Ten eerste: aan iedereen die hier is terechtgekomen via de link naar mijn review op de FB-pagina van Foom:

Nu ik jullie zo naar hier heb gelokt, ga ik jullie overladen met foto’s van mijn zwarte kat en foto’s van alle ongezonde troep die ik eet terwijl ik probéér om gezond te eten. Maar aangezien jullie hier beland zijn door een review over een high tea met een letterlijke stapel taartjes, denk ik dat jullie dat niet zo erg gaan vinden. Welcome, thank you, come again!

Ten tweede: zie ne keer hier wie er van onder het stof komt gekropen! ’t Is ik! De laatste weken waren zo druk vanwege het leven in het algemeen, maar vandaag is mijn hoofd eventjes helder genoeg om een paar yay’s en nay’s uit mijn toetsenbord te rammen. Wat ik nu dus ga doen. GO!

YAY

• Ik hielp deze week een collega met een simpel taakje, en ik kreeg daarvoor een zakje mercikes. Dus ofwel is mijn collega mij stiekem aan het vetmesten om mij dan boven het spit te hangen, Hansje en Grietje-style, ofwel is ze gewoon een superlieve schat van een vrouw. Ik gok dat het het laatste is. Yay voor chocolade bedankingen!

Ik zou willen zeggen dat ik er al heb kunnen afblijven maar dat zou een leugen zijn.

• Heb ik al verteld dat de Oreo-vriendin haar baby heeft gekregen? Omigado, de Oreo-vriendin heeft dus haar baby gekregen!!! Ik ga hier geen foto’s of naam zetten wegens anonimiteit en al, maar jullie moeten mij op mijn woord geloven dat ze om op te vreten is. Niet letterlijk natuurlijk. Wat is dat toch met al dat kannibalisme hier vandaag? Binnenkort is het onze jaarlijkse hoogmis die Het Songfestival heet, en dan neemt ze de mini-Oreo mee. En misschien ook de vriend-van-de-Oreo-vriendin, om de mini-Oreo te entertainen/kalmeren/wiegen. Want de regel van geen geluid maken tijdens de liedjes geldt nog steeds, mini-Oreo of niet. ’t Is niet omdat een van mijn allerliefste vriendinnen de schattigste baby ooit gekregen heeft dat ik opeens soft ga worden hé. (Grapje!) (Misschien.) Yay voor voortplanting! (En ter ere van de mini-Oreo: grappige tweets over baby’s. Ha!)

• Nu we het toch over baby’s hebben, jullie moeten allemaal naar Planckendael. Moéten! Daar was de laatste maanden een regelrechte babyboom, waardoor er in het hele park kleine versies van de schattigste beesten te zien zijn. Ik zag een kleine maki, de jonge neushoorn, Qiyo de olifant en natuurlijk ook de drie leeuwenwelpjes. We hadden geluk met het tijdstip waarop we er passeerden, want toen we hen tien minuten hadden kunnen bewonderen gingen ze weer naar binnen. Ik weet niet wat het meest entertainend was, de spelende leeuwtjes of de vrouw van middelbare leeftijd naast mij. Zij stond er duidelijk al heel lang te kijken en te kirren, zo lang dat haar kinderen het echt beu waren en wilden voortwandelen. De vrouw moest er niet van weten. “Nog een paar minuutjes jongens, misschien gaan ze nog iets anders doen!” Ze had gelijk verdekke, je ziet niet elke dag drie dollende simba’s. Én intussen is er ook nog een bonobobaby geboren, omg! Allen daarheen dus. Yay voor ons abonnement waar we al heel veel geniet van hebben gehad!

Kijk dan toch hoe Qiyo staat. KIJK DAN TOCH!

I die.

• De laatste keer dat ik nog eens een les Start 2 Run deed was op 24 december 2015. Jep. Daarna was het Kerstmis en daarna was het Nieuwjaar en daarna kwam het leven in de weg te staan. Ik liet alles een beetje vallen, en geraakte dus niet verder dan les 21. Ik zou daarover kunnen jammeren en klagen maar c’est la vie en ik ben klaar om er terug in te vliegen. Gelukkig moet ik het niet alleen doen, want mijn BFF heeft beslist om ook de lessen te beginnen volgen. We gaan vanaf deze week elke donderdag afspreken om samen een les te doen, en de andere les doen we dan alleen. Een goed systeem, want je kan die ene les alleen niet skippen zonder het schema van de ander in de war te brengen. We hebben zelfs al een teamnaam. Uiteraard. Volgende stap: gepersonaliseerde T-shirts laten maken. Yay voor samen lopen met buiten Het Vriendje de enige persoon die getuige mag zijn van mijn ontploft zweethoofd!

NAY

• Deze week ga ik in de fitness naar een proefles yoga. Mijn therapeute heeft tot de zomer vakantie, dus ik heb in de tussentijd iets nodig dat mij wat kan ontspannen. Ik wou eigenlijk naar een echt yogacentrum gaan, tot ik de prijzen van die lessen zag. Jawaddedadde. Dus ik ga het eerst eens in de fitness proberen, waar de lessen toch al inbegrepen zijn in mijn maandabonnement, voor ik mij een superdure tienbeurtenkaart ergens anders aanschaf. Ik hoop dus dat het zal meevallen. En ik hoop ook dat er niet te veel protten gelaten worden. Tijdens de vorige yogalessen die ik volgde, een jaar of tien geleden met mijn mama, werden er scheten gelaten à volonté. En blijkbaar is dat normaal, hoorde ik nadien van een paar andere yoga-liefhebbers. Ofwel gingen wij gewoon allemaal naar heel bedenkelijke lessen. Het zal wel dat laatste zijn. Nay voor veel te dure hobby’s waar dan ook nog een kans op vergassing bestaat!

• Het feit dat ik nog tot morgen moet wachten met het opendoen van mijn cadeautje voor secretaressedag, aaargh. Nay voor jeukende vingers (en natuurlijk ook yay voor mijn lieve bazin)!

Cadeautjes en dreigementen, altijd een topcombinatie.

• Sinds vorige week ben ik de verpersoonlijking van het spreekwoord “hoogmoed komt voor de val”. Ik reed ’s morgens in de file richting Brussel, en op de E19 was de politie iedereen aan het tegenhouden die het parkeerterrein van Peutie gebruikte om een paar honderd meter file te omzeilen. Ik vind het vreselijk egoïstisch als mensen dat doen, dus ik was mij daar enorm mee aan het amuseren. Ik kon mijn geluk niet op en was zo blij dat die asociale zakken allemaal aan de kant werden gezet. Ik was zelfs zó blij en de politie zó aan het aanmoedigen dat ik niet had gezien dat het verkeer terug tot stilstand was gekomen. En ik dus maar recht in het gat van de camion voor mij gereden ben. Whoopsiedaisy! De camion had gelukkig niets (ik rijd met een Smart dus hij had zelfs niet eens gevoeld dat er iets gebeurd was), en ik zelf ook niet, maar mijn arm autootje heeft wel wat schade. Volgende week mag hij binnen in de garage en zal ik maar wat geld van mijn spaarrekening halen. Maar kom, ik mag niet zagen want het is volledig mijn eigen schuld en wie zijn gat brandt… Nay voor instant karma!

Dus, wat hebben we vandaag geleerd? Altijd je collega’s uit de nood helpen, goed opletten op de baan en GA NAAR PLANCKENDAEL! Tot volgende keer 🙂 XO

Link foto dark side

Weten jullie wat tof is aan de Yay & Nay? Ik kan dat doen wanneer ik wil. Als ik de Zamenvattende Zondag (#neverforget) een dagje te laat maakte, dan voelde ik mij schuldig. Want ja, een Zamenvattende Zondag, da’s staat een beetje onnozel zo op een andere dag. Maar met de Yay & Nay doe ik gewoon mijn goesting. Wil ik hem maken op zondag? Ok hoor, maar een andere dag is even goed. Wil ik hem eens een week niet doen? Geen probleem. Dat zorgt voor een beetje rust in mijn hoofd. Nu alleen nog de tijd vinden om terug wat meer “tussendoortjes” te schrijven, en dat komt hier allemaal goed. Maar op dat vlak ben ik op de goede weg. En dat brengt mij naadloos bij mijn eerste Yay…

YAY

• Overmorgen is mijn derde vrije vrijdag er al! De eerste was heel overweldigend. Ik heb toen, samen met mijn lieve mama, heel ons huis van boven tot onder gekuist. Nadien ging ik met mijn scooter naar de garage, naar de bib, en naar de Delhaize. Rond 18u30 kwam ik volledig uitgeput terug thuis. Ik dacht toen wel even: “Ga ik nu echt minder verdienen om mij dan op die vrije dag nog meer uit te putten dan anders?” Maar dat gevoel was al snel over. De dag nadien besefte ik al wat voor een genot zo’n extra vrije dag is. Door op vrijdag komaf te maken met alle stomme klusjes, had ik de zaterdag niets meer te doen. Ik sliep uit, ging uitgebreid lunchen en rondlummelen met Het Vriendje, had tijd om te lezen,… Vorige vrijdag was ook al een iets normalere vrije dag. Ik deed het huishouden in de voormiddag, en in de namiddag had ik dan (opgelet, vreselijk irritant mode-woord in aantocht!) me-time. De twee weekenddagen nadien waren enorm druk en volgepropt met activiteiten, maar ik had het gevoel dat ik dat mentaal beter aankon omdat ik vrijdag al wat rustige tijd voor mijzelf had gehad. Dus ik kan wel zeggen dat ik al heel tevreden ben over mijn 4/5-experiment. Misschien zal dat wel wat anders zijn aan het einde van de maand, als mijn verminderd loon gestort wordt 🙂 Maar dat zien we wel als het zover is. Yay voor een betere indeling van mijn tijd!

Officiële regel: op uw 4/5-dag moet ge uw zebra-sloefkes aandoen. Staat zo in het wetboek.

• Ik zou graag hebben dat jullie allemaal Mango Brown volgen op Instagram. Mango heeft een crazy cat dude als baasje/slaaf, en die twee hebben de meest fascinerende conversaties. De laatste filmpjes zijn zo schattig dat ik mij moest inhouden om mijn gsm niet tegen de muur te gooien. Kendet. Yay voor sprekende mango’s!

• Over kattenfoto’s gesproken. Mijn vader zit op Whatsapp. Ik communiceer zo met hem door foto’s van de meest random dingen in ons leven door te sturen. Deze week kreeg ik al een ietwat onscherpe foto van een zelfgemaakte pizza en vijf foto’s van hun (vroeger mijn) kat Buckley. Yay voor vaders die mee zijn met de laatste technologie!

Zo kreeg ik er vijf, allemaal vanuit een andere hoek getrokken. Love it.

• Vorige week nam ik op maandag een dagje vakantie. Ik hoor het jullie al denken: “Vos, wanneer werk jij eigenlijk nog wél?” 🙂 Een van mijn vriendinnen was jarig en ik had een verrassing voor haar geregeld: een setbezoek bij Thuis! We kregen een rondleiding door alle sets, mochten een opname van een scène bijwonen, namen een kijkje bij de regie, kleedsters, schmink,… Een ongelofelijk toffe ervaring. Heel veel kan en mag ik er niet van vertellen, want ik heb een document ondertekend waardoor ik €5000 moet betalen per inbreuk van hun confidentialiteit. En ik heb amper €50, dus ik ga mij daar niet aan wagen. Maar ik kan wel zeggen dat mijn respect voor die grote ploeg mensen al groot was, en alleen nog maar in tienvoud gestegen is. Yay voor hardwerkende ploegen, en een speciale Yay voor Lies die een geweldige rondleiding gaf!

NAY

• Het was al lang geleden, maar ik heb nog eens een boek niet uitgelezen. Het stond nochtans al heel lang op mijn leeslijstje, én heeft een deftige score op Goodreads. Trouwens, voor iedereen die graag leest en het nog niet gedaan heeft: maak een Goodreads-account. Geloof mij. Zo’n verrijking van je lees-leven, ’t is niet te doen. En word dan ook ineens vriendjes met mij! Maar dus, dat boek. Ik heb het over We Are All Completely Beside Ourselves van Karen Joy Fowler. Ik ga niet vertellen waarom ik stopte met lezen, want spoilers, maar ik wil wel zeggen dat het is vanwege de plot twist ergens halverwege. Degenen die het boek al gelezen hebben zullen zeker weten waarover ik het heb. Het was mij op de blogbrunch al gezegd; als je op dat punt in het boek komt ga je er ofwel van houden of het haten. En bij mij was het dus dat laatste. Vroeger las ik een boek altijd volledig uit, ook als ik er maar niets aan vond. De laatste jaren heb ik dat principe overboord gegooid. Het leven is te kort en mijn leeslijstje is te lang om mijn tijd te verdoen aan slechte boeken. De dag nadien begon ik in Wonder van R.J. Palacio, en ik las hem twee dagen later al uit. Vijf Goodreads-sterretjes en een bank vooruit! Komend weekend gaan we een weekendje weg en ik weet nu al dat mijn e-reader overuren gaat kloppen. Zalig. Nay voor belachelijke plot twists!

• Pink Ambition. Ik wil hier eigenlijk gewoon zelfs geen woorden aan vuilmaken. Gewoon nee. Nee. En dat DJ-duo uit The Sky is the Limit. Nee. En Marvin en Luc en Haroon en Shane en Shady uit Temptation. Nee nee nee. Er zijn tegenwoordig zo veel programma’s die ik wil volgen, dat ik het gewoonweg allemaal niet kan bijhouden! Misschien moet ik binnenkort eens een speciale Yay & Nay maken over de tv-programma’s van de voorbije maanden. Ik weet nu al dat ik mij daar niet ga kunnen houden aan één A4’tje. Oeps. Nay voor irritante reality-tv-personages!

Nee.

• Mijn mol ligt uit De Mol! (als je de aflevering van deze week nog niet gezien hebt: spoiler alert) Tot vorige week was ik ervan overtuigd dat Bruno de mol was. Toen viel hij af (en bleek dat hij dat broodje dus écht niet op kreeg in zes minuten, wtf?), en werd Stijn mijn hoofdverdachte. Ja, niet dus hé. Maar wie is het dan wel?! Ik kan echt niet geloven dat het Cathy zou zijn. Het Vriendje denkt al sinds de derde aflevering dat het Hanne is, maar dat zie ik ook niet. Dan hebben we alleen nog maar Gilles. Goeie ouwe Gilles. Ik weet het écht niet. Moest ik geld moéten inzetten op iemand, dan zou ik toch voor Gilles gaan. Volgende week zullen we het weten, ik kan al bijna niet meer wachten. Nay voor een arm gansje 12 kilometer meesleuren in een mandje!

Het gezicht van Gilles en de volledige lichaamshouding van Hanne beelden uit hoe mentaal gesloopt ik mij voel na elke aflevering van De Mol.

Zeg. Euhm. Trouwens. Weten jullie wat ik heel leuk zou vinden? Als jullie mijn Facebookpagina leuk zouden vinden? Merci hé ❤

Tot snel XO

Bron foto Jill
Bron foto De Mol

Ik ga er gewoon invliegen vandaag, vinden jullie dat niet erg? Ik heb al genoeg om over te brabbelen hieronder, en time is money people!

YAY

• Het afgelopen weekend was er eentje van veel microben ten huize Vos-Vriendje. We kwamen afgelopen woensdag allebei thuis met keelpijn en een snotneus, en tegen het weekend was ons huis een volledige ziekenboeg. Ik was tegen zaterdagavond al iets beter maar Het Vriendje heeft heel het weekend koorts gehad. Waarom ik dit in godsnaam bij de Yay’s zet? Omdat ik sinds vandaag weer door mijn beide neusgaten kan ademen! Mijn stem is nog wat raspig van het vele hoesten, mijn lippen zijn volledig gebarsten, ik heb af en toe nog een mini-vapeur, maar praise the lord in heaven ik kan weer ademen. Yay voor zuurstof!

Ik zou willen zeggen dat deze drol ons heeft gesteund in onze zieke dagen, maar tegenwoordig heeft ze het te druk met uren lang te kijken naar een stuk plastiek dat vastzit onder de lichtkoepel boven de living.

• Een heel weekend ziek zijn betekent uiteraard ook een heel weekend tijd om series te bingewatchen. Fuller House kon dus niet op een beter moment op Netflix losgelaten worden. De eerste aflevering was er eentje vol nostalgie. Ik hou ervan als een serie zich heel bewust is van zichzelf en wat meta-grapjes gebruikt, en dat gebeurde hier zeker (“your sister is busy running her fashion empire” en dan die blik, geniaal). De humor was vrij stout, de acteurs in hun element, de nieuwe kindacteurs moesten nog wat wennen maar toonden toch ook al veel potentieel,… Ik heb gelezen dat er veel mensen toch teleurgesteld zijn in de reboot, omdat ze het veel te verschillend vinden van het origineel. Ik vind dat totaal niet, in mijn ogen is het exact hetzelfde als het origineel. Misschien hebben veel mensen gewoon een vervormd beeld in hun hoofd van de oude reeks. Zo keek ik een tijd geleden ook na vele jaren terug naar mijn lievelingsfilm uit mijn jeugd, Duimelijntje. Ik had mij er zo op verheugd, en toen hij dan eindelijk op het scherm kwam was ik toch wat teleurgesteld. Ik had het in mijn hoofd opgebouwd tot iets bijna legendarisch, en de realiteit kwam toch wat anders aan. En dan nog iets, ik had al weken zin een milkshake van de Quick. Dat was al zeker tien jaar geleden, en dit weekend was het eindelijk zo ver. Het ging een godendrank zijn, nectar van de zuiverste soort, een opfrissing voor mijn lichaam en ziel. En weet je wat? ’t Was eigenlijk een beetje degoutant. En nu ben ik vergeten hoe ik van Netflix naar milkshakes ben geraakt. Story of my life. Whatever, yay voor John Stamos!

Have mercy.

• En dan nu het beste nieuws van de week, en het is nog maar maandag. Leonardo DiCaprio heeft een Oscar. Eindelijk. Hij zou er al zeker drie moeten gehad hebben verdikke. Ik had zelfs deze voormiddag vakantie genomen zodat ik hem kon zien winnen (ik voelde het in mijn dikke teen) voordat ik het zou moeten lezen op internet of in de krant. Yay voor de overwinning, ook al is het niet eens voor zijn allerbeste acteerprestatie ooit!

• We blijven nog even in de sfeer van de Oscars. Vorige keer had ik het al over het boek waar ik toen in bezig was, Room. Ik las Room eergisteren uit. Ik gaf hem meteen vijf sterren op Goodreads en smeet hem prompt in mijn lijstje van favorieten aller tijden. Wat een perfect boek. Ik kan er echt in de verste verte niets negatiefs over verzinnen. Het boek gaat over de vijfjarige Jack die samen met zijn moeder (“Ma”) in gevangenschap leeft. Voor Ma is dat een verschrikking, maar voor Jack is het de enige wereld die hij kent. Brie Larson won vannacht nog een Oscar voor haar vertolking van Ma in de verfilming van Room. Ik denk niet dat ik de film ga zien, gewoon omdat ik het boek zó goed vond en ik wil dat door niets laten verpesten. Yay voor prachtige verhalen!

NAY

• Weten jullie wat ik vroeger veel speelde? Neopets. Jongens toch, hoeveel uren van mijn tienertijd ik hieraan heb verspild, ik wil het zelfs niet weten. Ik weet al niet meer goed hoe mijn Neopet er uitzag, ik weet alleen nog dat hij een dikke kop had en blauw was. En dat ik hem vaak liet verhongeren omdat ik het veel te druk had met spelletjes te spelen en verfborstels te kopen. Hij was misschien wel uitgemergeld van de honger maar hij zou toch een mooi kleurtje hebben damnit! Ik mis je, kleine blauwe Neopet. En net daarom staat dit bij de Nay’s. Waarom, o waarom is er geen Neopets-app? Onlangs zocht ik ernaar in de app-store, omdat ik er zeker van was dat zo’n legendarisch spel toch wel een eigen app zou hebben. Niet dus. Maak er werk van, app-jongens. Nay voor nostalgie die ons niet gegund wordt!

Ik denk dat die van mij de derde van links was. Maar dan blauw. En uitgehongerd.

• Gisteren keken we naar de laatste aflevering van Making a Murderer op Netflix. De serie (waar een tweede seizoen van komt trouwens!) gaat over Steven Avery en de moord op Theresa Halbach. Avery zat in de eerste helft van zijn leven 18 (!!!) jaar onschuldig in de gevangenis, en op het moment dat de staat en de lokale politie bijna moeten boeten voor wat ze hem hebben aangedaan, wordt hij gearresteerd voor de moord op een jonge fotografe. Tijdens het proces komen heel wat niet zo koosjere dingen aan het licht. Ik ga niet zeggen hoe het afloopt, daarvoor moet je zelf kijken. Maar los van of hij het nu wel of niet gedaan heeft (ik heb nadien een paar artikels gelezen waardoor ik toch een beetje twijfel), de reeks toont sowieso aan hoe ver machtsmisbruik kan gaan. En daar kan je alleen maar boos van worden. Nay voor onrecht in het algemeen!

Hoe hard lijkt die journaliste trouwens op die actrice Rena Sofer uit Mooi en Medogenloos?

En nu moeten jullie mij allemaal gerust laten want De Mol gaat beginnen! Zeg eens, wie is het volgens jullie? Bij mij staat Bruno op de eerste plaats, en dan Stijn. Cathy is het zeker niet, die is te.. euhm.. gewoon té.

XO

Bron foto John Stamos, bron foto Neopets