Wat een weer. Heel de week was het zo goed en zonnig, en net als wij een dagje naar de zee trokken om de ouders van Het Vriendje te gaan bezoeken valt de regen met bakken uit de lucht. We hebben toch nog onze regenjas aangetrokken om een beetje op het strand te gaan wandelen, maar na tien minuten hebben we het al opgegeven en zijn we ergens een koffie gaan drinken. Maar ik ga hier niet negatief beginnen doen, want al bij al was het een heel leuke week! Ik zal ze eens zamenvatten zie.

Gehoord: Gejuich, gevloek, gezucht en gekreun tijdens Argentinië-België. We zijn op groot scherm gaan kijken in Opdorp, en de emoties laaiden hoog op. Er werd vooral heel hard geroepen op de scheidsrechter, die blijkbaar bepaalde fouten van de Argentijnen te vaak door de vingers zag. Ik ken daar allemaal niet zo veel van, dus ik hou mij op zo’n momenten gewoon koest. Ik weet wél dat het een spannende wedstrijd was, maar nog altijd niet zo spannend als onze match tegen de Verenigde Staten. Ik voel mijn hart nog een keer of drie te veel overslaan als ik er aan terugdenk. Ons verlies tegen Argentinië is vooral spijtig omdat er nu een eind komt aan de sfeer op straat, het samenhorigheidsgevoel, en de gezamenlijke hoop. In het begin boeide het WK mij niet echt, maar na een tijdje kan je bijna niet anders dan meeleven. Ik had zaterdag zelfs mijn nagels rood gelakt, stel je voor. Wat ik ook gehoord heb was gelach, bij het grappigste moment van het ganse WK tot nu toe:

O en ik was het al bijna vergeten te zeggen, in Opdorp was het ook kermis in de straat naast het plein waar het scherm stond! Dat zet mijn kermisteller van het seizoen op 4. En dan is mijn lievelingskermis, de Zuidfoor, nog niet eens begonnen. Als jullie ergens in de verte stil gehuil en gejammer horen, dat is mijn portemonnee.

Gezien: Vrijdagavond ben ik in de cinema naar ‘Transcendence’, een sci-fi-thriller met Johnny Depp, gaan kijken. Den Johnny speelt een computerspecialist, die werkt aan een systeem waarbij een computer een eigen bewustzijn kan krijgen, en dus voor zichzelf kan denken, redeneren en werken. Nadat Johnny aangevallen wordt door een terreurbeweging die zijn ideeën niet ziet zitten (ik verraad hier niets mee want dit gebeurt al heel vroeg in de film), besluiten hij en zijn vrouw om zijn eigen lichaam aan de computerwetenschap te schenken; ze proberen het bewustzijn van Depp zélf volledig over te zetten naar een computersysteem, zodat hij lichamelijk kan sterven maar mentaal toch kan voortleven. Ik vond het een goeie film, die je doet nadenken over de virtuele realiteit en de macht van internet en computers in ons dagelijks leven. In het begin is het wel even doorbijten, omdat ze dan iets te veel met technische termen in het rond smijten, en te veel willen vertellen op vijf minuten tijd. Depp speelt goed, maar zijn filmvrouw speelt nog beter (en is bijna een kopie van Scarlett Johansson trouwens).

Gevoeld: Teleurstelling, onbegrip en woede. Vrijdagavond kwam ik thuis van de cinema, en ik had nog een half doosje mikado’s en zeker 15 snoepjes over. Mijn zakje snoepjes had ik in het doosje mikado’s gepropt. Ik had er speciaal een beetje te veel gekocht, zodat ik er in het weekend nog een paar kon eten. Zaterdagnamiddag had ik zin in een snoepje, dus ik kijk in de kast. Snoepjes onvindbaar. Ik kijk in de gang, waar ik dacht dat ik ze had achtergelaten. Geen snoepjes. Geen mikado’s. Ik sms naar Het Vriendje die bij de kapper zat, omdat hij soms bij het opruimen dingen op de vreemdste plekken opbergt. HIJ HAD ZE WEGGEGOOID WANT HIJ DACHT DAT DAT AFVAL WAS. Nu vraag ik jullie. Volgens mij is dat in sommige culturen een reden tot echtscheiding. ’s Avonds heeft hij het wel goedgemaakt door mij wat geld te geven op de kermis. Het is intussen vergeven, maar vergeten kan ik niet, dat snappen jullie wel.

Never forget.

Geproefd: Heel lekkere tapas tijdens een etentje met een vriendin zaterdagmiddag. Een superpikante chilipeper die zich had verstopt in mijn wrap die ik op het werk gegeten heb. Ik zat alleen te eten, dus het was eens zo gênant om te zitten tranen, snikken en hoesten. Awkward. En ook op dinsdagavond een heel lekker viergangenmenu met Het Vriendje om te vieren dat we 5,5 jaar samen waren, dat hij gepromoveerd is tot manager op zijn werk, en dat mijn zestienjarige auto door de keuring is gesparteld. Voor dit etentje zou ik graag onze gezamenlijke rekening bedanken, die er altijd voor ons is in tijden van kermissen en onverwachte rekeningen. Eeuwig respect.

Geroken: Chloor, mmm. Vrijdagavond zijn we gaan zwemmen, en met het warme weer was dat echt wel welkom. Normaalgezien zwemmen we baantjes, en proberen we er elke week 2 meer te doen dan de week voordien. Nu hebben we er maar 4 gedaan, en hebben we voor de rest vooral veel gesparteld, salto’s geoefend en onder de warme douche nadien gestaan. En ik heb nog eens geprobeerd Het Vriendje te leren drijven, want dat kan hij totaal niet, hoe vaak hij het ook probeert. Zo raar, ik snap niet dat iemand dat gewoon niet kan. Als ik mij op het water leg, dan kan ik minutenlang blijven drijven zonder er zelfs moeite voor te doen. Maar hij zakt altijd als een baksteen naar beneden. Volgende week probeer ik het nog eens, ooit moet hij het kunnen zodat we samen romantisch handje in handje kunnen ronddrijven ❤

Tot volgende week!

XO

Zie mij hier zitten. Aan mijn bureauke. Zalig. Ergens achter mij een muziekje op de tv. Een paar meter verder ligt Poes Springsteen te knorren op haar krabpaal. Het Vriendje zit op zolder de cursus die hij morgen moet geven voor te bereiden. Ik heb juist een beetje van de lekkerste chips in de wereld gegeten (Doritos Cool American, niet meer te krijgen in België maar wel nog in Nederland, waar ik vorige week een voorraad heb ingeslagen). Vanavond mogen we Chinees gaan eten bij mijn ouders. Het leven is goed. De hele week was goed eigenlijk. Een zzzzzzamenvatting.

Geroken: Frieten. Churros. Suikerspinnen. Appelbeignets (eikes). Angstzweet. De geuren van de kermis. Mijn lievelingsseizoen, dat van de kermis, is weer begonnen en ik ben er euforisch blij om. Ik doe elk jaar zo veel mogelijk kermissen, deze week ben ik al twee keer naar de Sinksenfoor geweest. Ik spaar de bonnetjes die ik win op zodat ik op het einde mooie prijzen kan kiezen, ik eet smoutebollen tot ik er bij neerval (of tot mijn weegschaal ontploft) en ik steek al het geld dat ik bij elkaar kan krabben in grijpmachines. Ik hou van de sfeer, de spanning, de bijna hysterische blijdschap als je iets wint, het mensen-kijken, de soms-marginaliteit. Het kermisseizoen is wel geen goed seizoen voor mijn portemonnee. Gelukkig is juli ook mijn verjaardagsmaand, dus dan kan ik kermis-gerelateerde-cadeaus (lees: geld) vragen om mijn dure hobby te bekostigen.

Er is één kraam dat al jaren mijn hart heeft, en dat is het kraam waar je speelt tegen andere mensen om je paard/kameel zo snel mogelijk de finish te laten halen. Dat doe je door een balletje te rollen naar gaatjes met score 1, 2 of 3. Als je bijvoorbeeld je balletje in gaatje 3 gooit, gaat je paard/kameel 3 stappen naar voor. Geweldig. Ik ben er ook vrij goed in geworden, dus ik win gegarandeerd leuke prijzen. Maar de prijzen zijn bijzaak, de spanning is waarvoor ik het doe. Zeker als ik samen met mijn BFF ga, zij is even verslaafd aan dat kraam als ik, we spelen altijd voor belachelijk veel geld en worden met ons geschreeuw en gegil en ge-high-five een attractie op zich. Eigenlijk zouden we gesponsord moeten worden en gratis spelen, ik ben er zeker van dat wij extra spelers aantrekken die eens tegen “die geschifte wijven” willen spelen. En gisteren heb ik een nieuwe verslaving gevonden, ik heb voor de eerste keer gespeeld op zo’n muntjesmachine in het lunapark. Waar je muntjes moet insteken, die dan weer andere muntjes naar voor duwen en naar beneden laten vallen, zodat je dan met die muntjes weer voort kan spelen. Zo leuk, en zo verslavend. Ik had het nog nooit gespeeld, en had het misschien beter ook niet gedaan. Ik ben al heel de dag aan het nadenken over wanneer ik nog eens kan gaan.

Als ik mij ooit failliet laat verklaren, gaat dit kraam mijn grootste schuldeiser worden.

Ik moet met zo’n dingen opletten, ik neem telkens zo veel cash mee als ik wil uitgeven en laat mijn bankkaarten thuis. Ik ga ook nooit alleen en er is altijd iemand die op mijn geld moet letten. Als ik bijvoorbeeld zo’n pluchen beest uit een machine wil grijpen, beslis ik op voorhand hoeveel ik mag uitgeven. De rest geef ik dan aan mijn “kermis-babysit”, en die persoon mag dan in geen geval meer geld aan mij geven. Klinkt belachelijk, maar ik ken mezelf goed genoeg. Ik ben snel “verslaafd” aan iets. Ik zet verslaafd tussen aanhalingstekens, omdat het misschien een te sterk woord is. Of misschien toch niet. Ik rook niet, drink niet, en heb nog nooit in mijn leven iets van drugs aangeraakt, omdat ik weet dat mijn persoonlijkheid dat niet toelaat. Ik kan niet iets gewoon léuk vinden, ik ben snel half geobsedeerd door iets. Als ik bijvoorbeeld iets eet dat ik lekker vind, zou ik dat een hele maand ’s morgens, ’s middags en ’s avonds kunnen eten. Een leuk nieuw cafeetje? Ik vergeet alle anderen, en ga alleen nog maar daar. Als ik een goeie nieuwe cd ontdek, luister ik alleen nog maar naar dié cd en geen enkele andere. Ik ben nog nooit een casino binnengeweest, en ga dat ook nooit doen. Te gevaarlijk. Misschien niet zo’n goeie eigenschap, maar wel goed dat ik het zelf besef.

Geproefd: Smoutebollen, uiteraard. En vrijdagavond waren we uitgenodigd bij vrienden (de Oreo-vriendin!) om te komen eten. We kregen een superlekkere curry met groentjes uit hun eigen tuin en rijst, en als dessert een hemelse kaastaart. Ze kan dus nog meer dan oreo-taarten maken, zij. Het was leuk om haar te zien, ik heb samen met haar op de hogeschool gezeten en nadien zijn we altijd contact blijven houden. We wonen op bijna een uur rijden van elkaar, dus we zien elkaar niet elke week, maar als we elkaar zien is het altijd alsof er niets veranderd is en we elkaar elke dag zien. Ze heeft een apart stukje van mijn hart. Al is het maar omdat ze een even grote fan van het Songfestival is als ik. En o ja, ze had ook een echte stevia-plant staan, en we mochten een blaadje proeven. Man, was dat verschrikkelijk. Ik hou sowieso niet van de smaak van stevia, maar zo puur was het nog erger. Ik had nog een stuk extra kaastaart nodig om de smaak weg te krijgen.

Gevoeld: Een paar dagen geleden las ik een Buzzfeedlijstje over Harry Potter, en opeens vond ik het zo erg dat ik die boeken nooit meer voor de eerste keer ga kunnen lezen. Ik heb ze een paar jaar geleden allemaal na elkaar gelezen, en tijdens het lezen hadden de boeken mij echt in hun macht. En daarna ook nog, als ik terugdenk aan alle avonden waarop ik tot een kot in de nacht bleef lezen krijg ik terug datzelfde vertrouwde gevoel. En ik heb het gevoel verspreid, want ik heb mijn mama verplicht om ze ook te lezen. Dat klinkt heel fout, alsof ik haar bedreigd heb met een wapen ofzo. Maar toen ik klaar was met lezen, moést ik dat kunnen delen met haar. Zij leest ook enorm graag, maar ik wist dat fantasie haar niet echt iets zegt en dat ze de boeken dus nooit uit zichzelf zou lezen. Ik heb haar dan gevraagd om ze alle zeven te lezen, als verjaardagscadeau voor mij. Ze was nog maar twee boeken ver, en ik kreeg al bijna dagelijks sms’en van haar over Dumbledore, Snape en Voldemort. Een keer vertelde ze mij dat ze er blijkbaar over had gedroomd, mijn papa had haar ’s ochtends verteld dat ze hem ’s nachts had bedreigd met een ingebeelde toverstok, en dat ze had gedreigd om Voldemort op hem af te sturen. Het is dus duidelijk in welk huis zij zou ingedeeld worden (kuch, Slytherin, kuch). Maar wat was mijn punt alweer? O ja, ik ga die boeken wel honderd keer kunnen herlezen, maar er komt nooit meer een eerste keer. Alle onthullingen, alle shockerende gebeurtenissen, elke keer dat je op het verkeerde pad wordt gekatapulteerd,… Dat kan nooit meer. En dat vind ik een deprimerende gedachte. O god, ik klink zo hard als een nerd nu, niet?

Tranen met tuiten.

Gehoord: De Rolling Stones, heel de week, all day every day. Het Vriendje is gisteren naar de Stones gaan kijken op TW Classic, en ter voorbereiding vond hij het nodig om alle cd’s die hij heeft, alle cd’s dus, meerdere keren op te zetten. En je zou denken dat hij daar nu mee zou stoppen he, nu het optreden achter de rug is. Maar nee hoor, nu moet hij vieren hoe goed het optreden was door OPNIEUW alle cd’s op te zetten. Blijkbaar was het echt geweldig. Hij heeft twee t-shirts gekocht, en ook een paar cd’s. Die hij al had trouwens. Het is leuk om te zien, hoe blij hij daardoor is. Ik hoor ook zonet dat Chris Martin en Gwyneth Paltrow toch niet zouden scheiden. Leuk voor hen, ook al vind ik Gwyneth Paltrow een zweverige omhooggevallen trut. En Selena Gomez en Justin Bieber zouden ook weer samen zijn. Selena toch. O NOG IETS! Daarnet heb ik op tv gehoord dat True Detective vandaag uitkomt op dvd. Jullie moeten die dvd’s allemaal kopen, daar naar kijken, en mij dan dankbaar zijn voor de tip.

Gezien: Deze week heb ik niet veel speciaals gezien op tv, behalve uiteraard de match van de Rode Duivels donderdag. We hebben gewoon thuis gekeken, maar nu dinsdag gaan we misschien ergens op groot scherm kijken. Normaalgezien word ik nogal nerveus van zo’n drukke mensenmassa’s , behalve op de kermis J En voetbal zegt mij niet echt iets, maar het is toch wel iets unieks om mee te maken. Ik doe trouwens ook mee aan een online gokpool (daar is dat gokken weer, o-ow), dat maakt het ook allemaal wel spannender om te volgen. Voor de rest heb ik deze week niet veel meer gezien, maar ik kijk wel uit naar wat ik volgende week allemaal ga zien: heel veel vrienden en de kleine baby van een collega. En hopelijk kan ik Het Vriendje overtuigen om volgende week naar 22 Jump Street te gaan kijken, want die wil ik zo! Graag! Zien!

Tot volgende week!

xo

Bron foto kermis

Bron foto Harry Potter