Luister. Ik ga geen stuk schrijven over hoe lekker/vies de wereld wel niet geurde in 2014. Want dat slaat op niks, daar moeten we eerlijk in zijn. Ik heb in het verleden al regelmatig gebruik gemaakt van mijn creatieve vrijheid om “geroken” te veranderen in “gelezen”, dus vandaag doe ik dat weer. Ik heb dit jaar minder boeken gelezen dan andere jaren. Vooral omdat ik weinig tijd had, en een van de boeken die ik las was zo dik dat ik er wel een tijdje over heb gedaan. Maar dat is dan wel een van mijn lievelingsboeken aller tijden geworden, dus de kosten-batenanalyse is positief op dat vlak (sorry, iets te veel vergaderingen moeten notuleren vandaag op het werk). Dus vandaag krijgen jullie mijn drie meest memorabele boeken van het jaar voorgeschoteld, én de drie beste blogs die ik (beter) leerde kennen. Ik lees al langer blogs, maar pas sinds dit jaar vrij intensief omdat ik Bloglovin’ ontdekte. En als ik iets graag doe, dan is het wel de dingen delen die ik leuk vind. Dus hier gaan we!

BOEKEN

The Fault in Our Stars – John Green: Ik heb het lezen van TFIOS lang uitgesteld, omdat het zo hip was. Ik wou niet meegaan met de stroom, als de rebel die ik ben. Maar uiteindelijk ben ik toch gezwicht, en daar ben ik nog altijd blij om. Ik dacht eerst dat ik heel de tijd zou moeten wenen, maar uiteindelijk heb ik vooral zitten lachen. John Green heeft een heel snelle en scherpe pen, en door zijn verwijzingen naar de huidige populaire cultuur heb je steeds het gevoel dat hij mee is met zijn tijd. Hij geeft een andere invulling aan het typische “oh nee ik ben verliefd maar één van ons gaat sterven wee mij”-verhaal, en maakt van Hazel én Augustus twee sterke en realistische personages. Over de film kan ik niet oordelen, want die heb ik niet gezien. Ik denk ook niet dat ik hem ga zien, gewoon omdat het cliché van een boek dat beter is de film te vaak klopt.
(Klein wistje-datje: op 7 augustus kreeg ik een sms van een vriendin – dé Oreo-vriendin: “Heb jij ‘the fault in our stars’ gelezen? Indien nee: rep uw gat naar de winkel en LEES DAT!!! Ik zit op pagina 147 en ’t is een supergoed boek xx” En weten jullie op welke pagina ik op dat moment zat? 146. Ik en de Oreo-vriendin, wij zijn verbonden door de (vos)kosmos.)

I heart Christmas – Lindsey Kelk: I Heart Christmas is het zesde boek in de I Heart-reeks van Lindsey Kelk. Eerder kwamen er al I Heart… New York, Hollywood, Parijs, Vegas, en Londen. En dan te denken dat de schrijfster waarschijnlijk echt naar elke stad is geweest om inspiratie op te doen. Jaloers! De hele serie draait om Angela Clark, een Britse die na een liefdesbreuk in New York belandt. En nadien in een hele resem andere steden, maar dat had je al wel kunnen raden zeker. Ze bouwt snel een nieuwe vriendenkring op, en uiteráárd is er een love-interest die dan nog eens muzikant is. Ook heeft ze een dolkomische familie in het thuisland, én een talent om zichzelf in de problemen te werken. De I Heart-serie is grappig (als in: luidop bulderlachen in plaats van gewoon even wat luider te ademen), ontroerend en leest als een trein. Lindsey Kelk heeft nog een paar andere boeken geschreven in dezelfde stijl, en die zijn ook zeker aan te raden.

11-22-1963 – Stephen King: Hier is hij dan. Het boek dat alle voorgangers van tafel veegde, en nog lang op nummer 1 gaat blijven staan als mijn favoriete boek aller tijden. Ik heb dit boek verslonden. Verorberd. Opgevreten. Pagina na pagina. Toen ik een pak jonger was las ik heel veel boeken van Stephen King. Na een break van een paar jaar (angsten, yo) pikte ik de draad terug op, vooral omdat ik had gehoord dat 11-22-1963 nog altijd in King-stijl was maar zonder de echte horror. En dat klopte als een bus. Er zitten net genoeg griezelige momenten in die het spannend maken, maar niet zo veel dat je ’s nachts met het licht aan en een mes onder je kussen moet slapen. Het verhaal is simpel: een man krijgt de optie om terug te gaan in het verleden om de moordenaar van Kennedy uit te schakelen, en zo de moord dus te verhinderen. Doet hij het, en hoe pakt hij het dan aan? En wat verandert er in de toekomst als je prutst aan het verleden? King is een meester met woorden en taal, ik ken niemand die zo origineel is in beschrijvingen en zinsconstructies. Ik heb intussen al verschillende mensen aangeraden, ahum, gedwongen, om het boek ook te lezen, en iedereen was er nadien laaiend enthousiast over. Dus waar wachten jullie nog op, hup hup, naar de boekhandel!

BLOGS

Jillian Lorraine: Het is moeilijk om te beschrijven waarover Jillian schrijft. Ze schrijft over haar leven in Malibu, haar vriend, haar carrièreswitch en haar passie voor schrijven zelf. En ze doet dat zo ongelofelijk mooi. Ze heeft het talent om door haar taalgebruik een heel saai onderwerp toch gevoelig en speciaal te maken. Ik heb nog niets slecht van haar gelezen, en het is leuk om te verdwalen in haar archieven. Terwijl ik dit typ besef ik dat dit klinkt als een heel slechte literaire pick-up-line. “Hé poepke, mag ik eens verdwalen in uw archieven?”

The Self Help Hipster: Lianne maakt gewoon haar eigen blognaam waar. Ze schrijft over zelfontwikkeling en hoe je in het leven kan staan, maar op een heel coole en losse manier. Geloof mij, het laatste wat ik wil doen is een zweverige blog lezen met veel tjingel-tjangel over in contact komen met jezelf enzo. Daar ben ik te cynisch voor. Maar Lianne verpakt het op een heel unieke manier, en vooral met heel veel humor. Ze vertelt ook veel over haar privéleven, en toen haar relatie een paar weken geleden onverwacht stopte ben ik daar echt een hele dag niet goed van geweest. Het internet brengt ons allemaal dichter bij elkaar.

PGS The Way: Dit is een specialleke. Bill startte zijn blog in 2013, en schreef toen over zijn voettocht naar Santiago de Compostela. Daarom ben ik hem ook beginnen volgen. Maar de laatste maanden is zijn blog een volledig andere kant op gegaan. Bill is eigenlijk een succesvolle filmmaker uit Australië, en is een paar weken geleden halsoverkop naar Dallas getrokken omdat een paar waarzeggers hem hadden voorspeld dat daar geweldige dingen voor hem zouden gebeuren. Hij speelde al lang met het idee om een film te maken over intuïtie, omdat hij jaren geleden ontsnapte aan een auto-ongeluk door een “stem” in zijn hoofd. Hij besloot om nu ook zijn intuïtie te volgen, en ging dus naar Dallas om daar zijn avonturen te filmen. Af en toe gaat zijn gedachtengang wel iets te ver voor mij persoonlijk, maar het is heel verrijkend om meer te lezen over het oerinstinct van mensen.

En dan nog een speciale vermelding voor Paper Boats en How Sweet It Is. Zij behoren ook tot mijn favorieten van 2014 maar staan niet in het bovenstaande lijstje omdat ik hen al vernoemd had in mijn blogtips.

Morgen gaat het over mijn favoriete onderwerp: ETEN! Yum. Tot morgen XO

Vandaag dag 2 van de grote 2014-editie van de ZZ. En jullie lezen het juist. Het is doorligwonden-dinsdag. Ik heb mij nooit zorgen gemaakt over doorligwonden. Ik dacht niet dat ze ooit een reëel risico zouden vormen in mijn leven. En ik zeg niet dat ik er heb hé! En hopelijk komt het ook nooit zo ver, en zeker niet in een ziekenhuisbed. Heb ik jullie trouwens al een goede gezondheid gewenst voor 2015? Neen? Dan doe ik dat nu. Want dat is het belangrijkste dat er is. Maar ik dwaal af. Doorligwonden! Die zijn sinds de komst van Netflix 658% gestegen bij de Vlaamse bevolking (n.v.d.r. deze cijfers berusten op een wilde gok van de auteur). Ik zei het al toen ik in 2003 mijn allereerste serie op dvd kocht: series zijn de toekomst. Die allereerste serie was trouwens een grote box van Friends, waar de laatste drie seizoenen nog in ontbraken omdat ze nog niet uit waren op dvd. Aaah, herinneringen. Aaah, al dat verspilde geld omdat die boxen nu bijna niets meer kosten en ik er toen héél veel geld aan heb gegeven. Maar ik was er toen dus al van overtuigd dat series ongelofelijk belangrijk zouden worden, en dat we binnen de kortste keren allemaal aan het binge-watchen zouden gaan. En ik heb gelijk gekregen. Series zijn belangrijker geworden in het leven van de mensen, en dus worden ze ook steeds kwalitatiever en slimmer in de markt gezet. 2014 was heel geslaagd op dat vlak, en daarom een overzichtje van drie series die ik in 2014 ontdekte en verslond.

NEW GIRL

Who’s that giiiirl? It’s Jess!

Ik zag de eerste aflevering, ik was verkocht, en ik zag er prompt nog 16. Verspreid over drie dagen, maar toch. New Girl gaat over Jess (zing mij na: *it’s Jess*), die na een liefdesbreuk op een appartement met drie andere mannen belandt. Die drie mannen zijn gelukkig van de hilarische soort. Winston heeft zijn briljante momenten, Nick is de perfecte love-interest waar ik stiekem zelf ook een beetje verliefd op ben, maar het is toch Schmidt die de show steelt. Hij is arrogant, zelfingenomen, boertig (douche-jar!), en meestal gewoon een enorme eikel. Maar tóch de beste vriend die je je kan indenken. Jess zelf wordt trouwens gespeeld door Zooey Deschanel, en ik denk altijd dat zij gewoon zichzelf speelt.
De eerste twee seizoenen van New Girl zijn te zien op Netflix, of te koop op dvd uiteraard. Het derde seizoen zou er ook al op moeten staan volgens deze site, maar ik heb het toch nog niet zien staan.

ORANGE IS THE NEW BLACK

De liefste slechterikken.

OITNB is een serie die moeilijk in een hokje te plaatsen is. Drama? Of eerder komedie? Maar er is toch een vleugje romantiek in te vinden? Dat is net het leuke. In welke mood je ook bent, OITNB is zo gevarieerd dat je er eigenlijk altijd naar kan kijken. De serie gaat over Piper Chapman, een “brave” vrouw die in de gevangenis belandt door een stommiteit uit haar verleden. Je kan Piper zien als het hoofdpersonage, maar de rest van de cast is minstens even belangrijk. Elke aflevering wordt het achtergrondverhaal van een andere vrouw uit de gevangenis toegelicht, en na een tijd vallen de puzzelstukken mooi in elkaar. OITNB is grappig, meeslepend, maar vooral heel pakkend. De evolutie van de personages en de continuïteit van de hele reeks zijn enorm goed uitgewerkt. En het einde van seizoen twee. Jongens. Het einde van seizoen twee. De mensen die de serie al gezien hebben zullen het snappen als ik zeg: karma.
De twee eerste seizoenen van Orange Is The New Black zijn te zien op Netflix, en het eerste seizoen is ook te koop op dvd (het tweede volgt in maart). Het derde seizoen komt in België uit in juni normaalgezien.

TRUE DETECTIVE

Matthew McConaughey zijn jukbeenderen kunnen mij krijgen.

Na het uitkijken van True Detective een paar maanden geleden bombardeerde ik het tot de beste serie die ik ooit gezien heb. En ik sta daar nog altijd achter. Er zal veel moeten gebeuren in tv-land voor ik een serie nóg beter zal vinden dan TD. Er zijn maar acht levering, maar die acht zijn één voor één kunstwerken. De personages waar je van houdt terwijl je ze haat, de locaties die het haar op je armen en je nek omhoog doen staan, de mysteries die blijven voortduren als je denkt dat ze opgelost zijn,… True Detective heeft in zijn acht afleveringen meer inhoud dan sommige andere reeksen in tien volle seizoen hebben. Momenteel wordt er gewerkt aan het tweede seizoen, met een nieuw verhaal en nieuwe personages. Ik wil het eigenlijk zelfs niet zien. Of ik wil dat iemand er eerst naar kijkt, om mij dan te bevestigen of het opnieuw even goed is. Of misschien wel slechter. Want ik kan het mij niet voorstellen dat ze nog beter kunnen.
Wij hebben Telenet, en kunnen True Detective dus zien via Play More. Maar ik raad echt aan om de reeks op dvd/blu-ray te kopen, zodat je hem dan kan uitlenen aan al je vrienden en lekker populair kan worden. Just kidding, ik leen NOOIT iets uit.

Dat waren mijn aanraders van 2014! In 2015 staat er nog heel wat op mijn lijstje; Fargo, House of Cards, How To Get Away With Murder (binnenkort op één!), Bates Motel, The Mindy Project, Call The Midwife, The Knick, The Leftovers, The Comeback, Orphan Black, The Affair,.. Ik kijk nu al uit naar alle avonden in de zetel, onder een dekentje met een theetje. “Nog een aflevering? Het is al zo laat hé, we zouden beter gaan slapen. Allé, nog eentje.” Zalig.

Tot morgen! XO

Bron foto New Girl
Bron foto OITNB
Bron foto True Detective

Vandaag het eerste deel van de 2014-editie van de ZZ! We beginnen met een lichaamsdeel dat vanmorgen bijna van mijn hoofd gevroren is: de oren. “Gehoord” is ook heel toepasselijk voor deze dag, want mijn autoradio heeft het begeven. Ja, inderdaad ja, net nu ik zo veel werk heb gestoken in een nieuwe stix! Het universum gunt mij duidelijk geen muziek in de auto. Dus vandaag ben ik in stilte naar mijn werk en terug naar huis gereden, met alleen het geluid van de verwarming om mij gezelschap te houden. Maar dat gaf mij wel veel tijd om na te denken over wat ik vond van het afgelopen muziekjaar! Ik smijt het in vier categorieën. That’s just how I roll.

HET BESTE

Moeilijk hoor. Kies ik voor het pakkendste (alles van Sam Smith), of voor dat wat ik het meest enthousiast heb meegegild (Ugly Heart van G.R.L.)? Of misschien eerder voor het kwetsbaarste (I See Fire van Ed Sheeran)? Stromae had ook een goed jaar, en Paloma Faith zeker ook. Maar ik ga toch voor een klein opdondertje dat mij nog nooit muzikaal teleurgesteld heeft. Zijn twee cd’s zijn geweldig catchy, zijn optredens hebben mij zelfs doen bewegen op mijn stoel. En aan de vette schijf van de voorbije weken te horen zal zijn volgende cd zeker de verwachtingen inlossen. Take it away Bruno.

HET WEL-GOEDE-MAAR-ZO-VAAK-GESPEELD-DAT-UW-OREN-BEGINNEN-BLOEDEN

Er waren in deze categorie drie kanshebbers, en ik heb heel lang getwijfeld over de winnaar. Maar uiteindelijk moeten Pharrell met zijn Happy en Hozier met Take Me To Church toch de duimen leggen voor Home van Dotan. Het beste bewijs van hoe te veel airplay een nummer volledig kan verpesten.

En nu ik er zo over nadenk hoort Kiesza ook in deze categorie thuis. *Oe. Euh. Oe. Hu.* ZWIJG GEWOON.

HET SLECHTSTE

In deze categorie wil ik graag Iggy Azalea vermelden. Ik vind haar muziek goed. Heel goed zelfs. Ze werkt samen met geliefde producers en collaboreert met de juiste andere artiesten. Maar haar stem. Haar stém. Die heeft op mij hetzelfde effect als nagels op een bord. Dus van mij mag ze nog liedjes blijven uitbrengen, maar ik zou graag hebben dat ze ze door iemand anders laat inzingen J Maar als echte winnaar kies ik een lied dat niet per se vreselijk is, maar waar ik niet van snap dat het zo’n grote hit is geworden. En tegelijkertijd hoort het ook thuis in de bloedende-oren-categorie. Misschien is het gewoon omdat ik mij eerder een drilpudding voel als ik dans.

HET SONGFESTIVALSTE

Om af te sluiten wou ik nog een shout out geven aan Conchita Wurst en haar Rise Like A Phoenix. Ik wist niet dat er na Euphoria nog iemand zou opduiken die de overwinning op het Songfestival zo zou verdienen. Maar kijk, toen was er de vrouw met de baard en vielen we allemaal collectief in zwijm voor het lied dat zo de soundtrack voor een nieuwe Bondfilm zou kunnen zijn. Ik kijk al uit naar 23 mei!

En ga nu maar allemaal in de zetel liggen wenen over hoe hard het pikte om vandaag terug te gaan werken. Misschien ga ik dat ook wel doen.

Tot morgen! XO