door

Zamenvattende Zondag, part XL

Gelukkige 40ste verjaardag Zamenvattende Zondag! Ik heb zonet speciaal voor mijn blog de meest comfortabele positie ooit verlaten. Deze namiddag keken we naar een film, en nadien viel Het Vriendje dicht tegen mij in slaap. Op mijn benen lag Poes te ronken en te snurken. Mijn ogen waren zelf ook aan het toevallen, maar ik moést en zou uit de zetel komen om mijn week zamen te vatten. Als dat geen dedication is, dan weet ik het ook niet meer hoor. Het Vriendje ligt nog steeds in de zetel, maar Poes is intussen al terug naar boven getrokken. Tegenwoordig ligt ze weer graag in de badkamer, en ik vermoed dat ze daar weer haar lievelingsplek zal opgezocht hebben.

Poes ❤ pombak

Gehoord: Op maandag kregen we éindelijk nieuws te horen op en over het werk. De directie waar ik voor werk houdt op te bestaan. Onder onze directie vielen vier afdelingen. Twee daarvan gaan samen hun eigen directie vormen, en de andere twee worden ondergebracht in een reeds bestaande directie. Ik val in die laatste groep, en kom dus in een volledig nieuwe afdeling terecht. Ik ben blij dat we na al die weken eindelijk antwoorden kregen op onze vragen, maar toch blijft het een bittere pil om te slikken. Vooral omdat het nog niet meteen duidelijk was waar ik zou ingezet worden. Ik heb deze week verschillende gesprekken gehad met potentiële nieuwe bazen, en tegen morgen moet ik zelf beslissen voor welke afdeling ik kies. Ik heb in mijn hoofd al beslist, nu alleen nog maar hopen dat in de toekomst zal blijken dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik heb het vooral lastig met het feit dat onze staf uit elkaar zal vallen in de komende weken. Met sommige van hen werk ik al meer dan zes jaar samen, dat zijn niet meer zomaar collega’s maar echt vrienden waar ik elke dag lief en leed mee deel. Ik mag daar niet te veel bij stilstaan, want dan krijg ik terug de tranen in mijn ogen. En ik heb deze week al genoeg gesnotterd.

Gezien: Ik heb deze week een heel leuk nieuw programma ontdekt op Njam: Jamie & Jimmy’s Food Fight Club. Jamie Oliver gaat samen met zijn jeugdvriend Jimmy Doherty de strijd aan met andere landen om te bewijzen dat de Britse keuken niet voor hen moet onderdoen. In de eerste aflevering, die ik dus deze week zag, selecteerden ze de vijf beste kazen van Groot-Brittannië. Die kazen werden dan door een objectieve jury (Belgen!) vergeleken met de vijf beste kazen van Frankrijk. Maar dat is niet het hele programma, tussendoor ontvangen ze in hun restaurantje een gast die allerlei proeven moet doorstaan. Deze week was het Alan Carr, en volgende week komt Gwyneth Paltrow op bezoek. Het is echt een ongelofelijk amusant programma, zelfs Het Vriendje is mee blijven plakken voor de tv en hij wil normaalgezien nooit met mij naar iets kijken! We hebben bijna heel de tijd moeten lachen, de dynamiek tussen Jamie en Jimmy is geweldig en er zit een goeie vaart in het programma. Het kan niet zo veel kwaad als je de eerste aflevering gemist hebt, ik denk dat ze vrij los van elkaar staan.

Ik ontdekte tijdens het zappen ook toevallig dat er op Vitaya een nieuw seizoen van Holland’s Next Top Model begon. Ik was net op tijd om de eerste aflevering te zien, en ik heb mij al heerlijk geërgerd aan het geroddel en het fake gedoe. En vraag mij niet waarom, maar ik heb dit weekend alwéér een paar afleveringen van Millionaire Matchmaker gezien. Ik ben eigenlijk een televisionele masochist. Zou daar een hulplijn voor zijn?

Geproefd: Alles behalve suiker. De derde suikerloze week zit erop, en ik heb het deze week toch verschillende keren vervloekt. Tot en met vorige week vond ik dat het allemaal heel vlot ging, maar vanaf deze week woensdag ongeveer mis ik het echt. Ik denk aan taarten, ik droom van koekjes, ik snak naar choco.

Mijn manier om de suikerdetox te overleven: zo veel mogelijk naar foto's van taarten kijken. Het woord masochist valt nu al voor een tweede keer.

Mijn manier om de suikerdetox te overleven: zo veel mogelijk naar foto’s van taarten kijken. Het woord masochist valt nu al voor een tweede keer.

Ik heb ook sinds woensdag last van hoofdpijn, en, ik moet het toegeven… moodswings. Het ene moment ben ik nog perfect in orde, en vijf minuten later ben ik klaar om de eerste persoon die ik zie een boks op zijn oog te geven. Waar ik wel fier op ben is dat wàt ik eet, ook wel lekker is. Ik eet niet elke dag hetzelfde, ik probeer te variëren en ik heb al een paar geslaagde recepten gemaakt. Dinsdag heb ik geprobeerd om suikerloze broodjes te maken, naar het recept van een van mijn vrienden. Ze zagen er verschrikkelijk uit, maar ze waren wel lekker.

Normaalgezien moesten ze er uitziet als luchtige muffins. Hmm.

Normaalgezien moesten ze er uitziet als luchtige muffins. Hmm.

Gevoeld: Een kleine identiteitscrisis. Telkens ik mij op mijn werk moet aanpassen aan een nieuwe situatie (en geloof mij, dit is zeker niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste keer) begin ik mij vragen te stellen over de volledige loop van mijn leven. Wat wil ik de komende jaren doen, wat wil ik bereiken, wil ik voor mijn dromen gaan of kies ik eerder voor zekerheid, waar zie ik mijzelf binnen vijf of tien jaar,…? Ik maak mijn eigen hoofd dan volledig gek. En ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik op al die vragen antwoorden gevonden heb, maar dat is niet zo. Ik weet ook niet of dat zo erg is. Ik ben nog jong, en ik heb nog tijd genoeg om alles uit te zoeken. Ik vind het soms al moeilijk om door het dagdagelijkse leven te ploeteren, dus misschien is dat al genoeg hooi op mijn vork.

Geroken: Wierook rond een klein kistje, spijtig genoeg. Vorige week overleed de nonkel van mijn papa na een heel korte strijd met kanker, en dinsdagochtend gingen we naar zijn begrafenis. Het was een heel mooie plechtigheid, met veel persoonlijke teksten over hoe hij was. Hij had zijn eigen begrafenis tot in de puntjes gepland, en dus was alles zoals hij het wou. Tot de muziek toe; tussendoor weerklonken de Tango en de Rumba in de zaal. Ik had gehoopt dat hij de voorbije Kerst nog mee met ons kon vieren, maar hij was toen al te zwak. Daag nonkel Warre. Tot nog eens. Doe de groetjes aan ons Moeke.

XO

door

Over een trage slak met een frank bakkes

Vandaag is het dag op dag een jaar geleden dat ik mijn rijbewijs haalde. In het begin durfde ik nog niet goed lange afstanden rijden, en nam ik telkens de weg die ik kénde, ook al deed ik er dan een half uur langer over. Na een jaar heb ik geleerd om te vertrouwen op mijn allerbeste vriend de GPS, en sjees ik door heel het land alsof ik nooit iets anders gedaan heb. Mijn auto stamt nog uit de prehistorie, en doet af en toe een beetje lastig. Zo ben ik vandaag uit het niets stilgevallen net voor de ingang van mijn werk. “Lekker even een file creëren, gezellig zo tijdens het spitsuur,” zal hij gedacht hebben. “Da’s goed voor de populariteit bij de collega’s.” Maar ik hou zo van hem. Of haar. Welk geslacht heeft een auto eigenlijk? Terwijl jullie nadenken over deze allesomvattende vraag, maak ik een lijstje van de belangrijkste en meest opvallende dingen die ik geleerd in 365 dagen op de baan.

Taxichauffeurs leven in een aparte fantasiewereld. Een wereld waar voor hen andere regels gelden en er ook geen andere auto’s op de baan zijn. Ze doen gewoon hun zin. Of het nu 50, 70 of 90 is, maakt allemaal niet uit. Gewoon zo snel mogelijk op hun bestemming geraken en alle andere weggebruikers moeten maar opflikkeren. Taxichauffeurs zijn de outlaws van de baan, de rebellen van de autostrade! (N.v.d.r. ik heb het hier alleen over de taxichauffeurs die ik al heb zien rijden, vooral in Brussel. Er zijn waarschijnlijk ook heel lieve en correcte taxichauffeurs.)

De kleinste move is blijkbaar ook de moeilijkste. Achterwaarts parkeren in een nipte plaats, geen probleem. Keren in een straat, no biggie. In de spits slalommen tussen camions en motards, pfoe, niks aan. Pinken? MO HOW ZEG. Ik ben er echt van geschrokken hoeveel mensen gewoon nooit hun richtingaanwijzers gebruiken. Niet om van baanvak te veranderen, niet om een straat in te slaan, en al zeker niet om een rotonde te verlaten. Ik denk dat er meer mensen pinken om de rotonde op te rijden dan om er weer af te rijden. Heel irritant als je staat te wachten om er bij te kunnen, en je daardoor een perfecte kans om er op te rijden mist.

Investeer in een goede GPS. Ik heb geen oriëntatievermogen. Nul, zero, niks. Als ik ga winkelen en ik stap uit een winkel, weet ik soms zelfs niet meer uit welke richting ik kom. Er zijn trajecten die ik volledig uit mijn hoofd ken en blindelings zou kunnen rijden. Van en naar mijn werk, van en naar mijn ouders, van en naar de winkel. En toch ga staat mijn GPS al-tijd op, voor het geval er ergens een wegomleiding zou zijn. Want als ik van mijn bekende routes moet afwijken zonder GPS, zelfs al is het maar voor één straat, ben ik volledig verloren. Dus ik ben meteen voor een goed model gegaan, ik heb er niet op bespaard want de zekerheid die het toestelletje mij geeft is onbetaalbaar.

De verkeersregels volgen is niet cool. Als ik 50 mag rijden, rij ik 50. Als ik 70 mag rijden, rij ik 70. Op de autostrade heb ik nog nooit sneller gereden als 120. En blijkbaar ben ik daardoor een trage slak die zo veel mogelijk toeterend ingehaald moet worden. Een van de frappantste dingen die ik iemand recent heb horen zeggen was tussen de soep en de patatten, over een boete die hij gekregen had door een verkeersovertreding. Het verhaal begon met: “Ik reed op een stuk waar ik 100 mocht, dus ik reed 120,…” En dan een gans verhaal, volledig verbouwereerd over de boete.

Voetgangers zijn onzichtbare en onvoorspelbare wezens die elke dag hun leven wagen. Pas sinds ik zelf met de auto rijd, besef ik hoe gevaarlijk én kwetsbaar voetgangers zijn. Ze lopen tussen de geparkeerde auto’s en springen dan tevoorschijn om snel-snel-snel over te steken tussen het rijdend verkeer. Ik geef toe dat ik dat zelf ook doe, ik ben zeker niet heilig, maar ik zie nu wel beter in hoe onzichtbaar ik dan ben voor mensen in de auto. Ik probeer nu iets minder toch nog over te lopen als het al rood is, en ik probeer ook meer oogcontact te maken met de chauffeur die mij moet overlaten, zodat ik zeker ben dat hij of zij mij gezien heeft. Én nadien doe ik dan een klein wuifke om hem/haar te bedanken, want ik weet nu ook dat dat beter overkomt.

Voor sommige mensen is hun auto gewoon een tweede woonkamer. Of badkamer. Ik heb al iemand gezien die zich aan het scheren was met een elektrisch apparaat. Of een vrouw die zich volledig maquilleert tegen 30 per uur. Het gekste was toen ik eens in mijn achteruitkijkspiegel zag dat de auto achter mij wat van links naar rechts aan het zwalpen was en ook veel te snel op mij af kwam gereden. Toen de auto dicht genoeg achter mij reed zodat ik kon zien wat hij aan het doen was, zag ik dat hij een stripverhaal aan het lezen was. Ik denk zelfs Suske en Wiske. OP DE AUTOSTRADE ZEG IK U!

Autorijden is de beste manier om nieuwe scheldwoorden te leren kennen. In het laatste jaar is mijn vuile vocabulaire minstens verdubbeld. Ik ben de meest vreedzame persoon die er is, ik haat conflicten en er is veel nodig om mij echt kwaad te krijgen. Maar zet mij achter het stuur van een auto en ik voel meteen een grote haat voor de ganse mensheid opkomen. Het lijkt wel alsof ik alle verbale agressie die ik in de rest van mijn leven onder controle heb in de auto naar boven laat komen. En dat maakt mij misschien even gevaarlijk als al die andere gekke mensen die ik hier boven vernoem!

Conclusie: ik ben een hele correcte saaie doos in de auto, behalve als het op scheldwoorden aankomt. Maar toch vooral saai. Zeker nu mijn radio nog altijd stuk is, en ik dus in complete stilte rijd. Voordien voerde ik ganse musicals op, wat meteen ook voor entertainment zorgde voor de auto’s rondom mij. Conclusie 2: sommige mensen zijn gewoon geschift.

Tot zondag!

XO

door

Zamenvattende Zondag, part XXXIX

Dag lieve lezers! Dit is mijn zicht als ik naar rechts kijk.

Ho ho ho!

Ho ho ho!

Hebben jullie de kerstboom al afgebroken? Wij duidelijk nog niet, en we zijn ook niet van plan dat dit weekend nog te doen. Vorig jaar hebben we hem vrij snel weer in de kelder gezet, omdat Poes toen nog klein en gestoord genoeg was om hem bijna elke dag te terroriseren. Vliegende ballen, lichtjes overal, slingers die vernield moesten worden,… We hebben er toen meer frustratie dan plezier aan gehad. Dit jaar was ze al te dik en te lui om er nog mee te spelen, dus hebben we hem wat langer laten staan. En dit is nog niets, een paar jaar geleden heeft hij tot eind februari gestaan, oeps. Maar nu weten jullie dus in wat voor een gezellige setting ik mijn week ga zamenvatten 🙂 Hier gaan we!

Gehoord: De muziekwereld is een beetje gek geworden de voorbije weken. I’m in love with the coco. Got the club going up… on a Tuesday. WAT? Het enige rare lied waar ik nog mee akkoord kan gaan is dat van die Albatraoz. Trouwens, terwijl ik dit schrijf wordt mijn theorie van de vreemde hits bevestigd. Ik blog altijd met een random muziekpost als achtergrondmuziek, en deze knalt momenteel uit de speakers.

Ik herhaal: WAT? Misschien ben ik wel een saai omaatje aan het worden, hoewel ik daar toch aan zou twijfelen als ik mijn eigen downloadlijst zie. Daar staat ook heel wat geboenk en gerap op. Maar er zijn toch grenzen, en mijn grens ligt duidelijk bij een banaan. En coco.

Gezien: Ik heb dit weekend veel meer dan mij lief was naar afleveringen van The Millionaire Matchmaker gekeken. Vraag mij niet waarom, want ik weet het zelf ook niet. Trouwe lezers weten dat ik niet vies ben van een beetje trashy reality-tv, maar waarom ik blijf kijken naar The MM is ook voor mij een raadsel. Na elke aflevering denk ik: “Weer 40 minuten van mijn leven verspild aan die vreselijke vrouw.” En dan zet ik nog een aflevering op. Het is misschien zoals een auto-ongeluk voorbijrijden, en jezelf voornemen dat je niet gaat kijken. Je kijkt toch, altijd. Het was over het algemeen niet zo’n goeie week op tv-vlak. Op vrijdagavond bleven we gezellig thuis om naar Indiana Jones 4 te kijken. De vorige drie zagen we de voorbije weken ook, maar ik vond alleen de tweede semi-goed. Ik had wel hogere verwachtingen van deze vierde, omdat hij maar een paar geleden uitkwam en dus hopelijk betere special effects had. De special effects waren er wel, maar het verhaal was zo van de pot gerukt dat ik vooral met mijn ogen heb zitten rollen. Indy toch. Blijkbaar gaan ze nu ook een vijfde maken, maar die zal toch al héél goed moeten zijn om het weer goed te maken. Ik heb wél genoten van het nieuwe VTM-programma Met De Deur In Huis, waar de kijker samen met Chris Van Den Durpel (of toch een van zijn typetjes) en zijn panel binnenkijken in het huis van een BV. Ik heb het niet zo voor die typetjes, en dat panel hoefde voor mij nu ook niet echt. Maar ik ben een ongelofelijke voyeur, en ik denk dat ik zo niet de enige ben in Vlaanderen. Ideaal entertainment dus.

Gevoeld: Opluchting, omdat er nu blijkbaar toch schot in de zaak komt over mijn onzekere situatie op het werk. Maar tegelijkertijd ook zenuwen, want ik weet niet of de uitkomst voor mij positief of negatief gaat zijn. Hopelijk weet ik het jullie volgende week te zeggen. Ik heb mij ook enorm geïrriteerd aan de media en de zenuwachtige verslaggeving van de voorbije weken. Sinds de aanslagen bij Charlie Hebdo en de nasleep ervan is alles BREAKING en worden we om de oren geslagen met “vermoedelijke” informatie. Ik begrijp dat de bevolking snel moet geïnformeerd worden in zo’n situaties, maar het lijkt wel alsof de strijd voor de primeur belangrijker is geworden dan effectief corrécte informatie te geven. Heel de dag door verdrink je in de updates en extra journaals, en zo ontstaat het gevaar dat je toevallig om 15u iets leest dat om 16u fout blijkt te zijn. Als je dan om 16u niet meer hebt gekeken, blijf je zitten met die foute info van 15u. En ik kan gerust een uurtje wachten op de echte feiten. Misschien nog irritanter is de gewoonte van de laatste jaren om van alles clickbait te maken. “Je raadt nooit…” “Wat deze man deed is ongelofelijk…” “Je gelooft nooit wat persoon A nu weer gedaan heeft…” En wij allemaal maar klikken, om dan bij iets onbenullig uit te komen. Maar intussen zijn de clicks wel verdubbeld, en dat is dan weer aantrekkelijk voor adverteerders.

Zou het misschien... Ricky Gervais kunnen zijn? SHOCKING.

Zou het misschien… Ricky Gervais kunnen zijn? SHOCKING.

Geroken: Als jullie het niet erg vinden, verander ik “geroken” deze week weer in “gelezen”. Want er is vorige week een drama gebeurd. Een grote fout. Een vreselijke misstap. Ik maakte een overzicht van de beste boeken die ik vorig jaar las, en ik vergat er gewoonweg eentje! Eentje waar ik hier regelmatig vol lof over heb gesproken, een boek dat mij van de eerste tot de laatste pagina in zijn greep had. Ik heb het over Voor Ik Ga Slapen van S.J. Watson. Ik heb geen idee waarom ik deze geweldige thriller niet vermeldde. Maar hoe gek is het dat ik net een boek over geheugenverlies vergat? Hé? ZOTJES. Intussen ben ik nog altijd bezig in Under The Dome. Ik heb het gevoel dat ik er al in bezig ben sinds het stenen tijdperk. Het heeft een paar weken geduurd voor ik helemaal mee was, maar nu zit ik echt ín het verhaal en gaat het lezen ook wat sneller. Ik weet nog niet welk boek ik nadien wil lezen, maar ik heb in elk geval heel veel inspiratie gehaald uit alle eindejaarslijstjes van mijn favoriete blogs. Door het overzicht van Verbeelding heb ik zeker 20 nieuwe boeken op mijn verlanglijstje gezet. Het wordt een goed boekenjaar, ik voel het!

Geproefd: Alles behalve suiker. Ik ben nu al twee weken gestopt met suiker eten, en het bevalt mij beter dan ik gedacht had. Op maandagochtend stond er op de weegschaal 1,3 kilogram minder, en alleen daarom is het al de moeite waard geweest. Ik hoop dat er morgenvroeg nog wat af is, maar ik verwacht zeker niet dat het weer zo veel zal zijn. Ik weet uit ervaring dat mijn lichaam aan de start van een nieuwe eetgewoonte altijd een beetje in de war is, dus die 1,3 was uiteraard een piekmoment. Of een dalmoment, het is maar hoe je het bekijkt. Ik ben van plan om er binnen twee weken een volledige post aan te wijden, dus ik bewaar het volledige overzicht van mijn gedachten en foto’s nog even daarvoor. Wat ik wel kan aanraden is het gebruiken van een app (ik gebruik ‘days since’) voor iedereen die van plan is om met iets te beginnen/stoppen, die minuten zien tikken is echt een grote motivatie!

Misschien wel niet zo'n goed idee om die achtergrond te gebruiken.

Misschien wel niet zo’n goed idee om die achtergrond te gebruiken.

Nu is het tijd om te genieten van de rest van de zondag, en te beslissen of ik vandaag mijn pyjama nog ga ruilen voor echte kleren. (SPOILER ALERT: neen.)

Tot in de week! XO

door

Het beste van 2014: Voelende Vrijdag

Allereerst een heel dikke merci voor alle reacties op de post van gisteren. Toen ik hem had geschreven en daarna had nagelezen, vroeg ik mij af of hij niet té eerlijk was. Te veel uit het hart, te weinig gefilterd voor mijn publiek. Maar toen besefte ik dat dat net zou voorbijgaan aan wie ik hier wil zijn: 100% mijzelf. Dus drukte ik toch op publiceren en ik ben blij dat ik dat heb gedaan. Dankjewel.

Vandaag de laatste post in de beste-van-2014-reeks! Ik moet zeggen dat ik mij er echt mee geamuseerd heb. Ik denk niet dat ik altijd elke dag zou kunnen bloggen, want na een tijdje ben ik ook gewoon uitgepraat, maar het was leuk om terug te kijken naar het afgelopen jaar. Vandaag blik ik terug over hoe ik mij gevoeld heb in 2014. Omdat ik niet wil dat deze post wordt zoals mijn dagdagelijkse emoties (CHAOS OVERAL), groepeer ik alles onder vier overheersende gevoelens.

TROTS

Mijn fierste moment van 2014 kwam al vrij vroeg in het jaar. Op 22 januari ging ik mijn praktisch examen met de rijschool doen, en ik was meteen geslaagd. Ik weet dat er mensen zijn met het IQ van een kip die ook met de auto kunnen rijden, maar toch ben ik heel fier op mijzelf hiervoor. Ik had een paar jaar voordien ook een poging gedaan om met de auto te leren rijden, maar toen heb ik het niet volgehouden. Half 2013 besloot ik om weer een poging te wagen, maar ik maakte er meteen een top secret project van. Enkel een handjevol mensen wisten waar ik aan begon. Ik had geen zin om er constant vragen over te krijgen, om onnodige tips naar mijn hoofd geslingerd te krijgen, en ik wou het vooral alléén doen. Iets wat ik zélf had gerealiseerd, zonder hulp, daar had ik nood aan. Dus ik schreef mij in voor de rijschool, in de zomer kreeg ik 20 uur les en nadien kocht ik een eigen autootje (mijn allerliefste lelijke Smart uit het stenen tijdperk). Toen ik slaagde voor mijn examen begon ik aan een overwinningstournee doorheen mijn vriendenkring. Ik verraste bijna iedereen door met hen casual langs mijn auto te wandelen en dan op het knopje van mijn sleutel te duwen. PING, lampen aan. Zalig. Vooral het gezicht van mijn ouders ga ik nooit ofte nimmer vergeten. Iedereen was toen heel fier op mij, maar niemand was fierder dan ikzelf. Mijn auto is niet zomaar een vervoersmiddel, maar een symbool voor mijn vrijheid en onafhankelijkheid. Ik durf vaak niet ergens alleen naartoe met de fiets, te voet of met het openbaar vervoer, maar mijn auto is voor mij een harnas dat ervoor zorgt dat ik toch kan doen wat ik wil. Lang leve mijn knalblauwe dinosaurus met groene zetels!

Dit is niet mijn auto. Maar die van mij is van hetzelfde bouwjaar denk ik.

Dit is niet mijn auto. Maar die van mij is van hetzelfde bouwjaar denk ik.

VERDRIET

In de zomer gingen twee van mijn beste vrienden, die al tien jaar een koppel waren, uit elkaar. In die tien jaar hebben wij heel veel van onze tijd samen gespendeerd. Eerst gewoon binnen onze gezamenlijke vriendenkring, maar sinds de komst van Het Vriendje nog meer omdat we toen allemaal in hetzelfde appartementsgebouw woonden. In die tien jaar zijn we vaak samen op reis geweest, samen op weekend, etentjes, tv-avonden, op café, gewoon wat rondhangen,… Toen we in hetzelfde gebouw woonden, zagen we elkaar zo goed als elke dag. Sinds wij ons huis hebben gekocht en dus vehuisden, zagen we elkaar minstens wekelijks. Vaak een paar keer per week. En opeens wordt dat omgegooid. Ik wil helemaal niet egoïstisch overkomen nu, want uiteraard zijn zij zelf degenen die er het meest onder lijden. Maar een breuk na zo’n lange tijd heeft impact op alles. Het was ook heel moeilijk om hen allebei ongelukkig te zien, en om te proberen om neutraal te blijven in de hele situatie. Op dat vlak was het een zomer om snel te vergeten.

RUST

Rust is misschien niet echt een emotie, maar rust in mijn agenda zorgt voor rust in mijn hoofd. En rust in mijn hoofd zorgt dan weer voor geluk. Als er één constante is in mijn leven, dan is het wel mijn haat-liefde-verhouding met mijn agenda en mijn sociaal leven. Ik heb veel vrienden, een leuk en actief leven, een lieve familie en veel bezigheden. Maar soms krijg ik het gevoel alsof al die bezigheden op mij afkomen als een pletwals. En ik heb de voorbije jaren geleerd om op de rem te gaan staan als ik dat gevoel krijg. En dan krijg je zo van die dingen als De Grote Voskosmos-Coconweek 🙂 Ik kan mijn batterijen alleen maar opnieuw opladen door volledig in mijn eigen schelpje te kruipen en er even niet uit te komen. Daarom heb ik ook zo genoten van de afgelopen kerstvakantie. Ik had bewust niets gepland, en deed elke dag gewoon waar ik zin in had. Ook heel rustgevend was het spontane weekje vakantie in Nederland met Het Vriendje in juni. Gewoon een week gaan relaxen, alles mag en niets moet. Heerlijk. Ik moet alleen leren om dat meer door te trekken in mijn dagdagelijkse leven, zonder dat ik er ganse themaweken voor moet in het leven roepen.

Een terrasje doen in Nederland. Gewoon zomaar. Dat is het leven.

Een terrasje doen in Nederland. Gewoon zomaar. Dat is het leven.

GELUK

Ik heb een nieuw schriftje gekocht voor de komende vijf jaar. Het heet “een vraag per dag”, en ik heb er mij echt al mee geamuseerd. Op 1 januari is het invullen gestart. Elke dag krijg je een vraag die je dan kort moet beantwoorden. De vragen zijn heel uiteenlopend, soms wat gewichtig (wie zijn de belangrijkste mensen in jouw leven?) maar vaak ook luchtig (met welk liedje zit je in je hoofd?). De vragen herhalen zich elk jaar, dus na vijf jaar heb je een overzicht van hoe je telkens hetzelfde of anders op een vraag kon antwoorden. Een van de vragen van deze week was: “Heb jij geluk? Waarom (niet)?” Ik heb geantwoord dat ik issues heb, soms ernstige, maar dat ik aan de basis wel geluk heb met mijn vrienden, familie, mijn leven en het feit dat ik in België geboren ben. De laatste maanden waren soms wel zwaar, vooral door de onzekerheid op mijn werk die heel erg op mij weegt, maar ik besef goed genoeg dat ik niet te klagen heb. Ik ben niet ziek, ik woon niet in een gebied waar elke dag de bommen rond mijn oren vliegen, en ik mag eigenlijk al blij zijn dat ik kan/mag werken. Punt. Dat neemt niet weg dat ik ook momenten heb waarin ik irrationeel kwaad of slechtgezind ben, soms zelfs gewoon omdat iemand mij bijvoorbeeld heeft voorgestoken in de winkel. Dat is menselijk, en ik vind dat iedereen daar recht op heeft. Maar op de vlakken die er écht toe doen, ben ik wel gelukkig.

Pfoe. Nu ben ik eventjes helemaal uitgetypt. Als jullie het niet erg vinden, ga ik de echte Zamenvattende Zondag van deze week overslaan. Ik kan het misschien nu al samenvatten: ik ging werken en ik schreef posts voor mijn blog. Dat was het zowat. Lekker saai.

Daaag 2014, en hallo 2015. We zijn nu al goede vrienden hé. Behalve die aanslagen. Dat mag stoppen. Bedankt.

XO

 

Bron foto auto

door

Het beste van 2014: Dikgevreten Donderdag

Juicht en jubelt, want mijn favoriete zintuig is aangebroken. Hoewel ik er een heel dubbele relatie mee heb. Ik vind eten fantastisch, bevredigend (niet op die manier vetzakken), troostend, en gezellig. Maar tegelijkertijd vind ik eten ook misselijkmakend en wraakroepend. Ik durf gerust zeggen dat ik verslaafd ben aan eten. Ik gebruik het voor elke emotie. Iets te vieren? Stukje taart. Beetje moe? Stukje taart. Hartverscheurend verdrietig? Stukje taart. Of geef ze maar ineens helemaal, nu we toch bezig zijn! Eten maakt mij tijdelijk heel blij, maar op lange termijn maakt het mij doodongelukkig. Hoewel, ik zeg het verkeerd. Ik heb het niet over gewoon eten, maar over fout eten. Te veel vet, te veel bewerkte brol, en vooral te veel suiker. Daarom heb ik ook een paar weken geleden besloten om afscheid te nemen van suiker.

Ik heb dat een dik (haha) jaar geleden ook al eens gedaan, een maand suiker geschrapt. Dat is mij toen heel goed gelukt, en ik vond het minder moeilijk dan verwacht. Ik had minder keuzestress, ik moest niet nadenken over welk koekje het minst calorieën had en hoeveel ik er dan van kon eten. Of welke pudding het minst schadelijk zou zijn voor de kilo’s. Want ze waren gewoon allebei geen optie, dus veel kiezen en nadenken komt er dan niet aan te pas. Het enige wat ik echt moeilijk vond was dat ik niet zo vaak op restaurant kon gaan, en dat ik veel vers moest koken. Nu moeten jullie niet denken dat ik alleen maar eten uit verpakkingen at, maar wie is er niét schuldig aan eens een pot tomatensaus van een goed merk te gebruiken voor spaghettisaus in plaats van ze helemaal van nul te maken? Ik haat koken, dus dat was echt een opgave voor mij toen. Maar het was mij gelukt, een volledige maand zonder suiker. De fout die ik toen maakte was van meteen terug in mijn oude patroon te vallen. Ik had mij voorgenomen om toen ook thuis zonder suiker te blijven eten, maar wel te mogen zondigen op restaurant. Al snel verdwenen die voornemens, en at ik weer gewoon wat ik wou. De verloren kilo’s kwamen er snel terug bij. Ik kreeg ze er nadien wel terug af met de Weight Watchers, maar ook daar haalde ik mijn voornemen niet. Ik wou in 2014 zeker 10 kilo afvallen, het werden er uiteindelijk maar 3.

Er moet dus iets gebeuren. Ik ging maandagavond naar de supermarkt om mijn basisinkopen te doen, gewapend met een lange boodschappenlijst en mijn mama. Zij hielp mij om de etiketten te lezen van alles wat ik zocht. Want als je geen suiker meer wil eten, mag je er niet van uitgaan dat je alleen maar koeken en snoep moet schrappen. Je zou er van versteld staan waar ze allemaal zoetstoffen in gooien. Kippenwit en andere charcuterie, soep uit de diepvries, “natuurlijke” melk met een smaakje, sommige diepvriesgroenten,… Niets is veilig. En zelfs als je niet vlakaf het woord suiker ziet staan op het etiket, ben je nog niet gerust. Zoek verder naar woorden als dextrose, glucose of siroop. Allemaal slimme synoniemen. Ik vertrok uiteindelijk met een bomvolle kar vol suikerloze producten, en besefte meteen ook dat onze winkelrekeningen de komende weken wel serieus zouden stijgen. Normaalgezien doe ik mijn boodschappen in de Aldi, en daar sparen we veel geld mee. Waar we dan mee op restaurant gaan, mwoehaha, maar dat is naast de kwestie. Ik vrees dat ik in de Aldi niet veel “veilige” spullen zal vinden. Maar ik denk dan maar dat het geld dat we nu uitgeven aan een gezondere levensstijl compenseert voor het geld dat we anders later moeten uitgeven aan dokters- of ziekenhuisrekeningen als ik met diabetes of hartziekten opgescheept zit.

Want ik doe dit niet omdat ik hip wil zijn of een of andere trend wil volgen. Ik doe het al zeker niet om er aandacht voor te krijgen, of om te tonen hoe speciaal ik wel ben. Dat interesseert mij echt geen hol. Ik heb zelfs een grondige hekel aan dat soort aandachtzoekerij. Ik doe het omdat ik mij slecht in mijn vel voel. Omdat ik niet gezond ben. Omdat ik soms wil wenen als ik oude foto’s zie, van toen ik wel nog gezond was. Omdat ik mij schaam, vooral omdat ik het zo ver heb laten komen. Omdat ik niet meer constant bang wil zijn voor de volgende keer dat iemand feliciteert met mijn “zwangerschap”. Omdat ik mij fier wil voelen in plaats van zelfbewust als mijn vriend mij vastpakt. Omdat ik na een tijdje afkicken af en toe wil kunnen genieten van een klein stukje stukje taart in plaats van meteen vier stukken binnen te spelen. Ik wil dat één koekje genoeg kan zijn, en dat niet heel het pak er aan moet geloven. En vooral omdat ik eigenlijk een wandelende paradox ben. Een van de grootste issues van mijn angststoornis is namelijk een schrik om dood te gaan of ziek te worden. Ik ben daar panisch bang van, met piekmomenten tot op het punt van niet meer kunnen ademen bij het idee alleen al. En tegelijkertijd maak ik mijn eigen gezondheid dag na dag stuk. Het doel dat ik helemaal niet wil halen, daar werk ik naartoe.

Dus het moet maar eens gedaan zijn nondepitjes. Ik vind het helemaal niet leuk om afscheid te nemen van mijn favoriete voedingsgroep. Als ik volledig mijn zin mocht doen, dan dreef ik nu in een bad van bijna-gesmolten Ben & Jerry’s, in een zwemband die eigenlijk een donut is, happend naar brokjes chocolade en brownie. Maar ik zou graag minstens 85 jaar oud worden weet je. En ik moet dat vooropstellen. Dus vaarwel liefste vriend. Ik hou van je. Maar we zitten in een kwetsende relatie waar de liefde maar van één kant komt, en je maakt mij stilaan kapot. Dus.

Ciaokes. Byekes.

XO