Weten jullie nog toen ik vorige week zei dat ik nog tijd zou maken voor mijn blogske, ook al werd het heel wat drukker vanaf nu? HAHAHA, daar had ik jullie toch goed liggen he! Deze week was er tijd voor zowat alles behalve bloggen. Gelukkig heb ik de rustigste zondag ooit (het is momenteel 17u02 en ik heb nog altijd mijn pyjama aan, dus ja), en heb ik dus goed veel tijd voor de Zamenvattende Zondag. Hierrrrr gaan we.

Gevoeld: Stress. Er zijn een paar dingen die privé momenteel wat minder gaan. Lekker vaag, ik weet het, maar ik heb geen zin om hier ook de vuile was van mijn vrienden buiten te hangen. Jullie moeten maar tevreden zijn met die van mij, en als ik kijk naar het aantal posts die gaan over scheten en andere lichaamsbehoeften, is die blijkbaar al vuil genoeg. Ook op het werk was het heel druk deze week. Op woensdag moest ik notuleren tijdens een van de belangrijkste vergaderingen die er zijn, en daar nadien ook verslag van maken. Er gingen een paar stomme dingen mis (een presentatie geven als de kabel de beamer niet in de computer zit, dat gaat niet hé), maar uiteindelijk kwam alles goed. Ik maakte mijn verslag in de namiddag, en de volgende dag mocht ik het versturen met maar een paar aanpassingen. Leuk! De dag nadien kreeg ik ook wat meer verantwoordelijkheid in mijn schoot geworpen, want dan mocht ik meeschrijven aan een visietekst. En schrijven, dat gaat mij wel af. Meer verantwoordelijkheid krijgen op het werk is tegelijkertijd een boost voor mijn ego én vreselijk angstaanjagend voor een simpel tafelpootje.

Geroken: Aangezien ik deze week niets memorabel geroken heb, verander ik de rubriek deze keer weer in “gelezen”. Ik heb The Fault in Our Stars uitgelezen deze week. En ook al was het einde heel droevig, ik heb niet moeten wenen, straf he. Maar dat is wel wat eigen aan mij, als ik wéét dat iets droevig gaat zijn moet ik meestal niet wenen hoewel ik de gevoelens wel voel. Behalve bij The Notebook, daar ben ik al aan het wenen als ik de dvd nog maar in de speler aan het duwen ben. Nu ben ik begonnen in Ik Krijg Je Wel van Sophie Kinsella. En tussendoor lees ik Het Blogboek van Kelly Deriemaeker. Ik ben al jaren fan van haar blog, ze is een grote inspiratiebron voor mij en ik ben enorm blij dat ze nu ook te krijgen is in boekvorm.

Geproefd: Vrijdagavond om 23u30 kreeg ik opeens een geniaal idee: ik ging chocomousse maken. Want waarom niet? Nu willen jullie mij waarschijnlijk allemaal boksen geven door jullie computerschermen heen, want moet ik niet op mijn trein-dieet zijn? Ja hoor, ik ging gezónde chocomousse maken. Fotografisch bewijs:

Chocomousse met een cameo van mijn pyjamabroek.

Ziet er zalig uit he? Was ook zo. En ik ben vrij zeker van dat ik er geen honderd kilo van ga bijkomen. En weten jullie waarom? Het hoofdingrediënt van deze chocoladebom is… AVOCADO. Ik zweer het. Mijn transformatie naar een health-hipster is bijna compleet, alleen nog een confituurpot om uit te drinken en ik ben er. Ik had een paar maanden geleden al gelezen dat je met avocado chocoladedesserts kon maken, maar ik geloofde daar geen foor van. En sinds het kokos-scheten-water van vorige week was ik helemaal mijn vertrouwen in de gezondheidsblogs kwijt. Maar deze week waren de avocado’s in promotie in den Aldi, en wie ben ik om nee te zeggen tegen een koopje? Ik had alle andere ingrediënten (honing, ongezoet cacaopoeder en vanille) ook in huis, en omdat ik mijn buren graag op stang jaag besloot ik dus om vrijdagavond laat alles samen luid te blenderen tot een chocomassa. En lékker dat dat is. Als je het niet weet, proef je eigenlijk geen verschil. Het grootste bewijs is Het Vriendje, ik liet hem ervan eten zonder te zeggen wat het hoofdingrediënt zat en hij vond het heerlijk. Voor de avontuurlijke lezer, ik gebruikte dit recept.

Oh, en gisteravond ging ik met vrienden eten in Mille in Mechelen. Niet alleen was het een episch grappige avond, het eten was nog een episch ook. Ze serveren er vooral tapas, dus je neemt zoveel je wil. Ideaal voor als je op dieet bent dus. Behalve als je er natuurlijk decadente hoeveelheden brood bij eet, een keer tapas bijbestelt en daarna nog taart eet als dessert. Ahum.

Hopelijk is al dat eten al verwerkt tegen morgenvroeg, anders beland ik weer hier (+100g vorige maandag, ’t is toch godgeklaagd)

Gezien: Vorige week zondagavond gingen we naar Into The Storm kijken in de cinema. Als je een liefhebber bent van rampenfilms, moet je deze echt gaan zien. De special effects zijn heel goed, de acteurs zijn niet bekend maar acteren behoorlijk, en het verhaal is simpel maar boeiend. Verder zag ik ook nog Jurassic Park 2, die ik helemaal niet zo goed vond als de eerste die we een paar dagen voordien zagen. Volgende week gaan we naar de derde kijken, en ik hoop dat die niet nog slechter is.

Deze namiddag keek ik naar de VMA’s, ik was van plan om niet te kijken maar ik had online gelezen dat het een strakke show was die niet te lang duurde. En het viel inderdaad nog wel mee. Niet te vergelijken met de echt steengoeie VMA’s van een jaar of tien geleden, maar wel beter dan de voorbije jaren. Wat mij wel opvalt is dat er echt geen schaamte meer is. Ik ben helemaal voor vrouwen die hun (seksuele) vrijheid opeisen en ik wil niet overkomen als een preutse trut, maar laat toch nog iets aan de verbeelding over? Als je Nicki Minaj-gewijs je borsten zit samen te duwen en alles los laat hangen én je hebt daarbij nog heel expliciete teksten… Ik weet niet wat je nog moet doen om te shockeren, echt letterlijk seks hebben op het podium? En ik heb voor de rest niets tegen het talent van Nicki Minaj, ze is een van de sterkste vrouwelijke rappers van het moment met ijzersterke teksten, maar dat talent gaat wat verloren in haar acts. En dat lijkt zowat de trend van het moment. De enige uitzondering die ik maak in mijn statement is voor Beyoncé. Beyoncé is een godin die regeert over het universum en ooit president zal worden van ons allemaal. Bow down.

Gehoord: Het gaat hier over wat ik al gehoord heb, maar wat vanaf morgen te horen is. Vanaf dan is een van mijn vriendinnen sidekick bij Ornelis&Vancoillie ‘s ochtends op Q-Music. Dus ik eis dat iedereen eens luistert, ook al is het maar één keer.

Ziezo, we zijn weer een uur verder en nog stééds heb ik mijn pyjama aan. Dat is ’t leven mannekes.

Oh, en als jullie benieuwd waren of Poes Springsteen nog altijd zo aanhankelijk is als vorige week? Hier is het antwoord.

❤

Tot volgende week!

XO

Hallo vriendjes en vriendinnetjes van de Zamenvattende Zondag! Ik ga proberen om een samenvattende tekst te schrijven, Het Vriendje is op de achtergrond een film aan het zien met heel veel geweerschoten en ontploffingen, en dat moet natuurlijk op geluidsniveau honderdzestigduizendmiljoen staan. Dus als wat ik zeg op niets slaagt, dan steek ik dat op Hollywood 🙂

Geproefd: Aangezien ik op een strikt iPhone-trein-auto-dieet sta, heb ik deze week niet echt veel geproefd dat de moeite was. BEHALVE vrijdagavond, toen ben ik met Het Vriendje en mijn ouders naar Luzine gegaan voor de verjaardag van mijn papa. Hij was al jarig eind mei, maar we kregen pas een reservatie vast eind augustus. Ter info, ik heb geboekt in februari. Dus als je graag in Luzine wil gaan eten, boek dan zéker nu al voor binnen een paar maanden. We hebben het ‘menu Luzine’ genomen met alles erop en eraan. Vijf gangen en dan ook nog de kaasschotel. Niet in plaats van het dessert, gewoon extra. Een mens verjaart maar één keer maanden geleden he! Ik heb niet van alles foto’s genomen, omdat alles gewoon zo lekker was dat ik niet dacht aan foto’s maken. Eentje heb ik wel, en dat was van de eerste gang: ansjovis met venkel, gazpacho en watermeloen. Hemels.

KWIJL

Tegen het einde was ik echt klaar om naar huis te rollen, vooral omdat er verwarring was bij de bestelling van ons dessert. Ik had in het begin gevraagd of ik het dessert van het ander menu kon krijgen, omdat ik een paar ingrediënten van het dessert op ons menu niet lustte. Geen probleem, maar toen het dessert kwam bleek dat ze dat niet genoteerd hadden en dat ik dus toch het “mindere” dessert kreeg. We hebben het meteen gemeld, maar omdat ze nu toch dat ene dessert hadden gemaakt mocht ik dat ook opeten. En dan daarna nog eens het juiste dessert. En ook al namen we geen koffie of thee, we kregen toch de zoete afsluitertjes die er bij hoorden. Het was, zoals ik al had verwacht, toch het culinaire hoogtepunt van de afgelopen maanden.

Geroken: Eigenlijk valt dit ook onder geproefd, maar ik zet het toch hier. Vorige week hadden we bij onze bestelling bij de Delhaize een gratis brikje kokoswater gekregen. Kokoswater is de laatste nieuwe rage in gezondheidsland, de hippe vogels smijten het in alles. Smoothies, sapjes, gewoon zo puur,… Maar ik had het nog nooit geproefd. Op dinsdag nam ik het mee naar het werk, om daar te proberen als tussendoortje. Onderweg naar het werk ben ik in een heel grote file beland waardoor ik bijna een uur te laat op het werk was. In de auto kreeg ik na een tijdje dorst, maar ik had geen water bij. Of toch. Dat kokoswater. Ik draaide het dopje los, en meteen stonk het wel al een beetje. Ik keek naar de houdbaarheidsdatum, maar die was ok, het water was zeker nog een half jaar goed. Ik gaf het toch een kans, want ik had dorst en misschien was de smaak wel beter dan de geur. Ik nam een grote slok en meteen voelde ik de spijt naar boven komen. Ik kreeg letterlijk tranen in mijn ogen van de goorheid. Omdat ik geen zin had om mijn auto vol te spuwen en dan écht in die stank te moeten zitten, dus ik moest het wel doorslikken. ZO. GOOR. Ik heb toen heel de voormiddag proberen te bedenken hoe voos en rot het proefde. Het viel met niets te vergelijken, of toch.. ’s Middags had ik eindelijk dé vergelijking. Ken je dat, als iemand een scheet laat, zo echt een vieze vuile scheet, die ruikt naar zwavel en de hel? Wel, volgens mij smaakt kokoswater naar zo’n scheet. KOTS.

Gevoeld: Stress en rust tegelijkertijd. Deze week was de laatste rustige week op het werk, vanaf volgende week is de vakantie officieel voorbij. En ik heb slechte voorgevoelens, volgens mij worden de komende maanden extra zwaar. Dus ik heb geprobeerd om te genieten van de laatste kalmte, maar maakte mij ook al wat ongerust over wat er op mij gaat afkomen. Wat ik ook gevoeld heb is ontroering, want sinds dit weekend komt Poes terug uit zichzelf op mijn schoot liggen in de zetel. Klinkt een beetje stom en onbenullig, maar ik ben er toch blij mee. Toen ze nog een kitten was kwam ze nog elke avond bij mij liggen, maar de laatste weken deed ze dat niet meer. Ze was nog altijd een knuffelige flodderkat, maar een beetje meer afstandelijk. Ik was bang dat dat zou blijven duren, maar dit weekend kon ik haar echt niet van mij af krijgen. Heel schattig, hopelijk blijft het duren.

Quality Time

Gehoord: Deze week was het een superleuke hitlijst op MNM, de Top 1001, een overzicht van de meest verkochte platen van de afgelopen 60 jaar Ultratop. Ik heb daar heel de week met heel veel plezier naar geluisterd. Ik heb liedjes gehoord van heel lang voor mijn tijd, zelfs van voor de tijd van mijn ouders. Een leuke afwisseling met heel de dag constant dezelfde liedjes horen. Om de een of andere reden heb ik deze week ook minstens 5 keer ‘Een tocht door het donker’ van Thor gehoord. Heel raar, dat je een liedje soms jaren niet hoort en dan opeens zo vaak. Ik weet niet wat het universum mij daarmee wilt zeggen, maar ik zit nu wel al heel de week in mijn hoofd met: “Louise ging niet mee, ze had nog zin in theeeeeeee!” Hier zie, nu kunnen jullie er ook mee in jullie hoofd zitten. Eén, twee, drie, vier!

Gezien: Deze week was heel duidelijk filmweek. Het was niet alleen kalm op het werk, ook thuis had ik niet veel te doen. Zalig, ik kan echt genieten van zo’n rustige weken. Het is altijd rustgevend om tijd te hebben voor nutteloze dingen. Ik zeg het, als je ’s avonds tijd hebt om op te zoeken hoe de geboorte van een slak er uitziet (don’t ask), dan heb je een rustige week. Maar ik had het over films. We hebben op maandag naar The Fisher King gekeken, op dinsdag naar Sherlock Holmes en op donderdag naar Jurassic Park. En vanavond gaan we naar de cinema, naar Into The Storm (JEEJ RAMPENFILM). We gaan voordien nog iets eten, dus ik moet nu stoppen met typen en mij gaan klaarmaken. Duim maar voor mij dat ik iets light op de menukaart vind, zodat ik morgen met de auto naar het werk kan.

Volgende week wordt het dus een heel pak drukker, maar ik zal proberen nog tijd genoeg te maken voor mijn blogske. Tot dan!

XO

Erg he. Het was de twintigste verjaardag van de ZZ en ik heb hem gemist. Gisteren kon ik het echt niet opbrengen om achter mijn computer te kruipen. Ik was nog aan het afkicken van het lange weekend, ben naar de kermis geweest in Brussel én Het Vriendje kwam ’s avonds terug thuis van Pukkelpop. Prioriteiten, prioriteiten. Maar vandaag maak ik het goed, met deze zzzzzindernde zzzzzintuigen! (Iemand kon trouwens deze week niet meer op de naam van de Zamenvattende Zondag komen, en dacht dat het het Wervelende Weekoverzicht was. Ook goed gevonden, toch?)

Gehoord: De buren hebben sinds kort kippen in hun tuin. Het Vriendje zegt dat ze altijd al kippen hebben gehad, en dat een van de kippen pas sinds kort is beginnen flippen. Elke. Ochtend. Weer. Pok pok pok pok POKOOOK. Pok pok pok pok POKOOOOK. Ik kon elke ochtend van het lang weekend uitslapen, maar elke ochtend stak die rotkiek er een stokje voor. En ’t is niet dat wij op het platteland wonen he, wij wonen in een stad, met een klein stadstuintje dat uitgeeft op een stuk of tien andere stadstuintjes. Ik vind dat het strafbaar moet zijn om in zo’n omgeving kakelende/gestoorde kippen te hebben.

Gezien: Deze week heb ik een shitload aan afleveringen van Gossip Girl gezien. Gossip Girl is zo’n serie die ik ofwel in een volledige marathon van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat wil zien, ofwel niet. Ik doe er intussen al een paar jaar over, meestal kijk ik een paar maanden niet en jaag ik er dan opeens tien afleveringen per dag door. Ik zit nu in de helft van seizoen 6, en dat betekent dat ik nog maar 5 afleveringen moet zien voordat het helemaal gedaan is. Finito. Vaarwel Chuck Bass ❤ Ik ben ook nog naar de drive-in geweest met één van mijn mansvrienden. Ik ken hem al sinds het tweede middelbaar en hij is een van mijn beste homies. En als er mensen zijn die niet geloven in platonische man-vrouw-vriendschappen, aanschouw dan deze quote van hem: “Seg, dat kan eigenlijk nog wel romantisch zijn he, zo’n drive-in. Volgende keer moet ik misschien met een echt meisje gaan.” Euh, ok. We gingen naar Dawn of the Planet of the Apes, en ik vond hem heel goed. Veel donkerder en dreigender dan de eerste. Als je hem gaat zien, moet je zeker ook de eerste zien. Als je hem niet eerst ziet ga je wel kunnen volgen, maar dan mis je een paar nuances en de achtergrondverhalen van de hoofdpersonages. Zaterdagavond ging ik eten bij mijn mama, en na het eten keken we naar About Schmidt. Jack Nicholson kreeg heel verdiend een Golden Globe voor zijn vertolking van Warren Schmidt, een man die na zijn pensioen en de onverwachte dood van zijn vrouw op roadtrip trekt. En dan heb ik natuurlijk ook een bord gezien dat mij aanzette om aardappele te kopen.

6 euro voor 25 kilo, daar kunt ge niet voor sukkele!

Gevoeld: Deze week had ik een paar goeie momenten, maar het grootste deel van de tijd was ik een emotionele en onzekere vod. Soms kan je dat zo eens hebben he. Ik had gelukkig wel veel dingen om mij af te leiden, zoals mijn twee bezoekjes aan de Zuidfoor op donderdag en op zondag. Op donderdag ging ik in het kraam van de paardjes (waar de mevrouw mij nog herkende van mijn kleine uitbarsting op de kermis van Mechelen, oeps) weg met een splinternieuwe keukenweegschaal, en op zondag won ik maar liefst zes van de negen keer. En nee, ik speelde niet alleen maar tegen mezelf. Ik speelde tegen een hele groep! Ik denk dat ze mij daar na een tijdje niet meer graag hadden.

Mijn natuurlijke biotoop.

En daarmee is mijn persoonlijk kermisseizoen gesloten. Ik heb ze allemaal eens opgelijst, en de voorbije twee maanden ben ik maar liefst negen keer naar de kermis gegaan. Een persoonlijk record. Ik weet niet dat ik daar trots op moet zijn, of mij daarvoor moet schamen. Och fuck it, ik ben TROTS. En ik denk dat jullie heel blij zijn dat ik nu over iets anders ga kunnen vertellen, nu mijn leven er niet meer door overheerst wordt 🙂

Geroken: De lokroep van verleiding. Gisteren ontdekte ik dat er een Starbucks is in het station van Brussel-Noord. Een Starbucks in België waar ik nog niet van wist, waar gaan we dat schrijven? Ik wou zo graag een mierzoete ijsthee met vierhonderdtachtig miljoen calorieën gaan halen, maar ik heb het niet gedaan. En ik heb ook géén smoutebollen gegeten. Want dan moest ik misschien met de trein naar het werk. Da’s nu al de tweede keer dat ik verwijs naar als-ik-iets-eet-moet-ik-met-de-trein-naar-het-werk, misschien moet ik eens echt een blogpost maken om dat uit te leggen. Deze week!

Haaa, Very Berry Hibiscus, ooit zullen we weer samen kunnen zijn. Na een kilo of 15.

Geproefd: Geen Starbucks en smoutebollen blijkbaar! Deze week heb ik zelf tonijnsla gemaakt waar ik heel trots op ben. Ja, ik ben trots omdat ik tonijn uit blik, mayonaise, augurkjes, sjalotjes en een hardgekookt ei bij elkaar heb gedumpt in een kom en daar dan heb in geroerd. Gun mij mijn successen. Ook al heb ik de sjalotjes voorgesneden in een potje gekocht in plaats van ze zelf te snijden. Deze week volgde ik ook een Thais kookatelier. Een kookatelier helemaal op mijn maat gemaakt, want eigenlijk moest je gewoon aan een tafel zitten en kijken hoe een Thaise kok verschillende gerechten maakt, en ze dan nadien opeten. Dat kan ik. Misschien heb ik daar wel mijn niche in gevonden. Kritisch naar een kok staren en daarna foto’s van het eten op Instagram zwieren alsof ik het zelf gekookt heb. Een gat in de markt!

Geniet van jullie week en tot snel!

XO

Bron foto drankje Starbucks