussen zitten. Om nu te zeggen dat onderstaande boeken mijn leven veranderd hebben is wel iets te drastisch. Maar ze zijn mij wel al jaren bijgebleven, en staan vaak symbool voor een bepaalde periode in mijn leven. Dus hierbij, acht boeken omdat ik er geen tien kon vinden, in willekeurige volgorde…

EEN LIJSTJE VAN ACHT BOEKEN DIE VAN GROTE INVLOED GEWEEST ZIJN IN DE KOSMOS VAN DEZE VOS

Desperation (Stephen King): Ik las Desperation bijna volledig op de achterbank van een huurwagen in een zuiders land. Ik schat dat ik 15 à 16 was, mee op reis met mijn ouders. We huurden een auto, trokken door het hele land, en ik heb bijna geen enkel adembenemend landschap gezien omdat ik op die achterbank zo verdiept was in het verhaal van een groep vreemde karakters in het stadje Desperation. In mijn tienerjaren heb ik de boeken van Stephen King verslonden alsof hij de enige schrijver was die bestond. Ik las ze ’s morgens, meteen na school, maar toch vooral ’s avonds in bed onder een klein nachtlampje. Als ik daar nu aan terugdenk, herken ik mijzelf bijna niet meer. Als volwassene durf ik amper naar een spannende film kijken in de namiddag als ik alleen thuis ben.

Shopaholic-reeks (Sophie Kinsella): Sophie Kinsella was mijn eerste kennismaking met de wondere wereld van de chicklit. Ik heb sinds de hele Shopaholic-reeks ontelbaar veel chicklits gelezen, sommige was ik al vergeten een uur na de laatste pagina, maar sommige zijn echt blijven hangen. Iedereen die graag chicklits leest, weet dat Kinsella de ongekroonde koningin is. Haar boeken lezen snel, zijn hilarisch en doen je eventjes ontsnappen naar een universum van knappe én bereikbare mannen, visa-kaarten en appartementen in New York. Voor mij staan de Shopaholic-boeken ook symbool voor het eerste jaar van mijn hogeschool. Ik zie mijzelf nog zitten daar op mijn kot, gewikkeld in mijn goedkope Ikea-dons, en maar lezen, lezen, lezen. Goeie tijden, slechte tijden. De laatste jaren lees ik in dezelfde chicklitcategorie graag de boeken van Lindsey Kelk en Cecelia Ahern. Die laatste is vooral bekend van PS I Love You (waarbij het gegeven dat het boek beter is dan de film zeker klopt), maar heeft ook héél mooie boeken over dromerige thema’s met een diepere boodschap.

Mijn deeltje van onze boekenkast. Linksboven: nog niet gelezen. Rechtsboven: Gelezen boeken die ik niet weg wil doen. Linksonder: Kookboeken. Rechtsonder: Non-fictie.

De Allerlaatste Liefdesbrief (Jojo Moyes): Dit is een van de allermooiste, of misschien zelfs hét mooiste liefdesverhaal dat ik ooit gelezen heb. Het is het verhaal van een liefde die decennia lang blijft bloeien, wat er ook gebeurt. Een beetje zoals The Notebook, maar dan in boekvorm. Ok ok, ik weet dat The Notebook ook gebaseerd is op een boek maar ik weiger dat te lezen omdat ik bang ben dat het nooit zo goed kan zijn als de film. Grappig detail over De Allerlaatste Liefdesbrief: ik las hem twee jaar geleden op mijn e-reader onderweg naar Santiago de Compostela. Heb ik daar eigenlijk ooit al eens iets over geschreven, over die tocht? Moet ik dringend eens doen. Soit, het boek was bijna uit, ik zat op het allerspannendste en meest romantische moment, en FLOEP. E-reader kapot. Volledige reset, alle boeken kwijt. Tranen met tuiten heb ik geweend. Nadat ik mij een uurtje in zelfmedelijden heb gewenteld, belde ik naar een van mijn vrienden met de instructies om het boek te bestellen op bol.com en te laten leveren bij mijn ouders. Ik zou mijn ouders sowieso zien de dag waarop we terug in België waren, en dan kon ik meteen voortlezen. Maar wat had mijn liefste mamaatje gedaan? Het boek was aangekomen bij hen, en omdat ze zelf niets besteld had heeft ze het maar gewoon teruggestuurd naar Bol, met de mededeling: “Ik heb niets besteld, het zal een foute levering zijn.” Aargh. Nog eens tranen met tuiten. Ik was een beetje emo toen, da’s duidelijk. Ik ben vandaag ook een beetje emo, want toen ik de woorden The en Notebook typte kreeg ik een beetje tranen in mijn ogen. IF YOU’RE A BIRD, I’M A BIRD. *valt dramatisch op de grond*

Het Meer Van De Meisjes (Carol Goodman): En in één adem noem ik dan ook De Verborgen Geschiedenis van Donna Tartt, waar Het Meer Van De Meisjes eigenlijk een light-versie van is. Ik las ongeveer tien jaar geleden het boek van Goodman, en pas een jaar of drie geleden dat van Tartt. De opzet is hetzelfde: een vooraanstaande school waar gedreven kinderen ijverig de oude talen bestuderen, tot er mysterieuze dingen gebeuren. Ik zou iedereen die niet durft beginnen aan klepper die De Verborgen Geschiedenis is, aanraden om te beginnen met Het Meer Van De Meisjes.

Spijt! (Carry Slee): Ik zou jullie niet exact kunnen vertellen hoe vaak ik dit boek gelezen heb, maar het zal toch meer dan 25 zijn. De laatste keer moet zeker 15 jaar geleden zijn, En het boek is maar 18 jaar oud. Dus dat betekent dat ik het boek zeker 25 keer heb gelezen op 3 jaar tijd. Klinkt een beetje geschift, maar toch was het zo. Dit boek over pesten heeft mij toen zo geraakt, dat ik er van overtuigd ben dat het invloed heeft gehad op de manier waarop ik omga met de mensen rond mij. Andere goede jeugdboeken die ik mij herinner, en die ik dus blijkbaar las op de weinige momenten waarop ik niet bezig was in Spijt, zijn Het Uur Nul van Dirk Bracke en Een Brug Van Glas van Karel Verleyen. En uiteraard zowat alles van Marc De Bel. Marc De Bel is een held.

Mijn dierbare e-reader, die mij altijd trouw is behalve op pelgrimstochten, tssssss.

De volledige reeks van Harry Potter (J.K. Rowling): Ik heb vrij lang gewacht met het lezen van de boeken van Harry Potter. De rebel in mij was tijdens de middelbare school helemaal niet mee met de hype, en het heeft daarna nog jaren geduurd voor ik toch overstag ging. Het zal ongeveer drie jaar geleden zijn dat ik de laatste uitlas, na een paar maanden elke dag opgeslorpt te worden door de wereld van Harry, Dumbledore, Hogwarts en Snape. Snape 😥 Van zodra ik een paar pagina’s had gelezen in het eerste boek, was ik mee. Hoe meer ik las, hoe meer ik er door geobsedeerd werd. Nog nooit ben ik zo hard opgegaan in boeken als toen. Ik vind het nu nog altijd spijtig dat ik ze uitgelezen heb, en dat ik er nooit meer opnieuw onwetend in kan beginnen. Toen ik klaar was, heb ik gevraagd aan mijn mama of zij ze ook wou lezen, als cadeau voor mijn verjaardag. Ik moest het zo doen, want zij leest helemaal niet graag fantasie en zou ze dus nooit vrijwillig beginnen lezen. Het duurde niet lang voor ik bijna dagelijks sms’en kreeg met theorieën en bedenkingen over Harry en zijn kompanen. Ze heeft zelfs eens ’s nachts in haar slaap mijn papa bedreigd met een onzichtbare toverstok en gedreigd om Voldemort op hem af te sturen. Euhm.

De Taalstrijd Bibliotheek (naar het gelijknamige Radio 1-programma): Nog zo’n boek dat ik meer heb gelezen dan ik op een hand kan tellen. Ik heb het radioprogramma nooit gehoord, maar heb wel tranen met tuiten gelachen met het boek. De woordspelingen van Guy Mortier en co gaven mij mijn eerste liefde voor taal en schrijven mee. Ik heb trouwens geen idee waar ik het boek gehaald heb, waarschijnlijk geniepig gestolen van mijn papa.

Yes Man (Danny Wallace): Dit boek verdient een korte speciale vermelding omdat ik bij één specifieke passage, iets over het zoeken van je bril terwijl je niet kan zien want ah ja je hebt geen bril op, zo hard gelachen heb dat ik misschien wel een beetje in mijn broek geplast heb. Misschien wel een beetje veel.

Tot zover mijn lijstje. Wat mij opvalt is dat hoe ouder ik word, hoe “simpeler” de boeken die ik lees worden. Mijn zwaarste en meest “literaire” werken heb ik gelezen in mijn jonge jaren. Misschien heb ik nu meer nood aan lichte ontspanning als ik lees, omdat het echte volwassen leven al serieus genoeg is?

Nu moet ik jullie laten, want ons moeder heeft viskes gebakken. Letterlijk. We moeten bij mijn ouders gaan eten en ’t is vis. HAHAHA. HEBDE’M?

Geniet van jullie weekend XO