Normaalgezien zou ik nu op mijn fiets zitten, speurend in de bossen en veldwegjes naar antwoorden op zoektochtvragen. Elke zomer doen we mee aan een fietszoektocht die mijn ouders in elkaar steken voor een lokale organisatie. Het Vriendje doet mee voor de fun, ik doe mee omdat ik de hoofdprijs wil winnen (duh). Normaalgezien zouden we die van dit jaar vandaag doen, maar na twintig minuten en drie vragen lang in de regen gefietst te hebben besloten we toch om het een week uit te stellen. Dus nu zit ik hier in een dekentje gewikkeld en met een tas thee voor de laptop, wat ook best gezellig is. Het weer valt dan misschien niet mee, maar we gaan vandaag terug naar de afgelopen twee weken en toen scheen de zon wel. Dus doe jullie ogen dicht.. Of nee dat is misschien geen goed idee, er is nog geen voorleesfunctie. Én er is deze week weer een overload aan foto’s. En de meeste zijn van eten, jeej! Hou jullie ogen dus open maar relax voor de rest, want we beginnen eraan.

Gevoeld: Misschien moet ik allereerst beginnen met te vermelden dat de voorbije twee weken volledig in het thema stonden van mijn verjaardag. Ik werd 28, en omdat mijn verjaardag op een donderdag viel met de Nationale Feestdag op de dinsdag nadien maakte ik er een superlang weekend van. En waarom daar stoppen? Het is zo’n zonde om de dagen voordien en nadien niet te vieren. Dus ik heb vooral feestvreugde gevoeld. Af en toe een vleugje melancholie en quarterlife-crisis (waarom heb ik de lotto nog niet gewonnen en woon ik nog niet in een grote villa met twintig katten?), maar vooral vreugde. Ik snap mensen die niet graag verjaren niet zo goed. Het feit dat je je verjaardag kan vieren betekent dat je nog leeft, en dat op zich is toch een feestje waard? En in mijn wereld is een feestje een activiteitenmarathon van twee weken lang. Ik ging een dagje naar Antwerpen (royaal ontbijten bij Mampoko, Zoo, Starbucks, Exki en cinema), een dagje naar Amsterdam (wandelen, Starbucks, Pancakes!, wandelen, winkelen, wandelen), een dagje naar Mechelen (zalig brunchen bij Sister Bean, wandelen, winkelen, in het park gaan liggen), een avond racletten bij mijn ouders, lekker eten bij Sin Thai in Elewijt, en op daguitstap naar Pairi Daiza. En nu ben ik moe, voldaan en minstens een kilo of drie dikker. Over dat laatste probeer ik mij niet te veel zorgen te maken. Vanaf de komende week val ik weer terug op mijn normale eet- en sportroutine en dan krijg ik dat er hopelijk wel weer af.

Het was véél te druk in Pairi Daiza, waardoor het minder leuk was dan de vorige keren. Bij het nemen van deze foto werd ik bijna platgedrukt tegen de omheining. Maar in september ga ik nog eens, hopelijk is de zomerdrukte dan al wat gaan liggen.

De vlindertuin in de Zoo was ongelofelijk mooi!

Gezien: Op mijn verjaardag zelf zijn we ’s avonds naar de cinema gegaan in Antwerpen, waar we naar Inside Out gingen kijken. Ik had er hoge verwachtingen van en die zijn volledig ingelost. Inside Out gaat over de 11-jarige Riley en de emoties die zij voelt wanneer haar leven op z’n kop wordt gezet door een verhuis naar een nieuwe stad. De emoties worden letterlijk vertolkt door kleine gekleurde wezentjes die in haar hoofd “wonen” en zo haar gevoelens bepalen. De film heeft ongelofelijk mooie boodschappen, goed uitgewerkte personages en veel grappige momenten. Misschien wel, naast Up, de beste film die Pixar ooit gemaakt heeft. Daarnaast heb ik zo veel mogelijk afleveringen van mijn lievelingssoap ingehaald. Ik zit er nu nog maar 52 achter, jippie! Trouwens, wat vinden jullie van het nieuwe seizoen van Met Vier in Bed? Ik kijk daar elk jaar zo naar uit maar dit jaar stelt het mij echt teleur. Amper échte B&B’s, oneerlijke concurrentie, twee keer naar Thailand,… Misschien hebben ze dit jaar niet genoeg “normale” B&B’s gevonden die wilden meedoen? Het lijkt alsof het vet een beetje van de soep is. Mmm soep. Mmm vet.

Gehoord: De Marie-Louise, de Grease-mix en Lac de Connemara. Inderdaad, een trouwfeest! We gingen afgelopen vrijdag naar het avondfeest van een studiegenoot van Het Vriendje, en de dj was… hoe moet ik het zeggen… speciaal. Maar dat kon de feestvreugde niet drukken, want we kregen een dessertbord én een uur later nog eens een volledig dessertenbuffet. En daarna nog eens kaas!

Koppels die een kaasschotel op hun trouwfeest aanbieden hebben 120% meer kans om samen te blijven. Dat is wetenschappelijk bewezen.

Ik moet het niet zeggen dat ik in mijn nopjes was zeker? Ik heb mij wel nog ingehouden. Een van de lastigste sociale situaties in het leven is de combinatie van een dessertenbuffet en een tafel van mensen die je eigenlijk niet goed kent. Ik durf mij nooit helemaal laten gaan en baseer mij te veel op de hoeveelheden die mijn tafelgenoten nemen. Terwijl ik eigenlijk liever deze vogel zou zijn.

Officieel mijn spirit animal.

Geproefd: Genoeg om nu veilig in winterslaap te kunnen gaan en nog te kunnen teren op mijn reserves vrees ik. In Amsterdam at ik de lekkerste pannenkoeken ter wereld (die ik vorige keer niet had kunnen eten, weten jullie nog?). Ik ging een paar keer naar de Starbucks. Ik maakte quesedilla’s met belachelijke hoeveelheden kaas. Ik at mijn lievelingseten, raclette (ja, in het midden van de zomer ja), bij mijn ouders. We sloten diezelfde avond af met een aardbeientaart. Ik ging ontbijten, brunchen, en lunchen. Ik at échte ijsjes in plaats van yoghurtijs zonder suiker. Mét slagroom. Deze week ben ik alweer wat geminderd en vanaf morgen is het er weer echt mee gedaan. Maar ik heb het toch maar gehad. Een mens wordt maar één keer 28.

Have mercy.

Ontbijt Royal bij Mampoko in Antwerpen. Een echte aanrader!

Happy birthday to me!

Geroken: Er valt absoluut niets te vertellen bij dit zintuig, dus daarom krijgen jullie in de plaats daarvan twee foto’s die ik nog wou delen maar die nergens anders bij pasten. De eerste is een grappige quote die op een wc-deur in Amsterdam geschreven stond, en de tweede is eentje van aan de zee. De ouders van Het Vriendje huren daar elk jaar een appartementje en we gingen bij hen op bezoek. Het regende en er was enorm veel wind op het strand, maar dat zorgde wel voor een paar mooie foto’s.

🙂

Letterlijk uitwaaien.

Tot snel en geniet nog van de laatste uren weekend! XO

Bron foto vogel

Terwijl ik dit typ is het zaterdag. En jullie lezen dit pas op zondag (of nadien uiteraard). ZOTJES! Morgen (maar voor jullie vandaag, hé, hé?) ga ik een dagje naar de zee en heb ik dus geen tijd en zin om nadien nog achter mijn laptop te kruipen. Dus ga ik nu mijn week al zamenvatten, terwijl Poes mij met een moordlustige blik aan het aanstaren is van op de koelkast. Ze kan, sinds ze een hogere krabpaal heeft, gemakkelijk op de frigo springen en nu denkt ze dat ze de koningin van ons huis is. Wat eigenlijk ook wel een beetje waar is, maar dat moet zij niet weten he. Soit, back to business!

Foto getrokken op eigen risico.

Gehoord: Kleine, hartbrekende snikkende geluidjes vanuit mijn portemonnee. Mijn bankrekening heeft er zware tijden op zitten. Tijdens de laatste dag van mijn vakantie ben ik met mijn auto naar de keuring gegaan, en dat stoute ding heeft mij gewoonweg verraden door áfgekeurd te worden. En niet gewoon afgekeurd, volledig verboden tot het verkeer. Ik mocht alleen nog maar naar huis en nadien naar de garage rijden. Het eerste idee dat door mijn hoofd schoot toen ik het verdict kreeg, was dat ik terug met de trein naar het werk zou moeten gaan. Ik kreeg er spontaan het zuur van. Gelukkig is het zo ver niet moeten komen, en dat allemaal dankzij mijn allerliefste mama. Zij rijdt ook met een Smart en ik mocht de voorbije weken met die van haar rijden. Gisteren was mijn eigen oud wrak klaar en was ik meteen ook 344 euro armer. En omdat de auto van mijn mama heel nieuw is én een open dak heeft, en die van mij uit 1998 is en nog maar met haken en ogen aan elkaar hangt, mis ik die van haar eigenlijk al een beetje. Maar ik ga nog met de mijne rijden tot hij echt op is, en dan ga ik hem ritueel begraven. En intussen leg ik mij er bij neer dat ik ruim voor het einde van de maand al platzak zal zijn. Volgende week is het mijn verjaardag en ik ben van plan die uitgebreid te vieren. Misschien plan ik wel een uitstapje naar de nieuw heringerichte Hema, ook wel gekend als De Hemel.

Als ik ooit failliet moet verklaard worden, zal het de schuld van de Hema zijn.

Gevoeld: Ik ben de laatste weken wel meer dankbaar geweest voor mijn ouders. En dan vooral voor hun briljante timing. Ze hebben namelijk een zwemvijver laten aanleggen in hun tuin, en die was net klaar toen de hittegolf hier uitbrak. Dus ik heb mezelf regelmatig uitgenodigd bij hen om af te koelen. Het water was heel koud maar daar wen je snel aan en dan is het gewoonweg zaaalig. Ik ben heel blij dat het de laatste dagen niet meer zo warm is, maar stiekem ook een beetje sip omdat ik nu niet meer zo vaak ga kunnen zwemmen. Dus madammeke Zon, als je zou willen schijnen op de momenten dat ik het nuttig vind, dan zou dat vriendelijk zijn, bedankt hé.

Zwemvijver op de achtergrond, stoel om op op te drogen op de voorgrond. Zomerse zaligheid.

Geroken: Stinkende kortsluiting-rook. Dinsdag moest ik naar de kinesist. Dat ik kwam was een beetje een verrassing voor haar want ze had een paar dagen eerder haar iPhone laten vallen, waardoor ze al haar contacten en afspraken kwijt was. Dus ze gokte elke avond gewoon naar wie er kwam. Terwijl we oefeningen aan het doen waren, was ze aan het vertellen over de pech die ze de laatste tijd had met dingen die kapot waren gegaan in huis. Haar afwasmachine werkt niet meer, haar wasmachine wil niet meer zwieren en haar diepvriezer slaagt telkens af. En toen, plots, terwijl ze dat allemaal aan het vertellen is, beslist een van haar apparaten dat naast ons staat te ontploffen. PAF, een kleine explosie, en opeens overal rook. Ik keek naar haar, zij keek naar mij, en ik kon mij gewoon niet inhouden. Ik kreeg de slappe lach. Na een paar seconden begon ze mee te lachen, waarschijnlijk omdat ze anders zou beginnen wenen. Toen vroeg ik haar of ze die machine deze week nog nodig zou hebben, en antwoordde ze dat ze het niet wist omdat ze haar afspraken niet meer had op haar telefoon. En toen moest ik nog harder lachen. Ik ben eens benieuwd in welke staat ik haar volgende keer ga aantreffen.

Geproefd: Gisteren zijn we gaan eten in Luzine. Ik vind dat het allerbeste restaurant van België, en ik ben er de afgelopen jaar een paar keer gaan eten. Telkens met een paar maanden tussen en alleen voor speciale gelegenheden want het is er niet goedkoop (wél een heel goeie verhouding tussen prijs en kwaliteit). Vanaf volgende week gaan ze renoveren en hun hele concept veranderen, dus we wilden nog een laatste keer gaan genieten in het originele kader. En het was weer om duimen en vingers bij af te likken. Omdat het de laatste keer was, omdat het ook bijna mijn verjaardag is en omdat elk excuus goed was gingen we voor de volledige zes gangen. We rolden pas om middernacht terug buiten, Het Vriendje in een roes door de bijpassende wijnen en ik stuiterend door alle suiker. Half augustus gaan ze weer op en dan gaan ze meer focussen op fingerfood en kleine gerechtjes, geen menu’s meer. Ik ben eens benieuwd en mijn maag kijkt er al naar uit.

Kip Teriyaki. Perfectie ondanks slechte kwaliteit van de foto.

Gezien: Ik ga een beetje vals spelen en iets vernoemen dat langer dan een week geleden is. Twee weken geleden gingen we in de cinema naar San Andreas kijken, een rampenfilm waarin alles kapot gaat en The Rock probeert zijn familie te redden en bij elkaar te houden. Jullie weten dat ik van rampenfilms hou. Hoe meer er kapot gaat hoe beter, ik ben pas tevreden als er volledige continenten verwoest worden. Ik weet trouwens niet wat dat over mij zegt, misschien is dat eerder voer voor mijn therapeut. San Andreas was een complete topper. Het typisch cliché verhaal van een verscheurd gezin dat elkaar terugvindt, gebouwen die tegen de grond gaan, een wetenschapper die alles al voorspeld had,… Vaak zijn rampenfilms zo slecht dat het eerder komedies worden, maar deze was echt en oprecht goéd. Indrukwekkende special effects, leuke personages en actie van begin tot einde. Ik ben heel bij dat ik hem in de cinema zag, want daar komt hij best tot zijn recht.

En nu moet ik vertrekken naar een verjaardagsetentje. Van een vriendin die vandaag jarig is. Op zaterdag hé. Terwijl jullie dit lezen op zondag. Mannekes, de technologie heeft geen grenzen meer!

Tot snel 🙂

XO

Leven jullie nog? Of zijn jullie intussen net als ik veranderd in smeltende en glibberige plassen zweet? Ik weet dat jullie waarschijnlijk al genoeg hebben van online gezaag over het weer, maar de voorbije dagen waren echt een hete hel voor mij. Veel te warm ook om achter een computer te kruipen, dus daarom heb ik mijn blog een weekje langer dan voorzien verwaarloosd. Maar het mocht van Frank Deboosere, hij had gezegd dat alle zware en vermoeiende activiteiten verboden waren. Het enige wat ik dus gedaan heb is mijzelf naar mijn werk slepen en daarna ergens uitgespreid op de grond gelegen met een paar ventilatoren op mij gericht. Maar zo heb ik wel heel veel in te halen natuurlijk! Omdat vier weken (waarvan er drie zalige vakantie waren) onmogelijk beknopt in woorden te omschrijven zijn, wordt het een grotendeels fotografische zamenvatting vandaag. Wel chronologisch uiteraard, het moet hier ook geen volledige chaos worden hé.

In mijn eerste week vakantie gingen we voor een week naar Kroatië. Mijn ouders gaan daar al zeven jaar elk jaar naartoe in juni, en dit was de tweede keer dat we met hen meegingen. We zaten in een piepklein dorpje op een half uurtje rijden van de luchthaven van Dubrovnik. We huurden een appartement in een huis waar in totaal 4 appartementen waren. Eentje voor mijn ouders, eentje voor ons, en omdat het nog geen hoogseizoen was waren de andere twee appartementen niet verhuurd. Dat betekende dat we daar dus alles (ook het zwembad!) een hele week voor ons alleen hadden. Het was een ongelofelijk relaxerende week met veel lekker eten, veel lezen en veel gezelligheid. Ik hoop dat we er in de komende jaren zeker nog eens naartoe trekken, want ik merk dat mijn batterijen daar goed kunnen opladen.

Het zicht vanuit ons appartementje. Om in de superheldere zee te gaan zwemmen moest je dus gewoon de straat oversteken. Zalig.

Bijna het volledige dorpje. “Ons” huis was dat helemaal aan de rechterkant.

“Ons” huis. Omdat de helft van het huis niet verhuurd was hadden we het gevoel dat we een eigen privé-villa hadden.

Ik wil al terug.

De week nadien moest Het Vriendje weer gaan werken, maar ik nog niet. Ik vulde mijn dagen met een leuke mix van afspreken met vrienden, uitstapjes en in de zetel naar Netflix liggen staren.

Yummy Mexicaans op een culinaire wereldmarkt.

OITNB!! Ik vond dat het maar traag op gang kwam, en daarom heb ik nog niet het hele seizoen gezien. Maar ik ga er deze week zeker nog eens werk van maken.

Aaaargh Qiyo was té schattig.

Hoe hard lijkt deze maki op Poes Springsteen? Maar ik vond dat elk dier in Planckendael op Poes leek, zelfs een paar vogels, dus geloof mij niet op mijn woord.

BFF helpen met examens verbeteren = spontane fotoshoot met onze chill-kleren.

De derde week gingen we naar Roompot Klein Vink in Nederland. We gaan al een paar jaar regelmatig naar Roompot, vaak voor weekendjes maar dit jaar dus ook voor een volledige week. We hadden niet veel geluk met het weer en zagen de zon pas de laatste dagen schijnen. Maar we trokken ons er niets van aan. We hadden veel dvd’s bij, ik las urenlang blogs, we gingen twee keer naar het thermaalbad dat bij het park hoorde, we deden middagdutjes,… En op de enige zonnige dag deden we een leuke uitstap naar Aardbeienland in Horst. Ik had gelezen dat je daar zelf aardbeien kon plukken, maar uiteindelijk spendeerden we er een paar uur met een zoektocht die eigenlijk voor kinderen was maar waar we toch fanatiek mee meeleefden. We plukten óók zelf aardbeien, en die waren ongelofelijk lekker. Totaal niet te vergelijken met wat je gewoon in de winkel koopt.

Als het regent op vakantie, is glow in the dark minigolf altijd een optie. Eigenlijk ook als het niet regent. Groovy.

Hartige pannenkoeken, dat kunnen ze wel, die Hollanders.

Aardbeienland, waar volwassen mensen twee uur lang weer kinderen worden op zoek naar verborgen hints en verrassingen.

… En waar sneaky kabouters klaarstaan voor Instagram-waardige foto’s.

Dé aardbeien to end all andere aardbeien.

En toen was de vakantie gedaan en besloot de zon ons allemaal levend te verbranden! Ze heeft zo lang geduurd, drie weken is echt ideaal om er eens echt uit te zijn. En ik had de perfecte mix van thuisblijven en op vakantie gaan, dat kon niet beter. En nu ben ik weer volledig opgeladen om jullie te bestoken met de belachelijke en triviale dingen die ik meemaak en opmerk in mijn leventje.

Tot snel 🙂

XO

Ik ga mijn nieuwe alternatieve straffen moeten uitbreiden. Niet alleen voor het verkeer, ook voor geluidsoverlast op zondagen en feestdagen. Mensen uit de buurt zijn al héél de dag aan het boren en hameren en lassen en andere leuke geluiden aan het maken. Hallo, het is zondag? En Pinksteren er nog eens bovenop? Niet dat ik gelovig ben, maar wie weet is mijn buurvrouw dat wel en wil die op haar gemak van haar kerkelijke feestdag genieten zonder uit haar zetel geboord te worden. En omdat ik een mietje ben durf ik uiteraard niet te gaan kijken of iets te gaan zeggen. Dus als jullie morgen iets in de krant lezen over een losgeslagen 27-jarige in een pyjama met zebra-motief die incognito eieren is gaan gooien naar werkmannen,… it wasn’t me. Ik heb trouwens een alibi, want ik zit hier mijn week voor jullie zamen te vatten. Ik zal er eens invliegen.

Gezien: Gisteren heb ik iets heel doms gedaan. Ik heb de voorbije maanden alle afleveringen van How to Get Away with Murder opgenomen, maar tot nu toe had ik nog geen tijd gehad om er naar te kijken. Gisteren had ik eindelijk een paar uurtjes vrij en besloot ik om de eerste afleveringen op te zetten. Pas na tien minuten, die ik helemaal niet kon volgen en waar ik steeds dacht: “Wat een vreemde manier om een serie te starten?” besefte ik dat ik per ongeluk de laatste aflevering had opgezet in plaats van de eerste. Damn you lay-out van Telenet waar de eerste en laatste aflevering net onder elkaar staan! Dus nu heb ik al een vrij grote ontknoping gezien, waardoor ik de eerste afleveringen uiteraard met een ander oog heb bekeken. Maar dat kon wel de pret niet drukken. De serie is van in het begin heel spannend, met interessante personages en meeslepende intriges. En vanaf vanavond start Bates Motel, een andere serie die al lang op mijn to-watch-lijstje staat, op 2BE. Samen met het aftellen naar Orange is the New Black zijn de komende weken dus veelbelovend op tv-vlak!

Gehoord: Een Russin met een klok van een stem, een paar (lees: veel) valse noten en Peter en Eva op de achtergrond. Het was weer mijn favoriete week van het jaar (na mijn verjaardagsweek): Songfestivalweek!

Ik maak inderdaad mijn eigen puntenlijsten. Zeg nu niet dat dat een verrassing is.

Ik heb er dit jaar niet veel over gepraat hier, deels uit tijdsgebrek en deels omdat ik vorige jaar misschien een beetje op jullie zenuwen werkte met mijn hysterie. Op dinsdag keek ik samen met een vriendin. We kijken al van zolang ik het me kan herinneren samen naar de halve finale waar België in meedoet, en doen dat altijd met twee vaste attributen: een pak Malo-cakes en ice tea vandenaldi. Omdat ze niet wist of ik mijn suikerdieet ging onderbreken had ze ook een pak druiven meegebracht. Dat was heel lief van haar, en dat heb ik haar ook gezegd terwijl ik de helft van het pak Malo-cakes in mijn mond duwde. Op donderdag keek ik in mijn eentje en op zaterdag keek ik traditioneel met mijn vaste Songfestival-crew. Daar hield ik mij iets meer in op suikergebied, omdat ik zelf voor de hapjes zorgde koos ik zelf hoe bont ik het maakte. En dat viel best mee! Alles wat je ziet op de foto is suikervrij, behalve de eiersla die op de toastjes ligt. En de oreo-mousse die de Oreo-vriendin meebracht. Oeps.

Ik krijg er al terug honger van.

Ik had zelf gestemd voor Letland, maar de zingende Zweed is een verdiende winnaar. Hoewel ik stiekem tijdens de puntentelling toch aan het duimen was voor Rusland. Ik vond haar liedje heel straf gezongen en het bleef meer in mijn hoofd zitten dan dat van Zweden. En ik snap de argumenten over waarom Rusland niet mag winnen zeker, maar als we niet willen dat ze winnen, waarom laten we hen dan nog meedoen? Voeren we dan niet beter een regel in waardoor landen die de mensenrechten niet respecteren gewoon gediskwalificeerd worden? Iets om over na te denken Jon Ola Sand!

Gevoeld: Irritatie tijdens de file, wat zorgde voor de inspiratie voor de vorige blogpost. Blijdschap, omdat er tijdens het Songfestival vrienden langskwamen die ik niet zo vaak zie en die ik eigenlijk wel geregeld wat mis. En spierpijn, omdat ik deze week opnieuw begonnen ben met mijn sport-dvd. Ik ben terug begonnen met niveau 1, maar deze keer met zwaardere gewichten. Binnen een paar maanden ga ik kunnen meedoen aan bodybuilding in de hoogste competitie, ik voel het!

Geroken: Mag ik geroken deze week veranderen in “random foto van Poes Springsteen”? Uiteraard mag ik dat, ik ben hier zelf de grote baas! Vorige week vertelde ik dat ze een nieuwe krabpaal heeft gekregen. Ik was eerst wat ongerust dat ze haar neus er voor zou ophalen, want dan was dat allemaal geld en moeite voor niets geweest. Maar ze ligt er bijna elk uur van de dag op, het wordt soms zelfs een beetje irritant en spijtig dat ze nu niet meer op mijn schoot in de zetel wil liggen. Maar ik zie dat ze blij is, en als zij blij is ben ik dat ook!

Eerste indruk: schattig. Tweede indruk (na het zien van de opengesperde klauwtjes): moordkat.

Geproefd: Buiten het Malo-incident op dinsdag heb ik mij goed gedragen op suikervlak deze week. Hopelijk is het morgenvroeg te merken op de weegschaal. Vorige week zei ik al dat ik op een plateau gestoten ben, en ik ben dat flink beu. Ik heb gisteren het boek Havermoutje gekocht, en dat heeft mij wel wat nieuwe inspiratie gegeven voor leuke recepten die ik suikerloos kan maken. Origineel blijven is een van de moeilijkste dingen, en als ik een leuk nieuw gerecht vind kan dat mij wel opnieuw wat motivatie geven. Ik heb gezien dat ik op donderdag 4 juni exact 150 dagen bezig ben, ik zal tegen dan zorgen voor een grote update!

Tot volgende week en geniet van de vrije dag morgen! XO

Mannekes, ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik heb het WARM! Het is buiten niet echt warm (hoewel, ik zou het niet weten want ik heb nog geen voet buitengezet) maar ik zit hier te zweten als een uitgeput rund achter mijn bureautje. Ken je dat, zo zweten zoals als je te veel frieten gegeten hebt? Neen, niemand? En ik heb nochtans geen frieten gegeten. Mijn hersenen voelen ook een beetje gefrituurd aan, ik heb vannacht tien uur geslapen en dan nog heb ik het gevoel dat ik elk moment in slaap kan vallen op mijn toetsenbord. En ik mag van mijzelf geen dutje doen, want dan kan ik sowieso vanavond niet meer in slaap geraken. En dan lig ik daar, uren lang, te rollen in mijn eigen frietzweet. Neenee, ik zal wel braafjes mentaal teruggaan naar de voorbije week en die voor jullie zamenvatten. Misschien gaat dat iets beter dan deze ratelende en, laten we eerlijk zijn, beetje onsmakelijke inleiding. Let’s go!

Gevoeld: Toeristisch, is dat een gevoel? Want dan voelde ik mij het afgelopen weekend zo. We gingen vrijdagavond een nachtje slapen in Leuven en bewonderden gisteren de stad. We waren eigenlijk helemaal niet van plan om op weekend te gaan, we boekten pas begin deze week onze overnachting. En dat omdat we een bongo-bon hadden om te gaan ontbijten in Gent. “Huh?” Ok, probeer de logica te volgen. We hebben een bongo-bon om te gaan ontbijten. We zouden dat zaterdagvoormiddag doen, en hadden een ontbijtbar in Gent gekozen. Omdat we zaterdagavond bij vrienden gingen eten, hadden we geen volledige dag om te spenderen in Gent zelf. Daarom vonden we het een goed idee om vrijdagavond al te vertrekken, en er een mini-weekendje van te maken. Omdat we dat pas zo laat besloten, was er uiteraard geen enkele betaalbare hotelkamer meer beschikbaar (damn you verlengd weekend). Dan maar naar Leuven in de plaats. Dus omdat we gewoon gingen ontbijten in Gent, belandden we op weekend in Leuven. Kunnen jullie nog volgen?

All aboard!

We (ok, ik) hadden zin om de toerist uit te hangen dus we gingen in de toeristische dienst langs om kaartjes te kopen voor een rondleiding in de brouwerij van Stella Artois. Die was al volledig volgeboekt, dus over naar Plan B: de zonnetrein. Dit klein treintje, dat volledig rijdt op zonne-energie, brengt je in een dik uur langs alle bezienswaardigheden. Een heel leuke manier om op korte tijd heel de stad te zien. Leuven is klein dus ik had op voorhand geen grote verwachtingen, maar er bleken meer bezienswaardigheden te zijn dan ik dacht. We hadden een klein beetje pech met het weer maar dat kon de pret niet drukken. Lang leve onverwachte weekendjes weg!

Geroken: Sigaretten, zweet en smoutebollen. Dames en heren, het kermisseizoen is officieel geopend. Gisteravond waren we uitgenodigd bij vrienden om te komen eten, en bij hen in buurt stond er een kleine kermis. En dat kon ik uiteraard niet aan mij laten voorbijgaan. We speelden op de muntjesmachines maar hadden weinig geluk in het spel. De machine bleef zelfs twee keer vastzitten, en toen ik dat ging zeggen aan de eigenaar was het enige wat hij deed de machine weer vrijmaken. Hij gooide niet eens “subtiel en per ongeluk” een paar muntjes naar beneden, zoals anderen soms wel doen. PFOE. We wonnen maar 2000 punten, goed voor twee plak-tattoos. En daarom heb ik dus momenteel een dolfijn op mijn onderrug staan. Als symbool voor de komende kermismaanden. Ik kijk er al naar uit, mijn portemonnee iets minder.

Klassevol en totaal niet marginaal.

Geproefd: In Leuven at ik een heel lekkere hamburger met guacamole in het Huis der Burgers. We werden heel snel bediend en genoten van het mooie interieur. En vorig weekend gingen we eten in het Huis van Cleophas in Dendermonde, om te vieren dat het exact 12 jaar geleden was dat we elkaar voor de eerste keer zagen ❤ Omdat het zo’n mooie gelegenheid was (en omdat we de visakaart bijhadden) mocht het wel wat kosten en namen we een driegangenmenu. Ik at als dessert de béste moelleux die ik ooit in mijn leven al gegeten heb. Groot, overduidelijk vers gemaakt en perfect gebakken. Ik heb in mijn leven al wel wat moelleux (moelleuxs? moelleuxen?) binnengespeeld en dit was echt de allerbeste. Intussen wordt het moeilijker om gemotiveerd te blijven voor het suikerloos leven. Ik hou het nog altijd vol en probeer zo weinig mogelijk te zondigen, maar ik zie niet veel evolutie meer in mijn gewicht. Het is normaal om een plateau te bereiken, dat weet ik, maar ik baal er toch een beetje van en ik moet heel veel moeite doen om niet op te geven. Ik zal binnenkort nog eens een grotere update schrijven.

Je eet wat je ziet. (Er waren verschillende veggie-opties ook!)

Het Huis van Cleophas, dat zijn naam beter zou veranderen in het Huis van de Allerbeste Moelleux Ooit Ever.

Gezien: Een magistrale Nick Cave. Vorig weekend ging ik samen met Het Vriendje, een grote fan, naar zijn optreden in het Koninklijk Circus. Ik hoor Cave wel graag maar zal er nu niet meteen zelf thuis een cd van opzetten. Maar Het Vriendje had een extra ticket en ik mocht mee. Uiteindelijk ben ik hem daar heel dankbaar voor, want het was echt een meesterlijk optreden. Ik heb nog nooit iemand zo vriendelijk en angstaanjagend tegelijkertijd weten zijn. Hij danste een slow met een vrouw van de eerste rij, kroop meters ver in het publiek en droeg een liedje op aan een fan. Maar langs de andere kant sloeg hij ook iemands gsm kapot en keek hij ongelofelijk dreigend naar iedereen die in zijn gezichtsveld kwam. Ik had het gevoel dat heel de zaal nadien een exorcisme nodig had. Ik ga stiekem niet graag naar optredens, maar dit was toch wel een uitzondering.

Gehoord: Blij gespin en gesnurk, want Poes Springsteen heeft deze week een cadeautje gekregen: een splinternieuwe krabpaal! Voordien had zo een zielig paaltje met maar één zitje op, en nu heeft ze een heel paleis van verschillende verdiepingen. Ze wil er nu nog maar amper afkomen en als we te dicht in de buurt komen deelt ze motten uit. Zo is ze wel, ze krabt niet maar geeft wel venijnige vuistslagen. Maar ik zie dat ze er blij mee is. En dat mag ook wel, voor alle miserie en het gevloek dat nodig was om dat ding in elkaar te steken.

Het Vriendje ging eigenlijk niet helpen, maar kwam toch even checken of ik nog geen zenuwinzinking aan het krijgen was. En Poes kon duidelijk niet wachten tot het ding klaar was.

En om af te sluiten krijgen jullie een foto van Buckley, de kat van mijn ouders. Duidelijk even elegant als onze eigen Poes.

Derpy McDerpson. Ze heeft nog maar één tand dus het is haar vergeven.

Tot snel! XO