Het is kwart voor negen en ik wil heel graag in de zetel gaan liggen maar ik sleepte mij nog naar mijn bureautje om de week zamen te vatten. Als dat geen dedication is, dan weet ik het ook niet meer. Ik heb veel te vertellen dus ik ga mijn inleiding voor de verandering eens kort en bondig houden. Zzzzamenvattende zzzzintuigen, het podium is voor jullie.

Gevoeld: Deze week zat ik niet helemaal goed in mijn vel. Er zijn dingen aan de hand op mijn werk die niet zo leuk zijn, en het ziet er niet naar uit dat die snel tot een einde gaan komen. Eigenlijk beginnen de donkere tijden nu pas. Ik was ook vrij teleurgesteld in het resultaat van de weegschaal maandagochtend. Ik was 100g kwijt en mocht dus met de auto naar het werk, maar ik had een beter resultaat verwacht. Het was de eerste week dat ik zin had om de handdoek in de ring te gooien en dat te vieren met een ganse taart. Ik heb dat uiteraard niet gedaan, maar ik geraak moeilijk uit de funk waar ik nu in zit. Ik doe zo mijn best, ik laat bijna alles wat ik graag zou eten en drinken, ik ga sporten zo veel ik kan, ik tel de hele week braafjes punten. En voor wat? Voor 100g per week? Als ik aan dit tempo blijf doorgaan haal ik mijn streefdoel pas als ik pensioengerechtigd ben. En ik weet dat het normaal is om na een tijdje op een plateau te komen, maar ik had gehoopt dat dat pas na 10kg zou gebeuren en niet na amper 3kg. Ik hoop dat er morgen een beter resultaat komt, en als dat niet zo is hoop ik dat er een of andere geweldige motivatie uit de lucht komt gevallen. Op vrijdag voelde ik mij ietsiepietsie beter want dan was het blijkbaar internationale “Anxiety Day” (anxiety = angst- en paniekstoornissen). Ik wist dat zelf niet, maar kwam het te weten omdat ik van de Oreo-vriendin een mailtje kreeg met dit fotootje.

Als mijn vriendinnen mij willen zien als een superheld, wie ben ik om hen tegen te houden?

Dus lang leve vriendinnen die je onverwacht toch een beetje uit de put kunnen trekken.

Gehoord: Deze week stond mijn agenda weer overvol dus heb ik veel in de auto gezeten. En waar luister ik naar in de auto? Jawel, naar mijn geweldige stick met mijn eigen muziekmix. Ik heb nu net beslist dat ik die vanaf nu mijn Stix noem. Voor de rest kan ik ook naar niet veel luisteren, want mijn radio is helemaal ontregeld. Een paar weken geleden moest ik Het Vriendje ’s nachts gaan halen met de auto na een soort bierfestijn, en toen heeft hij heel de rit heel irritant op de knopjes van mijn radio zitten duwen. En op mijn vier pinkers. En op het knopje om het raam open en toe te doen. Ik heb twee keer in het midden van de weg moeten stoppen en moeten dreigen dat ik hem daar gewoon aan de kant van de weg zou laten verpieteren, niet normaal. En sinds hij dus toen met zijn zatte botten met mijn radio geknoeid heeft, kan ik Q-Music niet meer ontvangen ’s morgens. En dan moet ik dus wel gedwongen naar mijn Stix (klinkt toch vét?) luisteren. Maar ik klaag niet, want mijn laatste mix is misschien wel de beste die ik ooit gehad heb. Ik heb er nog maar twee gehad, maar dat is een detail. De perfecte mix tussen hedendaagse hits en oude klassiekers. Het enige liedje dat ik echt nog moet downloaden is Faded van Zhu. Alleen al voor de beat die op 1:42 keihard dropt.

Geproefd: De beste pompoensoep ter wereld. Mijn ouders hebben nu al twee weken na elkaar een heel grote kom soep gemaakt. En als ik “heel grote kom” zeg bedoel ik eigenlijk “genoeg om een kleine staat mee te voeden”. We kregen dus telkens een grote pot mee naar huis, en nu heeft die soep mij helemaal verpest. Ze is zo goed dat ik nu alle andere soepen met tegenzin ga eten. Het geheim is blijkbaar dat ze de schil ook mee verwerken, en dat ze daardoor meer doorsmaakt. Dat, en een klein beetje maredsous met hesp. Hé-mels. Ik heb deze week bitter weinig zelf gekookt, en daar ben ik niet rouwig om. We hebben twee keer bij mijn ouders gegeten, en deze middag werden we uitgenodigd door een van onze beste vrienden om te brunchen. Als het al 12u45 is, mag je dat dan nog steeds brunch noemen? Eigenlijk niet he? Maar brunch klinkt zo lekker fancy. Je moet dat ook steeds met een heel Brits accent zeggen, je neus ophalen, je kin opheffen en je ogen een beetje dichtknijpen. En doen alsof je een monocle ophebt. Dat is de enige juiste wijze. Maar ik ben aan het afdwalen. De brunch was dik vet in orde en we kregen gratis entertainment door de geschifte hyperkinetische whippet-puppy van de gastheer.

Yum.

Geroken: Gisteren zijn we in Mechelen gaan winkelen, omdat Het Vriendje een nieuwe winterjas nodig had. Heel gezellig, behalve dat de nieuwe bloemen die in het stadscentrum overal ophangen ruiken naar oude straffe brie of camembert. Eerst dachten we gewoon nog dat het een probleem was met de riolering, maar toen merkten we dat de geur in vlagen kwam als we onder de bloemen liepen. We zijn dan eens gaan ruiken aan de bloemen zelf, en vielen bijna achterover. Het is een geur die valt tussen oude Franse kaas en stinkende zweetvoeten. Maar ze zijn wel mooi, dus dat is toch iets?

Gezien: We schieten de laatste tijd terug goed op met Game of Thrones, we kijken een paar afleveringen per week en zitten nu ongeveer in de helft van seizoen 3 (en voor de kenners: NEE we zitten nog niet aan de Red Wedding dus ik moet daar nog niets van horen dankuwel!). Ik ben helemaal team Daenerys en team Tyrion. Maar zou er iemand zijn die niet in die teams zit? Films heb ik deze week niet gezien wegens een te drukke agenda. Wat ik wél gezien heb is “Marooned with Ed Stafford” op Discovery Channel. Die reeks gaat over (duh) Ed Stafford, een Britse avonturier die de gekste toeren uithaalt om te bewijzen dat hij zou kunnen overleven in ongewone omstandigheden. Hij is onder andere de eerste mens die de volledige lengte van de Amazonerivier heeft afgelopen. Ik had een paar weken geleden al gekeken naar “Naked and Marooned”, waar hij 60 dagen probeert te overleven op een onbewoond eiland. “Marooned” is eigenlijk een soort spin-off waarin hij telkens 10 dagen achtergelaten wordt op een andere plek. En eigenlijk hadden ze de “naked” hier ook in de titel van het programma mogen houden, want de helft van de tijd heeft hij geen kleren aan. In de aflevering van deze week werd hij gedropt in Afrika, en kwam hij in zijn geïmproviseerd kamp oog in oog te staan met een nijlpaard. Het is echt de moeite om hier eens naar te kijken, hoewel ik niet weet hoeveel afleveringen er nog komen. Maar Discovery Channel kennende zullen ze alles binnen een paar maanden wel eens herhalen, dus stel dan maar zeker jullie digicorder in! Alleen al omdat Ed niet geheel onaantrekkelijk is. En hij draagt geen kleren. Dus ja.

Intussen is het al kwart voor tien en roepen de zetel, de dvd-speler en Het Vriendje mijn naam. Omdat ik vandaag al wat beter gezind ben sluit ik vanavond de week af met een foto van Poes Springsteen.

“Laat mij gewoon gerust omg kan een kat nu nooit gewoon eens slapen zonder dat het een fotoshoot wordt omg omg.” (omg is haar stopwoord)

Graag gedaan. XO

Deze week een exclusieve primeur: ik vat mijn week niét samen mijn pyjama, zoals gewoonlijk, maar in mijn echte kleren! Ik weet het, ik ben even verbaasd als jullie. Ik had een heel druk weekend, een drukke week eigenlijk, en kan pas nu eventjes vijf minuten ademhalen. Ik draag dus deze ZZ op aan mijn agenda, en vraag intussen aan alle agenda-goden om hem de komende weken wat minder druk te maken. Het voordeel aan een drukke planning is wel dat er veel te vertellen valt hier. Dus hier gaan we!

Gezien: Woensdag ben ik naar Sin City 2: A Dame to Kill For gaan kijken in de cinema. De film was goed, maar ik was blij dat ik een paar weken geleden de eerste nog eens had gezien. Anders had ik niet alles even goed kunnen volgen. De film bestaat uit een paar aparte verhalen, die door terugkerende personages toch een mooi geheel vormen. De beste verhaallijn vond ik die met Eva Green, die hier al even evil en sexy is als in haar rol in 300: Rise of an Empire. Gisteravond hadden we nog eens tijd om in onze luie zetel een film te kijken, en hebben we gekeken naar Upside Down. De film heeft een heel interessant uitgangspunt; de wereld is opgesplitst in twee verschillende planeten met tegenovergestelde zwaartekrachtvelden. De ene helft is Upside, en loopt vol chique rijke mensen. De andere helft, Down Below, is dan weer armer en technologisch minder vooruitstrevend. De mensen uit de twee werelden mogen geen contact met elkaar hebben, het is wel niet duidelijk waarom. En toch worden een jongen uit Down Below en een meisje uit Upside verliefd op elkaar. Een heel interessant gegeven en de film is ook visueel heel spectaculair, maar het verhaal trekt op geen, ahum, kloten. Er zitten veel fouten in, sommige dingen worden niet (genoeg) uitgelegd, de verhaallijnen springen van hier naar daar en het einde is totaal van de pot gerukt. Een gemiste kans, want het achterliggend idee is goed en het budget was aan de mooie beelden te zien toch groot genoeg.

Upside Down: al het budget ging naar de special effects, en er bleef niets meer over voor het scenario.

Gevoeld: Een beetje overweldigd door mijn overpuilende agenda deze week. Een beetje melancholisch omdat we daarnet een koffietje waren gaan drinken en naast een man en zijn grootmoeder zaten, en dat steekt altijd een beetje in mijn hart omdat ik dat ook zo graag nog zou kunnen doen. Teleurgesteld omdat ik 300g was bijgekomen (damn you dessertenmenu) en dus heel de week met de trein naar het werk moest. Een beetje pijn in mijn voeten en buikspieren omdat ik volgende week niet weer met de trein wil gaan, en mij dus volledig gesmeten heb in lange wandelingen en zumba. Kwaad omdat we hadden gelezen dat er vanaf vrijdag kermis was in Mechelen, en toen we daar aankwamen was hij al gesloten én mini-klein. Een beetje bang toen ik daarna mijn kermisverdriet ging verdrinken met mijn vrienden en er een rookbommetje in het terras werd gegooid. Niets ernstig, gewoon wat rook, maar toch staat je hart een seconde stil. Gelukkig, omdat ik gisteren een heel gezellig dagje uit had met Het Vriendje en omdat mijn hart ook van hem nog altijd stilstaat, en zelfs langer dan een seconde.

Ooit al zo’n deprimerende kermis gezien?

Gehoord: Een aangename vrouwenstem die mij via een audiogids alles vertelde over het bouwen en de ondergang van de Titanic. Gisteren gingen we naar de tentoonstelling ‘Titanic: the artifact exhibition’ in Brussel (Paleis 12, vlak naast het Atomium). De tickets zijn met 16 euro per persoon vrij duur maar je krijgt wel waar voor je geld. We zijn ongeveer 2,5 uur zoet geweest met onze audiogids en de vele zalen vol uitleg en vitrines met daarin objecten die de voorbije jaren uit het wrak van de Titanic “gered” zijn. Foto’s nemen was spijtig genoeg ten strengste verboden, en dat was geen loos dreigement. Toen iemand met zijn gsm een foto wou nemen van een reconstructie van een eersteklas kajuit werd hij meteen terechtgewezen door een strenge bewaker. Daarna durfde ik mijn gsm zelfs niet meer bovenhalen om het uur te kunnen zien. Leuk detail: bij het binnengaan krijg je een kaartje met daarop de naam en informatie van een van de reizigers. In de laatste zaal hangt er een heel groot overzicht van alle namen van de passagiers, onderverdeeld in hun klasse en of ze de ramp wel of niet overleefden. Ik was meneer Karl Albert Midtsjo, een Noor die naar de VS reisde in de hoop werk te vinden in Chicago. Midtsjo deelde een derdeklas kajuit vooraan in het schip met een hoop andere alleenstaande mannen. En wonder boven wonder heb ik/Midtsjo het overleefd, hoera! Het personage van Het Vriendje, ook een derdeklasser, had minder geluk. De tentoonstelling loopt nog tot 30 november en is echt een aanrader. Als je er graag een volledig cultureel dagje van maakt is het goed om weten dat je met je inkomticket korting krijgt op een ticketje voor het Atomium of Mini Europa.

Zing allemaal mee: I’m a survivor!!

Geroken: Mag ik deze week “geroken” weer veranderen in “gekocht”? Ja? Zeg, bedankt hé. Echt tof. Want ik heb daarnet het koopje van de week gedaan. Wat zeg ik, van de maand! Alle seizoenen van Dawson’s Creek, voor amper 40 euro. Wel niet in mooie doosjes en afzonderlijke seizoenen, maar in zo’n ronde goedkope doos die een beetje lijkt op zo’n plastieken ding waarin je zelfgemaakte cd’tjes kan bewaren. Maar je koopt Dawson’s Creek niet voor de mooie doosjes he. Je koopt dat voor Pacey. En nog een pluspunt: ik vind van mijzelf dat ik een veel te groot voorhoofd heb, en als ik James Van der Beek zie in zijn Dawson-tijdperk ben ik altijd blij dat er iemand in de wereld bestaat wiens voorhoofd nóg groter is. Dus 40 euro voor een beetje zelfvertrouwen en heel veel jeugdsentiment, da’s geen geld he.

Pacey ❤

Geproefd: Ik heb mij heel de week zo goed gedragen. Mij zo flink aan mijn Weight Watch-puntjes gehouden. Slaatjes en veel soep gegeten, zo weinig mogelijk koolhydraten, veel water gedronken, en uit mijn luie zetel gekomen om te sporten. 6 dagen lang is het mij gelukt. En dan zat ik daarnet opeens aan een tafel in een gezellig cafeetje met een witte-chocolade-latte en een stuk citroentaart voor mij. Ik weet echt niet hoe die daar beland waren. Opeens waren die daar gewoon, en om een of andere vreemde reden was er opeens ook geld weg uit mijn portemonnee. En toevallig genoeg was het verdwenen geld nét de waarde van die latte en taart. Zo gek en onverklaarbaar, echt. De taart heb ik helemaal binnengespeeld, maar de latte vond ik niet zo lekker dus heb ik de helft aan Het Vriendje gegeven. Dat heb ik wel geleerd, als ik zondig en ik vind het niet 100% lekker dan eet ik het gewoon niet op. Dat zou zonde zijn van de calorieën.

Dus duim maar voor mij en mijn weegschaal morgenvroeg. Ik heb echt geen zin om nog eens vijf dagen op die stomme trein te zitten met mensen die niet door hun neus kunnen ademen en dan maar hun zure ochtendadem elke drie seconden recht in mijn gezicht uitblazen. Huiver.

Nu ga ik jullie laten, mijn pyjama aandoen en beginnen aan mijn allerlaatste echte activiteit van de week: erwtensoep maken. En daarna ga ik in de zetel liggen, en kom ik er alleen nog maar uit om te gaan slapen. Haaaaa, dat is het leven. Doen jullie maar hetzelfde. Ik geef de toestemming.

XO

Bron foto Upside Down
Bron it’s something