Lieve lezers, december is nog maar 2 dagen bezig en ik heb het er eigenlijk al een beetje mee gehad. Vorige week bracht ik mijn auto naar de garage omdat er twee lichten kapot waren en de olie moest ververst worden. Ik vroeg terloops ook om even naar de remmen te kijken om dat ik het gevoel had dat ik die verder moest induwen dan normaal. Omdat ik tot gisteren niets van hem had gehoord en ik vond dat het nu toch wel lang duurde voor een paar lichten en olie, belde ik hem zelf op. Het eerste wat hij zei was “slecht nieuws…” en daarna volgde er een hele uitleg over alles wat er kapot was en offertes van de garage en werkuren en cilinders. Om een lang verhaal kort te maken; het zou mij minstens 1000 euro kosten om hem nog te laten maken, en er nu mee blijven rijden in deze staat is levensgevaarlijk.
Dus ik heb de niet zo fijne beslissing genomen om mijn teerbeminde lelijke blauwe Smart uit het gezegende jaar 1998 op te geven. Hij was in de lente ook al afgekeurd en het heeft mij al een pak geld gekost om hem toen te laten maken. Het kan niet gegarandeerd worden dat ik binnen een paar maanden niet weer hetzelfde aan de hand heb, en ik heb geen zin om meer geld te geven aan reparaties dan ik er in eerste instantie voor betaald heb. Ik moet onder ogen zien dat het een heel oude auto is die echt aan het einde van zijn Latijn is. Maar dat maakt het niet makkelijker.
In gesprekken met mensen over hun ervaringen met autorijden valt het op dat een eerste autootje bij veel mensen nogal nostalgische gevoelens oproept. En dat is bij mij niet anders. Welke auto er hierna ook volgt, mijn kleine blikken doos met de verschrikkelijk vloekende groene zetels zal altijd symbool staan voor mijn vrijheid, avontuur en zelfstandigheid. Ik weet niet of ik dat hier al verteld heb, maar ik heb mijn rijbewijs twee jaar geleden in het grootste geheim gehaald. Ik had jaren geleden al eens een mislukte poging gedaan, en had absoluut geen zin meer in tips en opmerkingen over rijscholen, examens, begeleiders,… Dus ik deed alles op eigen houtje en bracht maar drie mensen op de hoogte. Ik slaagde voor mijn theorie, kocht mijn Smartje, volgde 20 uur rijles, oefende een paar maanden en slaagde dan voor mijn praktisch examen. Allemaal top secret. En toen begon mijn overwinningstour. Ik reed naar mijn ouders, naar mijn familie, naar mijn vrienden, en toeterde een triomflied terwijl ik hun monden zag openvallen. Niemand durfde het echt toegeven maar ik ben er zeker van dat ze bijna allemaal dachten dat ik het gewoon nooit meer zou durven doen. En kijk, de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
De voorbije 2,5 jaar bracht mijn blauw gevaarte mij naar alle kanten van het land. We gingen op korte tripjes naar het werk, de winkel en op bezoek bij vrienden dichtbij. Maar we gingen ook op avontuur naar Pairi Daiza, naar betaalparkings waar ik gillend van schrik de stijle ingangen opreed, naar centrum Brussel waar mijn gps mij eventjes deed spookrijden in een van de drukste straten van de stad. Ik ben er trots op geweest maar ook gigantisch kwaad. De binnenkant van dat kleine autootje heeft alle emoties meegemaakt. Schaterlachen, tranen van verdriet, en de goorste vloeken gericht op andere bestuurders. Er zijn volledige musicals in opgevoerd, er werd ge-gangsta-rapt van jewelste, en als hij zou kunnen spreken zou hij zeggen: “Ik kan geen Céline Dion meer horen of zien.”
Maar nu neem ik afscheid. Ik weet niet welk nieuw voertuig er nu op mij afkomt (ik bid op mijn blote knieën dat het niet de trein zal moeten zijn), maar ik zal mijn blikken scharminkel nooit vergeten.
7 september 2013, toen had ik hem ongeveer twee weken. Foto is genomen door één van de drie personen die toen afwist van het bestaan van mijn autootje, en er met mij absoluut frieten mee wou gaan halen. Goeie tijden.
Vandaag is het Thanksgiving in de VS. Een feest dat wij hier bij ons niet vieren. Maar als we zien hoe Halloween ook Europa veroverd heeft, zal het wel niet lang meer duren of wij zitten ons ook allemaal in november een indigestie aan kalkoen en zoete aardappelen met marshmellows (serieus, Amerika?) te vreten. Nu, voor mij is dat absoluut geen probleem. Geef mij een feest waarop ik in mijn joggingbroek kan eten tot er frituurolie uit mijn poriën stroomt, en ik ben erbij. Vanavond eet ik echter een slaatje, terwijl ik mij in mijn hoofd inbeeld dat ik een hele feestmaaltijd aan het eten ben. Maar ik wil het toch een beetje vieren, dus vandaag een lijstje van dingen waar ik heel dankbaar voor ben. In willekeurige volgorde. Spoiler alert: slaatjes staan er niet tussen.
Het Vriendje
Dr Phil
Mijn ouders
Goodreads
Boeken in het algemeen
Blind typen
Alle soorten kaas
Mijn antivriesspuitbus voor ’s morgens als de auto bevrozen is en ik geen tijd heb om te krabben
De wandeltocht naar Santiago de Compostela
Digitale tv
Fotoalbums
Otters
Buschauffeurs die elkaar groeten als ze elkaar kruisen
Mijn rijbewijs
Manbuns
Taart
Bloglovin
Al mijn vrienden en familie
Kroatië
Grappige autocorrects
Vuilnismannen
Reality-tv
Zoete aardappelen
De Hema
Oorstokjes
Post-its
De cinema
Ryan Gosling
Kwalitatief onderwijs
Den Aldi
Microgolfovens
Vliegenmeppers
Water uit de kraan
Perfect rijpe avocado’s
Goed geschreven columns
Roompotparken
Leonardo DiCaprio
Mensen die mij als het dringend is naar de wc laten gaan in restaurants en cafés of gewoon hun eigen huis
Toiletpapier
Mensen die tegen glazen deuren lopen (sorry)
Wikipedia
Poes Springsteen
Kleren in zebramotief
Sudoku’s
Dikke soep
Buikpijn van het lachen
Wolken
Dikke schapen
Oprah Winfrey
Vanille
Heel kleine schelpjes
Steve Jobs
Dat ik in België geboren ben
Snorkelen zonder paniekaanvallen te krijgen
Bongobonnen
Bliksem
Matt Bellassai en specifiek zijn wekelijkse YouTube-rubriek ‘Whine About It’
Notitieboekjes
De kleur blauw
Jeff Buckley
Therapeuten en psychologen
Pindakaas
Grootouders
Mijn haarkleur
Mijn fleece dekentje met armen
Internet
Zo van die klerencompartimentjes voor in je reiskoffer te steken
Kattenfilmpjes op YouTube
Chocolade
En dat zijn dan nog maar degenen die ik zo meteen kan bedenken!
Zijn jullie al weggewaaid? De wind raast al heel de dag rond, zo erg zelfs dat Poes er schrik van heeft. En het enige waar zij normaalgezien bang van is, is haar eigen staart. Of als ik een heel dikke winterjas draag, dat ook. Dan is ze er duidelijk van overtuigd dat de verschrikkelijke sneeuwman haar komt verpletteren. Ik kom net van mijn schoonouders waar ik mij een indigestie aan gebraad, patatten, wortels, en bloemkool heb gegeten. En vleessaus. Wie ooit heeft beslist om vleessaus niet weg te kieperen maar het gewoon over het eten te strooien, da’s een held. Maar wat zit ik hier nu over vleessaus te leuteren, ik zou het beter over de afgelopen twee weken hebben. Drie, twee, één, START!
Geroken: De afgelopen dagen, bitter weinig. Sinds donderdag zit ik met een serieuze verkoudheid, en de wereld is sinds dan ook een beetje.. doffer? Je kent het wel, je hoort alles minder goed, je proeft slechter, je ruikt niets meer,… Het is pas als je een snotvalling hebt, dat je het feit dat je normaalgezien door beide neusgaten kan ademen kan appreciëren. En een verkoudheid is dubbel zo rot omdat je eigenlijk niet ziek genoeg bent om thuis te blijven van het werk. En op het werk zit je dan met een hoofd van 20 kilo iedereen te besmetten. Een andere stomme bijwerking is dat ik deze week maar één keer gaan lopen ben. Het was het plan om drie keer te gaan, ook op vrijdag en vandaag. Maar omdat ‘kunnen ademen’ een vrij belangrijk aspect is van het lopen, kan dat nu eenmaal nog niet. Ik vind het zelf heel spijtig want na de les van begin deze week was ik weer supergemotiveerd. Ik moest opeens veel langer aan één stuk lopen en de wandelminuten tussendoor waren miniem. Een bruuske overgang, en ik dacht eerst dat het mij niet zou lukken, maar het ging heel vlot (met dank aan mijn playlist). Ik wil nog steeds het einde van de lessenreeks halen voor het einde van dit jaar. En hopelijk gaat dat nog lukken! Ik ga proberen om morgenavond mijn les van vandaag in te halen, en dan nog drie keer te gaan. Ambitieus, maar als ik mijzelf een doel opleg moét en zal ik dat halen.
Nog altijd geen Speedy Gonzales, maar dat is niet erg denk ik?
Gezien: Vorige week keek ik, net als bijna elke andere Belg en Nederlander, naar de finale van K3 zoekt K3. De meisjes waar ik voor supporterde haalden het! Hoewel Lauren volgens mij beter was dan Klaasje. Maar ja, dat kon niet want er was al een zwartharige. Een van de belachelijkste spelregels van de voorbije jaren. Er was nog één grotere stoorzender dan de oneerlijke haarkleurenkwestie, en dat was Gerard Joling. Ik vraag mij af of de makers hem de opdracht gegeven hadden om zich die week nog idioter te gedragen als anders. Of het nu opzettelijk was of niet, op mijn scherm moet hij niet meer komen. We gingen ook weer naar de cinema vorig weekend. We gingen kijken naar The Martian en ik vond het een van de beste films die ik dit jaar al gezien heb. Grappig, emotioneel, spannend, goed geacteerd,… Hij heeft het allemaal. Morgenavond gaan we naar de nieuwe Bond en om ons voor te bereiden kijken we vanavond naar Skyfall. Het Vriendje heeft de box met alle Bondfilms, en we zijn een paar maanden geleden begonnen met ze allemaal chronologisch te kijken. Ik gaf het na een film of vier al op. Te ingewikkeld en te vrouwonvriendelijk. Ik ben niet meteen een bh-verbrandend lid van Femen maar een scène waarin Bond een vrouw die letterlijk “neen” zegt tegen zijn avances met geweld toch verplicht, dat ging mijn petje te boven. Dus ik hoop dat de modernere Bond er ook wat modernere waarden en normen op nahoudt. Ik zal het morgen zien, en het jullie in de volgende ZZ laten weten!
Gehoord: Vandaag heb ik absoluut geen inspiratie bij “gehoord”, dus maak ik er “gelezen” van. Straf, ’t is eens niet “geroken” dat moet wijken voor mijn literaire verhalen. Zoals jullie weten heb ik Schitterende Ruïnes uitgelezen en begon ik meteen nadien in Never Never. Wat ik niet doorhad was dat Never Never uit drie korte delen bestaat, waarvan er nog maar twee uit zijn. Vorig weekend las ik het eerste deel uit en gisteravond las ik in één ruk het tweede deel. Het derde boek komt in januari uit en ik kan al bijna niet meer wachten. Never Never is heel duidelijk Young Adult, maar na een paar “zwaardere” boeken de afgelopen maanden kan dat ook eens geen kwaad. Het gaat over Charlie en Silas, een koppel dat hun geheugen verliest en moet uitzoeken hoe dat komt en wat ze in hun verleden hebben uitgespookt. Het opzet is een beetje onnozel maar het leest als een trein. Het eerste deel gaat iets te veel over hun relatie maar het tweede deel is echt wel spannend. Ik las het dus gisteravond laat in bed uit, en omdat ik alleen thuis was was ik zelfs tegen het einde een beetje bang 🙂 Gelukkig is het niet meer te lang wachten op de ontknoping. Vanavond ga ik al terug starten in een nieuw boek, maar ik moet nog beslissen welk het wordt. Ik kocht onlangs zes nieuwe e-boeken met een bon die ik voor mijn verjaardag had gekregen (lang leve cadeautjes pas maanden later innen, dubbel zo leuk!). In mijn winkelmandje: The Royal We, The Great Gatsby, Never Never II, The Woman Who Went To Bed For A Year, Everything I Never Told You en What A Girl Wants. En ik kocht voor de verandering ook nog eens een écht papieren boek in het Nederlands; Daar Is Hij Weer. Een verhaal over Hitler die in onze moderne tijd belandt. Ik heb dus wel genoeg leesvoer voor de komende maanden!
Totaal niet-gerelateerde foto maar een paar maanden geleden kregen we van vrienden een klein walrusje dat we moesten laten groeien. Eerst zat hij gewoon in een klein kommetje, nu heeft hij al een emmer nodig. Hij heet Wally.
Geproefd: Ik at bijzonder goed de voorbije weken. We gingen een paar keer op restaurant, mijn schoonmama kookte heerlijke boerenkost, een vriendin maakte deze week heerlijke witloofrolletjes in kaassaus, ik ging gezellig ontbijten met mijn ex-bazin én ik ging gisteren eten bij een vriend die “zomaar wat in huis zou halen”. Als ik iets in huis haal voor een casual middag, dan mag je je verwachten aan een doos oude cornflakes en een boterham met kaas. En misschien een yoghurtje als je braaf bent. Maar hij had verschillende broodjes gebakken, er waren drie kazen, zelfgemaakte eiersla, pompoensoep, een bananenbrood vers uit de oven,… Ik heb gesmuld tot ik niet meer kon.
Ontbreekt nog op de foto: soep op het vuur, bananenbrood in de oven. Kwijl.
Nadien zijn we naar Van Uytsel gegaan omdat de vriendin die ook mee was nog een cadeau nodig had voor een etentje die avond. Ik was er nog nooit geweest en was wel onder de indruk van hoe groot het was en hoeveel je er kan vinden. Gelukkig deed mijn vriendin er vrij lang over om een cadeautje te kiezen, zodat ik tijd genoeg had om mij te bedenken over mijn impulsaankopen. Ik legde bijna alles dat ik in mijn mandje had gestoken terug. Ik hield alleen een cadeautje voor iemand over, en aan de kassa griste ik nog een hippe nieuwjaarsbrief mee die ik op 1 januari wil afgeven aan Het Vriendje. Op die dag zijn wij ook 7 jaar samen, dus dan heb ik meteen ook een mini-cadeautje.
Kerst bij Van Uytsel. Voer voor nachtmerries, dit.
Gevoeld: Ik kan hier niet niét over Parijs schrijven. Alleen weet ik niet goed wat te zeggen. Er is al zo veel geschreven, zoveel gezegd, zo veel opiniestukken, zo veel geroep en verwijten en ook zo veel solidariteit. Mijn hoofd zit vol meningen, maar zijn die belangrijk? Ik weet het niet. Omdat ik de afgelopen dagen mijn mening al vaak heb moeten herzien. Zoals ik vorige week schreef haalt sociale media het beste maar zeker ook het lelijkste in de mens naar boven. En dat was de afgelopen dagen niet anders. Ik was er van overtuigd dat ik grote kuis ging houden in mijn vriendenlijst op Facebook, omdat er zo veel bagger op verscheen de laatste dagen. Dingen waar ik écht niet mee akkoord kan gaan, kortzichtige en vaak gewoonweg domme uitspraken waar ik misselijk van werd. Maar toen las ik dit stukje, en besliste ik het toch niet te doen. Verander ik mijn profielfoto in de Franse vlag? Doet het er toe? Kruip ik in mijn pen omdat ik het erg vind dat we pas in actie willen schieten als het geweld dichtbij komt, maar dat we al jarenlang onze ogen sluiten voor ander leed, verder weg? Neen, ik denk het niet. Omdat ik er misschien morgen weer anders over denk. Mijn hoofd zit te vol. Maar de basis is er wel: medeleven met iedereen die vrijdagavond de terreur heeft moeten meemaken, en het verdriet voor alle families die uit elkaar gerukt werden. En misschien is dat wel genoeg. Voorlopig.
Ik zit ongeveer in de helft van mijn Start 2 Run lessen. Een paar maanden geleden kreeg ik het ambitieuze idee in mijn hoofd om de app van Evy te downloaden en er gewoon voor te gaan. Één ding had ik een beetje over het hoofd gezien. Toen ik startte met de lessen was het zalig (na)zomerweer en was het ’s avonds nog heerlijk lang licht. Ik was gemotiveerd door hoe vlot de lessen gingen en leefde nog een beetje in een vakantie-terrasjesdoen-picnic-watdurendeavondenlang-sfeertje. Nu zit ik in de helft en is het ’s avonds buiten koud, nat en pikkedonker.
Ik vind het lopen nog altijd niet leuk. Ik doe het omdat ik mijzelf de uitdaging heb aangedaan, omdat het gezond is en omdat ik het einde van die lessen wil halen. Maar ik haal er geen plezier uit. Ik ben altijd blij als ik gegaan ben, maar dan ook alleen maar omdat het gedaan is en ik daarna zeker 48 uur niet meer moet lopen. De runners high, ik ken dat niet. Maar wat ik wél ken en waar ik wél van hou zijn de vette beats in mijn oren. Mijn playlist sleurt mij er elke keer weer door. En daarom vandaag een overzichtje van de 6 meest motiverende schijven waar ik naar luister terwijl ik aan een slakkentempo door de straten huf en puf. Spoiler alert: ’t is vaak nogal van boenkeboenke.
Berzerk – Eminem
Eentje waar ik altijd kwaad van word, ook al weet ik niet waarom. Ik denk dat Eminem zou kunnen rappen over kittens en marshmellows en de lente en ik zou er nog kwaad van worden. En een beetje agressief. Deze staat als eerste op mijn playlist, omdat mijn adrenaline er goed van op dreef komt.
Changing – Sigma ft. Paloma Faith
Eentje voor tijdens de wandelminuten, om even op adem te komen. Rustig maar wel nog genoeg ritme en tempo in het refrein zodat je niet helemaal stilvalt.
Dibby Dibby Sound – DJ Fresh & Jay Fay ft. Ms. Dynamite
Vorig jaar moesten we hier in de zumbales op twerken, dus ik heb er sowieso goede herinneringen aan. Nog een goeike van DJ Fresh (en Diplo) is Earthquake. Een heel goed en repetitief ritme om je voeten op te plaatsen. Tenminste, als je net als ik even snel loopt als een slaperige koala.
My Songs Know What You Did In The Dark – Fall Out Boy
Fall Out Boy is mijn guilty pleasure. Hun teksten en titels slaan op niets, maar spreken toch tot mijn hart. Dit is, net zoals bij Eminem, weer eentje waar ik lekker kwaad van word. Ik trek er dan meestal ook een bijpassend woedend gezicht bij, om duidelijk te maken aan mijn voorbijgangers dat er met mij niet te sollen valt.
Tremor – Dimitri Vegas, Martin Garrix & Like Mike
De enige woorden die in Tremor gesproken worden zijn: “3, 2, 1, GO”. Moet ik nog meer zeggen?
Waiting All Night – Rudimental ft. Ella Eyre
Sowieso is dit een bangelijk nummer, maar het is ook de ideale motivatie voor in de minuten waarin je het echt niet meer ziet zitten. Ik denk altijd aan de bijhorende clip, die gaat over het herstelproces van pro-BMX’er Kurt Yaeger, die zijn been verliest na een ongeval. Gewoon nog maar denken aan de clip is genoeg om mij alles te laten relativeren, en mij te doen beseffen dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik de lessen van Evy kàn volgen.
Een paar dagen geleden downloadde ik nog een paar nieuwe liedjes, maar de meesten zijn niet geschikt om toe te voegen aan mijn playlist. Hoewel, ik kan de nieuwe van Adele er misschien aan toevoegen als ik in het midden van de les eventjes op de grond in foetushouding wil gaan liggen om voor mij uit te staren. Maar ik denk niet dat Evy dat graag zou hebben. En mijn gemiddelde snelheid is nu al lachwekkend laag, dus vier minuten op de grond liggen zou dat nog wat naar beneden trekken. Beter niet dus.
En ik wil wel eens wat inspiratie opdoen, wat staat er op jullie sport-playlist? 🙂
Jippie, vandaag ga ik weer iemand blij maken. Een dagje later dan gepland weliswaar. Ik ging normaalgezien gisteren de winnaar selecteren maar ik had het véééél te druk met in de zetel liggen met Poes en Komen Eten bingewatchen. Trouwens, hoe irritant was die gast uit Gent van een paar weken terug? Met zijn grote algemene kennis die hij heeft gehaald uit alle boeken over koken, en zijn nutteloze weetjes? En zijn gezaag over Limburg? Zelfs Markske had er genoeg van, en kon zijn afgrijzen voor de mens niet meer onder stoelen en banken steken in zijn commentaar. Ik vraag mij af of zo’n mensen achteraf naar de afleveringen kijken en dan denken: “God, wat ben ik toch een eikel.” 🙂 Maar ik ben hier niet om te zagen over een arrogante Gentenaar! Vandaag is het om twee redenen een specialleke. De eerste is dat de winnaar helemaal niet wou winnen deze week omdat ze minder rommel in haar huis wil.
Wel Liese, daar trek ik mij nu eens niets van zie 🙂 Een mens kan nooit genoeg boeken hebben, dus er komen er binnenkort nog twee jou richting uit. Stuur je een mailtje naar voskosmosblog@gmail.com met je gegevens? Don’t worry, het zijn dunnetjes dus ze gaan niet veel plaats innemen. En als je er klaar mee bent, kan je ze nog altijd nuttig gebruiken. Je kan er patatten op schillen, de haard mee aansteken, je neus mee snutten, cadeautjes mee inpakken,… Allemaal handige recyclagetips die niet hadden misstaan in de eerste editie van de Wilde Weldoener Woensdag, toen ik jullie vroeg naar de beste milieuvriendelijke tips.
En dan kom ik meteen naar reden twee van waarom deze WWW een specialleke is. Het is namelijk de (voorlopig?) laatste. Het was een leuk experiment maar soms moet je gewoon toegeven dat een rubriek niet goed werkt. En hem in de vuilbak kieperen. Of ergens in een lade leggen waar je er terug aan kan als je er weer zin in hebt. Een van de eerste lessen die ik kreeg in mijn opleiding journalistiek was “kill your darlings”. Dus WWW, darling, ik geef je vandaag heel liefdevol het genadeschot.
Maar nu niet denken dat het hier helemaal stil gaat worden hé! Jullie kennen mij, en weten waarschijnlijk dat ik intussen al op nieuwe dingen aan het broeden ben. Er zijn nog zo veel alliteraties in de wereld, hoe kan je daar nu niets mee doen? Er komt nu net meer plaats vrij voor andere inhoud en onnozelheden.
Merci aan iedereen die meegedaan heeft de afgelopen weken, ik hoop dat jullie er plezier mee gehad hebben en ik hoop dat alle winnaars blij zijn geweest met hun boeken!
Voskosmos 