Ok, note to self: schrijf op kalme momenten een paar blogposts om te gebruiken in noodgevallen. Vorige week liet ik jullie al volledig stikken, ik kon alleen een ZZ schrijven omdat het gewoon te druk was om te schrijven. En deze week heb ik jullie opnieuw verwaarloosd, omdat ik een paar dagen ziek ben geweest. Ik zat vol ideeën, maar ik had gewoon de energie niet om ze op papier te zetten. Ik had het te druk met neusspray spuiten en in de zetel liggen jammeren uit zelfmedelijden. Zielig hé, nu moeten jullie mij wel vergeven 🙂 Maar nu ben ik weer beter, of in elk geval goed genoeg om de week zzzzamen te vatten. Here we go!

Gevoeld: De zon op mijn smoel. Vandaag was een perfecte lentedag, en ik heb er volop van geprofiteerd. Vanmiddag vierde ik de verjaardag van een vriendin op een terrasje, en daarna ging ik fietsen met Het Vriendje. Ik kan niet zo goed tegen de warmte, maar dagen als deze zijn zalig. Ik heb ook een beetje frustratie gevoeld door mijn nieuwe kortere haar. Ik had gehoopt om er minder werk mee te hebben maar het omgekeerde is waar. Als ik vroeger een slechte haardag had deed ik mijn haar gewoon in een dot, maar daar is het nu te kort voor. Met als resultaat dat ik minstens één dag deze week heb rondgelopen met een kort staartje dat “YOLO YOLO IK DOE WAT IK WIL” uitstraalde. Misschien moet ik volgende keer iets langer nadenken over impulsieve kapperbezoekjes.

Mislukte poging tot dot.

Gehoord: Er is deze week een mirakel gebeurd. Ik parkeerde mij dinsdagavond in mijn straat, en omdat het koud was had de verwarming opgestaan. Mijn verwarming maakt ongelofelijk veel lawaai, net alsof er een tornado door mijn auto raast. Er was mij dus niet speciaal iets opgevallen, maar toen ik de verwarming afzette hoorde ik een krakend maar toch duidelijk geluid. Mijn autoradio werkt weer! Hij had eind oktober de geest gegeven dus ik had de hoop op een wederopstanding al lang opgegeven. Maar kijk, alweer een teken van het universum dat er altijd nog wonderen kunnen gebeuren. Nu moet ik niet meer steeds naar dezelfde 20 liedjes van op mijn iPhone luisteren, maar kan ik éindelijk genieten van de (al zeg ik het zelf) magistrale playlist die ik maanden geleden op mijn Stix zette. Het enige probleem is dat de radio nu iets té ijverig werkt. Toen ik eergisteren iets uit mijn auto ging halen merkte ik dat de radio weer uit zichzelf was opgesprongen. Heel leuk dat hij de verloren tijd wil inhalen maar ik vrees dat de batterij daar niet zo blij mee gaat zijn.

Nog nooit klonk muziek zo mooi en welkom.

Ik hoorde ook de veel te luide bassen en kattevals gezang op het optreden van Usher dinsdagavond. Usher zong niet vals, maar we hadden de pech dat we naast een superfan zaten die niet meteen gezegend was met een zuivere stem. In het begin zat het geluid ook niet echt goed. Ik had oordopjes in en zelfs daarmee had ik nog last van de krakende boxen en beats. Na een paar liedjes werd het geluid gelukkig aangepast en konden we weer genieten van de show. Usher danste zelf als een echte pro, en hij had heel goede dansers bij. Zijn stem was ook mooi en zuiver, wat ik niet echt verwacht had. Af en toe geraakte hij wel niet aan de hoge noten of uithalen, en daardoor liet hij iets te vaak het publiek voor hem zingen. Ik betaal geen pakken geld om een hoop schreeuwende wijven te horen gil-zingen, ik wil de artiest zelf de pannen van het dak horen zingen. Maar het was zeker een geslaagde show van een oude rot in het vak die nog altijd op een hoog niveau bezig is. Alleen spijtig dat hij degene is die Justin Bieber op ons losgelaten heeft. WAAROM?!

Gezien: Venetiaanse maskers op een prachtige locatie. Gisteravond gingen we naar het verjaardagsfeest van mijn nieuwe bazin en haar vriend. Zij werd 40 en hij 50, en dat is een perfecte reden om eens goed te vieren. De dresscode was feestelijk en Venetiaans, en het feest ging door in de Engelenburcht in Tildonk. Ik keek mijn ogen uit want zowel de vermommingen als de locatie waren adembenemend. De Engelenburcht ziet er langs buiten heel basic en simpel uit, maar is langs binnen eigenlijk een kerk. Ik weet in elk geval al waar ik wil trouwen als Het Vriendje ooit besluit om het officieel te maken.

His and hers.

Wat ik deze week te weinig heb gezien is mijn sportmatje en mijn gewichtjes. Zoals jullie weten ben ik begonnen met mijn 30-day-shred-dvd, maar deze week heb ik het een beetje verwaarloosd. Ofwel was ik niet thuis, ofwel lag ik in de zetel te snotteren. Maar uiteindelijk zit ik niet heel erg achter op schema, ik ben klaar met level 1 en morgen begin ik aan level 2. Speciaal voor wat extra motivatie, en omdat het stilaan te warm wordt voor mijn dikke joggingbroek, ging ik gisteren in de h&m een nieuwe sport-outfit kopen. Ik ben er zelf helemaal zot van, en ik zou liefst niets anders meer aandoen, maar Het Vriendje zou liever hebben dat ik hem nooit meer aandoe 🙂

Zal ik anders meteen ook een fashionblog opstarten?

Geroken: Bitter weinig! Op dinsdag kreeg ik keelpijn en begon ik te voelen dat de microben mij gingen overmeesteren. Toen ik woensdag wakker werd kon ik niet meer door mijn neus ademen en deden mijn keel én mijn hoofd pijn. Ik ging naar de dokter, waar ik anderhalf uur tussen kwetterende oude madammakes en een héél luide Hollander zat te wachten. Ik weet niet wat de wachtkamer-etiquette in Nederland is maar het moet iets zijn met luidop kruiswoordraadsels maken. Ik kreeg twee ziektedagen en ik heb die volop benut door als een zombie in de zetel te liggen. Ik voel mij intussen alweer beter, alleen mijn neus wilt nog niet 100% meewerken.

Als ik ziek ben en tussen luide mensen zit, is North West mijn spirit animal. Nee, correctie, North West is altijd mijn spirit animal.

Geproefd: Ik kookte niet zo heel veel deze week, maar wat ik maakte was wel geslaagd. Op maandagavond waagde ik mij aan een klein experiment en maakte ik een one-pot-pasta. Het recept is poepsimpel én je moet er maar één pot voor vuilmaken. Perfect dus. Ik baseerde mij op het recept van Madame Zsazsa en het bleek inderdaad zo gemakkelijk te zijn als beweerd wordt. Je gooit gewoon pasta, water, tomatenblokjes, ui, look, bouillon en kruiden in een pot, vuur opzetten, af en toe in roeren, et voila! De smaak was lekker maar net iets te basic voor mijn smaak. Maar nu ik weet hoe het moet, zal ik wat meer experimenteren als ik het nog eens maak. Zeker een aanrader als je weinig tijd hebt om te koken/afwassen/na te denken over wat je wil eten.

MMM!

Nu ga ik verder genieten van de laatste uren van de zondag. Om het goed te maken voor mijn afwezigheid van de voorbije weken krijgen jullie vandaag gratis en voor niets een foto van een gapende Poes Springsteen. Terug vriend?

Vampire-kitty.

XO

Ik ben deze week een hele stoute blogger geweest. Vorige week geen Zamenvattende Zondag, in de week zelf geen vierde boostyourpositivity-post,… Shame on me. Ik had al op voorhand laten weten dat er geen ZZ zou komen, maar het ontbreken van die vierde positivy-post was echt niet gepland. Ik ging er normaalgezien sowieso eentje doen, vooral omdat het de laatste was, maar deze week was echt degoutant druk. En jullie weten hoe slecht ik tegen drukke weken kan. Alle dagen en avonden zaten stampvol. Vol met heel leuke dingen, maar trop is te veel. En het onderwerp voor de boostyourpositivity van deze week was me-time, en de dingen die ik doe om te ontspannen. Ik kon zo’n post echt niet schrijven terwijl ik zelf een halve nervous breakdown aan het krijgen was. Maar nu ben ik er weer om, en gelukkig ziet de komende week er heel wat minder druk uit. En nu over tot de orde van de zaak, de zzzzamenvattende zzzzintuigen!

Gevoeld: Een mengeling van frustratie, moeheid, en blijdschap. Frustratie omdat ik met mijn domme kop mijn week veel te overvol had gepland, terwijl ik mijzelf goed genoeg ken om te weten dat ik daar niet tegen kan. De week begon al slecht. Ik moest op maandagavond naar de kinesist, en toen ik daar om 20u aankwam bleek dat ik er eigenlijk al om 19u had moeten zijn. De afspraak werd naar woensdag verplaatst, en laat woensdag nu net de enige avond zijn dat ik niets te doen had. De moeheid was een direct resultaat van mijn bomvolle agenda. En de blijdschap kwam er omdat ik in zo’n weken ook wel besef dat ik enorm veel lieve vrienden en familie heb waar ik mijn tijd mee kan doorbrengen. Een uitpuilende agenda is eigenlijk een luxeprobleem.

Geproefd: Ik denk dat ik alleen hiermee al een paar A4’tjes zou kunnen vullen. Jullie weten dat ik geen suiker meer eet. Ik heb maar één uitzondering: op restaurant en op vakantie mag ik eten wat ik wil. En deze week ging ik maar liefst vier keer op restaurant. WHOOPSIE DAISY! Dinsdagavond ging ik eten met collega-vriendinnen in een tapasbar. Ik maakte mij meteen de populairste van de hoop door te verkondigen dat iedereen mocht doen wat hij wou maar dat ik mijn tapas niet wou delen 🙂 Vos doesn’t share food. Op vrijdagavond ging ik met een vriend gewapend met een groupon-bon naar Tarbouch, een Libanees restaurant in Antwerpen. Het eten werd er geserveerd in een buffet, en all you can eat was de boodschap. Dat moet je mij geen twee keer zeggen.

En zo dus zo veel als je wil hé. En er was ook dessert! De hemel op aarde.

Het eten was zo lekker dat we na twee uur schransen bijna naar buiten moesten kruipen. Ik wil er snel nog eens terug gaan, alleen al voor het interieur en de bediening. We moesten bij het begin nog even wachten tot onze tafel klaar was, en we werden aan een tafeltje gezet bij wat alleen maar The Godfather van Libanon kon zijn. We hadden toen ruim de tijd om de aankleding van de zaak te bestuderen, en we vielen van de ene verbazing in de andere. Op alle muren waren diverse taferelen geschilderd, en de 3D-effecten waren geweldig. Je moet er gewoon eens langsgaan om te weten wat ik bedoel.

Dit was nog maar een deel van het interieur. Ik bedoel maar.

Gisteravond aten we decadent veel op een kaas- en wijnavond van de Chiro. Is het mogelijk om kaas door je aders te voelen stromen? Want dan is dat momenteel bij mij het geval. En vanmiddag hebben we de zestigste verjaardag van mijn schoonmoeder gevierd in De Lindenhoeve in Merchtem. We vertrokken er pas toen de mensen voor de avondshift al begonnen binnen te stromen. Ik vrees dat mijn weegschaal morgen tot leven gaat komen om mij een paar kletsen in mijn gezicht te geven.

De Lindenhoeve staat bekend voor zijn heerlijke vleesgerechten. Net als ik bekend sta voor mijn ongelofelijke Photoshop-skills.

Geroken: Ik heb al het bovenstaande hopelijk wel wat gecompenseerd door mijn sportavonturen, want de afgelopen twee weken heb ik zo goed als elke dag een half uurtje mijn eigen zweet geroken. Twee weken geleden begon ik aan de 30-day-beginner-shred van Jillian Michaels. De dvd bestaat uit drie levels van oefeningen, en elk level moet je tien dagen doen. De oefeningen duren niet lang (een paar minuten opwarmen, 20 minuten alles geven en een paar minuten stretchen) maar zijn wel heel intensief. Ik dacht nooit dat ik dit zou zeggen, maar ik heb mij er echt al mee geamuseerd. Ik had de dvd zelfs vorig weekend meegenomen naar Nederland! Elke dag voel ik dat ik de oefeningen iets beter kan uitvoeren. Zo moet je bijvoorbeeld ook een paar keer pompen. De eerste paar keren zakte ik als een vod door mijn armen, maar de laatste keren lukte het mij wél. Ik heb mijn sportkleren en materiaal beneden naast de tv gelegd, en ik doe de oefeningen meteen als ik van het werk kom. Een half uurtje is zó voorbij, en ik voel dat het mij echt goed doet. Ik had de dvd gekocht op de Britse site van Amazon, maar ik zie dat hij daar niet meer te koop is. Je kan hem nog wel kopen op de Amerikaanse site, maar dan weet ik niet zeker of je hem wel hier kan afspelen.

Poes workin’ on her fitness.

Gehoord: Knip knip knip. Het geluid van een schaar die lange lokken van mijn haar op de grond deed belanden. Gisteren ging ik even helemaal #yolo bij de kapper en liet ik mijn lange haar korter knippen. Het is nog altijd vrij lang, tot net over mijn schouders, maar als je weet dat mijn haar ooit tot aan mijn poep kwam is dit echt wel een aanpassing. Ik moet er nog een beetje aan wennen, maar het zal in elk geval wel gemakkelijker zijn om het te wassen en te onderhouden. En als ik er uiteindelijk toch niet blij mee ben, heb ik het geluk dat mijn haar heel snel groeit en ik dus gauw weer op rapunzel kan lijken.

Mijn lange paardenstaart is een kort wipstaartje geworden.

Gezien: Donderdagavond had ik een date met mijn mama en de Backstreet Boys. In de cinema toonden ze eenmalig een documentaire over de BSB, met aansluitend een live-concert uit Londen dat ze via satelliet in de cinemazalen projecteerden. De zaal zat vol met vrouwen van mijn leeftijd. En hun moeders 🙂 De documentaire zelf was heel leuk, alleen een beetje te veel geween en geroep van Nick Carter. Nadien volgde dus een korte akoestische set vanuit The Dominion in Londen. Ook heel mooi, maar vooral een leuk concept. Het was cool om te beseffen dat er op hetzelfde moment in cinemazalen in heel Europa fans naar hetzelfde optreden zaten te kijken. De BSB zijn pure nostalgie, maar ik wil gerust ook toegeven dat ik hen nog altijd een ongelofelijk goeie live-groep vind, en dat ik regelmatig nog naar hun oude én nieuwe cd’s luister. Het enige waar ik mijn mening over heb moeten veranderen is over wie mijn favoriete BSB is. En sorry Nick, maar ik heb het niet zo voor al uw drama. AJ heeft u van de eerste plaats gestoten. Maak daar nu maar wat ruzie over.

Nu ga ik jullie laten, en ga ik naar een reünie met wat ik het meest gemist heb deze week: mijn zetel.

Geniet nog van de laatste uurtjes weekend! XO

Dag homies! Het is zondag, late namiddag, en dan weten jullie waar ik te vinden ben. Aan mijn bureautje, met een muziekje en het geprrrr van de kat op de achtergrond. En vandaag komt daar ook nog gesnurk bij, want Het Vriendje ligt in de zetel te slapen. De perfecte setting om mijn week zamen te vatten dus. Omdat ik vorige zondag een specialleke deed, zal ik het vandaag over de voorbije twee weken hebben. En dat allemaal voor de prijs van één blogpost. Daar kunt ge niet voor sukkelen hé.

Gehoord: Onze visarekening die kreetjes van angst uitsloeg. Ik heb de fitness-dvd waar ik een paar weken geleden over sprak gekocht op Amazon, en uiteraard heb ik nog een paar andere dingen gekocht die ik niet nodig heb. Het begon nochtans onschuldig en vol logica. Ik wou niet alléén die dvd kopen, omdat ik het zo zonde vind om verzendkosten uit het buitenland te betalen voor maar één ding. Dus keek ik op mijn verlangslijstjes van Bol.com, en zocht ik uit wat op Amazon goedkoper was dan op Bol. Zo kon ik mijn verzendkosten drukken én nog wat winst maken ook! Ik ontdekte dat het nieuwe boek van Miranda Hart op Bol 29 euro kost, en op Amazon maar 13. Hupsa, het mandje in. Maar toen zag ik dat het boek van Miranda ook ging over de afleveringen van seizoen 3, en dat had ik nog niet op dvd. En het kostte uiteindelijk ook maar 13 euro. Jepla, ook mijn mandje in. En Amazon, als de geniale snoodaards die ze zijn, had door dat ik Miranda best wel leuk vind, en stelde mij op basis daarvan nog een dvd voor. Een fitness-dvd. Van Miranda. Voor maar 5 pond!! Het zou een hoofdzonde geweest zijn om dat niet in mijn mandje te gooien. Dus uiteindelijk heeft mijn oorspronkelijke dvd ervoor gezorgd dat Miranda Hart weer wat rijker is. En weten jullie wat het ergst is? Ik heb ergens verkeerd op geklikt, waardoor ik het boek waar alles mee begon niet eens besteld heb. Dat is dus voor een volgende keer.

Danku Decathlon.

En de Decathlon heeft ook nog wat geld op hun bankrekening gekregen, want wat is een fitness-dvd zonder het juiste materiaal? En ja, dat zijn gewichtjes van 500 gram. En ja, dat zijn de lichtste die er zijn. EN DAN? Normaalgezien ging ik vorige week maandag starten, maar toen was de dvd nog niet gearriveerd. Dus morgen is D-day. Ik heb met mijzelf afgesproken dat ik de oefeningen elke dag moet doen, behalve op dagen waarop ik al naar de zumba of de fitness ga. Ik ben eens benieuwd, jullie moeten voor mij duimen dat ik niet meteen van dag 1 al kreupel op de vloer lig.

Gezien: Vorig weekend keken we op zaterdagavond naar Gone Baby Gone, een supergoeie film met Casey Affleck in de hoofdrol. Het verhaal gaat over de verdwijningszaak van een klein meisje, en zit vol onverwachte plotwendingen. Ik was heel moe, en de laatste maanden val ik vaak in slaap tijdens films, omdat ik blijkbaar niet 27 maar 87 ben. Maar deze bleef mij boeien van begin tot einde, zeker een aanrader. Op tv keek ik naar het nieuwe seizoen van Komen Eten, waarbij Herman “Marcske” Verbruggen de nieuwe commentaarstem is. De twee eerste afleveringen vond ik het nog heel erg wennen, en ergerde ik mij aan zijn overdreven enthousiasme en intonatie. Iemand op Twitter zei dat het leek alsof hij Bumba aan het inspreken was, en dat was wel een goeie omschrijving. Maar na een paar afleveringen ben ik er al helemaal aan gewend, en vind ik hem zelfs best ok. Hoewel niets of niemand ooit Peter Van Asbroeck zal kunnen vervangen. #neverforget

Geroken: Heerlijke geuren uit de oven. Weten jullie nog dat ik een paar weken geleden suikerloze broodjes probeerde te bakken, en dat die grandioos mislukt waren? Ik heb het deze week opnieuw geprobeerd, en nu lukten ze wél. Laat maar weten als jullie het recept willen, dan typ ik het eens uit voor een van de volgende weken.

Boven de mislukkingen, onder de gelukte versies.

Gevoeld: De laatste weken overheersen twee emoties: gemotiveerd, en moe. Ik ben deze week aan mijn nieuwe job begonnen, en ik ben er best blij mee. Ik heb nu eindelijk (hoe dramatisch het ook klinkt) een goede reden om ’s morgens op te staan. De maanden voordien voelde ik mij vaak nutteloos, omdat ik naar het werk ging om daar dan 8 uur niets te gaan doen. Niet omdat ik het zelf wou, maar omdat er gewoon geen werk was. Ik ben secretaresse, en als je geen baas hebt ís er gewoon geen werk. Als de wekker ’s morgens afging bleef ik soms nog een uur liggen, omdat ik zo opkeek tegen nog een dag vol verveling en onzekerheid. En ik werd op mijn werk toch niet echt gemist, dus waarom zou ik dan op tijd vertrekken? Vroeger snapte ik niet goed hoe mensen een bore-out kunnen krijgen, maar daar heb ik nu veel meer begrip voor. Nu voel ik mij eindelijk weer nuttig. Het gevolg is natuurlijk ook wel dat ik het de laatste dagen veel drukker heb, en dat ik aan het eind van de dag echt doodop ben. Maar dat zal hopelijk wel wennen. Ik ben liever moe van nuttig en leuk werk dan moe uit verveling. En om mijzelf te motiveren, heb ik voor mijn werk een nieuw schriftje gepimpt. Sylvester Stallone en een motiverende egel moedigen mij elke dag weer aan 🙂

Let’s do this shit indeed.

Geproefd: Het zou een mirakel zijn als ik morgenvroeg op de weegschaal zie dat ik vermagerd ben. Ik heb mij helemaal niet terug op de suiker gestort, integendeel. Ik hou mijn suikerloos bestaan nog altijd goed vol, ik voel dat het intussen een gewoonte is geworden waar ik elke dag beter en beter mee kan leven. Maar dat betekent niet dat ik niet meer eet, en deze week heb ik serieus overdreven. Op vrijdagavond ging ik eten bij de Oreo-vriendin. Zij en haar vriend eten door de week ook zonder suiker, dus zij vond het niet lastig om zich aan te passen aan mijn nieuwe “dieet”. Ze maakte zelf (heldin!) suikerloos pizzadeeg, en we lieten ons volledig gaan bij het beleggen ervan. We speelden met ons drie bijna vier pizza’s binnen, oeps. Ik heb gegeten tot ik echt niet meer kon.

Argh.

Op zaterdag ging ik ’s middags bij een vriend eten, en hij had (naast een volledige lunch met omelet, groenten en brood) heel lekkere kaas in huis gehaald. Onder het motto “alles moet op want in de frigo stinkt dat te hard” aten we de twee grote stukken bijna volledig op. Daarna werden we verwacht bij het verjaardagsfeestje van het dochtertje van vrienden. Er stonden pannenkoeken op het menu, en ze hadden speciaal voor mij havermoutpannenkoeken gemaakt. Ik at er drie, én een grote portie fruitsla. Vanmiddag at ik mij bijna een ongeluk aan varkenshaasje en witloof bij mijn schoonouders, en deze namiddag vonden we het een goed idee om met ons tweetjes een volledige camembert uit de oven te verorberen. Gewoon, voor de lol. Dus vanaf morgen moet ik mijzelf terug een beetje intomen. O, en voor de mensen die ook proberen te letten op de suiker heb ik een goeie tip; de rijstmelk met vanille van Lima. Geen suiker, maar wel heel lekker! Nog een suikerloze aanrader is Chillbox in Brussel, waar je heerlijke froyo zonder suiker kan kopen. Ik speel met het idee om een speciaal rubriekje of aparte pagina te maken voor tips als deze, laat maar weten of jullie dat interessant zouden vinden.

Heerlijk bij muesli vandenaldi (die wonder boven wonder ook suikerloos is).

Nog een boodschap van algemeen nut: volgende week ga ik met Het Vriendje op chill-weekend, dus dan komt er geen ZZ. Ik zal het de week nadien wel proberen goedmaken 🙂

Geniet nog van de laatste uren van het weekend! XO

Dag lieve lezers! Ik wil mij op voorhand al excuseren. Misschien is deze ZZ een beetje korter dan de anderen, ik heb mij gisteren mijn vinger ergens aan gesneden en dat wondje is een beetje aan het ontsteken. Dus telkens ik mijn rechterringvinger moet gebruiken om te typen, krijg ik een klein pijnstootje. Dus ik denk niet dat ik twee pagina’s ga vol krijgen 🙂 Maar dat betekent niet dat ik het niet ga proberen! We zullen er eens meteen invliegen zie.

Gezien: Gisteren gingen we in de cinema naar Taken 3. Ik ben een enorme fan van Liam Neeson, en dan vooral als hij zijn gewoonlijke personage van de geteisterde actieheld met een lieve inborst speelt. Zo vond ik Unknown geweldig, net als The Grey. En Taken 1, én 2. Ik wist niet eens dat er een derde kwam, tot ik Liam Neeson een paar weken geleden in The Graham Norton show zag om de film te promoten. Ik vond hem zeker niet slecht, maar wel anders dan de vorige twee. De film speelt zich gewoon af in de VS, dus dat zorgt al meteen voor een andere sfeer. De actiescènes zijn nog altijd groots en indrukwekkend, maar in de vorige twee waren ze meer over the top. En ik weet dat dat raar klinkt, maar in een film zoals Taken kan het niet groots en onrealistisch genoeg zijn. Én de dochter krijgt een vrij grote rol, en ik heb haar nog altijd niet vergeven voor haar onnozel geloop in Taken 1. Ik heb nog nooit iemand zo slecht en kinderachtig zien lopen in de hele geschiedenis van de actiecinema. En in het begin van de film is ze helemaal niet blij als Liam Neeson haar verrast met een grote pluchen panda. Ondankbaar wicht. Als Liam Neeson mij een grote pluchen panda zou geven, zou ik een week vakantie moeten nemen om te bekomen.

Gevoeld: Deze week heb ik mij heel gemotiveerd én heel lui gevoeld. Ik ontdekte op Verbeelding een soort fitness-uitdaging, en ik werd meteen zo enthousiast dat ik er 30 dagen voor blokkeerde in mijn agenda. Ik zocht op internet waar ik het materiaal dat ik nodig zal hebben kan kopen, ik stuurde er half hysterische mails over naar Het Vriendje, maar ik krijg mijzelf niet uit de zetel om het materiaal ook echt te gaan kopen. Het zal toch eens moeten, want ik moet van mijn agenda starten op 9 februari. En zoals jullie weten, alles wat in mijn agenda staat is verplicht bij wet. Op blog-niveau ben ik ook gemotiveerd, want er staan leuke dingen op de agenda. Volgende week ga ik de ZZ volledig wijden aan hoe ik mijn suikervrije periode ervaar, én ik doe mee aan de #boostyourpositivity-challenge in februari. Elke week moeten we over een ander thema bloggen, maar de rode draad is het managen van je eigen leven en het evenwicht proberen te bewaren. Klinkt allemaal een beetje Ingeborg, I Know, maar jullie kennen mij intussen al en jullie weten ook dat ik hier niet ga beginnen zweven en dat we hier vooral heel normaal doen. Dus ik zal er wel mijn eigen draai aan geven. HOERA!

Geproefd: Zoals ik daarnet al zei ga ik volgende week op zondag een volledig verslagje maken van project Geen Suiker, dus daar ga ik niet te veel over zeggen. Ik kan wél een receptje geven van koekjes die ik maakte, en die echt superlekker waren. Ook al zagen ze er wel uit alsof ze al eens gegeten waren. Je hebt maar 2 dingen nodig als basis: 2 grote rijpe bananen, en 120g havermout. Hoe rijper de bananen zijn, hoe beter. Je gooit de bananen en de havermout in een kom, en je prakt ze gewoon samen tot ze volledig plat zijn en je een platte brij hebt. Klinkt al heerlijk hé, mmmm, brij! Daarna voeg je toe wat je wilt. Ik heb nog een paar dadels en gedroogde vijgen in stukjes gesneden en toegevoegd. En omdat ik een regelrechte hipster ben, heb ik er ook nog een eetlepel gesmolten kokosolie onder geroerd. Maak er platte hoopjes van, en bak de koekjes een kwartiertje op 180 graden. En meer is het niet! De koekjes waren heel lekker, en ik vond ze zelfs een beetje té zoet. Ze smaken niet als echte koekjes, maar meer als smeuïge vaste cake. Volgende keer ga ik minder dadels en vijgen gebruiken, en misschien gehakte noten toevoegen? Ik word nog een echte Sergio Herman jongens.

Ziet er goor uit, smaakt hemels.

Geroken: Mijn eigen zweet, vrij veel. Eigenlijk een beetje degoutant hé? Maar het betekent wel dat ik niet alleen maar in de zetel heb gelegen, maar ook wel wat actief ben geweest. Op dinsdag ging ik braafjes naar de zumba, op vrijdagavond ging ik fitnessen en op zaterdag hielp ik mee tijdens een verhuis van vrienden. Om 9u30 al nat in het zweet door een keer of 100 een trap op en af te lopen met grote dozen, het is eens iets anders dan mijn gewoonlijke routine van mij nog eens omdraaien in mijn bed voor een paar uurtjes. Ik hoop dus dat ik veel calorieën heb verbrand, en dat dat morgen ook te zien zal zijn op de weegschaal. Maar ik bereid mij voor op het ergste, want meestal als ik denk dat ik veel ben afgevallen is er toch weer wat bijgekomen.

Als je gaat fitnessen en je neemt geen selfie in de spiegel, dan ben je niet echt gaan fitnessen.

Gehoord: Ik heb deze week niéts noemenswaardig gehoord. En daarom (en ook omdat mijn vinger nu echt wel pijn begint te doen) krijgen jullie om af te sluiten een foto van de one and only Poes Springsteen. Gratis en voor niets.

Poes Springsteen de Eerste, koningin van de trap.

Graag gedaan.

Tot in de week en geniet nog van jullie weekend! XO

Gelukkige 40^ste verjaardag Zamenvattende Zondag! Ik heb zonet speciaal voor mijn blog de meest comfortabele positie ooit verlaten. Deze namiddag keken we naar een film, en nadien viel Het Vriendje dicht tegen mij in slaap. Op mijn benen lag Poes te ronken en te snurken. Mijn ogen waren zelf ook aan het toevallen, maar ik moést en zou uit de zetel komen om mijn week zamen te vatten. Als dat geen dedication is, dan weet ik het ook niet meer hoor. Het Vriendje ligt nog steeds in de zetel, maar Poes is intussen al terug naar boven getrokken. Tegenwoordig ligt ze weer graag in de badkamer, en ik vermoed dat ze daar weer haar lievelingsplek zal opgezocht hebben.

Poes ❤ pombak

Gehoord: Op maandag kregen we éindelijk nieuws te horen op en over het werk. De directie waar ik voor werk houdt op te bestaan. Onder onze directie vielen vier afdelingen. Twee daarvan gaan samen hun eigen directie vormen, en de andere twee worden ondergebracht in een reeds bestaande directie. Ik val in die laatste groep, en kom dus in een volledig nieuwe afdeling terecht. Ik ben blij dat we na al die weken eindelijk antwoorden kregen op onze vragen, maar toch blijft het een bittere pil om te slikken. Vooral omdat het nog niet meteen duidelijk was waar ik zou ingezet worden. Ik heb deze week verschillende gesprekken gehad met potentiële nieuwe bazen, en tegen morgen moet ik zelf beslissen voor welke afdeling ik kies. Ik heb in mijn hoofd al beslist, nu alleen nog maar hopen dat in de toekomst zal blijken dat ik de juiste keuze heb gemaakt. Ik heb het vooral lastig met het feit dat onze staf uit elkaar zal vallen in de komende weken. Met sommige van hen werk ik al meer dan zes jaar samen, dat zijn niet meer zomaar collega’s maar echt vrienden waar ik elke dag lief en leed mee deel. Ik mag daar niet te veel bij stilstaan, want dan krijg ik terug de tranen in mijn ogen. En ik heb deze week al genoeg gesnotterd.

Gezien: Ik heb deze week een heel leuk nieuw programma ontdekt op Njam: Jamie & Jimmy’s Food Fight Club. Jamie Oliver gaat samen met zijn jeugdvriend Jimmy Doherty de strijd aan met andere landen om te bewijzen dat de Britse keuken niet voor hen moet onderdoen. In de eerste aflevering, die ik dus deze week zag, selecteerden ze de vijf beste kazen van Groot-Brittannië. Die kazen werden dan door een objectieve jury (Belgen!) vergeleken met de vijf beste kazen van Frankrijk. Maar dat is niet het hele programma, tussendoor ontvangen ze in hun restaurantje een gast die allerlei proeven moet doorstaan. Deze week was het Alan Carr, en volgende week komt Gwyneth Paltrow op bezoek. Het is echt een ongelofelijk amusant programma, zelfs Het Vriendje is mee blijven plakken voor de tv en hij wil normaalgezien nooit met mij naar iets kijken! We hebben bijna heel de tijd moeten lachen, de dynamiek tussen Jamie en Jimmy is geweldig en er zit een goeie vaart in het programma. Het kan niet zo veel kwaad als je de eerste aflevering gemist hebt, ik denk dat ze vrij los van elkaar staan.

Ik ontdekte tijdens het zappen ook toevallig dat er op Vitaya een nieuw seizoen van Holland’s Next Top Model begon. Ik was net op tijd om de eerste aflevering te zien, en ik heb mij al heerlijk geërgerd aan het geroddel en het fake gedoe. En vraag mij niet waarom, maar ik heb dit weekend alwéér een paar afleveringen van Millionaire Matchmaker gezien. Ik ben eigenlijk een televisionele masochist. Zou daar een hulplijn voor zijn?

Geproefd: Alles behalve suiker. De derde suikerloze week zit erop, en ik heb het deze week toch verschillende keren vervloekt. Tot en met vorige week vond ik dat het allemaal heel vlot ging, maar vanaf deze week woensdag ongeveer mis ik het echt. Ik denk aan taarten, ik droom van koekjes, ik snak naar choco.

Mijn manier om de suikerdetox te overleven: zo veel mogelijk naar foto’s van taarten kijken. Het woord masochist valt nu al voor een tweede keer.

Ik heb ook sinds woensdag last van hoofdpijn, en, ik moet het toegeven… moodswings. Het ene moment ben ik nog perfect in orde, en vijf minuten later ben ik klaar om de eerste persoon die ik zie een boks op zijn oog te geven. Waar ik wel fier op ben is dat wàt ik eet, ook wel lekker is. Ik eet niet elke dag hetzelfde, ik probeer te variëren en ik heb al een paar geslaagde recepten gemaakt. Dinsdag heb ik geprobeerd om suikerloze broodjes te maken, naar het recept van een van mijn vrienden. Ze zagen er verschrikkelijk uit, maar ze waren wel lekker.

Normaalgezien moesten ze er uitziet als luchtige muffins. Hmm.

Gevoeld: Een kleine identiteitscrisis. Telkens ik mij op mijn werk moet aanpassen aan een nieuwe situatie (en geloof mij, dit is zeker niet de eerste en waarschijnlijk ook niet de laatste keer) begin ik mij vragen te stellen over de volledige loop van mijn leven. Wat wil ik de komende jaren doen, wat wil ik bereiken, wil ik voor mijn dromen gaan of kies ik eerder voor zekerheid, waar zie ik mijzelf binnen vijf of tien jaar,…? Ik maak mijn eigen hoofd dan volledig gek. En ik zou willen dat ik kon zeggen dat ik op al die vragen antwoorden gevonden heb, maar dat is niet zo. Ik weet ook niet of dat zo erg is. Ik ben nog jong, en ik heb nog tijd genoeg om alles uit te zoeken. Ik vind het soms al moeilijk om door het dagdagelijkse leven te ploeteren, dus misschien is dat al genoeg hooi op mijn vork.

Geroken: Wierook rond een klein kistje, spijtig genoeg. Vorige week overleed de nonkel van mijn papa na een heel korte strijd met kanker, en dinsdagochtend gingen we naar zijn begrafenis. Het was een heel mooie plechtigheid, met veel persoonlijke teksten over hoe hij was. Hij had zijn eigen begrafenis tot in de puntjes gepland, en dus was alles zoals hij het wou. Tot de muziek toe; tussendoor weerklonken de Tango en de Rumba in de zaal. Ik had gehoopt dat hij de voorbije Kerst nog mee met ons kon vieren, maar hij was toen al te zwak. Daag nonkel Warre. Tot nog eens. Doe de groetjes aan ons Moeke.

XO