door

Zamenvattende Zondag, part XI

Het is buiten lekker warm, maar ik zit hier binnen mijn week voor jullie samen te vatten. Als dat geen toewijding is, dan weet ik het ook niet meer hoor. Nee, grapje, ik ben blij dat ik binnen zit want buiten zou ik toch alleen maar smelten en ongemakkelijk worden. Dus, met veel plezier, de zzzzamenvattende zzzzintuigen van de week!

Gelezen: Ik ben bezig in een heel goed boek: ‘Voor ik ga slapen’ van S.J. Watson. Het verhaal gaat over Christine, een vrouw die lijdt aan geheugenverlies, en elke ochtend als ze wakker wordt weer vergeten is wie ze is. Ze wordt steeds wakker naast dezelfde man, haar echtgenoot Ben, maar weet uiteraard de eerste minuten van de dag niet wie hij is. Elke dag opnieuw moet Ben haar inlichten over haar leven en hoe ze zo geworden is. Op aanraden van haar dokter begint Christine een dagboek bij te houden, zodat ze toch een beter beeld kan krijgen van wat ze elke dag ontdekt en meemaakt. Door het dagboek te schrijven en elke dag te herlezen, begint ze de mysteries te ontrafelen. Is Ben wel te vertrouwen? En wie is dokter Nash juist? Spannend! Ik zit ongeveer in de helft, en het is echt zo’n boek dat je ’s avonds pas wil wegleggen als je je ogen echt niet meer kan openhouden.

Gezien: Deze week zelf was het niet veel soeps op de televisie, buiten de geweldig verdiende exit van Gent in Mijn Restaurant. Bye bye bitches. Maar ik heb de tv opgezet terwijl ik dit typ, voor een beetje achtergrondgeluid, en ik heb zonet mijn nieuwste lievelingsprogramma ontdekt. Op Vitaya is momenteel een Hollands programma bezig over twee vrouwen die ongelofelijk plat spreken (denk aan hoe de familie Flodder spreekt en smijt er nog wat vettigheid tegenaan) en komen kuisen in heel smerige vieze huizen. Geweldig. Het programma heet ‘Zo schoon is…’ en de vrouwen zijn nu aan het rondkijken in een studentenkot waar elf mannen samenwonen. Overal posters van blote madammen, pornofilms, eieren tegen de muur gesmeten, uitwerpselen op de vloer, een degoutant gasvuur,… Oh nee, nu gaan ze de wc binnen! Pardon, ik kan even niet meer verder typen, eventjes gaan kotsen. (Leuk he, zo live bloggen)

Ik ben zo blij dat ik mijn kot nooit heb moeten delen met mannen, walg.

Ik ben zo blij dat ik mijn kot nooit heb moeten delen met man(nen), walg.

Oh ja, ik heb deze week ook een link gevonden op mijn liefste internet waar ik elk seizoen van Keeping Up With The Kardashians kan zien.

PRAISE KIMYE

PRAISE KIMYE

Gehoord: Vanmiddag zijn we gaan eten bij mijn schoonouders, en daar staat altijd Radio 2 op. Het was daarop net een soort hitlijst, en ik heb zo voor de eerste keer de Nederlandstalige versie van ‘Let it go’ gehoord. ‘Laat het los’ heet het, en ik vond dat best wel te pruimen! Wel heel dramatisch en theatraal, maar dat is het origineel natuurlijk ook. Ik heb de film trouwens nog altijd niet gezien, misschien moet ik die toch eens op mijn lijstje zetten. Mijn lijstje van films die ik moet zien is intussen wel al superlang, ik zou een gans jaar elke avond een nieuwe film kunnen zien denk ik. Eentje waar ik al een vinkje achter kan zetten is ‘Maleficent’, die gaan we vanavond zien. Ook al ga ik voor altijd een probleem blijven hebben met Angelina Jolie. TEAM ANISTON FOREVER.

Gevoeld: Vermoeidheid, spijtig genoeg. Gisteravond ben ik om kwart na 11 gaan slapen, en ik heb de klok rond geslapen. Nog langer zelfs, om 11u30 ben ik uit bed gerold. En ik ben nog altijd niet echt uitgeslapen. Sinds vanmorgen doen de klieren in mijn keel heel veel pijn, en langs de linkerkant trekt de pijn ook door naar mijn oor. Niet leuk. Ik hoop dat het morgenvroeg beter is, want ik heb geen zin om mij weer ziek te melden op het werk. Ik ben maanden aan een stuk niet ziek geweest, maar twee weken geleden ben ik toch een dagje thuis moeten blijven, en dat was ook op maandag. Ik wil niet dat het overkomt alsof ik iemand ben die soms nood heeft aan een lang weekend en zich dan maar ziek meldt. Ik ben een braaf tafelpootje, zo ben ik niet.

Geroken: De heerlijke geur van zonnencrème, want ik heb mij deze week elke dag braafjes ingesmeerd. Bij de Hema doen ze momenteel een actie, als je twee zonnenproducten koopt krijg je het derde er gratis bovenop! Allen daarheen!

Ziezo, klaar! Geniet nog van de zon terwijl ik lekker veilig binnen zit 🙂 Tot volgende week! XO

 

Bron foto 1

Bron foto 2

door

Als marktkramer ben ik geboren

De wereld bestaat uit twee soorten mensen.

Type 1: Mensen aan wie ik gisteren wel iets wou verkopen op de rommelmarkt:

* De meneer die rondfietste met zijn hondje in een mandje vooraan, en aan de voorkant van het mandje een houten lat als steun had getimmerd. Zo kon het hondje rechtop staan, zijn twee voorpootjes op het latje, zo fier als een gieter uitkijkend over de markt. Bij nader inzien wou ik graag iets verkopen aan dat hondje, minder aan de meneer.

* Mijn eigen ouders, die in een kleine biedingsoorlog verwikkeld raakten over een toiletzakje van de KBC, dat ik gratis had gewonnen in een tombola. Mijn mama is uiteindelijk gewonnen, door mijn vader opeens te overbieden met meer dan 4 euro toen zijn hoogste bod 70 cent was. Daar had hij niet van terug. Een blije moeder en vijf euro in de pocket voor mij, beter kan niet.

* Iedereen die “dankuwel” zei na een aankoop, of zelfs gewoon na het kijken naar mijn stand! Ik hou van elementaire beleefdheid.

Type 2: Mensen aan wie ik gisteren niets wou verkopen op de rommelmarkt en die wel gratis en voor niets de evil eye kregen:

* Mensen die vonden dat mijn smoothiemaker maar 5 euro waard was. SAY WHAT? Dat is dus wel de smoothiemaker van op de tv hé. De smoothiemaker die er een beetje uitziet als een ruimteschip en die je moet omdraaien om hem te laten werken. 5 euro, voor dit innovatief en vooruitstrevend staaltje keukentechnologie? Zwanst na ni he.

* De twee verzuurde oude koppels die naast mijn kraam elkaar probeerden te overtreffen met uitspraken als “Binnen twintig jaar hebben de Marokkanen ons heel land overgenomen, zegt dat ik het gezegd heb!” en “Twintig jaar? ’t Zal zoveel niet zijn, ge moet is rond u zien.” En dan de beste van allemaal: “Die kopen dat hier allemaal voor geen geld om dat daar in Marokko dubbel zo duur te verkopen en daar hun huis mee af te betalen.” ’t Is waar meneer, die vriendelijke mevrouw van daarnet gaat haar huis afbetalen door stinkend rijk te worden met de twee haarklemmen waar ze zojuist 20 cent harde cash voor betaald heeft. ’t Is toch godgeklaagd he. “Alleen in België” zeker? “Arm Vlaanderen”? Ga anders nog wat klagen op de comments van HLN.be.

* De ergste van allemaal: een van de grootste eikels die rondloopt op onze moeder aarde. Wat ik nu ga vertellen is echt gebeurd, ook al is het moeilijk te geloven dat er mensen bestaan die zo onderkoeld, gemeen en harteloos kunnen zijn. Ongeveer acht jaar geleden is mijn grootmoeder, de moeder van mijn moeder, gestorven. Een paar jaar later staan mijn ouders met een kraampje op een rommelmarkt. Ze verkopen onder andere een doosje, niet bepaald antiek en dus met weinig waarde. Al snel passeert er een man aan hun kraam, die het wil kopen. Mijn vader spreekt met hem een prijs af, en weg is het doosje. Een paar minuten later vraagt mijn moeder aan mijn vader waar het doosje is, omdat ze beseft heeft dat de juwelen van mijn grootmoeder er nog inzaten, en dat ze die er nog moest uithalen voor het verkocht werd. Te laat dus… Verkocht, met juwelen en al. Mijn mama panikeert, maar gelukkig is de koper nog niet ver weg, en kunnen ze hem nog vinden. Ze leggen uit wat er gebeurd is, en vragen aan de man of hij de juwelen wil teruggeven. Die. Man. Wou. Die. Juwelen. Niet. Meer. Teruggeven. “Verkocht is verkocht, pech voor jullie.” Mijn mama beseft dat ze door een vergissing bijna alles wat ze nog heeft van persoonlijke spullen van haar moeder gaat verliezen, begint te huilen, en smeekt de man om ze gewoon terug te geven. Nu zeg ik jullie, er bestaat bijna niemand die zo goedhartig als mijn moeder. Misschien Moeder Theresa, maar die is dood dus heeft mijn mama niet veel competitie meer in de wedstrijd van wie het zachtaardigst is. Als mijn mama wenend voor je neus staat, smékend om de juwelen van haar overleden moeder, dan geef je die gewoon terug. Punt aan de lijn. Maar nee, de man bleef volhouden. Uiteindelijk hebben ze een deal gesloten, de man mocht (dik tegen zijn goesting) maar één ding kiezen om bij te houden, de rest zou hij teruggeven. Uiteraard neemt hij het stuk met de meeste financiële waarde, de stomme kutloser. Sorry voor mijn taal maar terwijl ik dit aan het typen ben begint mijn bloed alweer te koken. En moeten jullie nu nog het beste van al weten? Een paar uur later stond DIEZELFDE MAN weer aan het kraam van mijn ouders. Hij wou nog iets kopen.

Het lef.

Het lef.

Gisteren liep hij weer rond op de rommelmarkt waar ik met mijn ouders een kraampje had. Ze hebben hem aangewezen, maar voor ik besefte over wie het ging, was hij alweer uit het zicht. Het zou zijn beste dag niet geweest zijn, ik ben normaalgezien een heel vredelievend persoon maar voor hem wil ik mijn geen-geweld-principes gerust een paar minuten laten varen. Gelukkig bestaat er nog zoiets als karma, en karma haalt je uiteindelijk altijd in.

Ik wil deze blogpost eindigen met iets positief, dus hier is een foto van een bloem die lijkt op een paars mannetje met een piemeltje.

:D

😀

FIJN WEEKEND!

 

Bron foto 1
Bron foto 2

door

Zamenvattende Zondag, part X

Voor ik begin, ik ben juist in deze hitte gaan fitnessen en ik zie er dus momenteel zo uit;

I'm meltiiiing

I’m meltiiiing

Als jullie dus voelen dat jullie toetsenbord wat nat wordt, dan ben ik dat, die telekinetisch mijn zweet transporteer. Lekerrrrr. Maar nu, over naar de orde van de dag. Zien jullie wat ik zie? Het is vandaag de TIENDE editie van de Zamenvattende Zondag! De politici hadden het vandaag te druk om mij en mijn jubileum in de bloemetjes te komen zetten, maar dat snap ik wel. Ze kunnen hun schade inhalen binnen tien weken, bij de volgende mijlpaal. We zullen er eens direct invliegen, met de zinderende zintuigen van de week!

Gehoord: Wie The Voice gewonnen heeft. En dat is heel stom, want we zitten twee afleveringen achter en gaan pas vanavond naar de twee laatste afleveringen kijken. Nu zullen we vanavond moeten beslissen of het een verdiende winnaar is zeker? Ik vind op het eerste zicht/gehoor van niet, maar misschien heeft hij/zij (ik moet het een beetje spannend houden voor mensen die het ook nog niet weten he) de laatste twee weken onvergetelijke prestaties geleverd?

Gezien: Niets speciaals, toch niet op tv. Splinternet blijft een van mijn favorieten. En dit weekend hebben we nog eens naar een Bond-film gekeken. Het Vriendje heeft de box met alle films op blu-ray, en we zaten nu al aan de vierde: ‘Thunderball’. Weet je wat heel raar is? Sean Connery lijkt in die eerste Bond-films zo groot, toch minstens 1,90 meter. Maar als ik dan denk aan Sean Connery nu, dan lijkt mij dat zo’n klein mannetje. Ik weet dat mensen krimpen als ze ouder worden, maar bij hem lijkt dat verschil zo groot. Of misschien lijken de benen van de jonge Connery gewoon eindeloos lang, omdat hij altijd maar rondloopt in hotpants. Echt waar, de mannenmode bij geheime spionnen in de vroege jaren ’60, ik zal het nooit snappen. En ik ben nu niet echt een die-hard-feministe, maar die films zijn zooo seksistisch! De dingen die Bond doet of zegt, daar zou een man nu voor in den bak vliegen. En terecht.

Gevoeld: Afkoeling! Vrijdag ben ik voor de eerste keer in lange tijd nog eens gaan zwemmen. Ik heb een tijdje geleden een paar jaar een abonnement gehad, en dan ging ik een paar keer per week een paar baantjes trekken. Maar toen nam ik nog een abonnement van de fitness erbij, en schreef ik mij ook nog eens in voor de zumba, en dat was een beetje te veel van het goede. Ik ben daar dus mee gestopt, maar nu het de laatste weken weer zo warm is, voelde ik het weer kriebelen. Ik kan niet zo goed tegen de warmte, ik val er flauw van, ik krijg er bloedneuzen van, ik verbrand heel snel en ik weet in het algemeen geen blijf met mijzelf als het warmer dan 25 graden is. Koud water is dan echt een verlossing voor mij. Een van mijn beste ingevingen van vorige zomer was toen ik had beseft dat ik ons ligbad kon vullen met koud water en daar dan in kon gaan zitten weken. Ik denk dat ik toen echt gekwijld heb van plezier. Vrijdag deed het zwemmen ook echt deugd, ik heb maar 20 baantjes gezwommen heel op mijn gemakje, maar beweging is beweging zeg ik! Ik heb dan maar meteen een tienbeurtenkaart gekocht, ik ben altijd meer gestimuleerd om ergens werk van te maken als er geld aan verbonden is 🙂

Geroken: Onraad. Geef toe, vanuit een laptoptas bespied worden, daar kunnen alleen maar problemen en letterlijk kattenkwaad van komen?

Soon.

Soon.

Geproefd: Gisteravond zijn we iets gaan eten in restaurant De Passade, in Mechelen. We hebben het menu gegeten, en dat was o-ver-heer-lijk. En niet te duur ook. Quinoasalade met gerookte paling en rode biet als voorgerecht, kalfsentrecote met choronsaus en sjalotjes als hoofdgerecht, en als dessert cake met witte chocolade en aardbeien. Héél lekker. En niet heel duur, zeker een aanrader. Als jullie daar nu door mijn enthousiaste reactie willen gaan eten, vergeet dan geen cash of kredietkaart. Wij hadden geen van beiden bij, en Het Vriendje is nog naar een bankautomaat kunnen rijden omdat we niet met Bancontact konden betalen. En ik heb geen smartphone, dus ik kon mij tijdens het wachten niet eens met iets bezig houden. Vreemd he, dat het in de tegenwoordige tijd zo moeilijk en ongemakkelijk is om gewoon voor jezelf uit te staren gewoon even te “zijn”?

Met deze filosofische gedachte laat ik jullie, geniet nog van de laatste uurtjes van het weekend!

Xo

 

Bron foto 1

door

Gedragscode voor het kopen en verkopen op 2dehands.be

Ik heb vandaag een gedragscode geschreven, die moet worden toegepast bij communicatie op 2dehands.be, als koper of verkoper. Omdat het duidelijk broodnodig is dat zoiets eens op papier wordt gezet.

Hierbij enkele basisregels:

  • Start je (semi-)formele mailberichten met een begroeting. Het is niet zo moeilijk om de woorden “hallo”, “goeiedag”, of “beste” te typen. Zelfs “hey” is dik ok.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: “Ik wil 15 euro geven. Ok?”
  • Sluit je mail ook af met een slotwoord. “Groetjes” is een goede optie.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: “Ik wil 15 euro geven. Ok?”
  • Wacht geen volledige werkweek met te antwoorden op een (reactie op een) bod.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: *doodse stilte*
  • Als je als verkoper zelf géén vraagprijs of startprijs vermeldt, moet je ook niet kwaad zijn als mensen een laag bod doen.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: “Proficiat jongen! U hebt me eens goed aan het lachen gekregen! WEET WAAROVER JE SPREEKT!!!! Deze fiets is het 10-dubbele waard.” (Dit is een écht voorbeeld van een mail die een vriend van mij terugkreeg nadat hij een bod deed op een fiets. Hij heeft een heel beleefde mail teruggestuurd, waarin hij afsluit met de woorden: “Ik ben wel blij dat ik u aan het lachen heb gekregen, en verder mag u uw fiets in uw gat steken.”)
  • Waarderingen zijn belangrijk. Ik kijk zelf ook steeds naar de positieve of negatieve waarderingen voor ik iets van iemand koop of iets aan iemand verkoop. Als je een positieve waardering van een (ver)koper krijgt, en jullie transactie is inderdaad vlot en vriendelijk verlopen, geef er dan ook eentje terug.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: “Oh, bedankt voor deze superlieve en vriendelijke waardering van onze transactie. Ik zal hier nu gewoon blijven zitten baden in trots en niets doen voor jou. Daag.”
  • Sommige producten zien er misschien niet gloednieuw uit. Daarom heet de site ook 2dehands.be, de naam zegt het zelf. Verwacht geen splinternieuwe producten, zeker niet als ze verkocht worden zijn als “gebruikt”. Als je een nieuw product wil, dan ga je beter gewoon naar de winkel.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: “Excuseer, ik heb gezien op de foto dat er een kleine minieme kras is op het oppervlak van deze salontafel van 60 jaar oud waarvan je duidelijk zegt dat je ze al 60 jaar dagelijks intensief gebruikt. Ik wil daarom mijn bod verlagen van 72 euro naar 72 cent, dat moet je wel begrijpen.”
  • Deze laatste is de belangrijkste, en moet ten allen tijde nageleefd worden. DOE GEEN BOD OP MIJN BOEKEN VAN GAME OF THRONES EN ZEG NIET DAT JE ZE ZEKER METEEN WIL KOPEN EN VRAAG MIJN REKENINGNUMMER NIET EN ZEG NIET DAT JE HET MORGEN ZEKER ZAL STORTEN ALS JE EIGENLIJK NIET GEÏNTERESSEERD BENT EN LAAT MIJ DAN ZEKER GEEN VOLLEDIGE WEEK REMINDERS STUREN EN WIMPEL MIJ DAN NA EEN WEEK NIET AF DOOR TE ZEGGEN DAT JE DE EBOOKS ALS GEKOCHT HEBT. ZEKER ALS IK DAARDOOR EEN HOGER BOD VAN IEMAND ANDERS HEB AFGEWEZEN OMDAT IK AL EEN GESCHREVEN AFSPRAAK HAD MET JOU, EN ALS IK DIE PERSOON NADIEN DAN TERUG CONTACTEER HEEFT ZE DE BOEKEN AL BIJ IEMAND ANDERS GEKOCHT.
    Voorbeeld van hoe het niet moet: Ik denk dat dat wel duidelijk is nu?

Bij deze wens ik jullie een fijn weekend, en als er iemand geïnteresseerd is in de eerste vijf Engelstalige boeken van A Song Of Ice And Fire (beter bekend als Game of Thrones), dan kan je mij altijd een mailtje sturen 🙂

XO

door

Zamenvattende Zondag, part IX – de dinsdag-editie

’t Is al dinsdag begot, en pas nu komt de Zamenvattende Zondag online. Maar ik heb wel een geldig excuus: gisteren (maandag dus) zat ik ziek thuis. En als ik ziek thuis zit, heb ik geen zin om grappig/creatief/literair te zijn. Dan wil ik alleen maar onder mijn dekentje liggen en mij wentelen in zelfmedelijden. En o boy, dat heb ik gedaan. Maar vandaag ben ik er alweer helemaal bovenop, en kan de vorige week zamengevat worden. Hierrrr gaan we (uit te spreken op de “here’s Johnny”-manier. The Shining niet gezien? Shame on you!).

Gevoeld: Een beetje ontspanning, op zaterdag. Ik had een gelaatsverzorging + make-up-sessie geboekt met een Bongobon die ik voor mijn verjaardag gekregen had van een vriendin. De gelaatsverzorging duurde maar een kwartier, en de rest van het uur zorgde de mevrouw ervoor dat ik er ’s avonds toch een béétje deftig zou uitzien op het trouwfeest waar we naartoe moesten. Toen ik buiten wandelde zag ik er niet echt uit als een gast van een trouwfeest, maar eerder als iemand die geboekt kan worden om de vrijgezellenfuif van de venten op te leuken. Ik heb dus de helft meteen terug van mijn gezicht gehaald, en als bij wonder zag ik er opeens wel goed uit. Dit is dus de ultieme formule voor mooie make-up: schmink uzelf als een ordinaire goedkope stripper + haal de helft er weer af = ready to go! Doe geen moeite om hier een patent op te nemen, dat heb ik zelf al lang gedaan.

Geroken: Bbq, overal. Wat een verschil met de vorige Zamenvattende Zondag, toen ik nog schreef over natte jeans en een afgeschafte rommelmarkt. Voor de rommelmarkt krijg ik trouwens een herkansing, want mijn ouders staan volgende week donderdag (feestdag = vrije dag = omg-omg-omg-omg-omg) opnieuw op een rommelmarkt en ik mag er weer bij komen staan met mijn hoopje brol. Dit roept twee vragen op. 1: Zie ik het zitten om op een feestdag vroeg op te staan, zelfs nog vroeger dan op een normale werkdag? 2: Hoeveel rommel hebben mijn ouders wel eigenlijk in godsnaam?

Gezien: De seizoensfinale van True Detective. Mannekes, was me dat even retespannend?! We hebben de laatste twee afleveringen na elkaar gezien, en tijdens het laatste half uur had ik heel de tijd het gevoel dat ik moest kotsen van de spanning. Misschien was ik dan ook al een beetje ziek aan het worden, dat kan het ook geweest zijn. Maar volgens mij was het gewoon omdat het zoooo spooky en mysterieus en verrassend en nog veel bijvoeglijke naamwoorden was. Ik raad iedereen aan om de reeks te kopen van zodra ze beschikbaar is half juni. Wij hebben ze kunnen zien omdat ik een paar weken geleden de marathon op Prime had opgenomen, maar ik denk dat Telenet intussen de rechten al niet meer heeft. Wat ik niét heb gezien, is The Voice. We kijken normaalgezien elke week samen met vrienden op zondag, maar deze week lukte het niet omdat ik bij mijn ouders misbruik ging maken van hun tuin+bbq. Volgende week is het de finale, en dan wou ik rechtstreeks kijken maar dat lukt ook al niet wegens agenda-problemen. ’t Is toch godgeklaagd. Dus ik ga proberen om nergens te lezen/horen/zien wie de winnaar wordt, dat wordt dus een onbegonnen zaak. Maar ik vind het niet zo heel erg, want ik vind het maar een matig seizoen. De optredens zijn goed, maar niet amai-nu-ben-ik-van-mijn-sokken-geblazen-goed. Behalve misschien de optredens van Dunja. Laat Dunja maar winnen. (Ik wist niet goed hoe je haar naam schrijft. Dunja? Dunya? Doenja? Maar ik durf het niet te googlen, omdat ik dan misschien lees wie er vorige week is afgevallen. Damn you internet!)

Geproefd: De eerste bbq van het jaar. Het was nogal een spontane bbq, waar ik om 16u nog boodschappen voor moest doen. Op een zondag. Gelukkig is er niet ver van ons een Carrefourtje dat op zondag open is tot 17u, maar toen ik daar aankwam was ik duidelijk niet de enige die nog last-minute plannen had. De vleestoog was gewoon compleet geplunderd. Dus ik heb genomen wat ik nog kon vinden, en dat bleek uiteindelijk nog veel te veel te zijn. Duidelijk een geval van dat spreekwoord met ogen die groter zijn dan een maag. Ik heb spijtig genoeg geen foto van de geplunderde vleestoog, ik besefte pas toen ik buiten stond dat ik er eentje had moeten nemen, maar terug naar binnen gaan was net een stap te ver. Ik doe veel voor dat blogske hier, maar er zijn grenzen, en mijn grens ligt bij spontane fotografie van een koeltoog. (Niet waar hoor, ik had gewoon mijn fototoestel niet mee, anders had ik er zeker 300 getrokken.) Maar ik heb wel een foto van iets anders. Iets glorieus, iets wat zo welkom was op de nacht tussen zaterdag en zondag, op het trouwfeest, moegedanst, om 2u30.

Kaas is nog nooit zo welkom geweest. Hoewel, kaas is altijd welkom. Mmmm kaas.

Kaas is nog nooit zo welkom geweest. Hoewel, kaas is altijd welkom. Mmmm kaas.

Gehoord: Ik heb het winnend songfestivalnummer (RIIIIIIISE LIKE A PHOENIX) gedownload en op mijn iPod gezet zodat ik het kan meekwelen zoveel ik wil. Ik ken het intussen al helemaal vanbuiten, en kan het al heel dramatisch en met veel inleving meezingen. Dus de “gehoord” van deze week is opgedragen aan Het Vriendje, vrienden, en iedereen die zich in een straal van 50 meter rond mij bevindt en dit moet aanhoren. Maar ik draag het vooral op aan mijn buren. Sorry buren. Ik zou willen zeggen dat ik het nooit meer zal doen maar dan zou ik liegen.

Ziezo, klaar! En nu zal het voor ik het weet wééral Zamenvattende Zondag zijn. Time flies when you’re having fun.

Xo