High Tea bij Foom in Mechelen: review!

Ik ben 28 jaar oud. Dat heeft een paar gevolgen. Ik kan niet meer elke dag een volledig groot paasei eten zonder dat er terug af te moeten zweten in een paar zumba-sessies. Voor mij is een vrijdagavond al vrij wild als ik er in slaag om tot na 23u op te blijven. En ik heb onlangs ontdekt dat ik grijs word, in mijn WIMPERS! (echt serieus waar, ik heb een week lang rondgelopen met één witte wimper, hij is nu verdwenen maar toch). Maar er zijn ook leuke dingen aan mijn leeftijd. Ik kan alles van de Ikea helemaal in mijn eentje in elkaar vijzen like a boss. Ik ben een nineties-kind dus alle lijstjes van Buzzfeed zijn persoonlijk voor mij geschreven. Én onze generatie heeft een hippe en funky naam: millennials. En wat doet een brave millennial in het weekend, als hij of zij het niet te druk heeft met vinylplaten kopen of een DIY van Pinterest te maken/verknallen? In een koffiebar gaan zitten dedju!

20160407 foom 1

Gelukkig schieten de koffiebars de laatste jaren als paddenstoelen uit de grond en is er dus keuze genoeg. De meeste zijn als 13 in een hipsterdozijn, maar er zijn er een paar die overeind blijven door hun originaliteit en hun kwaliteit. En daar is Foom in Mechelen er duidelijk eentje van. Foom zit sinds een paar maanden op een heel goede locatie in het centrum van de stad. Ik ben er al een paar keer superlekker gaan eten (aanrader: de american pancakes als ontbijt en de boterham met brie en pompoenkastanjecrème als lunch), maar het absolute hoogtepunt moet toch wel hun high tea zijn. Zo goed dat ik er een hele post aan wou wijden.

20160407 foom 2

Een afternoon tea gaan drinken, dat moet je doen met je BFF. Dat is verplicht bij wet. Ik sleurde die van mij mee naar Foom op een vrijdagnamiddag. We werden heel vriendelijk ontvangen en kregen een knus tafeltje naast een meneer die het hilarisch vond hoeveel foto’s we namen van ons eten. Na een paar minuutjes van het interieur bewonderen kregen we de uitleg over de high tea. We hadden keuze tussen de “gewone” versie, waar je een étagère vol hartig en zoet lekkers krijgt samen met twee warme drankjes van de kaart, of we konden gaan voor de versies met een glaasje prosecco of twee glazen huiswijn. Wij kozen voor de gewone versie met een smakelijke rooibosthee.

20160407 foom 3

We moesten niet lang wachten voor onze étagère voor ons werd uitgestald. Op het onderste schoteltje lagen de hartige lekkernijen: lichtgrijs brood met roomkaas, zalm en komkommer, donker brood met brie en pompoenkastanjecrème, een wrap met kip en een zalig sausje, en een paar stukjes kaas. De middelste laag was voorzien van scones (met bijhorende citroencustard, confituur en room), tiramisutaart, citroentaart en koekjes met witte chocola. Bovenaan lagen de kleinste hapjes: macarons, koekjes van een soort zanddeeg, broodpudding en brownies. Van alles waren er twee porties voorzien, waardoor je niet moet beginnen vechten over wie wat krijgt, ook handig. En o, voor ik het vergeet, er lagen ook een paar rode besjes, waardoor de hele étagère eigenlijk gewoon health food werd. Ahum. En jezusminajozef wat was alles lekker. De wrap met kip en de tiramisutaart waren de hoogtepunten van de hele piramide. Het was leuk dat we de keuze hadden om buiten thee nog een andere warme drank te bestellen. Wij zijn allebei theelovers dus voor ons zou alleen thee prima geweest zijn, maar ik weet bijvoorbeeld dat Het Vriendje eerder koffie zou willen bestellen. Een ander toppunt aan Foom is het hippe interieur, en het personeel. Iedereen die ons bediende was supervriendelijk en behulpzaam. Ik sta elke keer weer te kijken van wat zij op hun jonge leeftijd uit de grond hebben kunnen stampen.

20160407 foom 4

Om er geen volledig slijmfestijn van te maken, heb ik toch nog een puntje van kritiek. De broodpudding vond ik niet geweldig, dat is waarschijnlijk gewoon persoonlijke smaak. Maar de macarons. Die arme macarons. Ik had ze tot het laatst bewaard omdat ik echt gek ben van macarons, en je weet wel, save the best for last. maar dat had ik beter niet gedaan. Ze waren écht niet te eten. Droog, korrelig, smakeloos. Geen goeie afsluiter dus. Maar soit, als ik één puntje aftrek voor de macarons maar er twee terug bijgeef voor al de rest, dan komen we toch nog altijd aan een dikke 10 op 10! Spijtig dat je van taartjes niet vermagert, of ik zat er nu al terug.

Praktische info: Je vindt Foom op de hoek van de Sint-Katelijnestraat en de Wollemarkt in Mechelen. Er is meestal wel plaats om te zitten, maar voor de high tea moet je wel op voorhand reserveren! Meer info op hun website. Nog een laatste opmerking: als je ook wil gaan genieten van al dat lekkers, prop je dan ’s middags niet al helemaal vol! De porties zijn royaal, dus de high tea geldt eigenlijk als een volledige maaltijd.

(Mini-disclaimer: De foto’s van het eten trok ik zelf, die van het interieur haalde ik met toestemming van de site en Facebook van Foom. Ik kreeg de high tea niét gratis in ruil voor een positieve review, ik ben gewoon een superfan en betaalde er zelf voor met mijn eigen centjes 🙂 )
Advertenties

Yay & Nay: part VI

Weten jullie wat tof is aan de Yay & Nay? Ik kan dat doen wanneer ik wil. Als ik de Zamenvattende Zondag (#neverforget) een dagje te laat maakte, dan voelde ik mij schuldig. Want ja, een Zamenvattende Zondag, da’s staat een beetje onnozel zo op een andere dag. Maar met de Yay & Nay doe ik gewoon mijn goesting. Wil ik hem maken op zondag? Ok hoor, maar een andere dag is even goed. Wil ik hem eens een week niet doen? Geen probleem. Dat zorgt voor een beetje rust in mijn hoofd. Nu alleen nog de tijd vinden om terug wat meer “tussendoortjes” te schrijven, en dat komt hier allemaal goed. Maar op dat vlak ben ik op de goede weg. En dat brengt mij naadloos bij mijn eerste Yay…

YAY

  • Overmorgen is mijn derde vrije vrijdag er al! De eerste was heel overweldigend. Ik heb toen, samen met mijn lieve mama, heel ons huis van boven tot onder gekuist. Nadien ging ik met mijn scooter naar de garage, naar de bib, en naar de Delhaize. Rond 18u30 kwam ik volledig uitgeput terug thuis. Ik dacht toen wel even: “Ga ik nu echt minder verdienen om mij dan op die vrije dag nog meer uit te putten dan anders?” Maar dat gevoel was al snel over. De dag nadien besefte ik al wat voor een genot zo’n extra vrije dag is. Door op vrijdag komaf te maken met alle stomme klusjes, had ik de zaterdag niets meer te doen. Ik sliep uit, ging uitgebreid lunchen en rondlummelen met Het Vriendje, had tijd om te lezen,… Vorige vrijdag was ook al een iets normalere vrije dag. Ik deed het huishouden in de voormiddag, en in de namiddag had ik dan (opgelet, vreselijk irritant mode-woord in aantocht!) me-time. De twee weekenddagen nadien waren enorm druk en volgepropt met activiteiten, maar ik had het gevoel dat ik dat mentaal beter aankon omdat ik vrijdag al wat rustige tijd voor mijzelf had gehad. Dus ik kan wel zeggen dat ik al heel tevreden ben over mijn 4/5-experiment. Misschien zal dat wel wat anders zijn aan het einde van de maand, als mijn verminderd loon gestort wordt 🙂 Maar dat zien we wel als het zover is. Yay voor een betere indeling van mijn tijd!
Officiële regel: op uw 4/5-dag moet ge uw zebra-sloefkes aandoen. Staat zo in het wetboek.

Officiële regel: op uw 4/5-dag moet ge uw zebra-sloefkes aandoen. Staat zo in het wetboek.

  • Ik zou graag hebben dat jullie allemaal Mango Brown volgen op Instagram. Mango heeft een crazy cat dude als baasje/slaaf, en die twee hebben de meest fascinerende conversaties. De laatste filmpjes zijn zo schattig dat ik mij moest inhouden om mijn gsm niet tegen de muur te gooien. Kendet. Yay voor sprekende mango’s!
  • Over kattenfoto’s gesproken. Mijn vader zit op Whatsapp. Ik communiceer zo met hem door foto’s van de meest random dingen in ons leven door te sturen. Deze week kreeg ik al een ietwat onscherpe foto van een zelfgemaakte pizza en vijf foto’s van hun (vroeger mijn) kat Buckley. Yay voor vaders die mee zijn met de laatste technologie!
Zo kreeg ik er vijf, allemaal vanuit een andere hoek getrokken. Love it.

Zo kreeg ik er vijf, allemaal vanuit een andere hoek getrokken. Love it.

  • Vorige week nam ik op maandag een dagje vakantie. Ik hoor het jullie al denken: “Vos, wanneer werk jij eigenlijk nog wél?” 🙂 Een van mijn vriendinnen was jarig en ik had een verrassing voor haar geregeld: een setbezoek bij Thuis! We kregen een rondleiding door alle sets, mochten een opname van een scène bijwonen, namen een kijkje bij de regie, kleedsters, schmink,… Een ongelofelijk toffe ervaring. Heel veel kan en mag ik er niet van vertellen, want ik heb een document ondertekend waardoor ik €5000 moet betalen per inbreuk van hun confidentialiteit. En ik heb amper €50, dus ik ga mij daar niet aan wagen. Maar ik kan wel zeggen dat mijn respect voor die grote ploeg mensen al groot was, en alleen nog maar in tienvoud gestegen is. Yay voor hardwerkende ploegen, en een speciale Yay voor Lies die een geweldige rondleiding gaf!

NAY

  • Het was al lang geleden, maar ik heb nog eens een boek niet uitgelezen. Het stond nochtans al heel lang op mijn leeslijstje, én heeft een deftige score op Goodreads. Trouwens, voor iedereen die graag leest en het nog niet gedaan heeft: maak een Goodreads-account. Geloof mij. Zo’n verrijking van je lees-leven, ’t is niet te doen. En word dan ook ineens vriendjes met mij! Maar dus, dat boek. Ik heb het over We Are All Completely Beside Ourselves van Karen Joy Fowler. Ik ga niet vertellen waarom ik stopte met lezen, want spoilers, maar ik wil wel zeggen dat het is vanwege de plot twist ergens halverwege. Degenen die het boek al gelezen hebben zullen zeker weten waarover ik het heb. Het was mij op de blogbrunch al gezegd; als je op dat punt in het boek komt ga je er ofwel van houden of het haten. En bij mij was het dus dat laatste. Vroeger las ik een boek altijd volledig uit, ook als ik er maar niets aan vond. De laatste jaren heb ik dat principe overboord gegooid. Het leven is te kort en mijn leeslijstje is te lang om mijn tijd te verdoen aan slechte boeken. De dag nadien begon ik in Wonder van R.J. Palacio, en ik las hem twee dagen later al uit. Vijf Goodreads-sterretjes en een bank vooruit! Komend weekend gaan we een weekendje weg en ik weet nu al dat mijn e-reader overuren gaat kloppen. Zalig. Nay voor belachelijke plot twists!
  • Pink Ambition. Ik wil hier eigenlijk gewoon zelfs geen woorden aan vuilmaken. Gewoon nee. Nee. En dat DJ-duo uit The Sky is the Limit. Nee. En Marvin en Luc en Haroon en Shane en Shady uit Temptation. Nee nee nee. Er zijn tegenwoordig zo veel programma’s die ik wil volgen, dat ik het gewoonweg allemaal niet kan bijhouden! Misschien moet ik binnenkort eens een speciale Yay & Nay maken over de tv-programma’s van de voorbije maanden. Ik weet nu al dat ik mij daar niet ga kunnen houden aan één A4’tje. Oeps. Nay voor irritante reality-tv-personages!
Nee.

Nee.

  • Mijn mol ligt uit De Mol! (als je de aflevering van deze week nog niet gezien hebt: spoiler alert) Tot vorige week was ik ervan overtuigd dat Bruno de mol was. Toen viel hij af (en bleek dat hij dat broodje dus écht niet op kreeg in zes minuten, wtf?), en werd Stijn mijn hoofdverdachte. Ja, niet dus hé. Maar wie is het dan wel?! Ik kan echt niet geloven dat het Cathy zou zijn. Het Vriendje denkt al sinds de derde aflevering dat het Hanne is, maar dat zie ik ook niet. Dan hebben we alleen nog maar Gilles. Goeie ouwe Gilles. Ik weet het écht niet. Moest ik geld moéten inzetten op iemand, dan zou ik toch voor Gilles gaan. Volgende week zullen we het weten, ik kan al bijna niet meer wachten. Nay voor een arm gansje 12 kilometer meesleuren in een mandje!
Het gezicht van Gilles en de volledige lichaamshouding van Hanne beelden uit hoe mentaal gesloopt ik mij voel na elke aflevering van De Mol.

Het gezicht van Gilles en de volledige lichaamshouding van Hanne beelden uit hoe mentaal gesloopt ik mij voel na elke aflevering van De Mol.

Zeg. Euhm. Trouwens. Weten jullie wat ik heel leuk zou vinden? Als jullie mijn Facebookpagina leuk zouden vinden? Merci hé ❤

Tot snel XO

 

Bron foto Jill
Bron foto De Mol

Doe ne keer zot: blogbrunch!

Gisteren was het Internationale Vrouwendag. Een paar dagen eerder omringde ik mij nog door een groep vrouwen met één gezamelijke interesse: bloggen. En moest ik niet spontaan het zuur krijgen van termen als ‘straffe madammen’ en ‘vrouwen met ballen’ (*kots*), dan zou ik die woorden toch echt wel gebruiken om hen te omschrijven.

Totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Het begon allemaal een paar maanden geleden. Ik kreeg van Het Vriendje voor mijn verjaardag de blogcursus ‘Meststoffen voor jouw Blog’ van de geweldige Kathleen cadeau. Voor degenen die trouwens iets meer willen halen uit hun blog en wat inspiratie of een duwtje in de rug willen, allen daarheen. Een deel van de cursus is een gesloten Facebookgroep, waar je met de andere cursisten kan praten en ideeën uitwisselen. Een paar weken geleden kwam er het idee om elkaar ook eens in het echt te ontmoeten, op een heuse blogbrunch. Een paar enthousiaste reacties en een doodle later was de datum daar: 6 maart.

Ik heb vrij lang getwijfeld om mij in te schrijven. Ik ben openhartig, luid en op mijn gemak bij mijn goeie vrienden, maar bij vreemden kan dat al wel eens wat minder zijn. Véél minder als ik eerlijk ben. Ik heb ook de neiging om te veel onzin uit te kramen als ik zenuwachtig ben. Én was ik geen te kleine naam tussen al die andere grotere blogs? Ik raapte al mijn moed bij elkaar, schreef mij toch in, en zondag stapte ik op de trein en reed ik van mijn comfort zone naar Antwerpen-Berchem.

Nog een totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Nog een totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Uiteindelijk heb ik mij zenuwachtig gemaakt voor niets. De eerste minuten waren een beetje spannend, omdat je jezelf dan in een groep moet gooien waar je niemand kent. Maar we zaten bijna allemaal in hetzelfde schuitje, en toen we aan het eten waren was de sfeer al wat losser. Na het eten schoven we de tafels opzij zodat we wat vlotter met elkaar konden praten. We taterden vlotjes over bloggen, boeken, baby’s, fietshelmen, loopbaanonderbreking, taart, tattoo’s,… Het werd met momenten zelfs vrij diepzinnig, wat ik niet verwacht had bij mensen die ik eigenlijk van haar noch pluim ken.

Moraal van het verhaal: af en toe moet je ne keer zot doen. En ne keer zot doen, dat is nog tien keer zo plezant als het in het gezelschap van 18 andere blogsters is.

Laatste totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Laatste totaal ongerelateerde foto van Poes Springsteen.

Merci aan Gerhilde voor de top-organisatie, merci aan Bar’rique voor de perfecte ontvangst en het superlekkere eten. Merci aan Annelies, Anske, Bibiane, Caroline, Cathy, Gerhilde, Joke, Kathleen, Kelly, nog een Kelly, Marieke, Mieke, Patricia, Saar, Sabrina, Sofie, Stephanie en Tine voor het gezelschap. En tien keer merci aan Kathleen, want zonder haar en haar cursus was dit in de eerste plaats niet mogelijk geweest.

En dan nog een boodschap van algemeen nut: omdat ik blijkbaar toch een beetje te hard onder de indruk was van het hele gebeuren, vergat ik foto’s te nemen. Er staan sowieso wel foto’s op de blogs van de andere brunchsters, dus klik zeker door hierboven. Maar ik kan jullie toch niet op jullie foto-honger laten zitten, en daarom heb ik deze post gevuld met een reeks van Poes-pics. Helemaal ingeduffeld tijdens haar zondagnamiddagdutje. OMG. Graag gedaan.

Tot snel! XO

Yay & Nay: part V

Ik ga er gewoon invliegen vandaag, vinden jullie dat niet erg? Ik heb al genoeg om over te brabbelen hieronder, en time is money people!

YAY

  • Het afgelopen weekend was er eentje van veel microben ten huize Vos-Vriendje. We kwamen afgelopen woensdag allebei thuis met keelpijn en een snotneus, en tegen het weekend was ons huis een volledige ziekenboeg. Ik was tegen zaterdagavond al iets beter maar Het Vriendje heeft heel het weekend koorts gehad. Waarom ik dit in godsnaam bij de Yay’s zet? Omdat ik sinds vandaag weer door mijn beide neusgaten kan ademen! Mijn stem is nog wat raspig van het vele hoesten, mijn lippen zijn volledig gebarsten, ik heb af en toe nog een mini-vapeur, maar praise the lord in heaven ik kan weer ademen. Yay voor zuurstof!
Ik zou willen zeggen dat deze drol ons heeft gesteund in onze zieke dagen, maar tegenwoordig heeft ze het te druk met uren lang te kijken naar een stuk plastiek dat vastzit onder de lichtkoepel boven de living.

Ik zou willen zeggen dat deze drol ons heeft gesteund in onze zieke dagen, maar tegenwoordig heeft ze het te druk met uren lang te kijken naar een stuk plastiek dat vastzit onder de lichtkoepel boven de living.

  • Een heel weekend ziek zijn betekent uiteraard ook een heel weekend tijd om series te bingewatchen. Fuller House kon dus niet op een beter moment op Netflix losgelaten worden. De eerste aflevering was er eentje vol nostalgie. Ik hou ervan als een serie zich heel bewust is van zichzelf en wat meta-grapjes gebruikt, en dat gebeurde hier zeker (“your sister is busy running her fashion empire” en dan die blik, geniaal). De humor was vrij stout, de acteurs in hun element, de nieuwe kindacteurs moesten nog wat wennen maar toonden toch ook al veel potentieel,… Ik heb gelezen dat er veel mensen toch teleurgesteld zijn in de reboot, omdat ze het veel te verschillend vinden van het origineel. Ik vind dat totaal niet, in mijn ogen is het exact hetzelfde als het origineel. Misschien hebben veel mensen gewoon een vervormd beeld in hun hoofd van de oude reeks. Zo keek ik een tijd geleden ook na vele jaren terug naar mijn lievelingsfilm uit mijn jeugd, Duimelijntje. Ik had mij er zo op verheugd, en toen hij dan eindelijk op het scherm kwam was ik toch wat teleurgesteld. Ik had het in mijn hoofd opgebouwd tot iets bijna legendarisch, en de realiteit kwam toch wat anders aan. En dan nog iets, ik had al weken zin een milkshake van de Quick. Dat was al zeker tien jaar geleden, en dit weekend was het eindelijk zo ver. Het ging een godendrank zijn, nectar van de zuiverste soort, een opfrissing voor mijn lichaam en ziel. En weet je wat? ’t Was eigenlijk een beetje degoutant. En nu ben ik vergeten hoe ik van Netflix naar milkshakes ben geraakt. Story of my life. Whatever, yay voor John Stamos!
Have mercy.

Have mercy.

  • En dan nu het beste nieuws van de week, en het is nog maar maandag. Leonardo DiCaprio heeft een Oscar. Eindelijk. Hij zou er al zeker drie moeten gehad hebben verdikke. Ik had zelfs deze voormiddag vakantie genomen zodat ik hem kon zien winnen (ik voelde het in mijn dikke teen) voordat ik het zou moeten lezen op internet of in de krant. Yay voor de overwinning, ook al is het niet eens voor zijn allerbeste acteerprestatie ooit!
  • We blijven nog even in de sfeer van de Oscars. Vorige keer had ik het al over het boek waar ik toen in bezig was, Room. Ik las Room eergisteren uit. Ik gaf hem meteen vijf sterren op Goodreads en smeet hem prompt in mijn lijstje van favorieten aller tijden. Wat een perfect boek. Ik kan er echt in de verste verte niets negatiefs over verzinnen. Het boek gaat over de vijfjarige Jack die samen met zijn moeder (“Ma”) in gevangenschap leeft. Voor Ma is dat een verschrikking, maar voor Jack is het de enige wereld die hij kent. Brie Larson won vannacht nog een Oscar voor haar vertolking van Ma in de verfilming van Room. Ik denk niet dat ik de film ga zien, gewoon omdat ik het boek zó goed vond en ik wil dat door niets laten verpesten. Yay voor prachtige verhalen!

NAY

  • Weten jullie wat ik vroeger veel speelde? Neopets. Jongens toch, hoeveel uren van mijn tienertijd ik hieraan heb verspild, ik wil het zelfs niet weten. Ik weet al niet meer goed hoe mijn Neopet er uitzag, ik weet alleen nog dat hij een dikke kop had en blauw was. En dat ik hem vaak liet verhongeren omdat ik het veel te druk had met spelletjes te spelen en verfborstels te kopen. Hij was misschien wel uitgemergeld van de honger maar hij zou toch een mooi kleurtje hebben damnit! Ik mis je, kleine blauwe Neopet. En net daarom staat dit bij de Nay’s. Waarom, o waarom is er geen Neopets-app? Onlangs zocht ik ernaar in de app-store, omdat ik er zeker van was dat zo’n legendarisch spel toch wel een eigen app zou hebben. Niet dus. Maak er werk van, app-jongens. Nay voor nostalgie die ons niet gegund wordt!
Ik denk dat die van mij de derde van links was. Maar dan blauw. En uitgehongerd.

Ik denk dat die van mij de derde van links was. Maar dan blauw. En uitgehongerd.

  • Gisteren keken we naar de laatste aflevering van Making a Murderer op Netflix. De serie (waar een tweede seizoen van komt trouwens!) gaat over Steven Avery en de moord op Theresa Halbach. Avery zat in de eerste helft van zijn leven 18 (!!!) jaar onschuldig in de gevangenis, en op het moment dat de staat en de lokale politie bijna moeten boeten voor wat ze hem hebben aangedaan, wordt hij gearresteerd voor de moord op een jonge fotografe. Tijdens het proces komen heel wat niet zo koosjere dingen aan het licht. Ik ga niet zeggen hoe het afloopt, daarvoor moet je zelf kijken. Maar los van of hij het nu wel of niet gedaan heeft (ik heb nadien een paar artikels gelezen waardoor ik toch een beetje twijfel), de reeks toont sowieso aan hoe ver machtsmisbruik kan gaan. En daar kan je alleen maar boos van worden. Nay voor onrecht in het algemeen!
Hoe hard lijkt die journaliste trouwens op die actrice Rena Sofer uit Mooi en Medogenloos?

Hoe hard lijkt die journaliste trouwens op die actrice Rena Sofer uit Mooi en Medogenloos?

En nu moeten jullie mij allemaal gerust laten want De Mol gaat beginnen! Zeg eens, wie is het volgens jullie? Bij mij staat Bruno op de eerste plaats, en dan Stijn. Cathy is het zeker niet, die is te.. euhm.. gewoon té.

XO

 

Bron foto John Stamos, bron foto Neopets

 

Yay & Nay: part IV

Oh lordy lordy wat een lekker lui weekend is dit. Gisteren had ik een doktersafspraak in de voormiddag en ik gaf mijzelf de rest van de dag om daar wat van te bekomen. Ik las heel lang, ik ging in bad, ik keek een miljoen afleveringen van de Days of our Lives (op x2-stand uiteraard). ’s Avonds gingen we naar een feestje van een vriendin die dit jaar 30 wordt, deze ochtend sliep ik uit en lummelde ik de hele dag maar wat rond. En oh, er was een oud mevrouwtje de held van de dag maar dat is iets voor in het Yay-lijstje. Ik zal er eens aan beginnen.

YAY

  • Die oude mevrouw dus. Het Vriendje en ik wilden vandaag uitgebreid ontbijten, dus ik trok naar de bakker om de hoek. Ik haat de bakker om de hoek. Ik vind ze daar traag en niet vriendelijk, de inrichting van de winkel is verschrikkelijk onlogisch en eigenlijk is hun marchandise niet eens heel lekker. Maar hij ligt wel het dichts bij ons huis, en op zondagmiddag kan luiheid al eens de bovenhand nemen. Maar ik dus naar de bakker, en in de rij voor mij stond een oud madamtje. Het duurde gigantisch lang dus uiteraard kreeg ik bijna haar volledig levensverhaal te horen. Ze was een paar maanden geleden van de trap gevallen, haar sleutelbeen was verbrijzeld en met dit weer voel je dat uiteraard nog harder. Haar verhaal verveelde mij een beetje, vooral omdat het haar echt geen reet interesseerde hoe het met mij ging, maar toen het eindelijk aan haar was werd ze mijn heldin. Ze keek de kassierster recht in de ogen en zei: “Jawadde, ze zullen thuis denken dat ik dat hier nog zelf moest bakken.” HA! Yay voor oude madammekes zonder scrupules!
  • Deze filmpjes. Zo. Herkenbaar. Yay voor erfenissen van Afrikaanse prinsen!

  • Ik heb de laatste dagen een vreemde fascinatie voor het haar van Harry Styles. Het begon allemaal met de verschijning van One Direction in de Carpool Karaoke van (de briljante trouwens) James Cordon. Harry had daar een soort tic nerveux waar hij heel de tijd zijn haar naar voor zwierde en het dan terug naar achter wreef. En sinds dan denk ik meer dan gewoonlijk aan het haar van Harry Styles. Hoe vaak zou hij dat wassen? Zou hij dat zelf moeten doen of heeft hij daar mensen voor? Zouden daar dieren in leven? En hebben die dieren dan een naam? Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik dit in de Yay-rubriek zet, misschien gewoon omdat ik niet meer de enige wil zijn met die fascinatie. Yay voor boybandhaar!

  • Weten jullie welk prachtig concept ik de afgelopen weken leerde kennen? De bibliotheek. Na 28 jaar op deze aarde heb ik beseft dat er een gebouw bestaat waar ik zo goed als GRATIS boeken kan meenemen. Een geniale uitvinding, al zeg ik het zelf. Omdat ik vanaf volgende week (aaaargh omgomgomg) 4/5 ga werken ga ik uiteraard ook minder verdienen, en ik moet een paar manieren vinden om mijn kosten te drukken. En aangezien een vrij groot deel van mijn maandelijks budget naar boeken gaat, is de bib een goeie oplossing. Uiteraard ga ik nog altijd boeken kopen, ik wil auteurs zo veel mogelijk steunen. Maar dat kan ik ook doen door hun boeken te kopen met cadeaubonnen die ik aftroggel voor elke feestelijke gelegenheid in het jaar. Mijn eerste boek dat ik heb meegenomen uit de bib is Room van Emma Donoghue. Ik heb al ongeveer 3/4 gelezen en als het laatste deel even goed is als de vorige dan krijgt hij van mij vijf dikke vette sterren op Goodreads. Yay voor geld besparen en toch nog boeken kunnen lezen!
Héél harde aanrader.

Héél harde aanrader.

NAY

  • Die hele discussie van de laatste dagen over het eten van brood. Zucht. Bij elk opiniestuk, elke facebookpost, elk item in een talkshow erover, rollen mijn ogen wat verder in mijn hoofd tot ze bijna niet meer te zien zijn en ik begin te lijken op zo’n creepy kind met witte oogbollen uit een horrorfilm. Mensen kunnen soms toch zo zagen. Als we nu eens gewoon stellen dat alles slecht is als je er te veel van consumeert, maar dat het allemaal niet zo’n kwaad kan als je je gezond verstand gebruikt? (Behalve drugs natuurlijk, just say no, stay in school.) Weet je wat een groter probleem is? Dat er bijna 30 doden zijn gevallen bij aanslagen in Turkije deze week. En weet je wat een nog groter probleem is? Dat dat na een paar uur zelfs geen hoofdpunt meer was in het nieuws, maar ergens achteraan bengelde. Dàt is een probleem. Nay voor fucked up prioriteiten!
  • Deze kat. Waarom proberen de illustratoren van dierenproducten de dieren in kwestie altijd een zo psychotisch mogelijke look te geven? Als mijn kat er zo zou uitzien als ze haar behoefte moet gaan doen, dan zou ik de exorcist bellen. Nay voor griezelige dieren op discountproducten in de supermarkt!
Als je voor de spiegel staat en drie keer de naam van deze kat zegt, komt ze uit de spiegel gekropen om een scheet in je gezicht te laten.

Als je voor de spiegel staat en drie keer de naam van deze kat zegt, komt ze uit de spiegel gekropen om een scheet in je gezicht te laten.

En nu moet ik ophouden want Het Vriendje had beloofd om om 16u te stoppen met werken, en aangezien het 16u15 is moet ik van mijn oren gaan maken.

Nog een fijne zondag lievelingen XO

 

Yay & Nay: part III

Hallo mijn lieve valentijntjes! Ik schrijf dit op vrijdagavond, want dit weekend heeft Het Vriendje een paar dingen gepland voor Valentijn, en ik weet dus niet of ik dan tijd ga hebben om te schrijven. Misschien is dus tussen vrijdagavond en zondag waarop dit gepost wordt de wereld vergaan, en dan spijt het mij dat ik dat niet heb vernoemd bij de NAY’s. Maar soit, als de wereld vergaan is kunnen jullie dit waarschijnlijk ook niet meer lezen, en dan zit ik hier gewoon tegen het niets te brabbelen. Laat ik maar gewoon beginnen met de YAY’s en NAY’s van deze week, want het gaat duidelijk weer de foute kant op met mijn inleiding 🙂 GO!

YAY

  • Mensen die actief zijn op Twitter en meer kattenaccounts volgen dan de gemiddelde persoon, zullen misschien My Sad Cat wel kennen. Foto’s van een oude zwarte kat, The Bear, die een eeuwig droevige en melancholische blik heeft. Love it. De eigenaar van The Bear (en trouwens ook van Shipley, Ralph en Roscoe) heet Tom Cox. Hij beheert verschillende kattenaccounts en schrijft hilarische stukken tekst over zijn leven op het Engelse platteland op zijn website. Vooral de verhalen over zijn vader zijn legendarisch. Vroeger schreef Tom voor kranten en tijdschriften, maar nu is hij de onafhankelijke tour opgegaan. Zijn site is reclamevrij en draait puur op de giften van bezoekers. Aangenaam lezen én een originele vorm van crowdfunding. Ik heb nog maar één keer geld gestort, en dat was toen Roscoe was aangevallen door een hond en hele dure operaties nodig had. Maar ik ben zeker van plan om in de toekomst nog geld te doneren, én zijn boeken te kopen. Yay voor (niet onaantrekkelijke trouwens) catdudes!
Zwarte katten zijn sowieso cool, ook als ze existentiële crisissen hebben.

Zwarte katten zijn sowieso cool, ook als ze existentiële crisissen hebben.

  • Over Twitteraccounts gesproken, hoe schattig is Tom Lenaerts die al zijn tweets eindigt met “groetjes tom lenaerts”?! Da’s een beetje zoals mijn mama die ook bijna altijd haar sms’en naar mij eindigt met “mama”. Alsof ik haar nummer niet in mijn gsm heb staan en telkens moet raden naar wie mij nu toch die ellenlange berichten zonder leestekens stuurt. Yay voor de generatie die het allemaal nog wat moet uitzoeken op het wereldwijde web!
Mo how. Zelfs hartelijke groeten <3

Mo how. Zelfs hartelijke groeten ❤

  • Ook al die reclame gezien voor de nieuwe snoepjes van Mentos, met karamel en chocolade? Nieuwsflits, die zijn helemaal niet nieuw, het zijn… MELLERS! Mijn collega had een paar gratis Mentos/Meller gekregen en had mij ook eens laten proeven. Ik werd meteen minstens tien jaar terug in de tijd gekatapulteerd. YUM! Yay voor nostaligische karamellen!
Mellers = yummers.

Mellers = yummers.

  • Ik heb een nieuwe goeroe. Zet een stapje opzij Oprah, move over Dr. Phil, want de Self Help Hipster heeft bij mij een lamp doen branden die feller schijnt dan die allesverwoestende zon in de clip van Black Hole Sun. Lianne schrijft wel meer inspirerende teksten, en ik heb al vaker enthousiast zitten knikken bij haar paragrafen en bullet points. Ik krijg regelmatig door haar blog het gevoel dat ik een beetje Beyoncé ben en dat ik de wereld aankan. Maar bij haar Code voor 2016 zat ik gewoon te fistpumpen aan mijn bureau. Nu al de beste zin van het jaar: “My agenda is the Pentagon, the club full of hot bitches on a Saturday night: You’re not getting in.” HALLELUJA PRAISE! THE! LORD! Yay voor mijn nieuw mantra!
Ik tijdens het lezen van die ene fantastische zin.

Ik tijdens het lezen van die ene fantastische zin.

NAY

  • Kijk, ik heb Kanye West heel lang verdedigd. Het is een eikel, maar wel een eikel die briljante muziek maakt. Ik verkondigde aan iedereen die het wou horen dat ze naar zijn muziek moesten luisteren, en dat ze zich dan beter over zijn gedrag zouden kunnen zetten. Maar ook ik heb mijn grenzen. Twee weken geleden stond hij nog in de YAY-categorie door zijn hilarische aanval op Wiz Khalifa, vandaag staat hij resoluut bij NAY en zal hij zich serieus en oprecht moeten excuseren om er ooit weer uit te geraken. Een paar dagen geleden tweette hij “BILL COSBY INNOCENT!!!”, en kort daarna bleek dat hij in een van zijn nieuwe nummers verwijst naar Taylor Swift op een niet zo vriendelijke manier. Nee Kanye. Nee. Hou uw smoel. In een van mijn favoriete nummers ooit van hem zegt hij “Everybody knows I’m a motherfucking monster” en misschien had ik hem toen al gewoon op zijn woord moeten geloven. Boe voor motherfucking monsters. Boe voor na al die jaren toch moeten toegeven dat Kanye een lul is!
  • Ik zit sinds de kerstvakantie weer in een neerwaartse suikerspiraal en ik geraak er bijna niet meer terug uit. Elke week neem ik mij weer voor om de week nadien te stoppen, en dan zondig ik die week extra veel onder het motto “want vanaf volgende week is het weer gedaan”. En dan stop ik de week nadien uiteraard niet, en begint het spelletje weer opnieuw. Gelukkig heeft mijn lichaam duidelijk wel wat geduld met mij, want ik ben nog maar een halve kilo bijgekomen in het nieuwe jaar. Maar er moet wel eens iets gebeuren, want binnenkort is mijn lijf het ook beu en gaat het mij beginnen straffen. Weten jullie trouwens wat het paswoord is van mijn top-secret excel-bestand waar ik mijn gewicht in bijhoud? “koffiekoeken”. Nu zeg ik u. Nay voor mijn blijkbaar onbestaande wilskracht!
Het helpt ook niet dat ik regelmatig ga ontbijten of brunchen op plekken waar bijvoorbeeld DIT op de kaart staat.

Het helpt ook niet dat ik regelmatig ga ontbijten of brunchen op plekken waar bijvoorbeeld DIT op de kaart staat.

  • Heeft er nog iemand het gevoel dat binnen een paar maanden gaat blijken dat Donald Trump zijn deelname aan de presidentsverkiezingen in de VS een wrede grap was, bedoeld om ons af te leiden van een paar atoombommen en komende wereldoorlogen? Ik kan nog altijd niet geloven dat dat écht serieus aan het gebeuren is. Dat kan toch gewoon niet? We moesten allemaal eens goed lachen met Arnold Schwarzenegger als gouverneur van California, maar dit is toch echt next level? Ik dacht van in het begin dat zijn deelname een mopje was, iets om eens goed mee te lachen online en dan snel weer te vergeten. Maar het begint nu toch wel lang te duren he, dat mopje. Boe voor de meest gestoorde presidentskandidaat ooit, én al zijn honderdduizenden volgelingen (serieus, wat?!)!

Tot volgende week hartediefjes! XO

 

Bron screenshot My Sad Cat, bron screenshot Tom Lenaerts, bron foto Mellers, bron gif weenmeisje

Yay & Nay: part II

Joepie hoera jippie woehoew! De vorige Yay & Nay viel in de smaak, waardoor ik dit bombardeer tot een officiële nieuwe rubriek. Ik weet nog niet goed of ik de Zamenvattende Zondag dan volledig laat vallen, of eerder een maandelijks iets van maak, of dat dat dan te veel van het goeie is… Ik zal er nog eens over nadenken. Maar in de tussentijd is er weer een week verstreken, maakte ik een update van mijn goeie voornemens, én heb ik opnieuw een paar leuke én minder leuke dingen verzameld. En die ga ik op jullie loslaten.. NU!

YAY

  • Dieren zijn fantastisch. Vriendschap is fantastisch. Vriendschap tussen dieren is fantastisch. Vriendschap tussen dieren van verschillende soorten is zo fantastisch dat ik erdoor in foetushouding op de grond wil liggen wenen. Deze week was er het verhaal van het varkentje en de kitten, maar er zijn de afgelopen maanden zo veel gelijkaardige verhaaltjes geweest dat ik heb beslist om er een aparte post van te maken. Binnenkort! Yay voor varkentjes in kleedjes. En yay voor kittens. AL-TIJD yay voor kittens!
mqiofjqmlnfroij

mqiofjqmlnfroij

  • De afgelopen week was een absolute feestweek op tv-vlak. Er was een nieuw seizoen van The Sky is the Limit, en na jaaaren wachten krijgen we eindelijk weer elke week nieuwe afleveringen van De Mol en Temptation Island. Hier in het huishouden Vos-Vriendje hebben we collectief beslist dat we tevreden zijn met de eerste aflevering van De Mol, en vooral omdat ze heel trouw zijn gebleven aan het oude concept. If it ain’t broke… En naar Temptation hebben we uiteraard ook gekeken, en daar vinden we het vooral belachelijk dat het maar over negen dagen gaat. Negen. Dagen. Je zou toch denken dat je hem negen dagen in je broek kan houden. Maar blijkbaar gaat dat zelfs niet voor een paar uur. Marvin, je leek mij de enige semi-normale man, waarom toch? Oh, en er was ook nog het nieuwe programma Pink Ambition. Maar sweet baby moses in a basket daar ga ik zelfs niet over beginnen want dan moet ik naar de Nay-puntjes springen vrees ik. Maar toch, yay voor mensen die gek genoeg zijn om zich in te schrijven voor alle marginale programma’s waar ik dan naar kan kijken!
Damn you Marvin.

Damn you Marvin.

  • Hallo, mijn naam is Vos en ik hou van de nieuwe K3. Ik kan en wíl het niet verstoppen. Ik heb naar de zoektocht gekeken, gestemd (op de huidige meisjes, jep), De Droom Gaat Verder gevolgd,… En ik ben zelfs naar de afscheidsshow gegaan. Uiteraard met het excuus dat één van mijn vriendinnen en haar driejarig dochtertje iemand wilden om mee te gaan, maar stiekem ook gewoon omdat ik het wel heel leuk vind allemaal. Ik heb nog net niet hun nieuwe cd gekocht. Deze week waren Klaasje, Marthe en Hanne op bezoek in De Ideale Wereld en ik vind dat ze daar heel goed hun plan hebben getrokken. Het kan niet gemakkelijk zijn om in zo’n volwassen en gewaagde show toch je onschuld te bewaren én tegelijkertijd niet over te komen als tuttebellen. Ik denk dat we soms niet beseffen hoe zwaar het moet zijn om in zo’n mediamachine terecht te komen, en ik vind dat ze zich heel goed standhouden. Yay voor regenboogkleedjes! Hey mama sé mama kuma kuma hey mama loko loko la oya oya lé lé!
Incognito K3-vos.

Incognito K3-vos.

  • Al tien jaar lang gaan de BFF en ik elk jaar samen op citytrip in de paasvakantie. Vorig jaar gingen we naar Salzburg, het jaar voordien naar Amsterdam. En dit jaar gaan we naar, tromgeroffel, Dublin! We boekten onze vluchten en het hotel en ik kijk er al belachelijk hard naar uit. Ik ben er ook wel een beetje bang voor. Een paar jaar geleden hadden we ook een trip naar Dublin geboekt en dan ben ik een paar dagen voordien zo ziek geworden dat ik op doktersbevel thuis moest blijven. Omdat ons hotel een promotie was en omdat Ryan Air gewoon Ryan Air is zijn we toen al ons geld kwijtgeraakt, ook al had ik een geldig doktersbewijs. Dus ik hoop dat de Ierse karma ons dit jaar een beetje beter gezind is. Jullie lezen er uiteraard alles over binnen een paar weken. Yay voor een paar dagen tranen met tuiten lachen en decadent veel taartjes eten met de BFF!
Throwback naar vorig jaar in Salzburg. De enige reden dat ik daar geen tien kilo verdikt ben is dat ik de rest van de tijd hysterisch Sound of Music-dansjes deed.

Throwback naar vorig jaar in Salzburg. De enige reden dat ik daar geen tien kilo verdikt ben is dat ik de rest van de tijd hysterisch Sound of Music-dansjes deed.

  • We hebben The Revenant gezien, en ik overweeg nu serieus om op 29 februari de voormiddag verlof te nemen zodat ik de nacht voordien live Leonardo DiCaprio zijn eerste Oscar kan zien winnen. Yay voor prachtige films met wondermooie natuur! En, ok, berengevechten.

NAY

  • Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van de Hunkemöller om een enquête in te vullen over mijn laatste ervaring in hun winkel. Ik gaf alles goede punten. Hun verkoopsters, hun aanbod, de netheid van hun winkel,… Maar ik heb het toch niet kunnen laten om een beetje te klagen in het vakje waar ik nog opmerkingen mocht meegeven. Ik vind namelijk dat ze hun klanten een beetje in ’t zak zetten. De laatste keer dat ik er geweest was kocht ik vier dingen en had ik in het pashokje uitgeteld hoeveel ik zou moeten betalen. Toen ik aan de kassa stond, moest ik ongeveer 15 euro meer betalen dan ik had verwacht. Omdat ik een miet ben die niet voor zichzelf kan opkomen, betaalde ik gewoon en bestudeerde ik buiten pas mijn rekening. En opeens was het mij duidelijk. Hunkemöller heeft op hun prijskaartjes verschillende prijzen staan, allemaal voor verschillende regio’s. Een prijs voor Duitsland, eentje voor België, en dan nog een paar andere. De prijs voor Duitsland staat bovenaan, en die voor België pas lager. En uiteraard kijk je toch alleen maar naar de bovenste prijs, omdat dat nu eenmaal het meest logische is? Het is een beetje mierenneuken maar ik heb niet graag het gevoel dat een winkel mij bewust wil misleiden om zo veel mogelijk geld aan mij te verdienen. Of misschien ben ik gewoon een beetje naïef 🙂 Boe voor geldkloppers!
  • De nieuwe Rihanna. Het enige dat ik hoor is een kwakende eend. Boe voor heel lang wachten op een teleurstellende nieuwe single!

  • Omdat ik een gierige pin ben, zoek ik altijd op mijn gsm op waar de brandstofprijzen het goedkoopst zijn om te gaan tanken. Ik ga daar geen tien kilometer voor omrijden maar misschien wel eentje. Deze week was het weer zover en ik moest in de buurt van mijn werk gaan tanken omdat ik sowieso niet meer genoeg naft had om thuis te raken. Ik zocht de goedkoopste op mijn app en vertrok met de bijhorende arrogantie van “kijk eens hoe slim en efficiënt ik ben”. Ik nader het goedkope tankstation en merk dat het toch nog iets duurder is dan op mijn app. En dan spreek ik over 2 cent ofzo, maar toch genoeg om mij te laten doorrijden. “Misschien heb ik mij vergist, en is het die Esso van 100 meter verder dat goedkopere.” Nee dus. En toen kon ik niets anders dan nog verder rijden, tot ik uiteindelijk echt in het rood stond en wel moést stoppen aan het eerstvolgende tankstation. De duurste van allemaal. Resultaat: zeker vijf kilometer uit de richting gereden én reteduur getankt. Boe voor mijn eigen gierigheid!
  • Een vrouw wordt verkracht, en de dader gaat zo goed als vrijuit omdat het om een misverstand zou gaan. Hier gaat al mijn haar van rechtstaan en begint mijn bloed van te koken. Nee is nee, en zelfs als een vrouw je kust en interesse toont is dat geen vrijgeleide om tegen haar zin seks met haar te hebben. Als de vrouw in kwestie na wat smodderen toch neen zegt, weet je wat je dan doet? Ok zeggen, stoppen, de vrouw naar huis laten gaan en de papieren zakdoekjes bovenhalen. Dit is zo’n gevaarlijk en respectloos precedent, en ik vind eigenlijk gewoon geen woorden om mijn woede hiervoor te uiten. Boe voor het feit dat nee blijkbaar nog altijd geen nee betekent.

En nu is het tijd om af te sluiten want Het Vriendje en ik gaan op culturele uitstap naar Waterloo, daarna spaghetti eten bij de schoonouders én eindelijk naar de laatste Hunger Games in de cinema. Jullie ook nog heel veel plezier deze zondag en tot snel! XO

 

Bron foto Tyra & Bron foto varken kitten