Dag lieve lezers! Dit is mijn zicht als ik naar rechts kijk.

Ho ho ho!

Hebben jullie de kerstboom al afgebroken? Wij duidelijk nog niet, en we zijn ook niet van plan dat dit weekend nog te doen. Vorig jaar hebben we hem vrij snel weer in de kelder gezet, omdat Poes toen nog klein en gestoord genoeg was om hem bijna elke dag te terroriseren. Vliegende ballen, lichtjes overal, slingers die vernield moesten worden,… We hebben er toen meer frustratie dan plezier aan gehad. Dit jaar was ze al te dik en te lui om er nog mee te spelen, dus hebben we hem wat langer laten staan. En dit is nog niets, een paar jaar geleden heeft hij tot eind februari gestaan, oeps. Maar nu weten jullie dus in wat voor een gezellige setting ik mijn week ga zamenvatten 🙂 Hier gaan we!

Gehoord: De muziekwereld is een beetje gek geworden de voorbije weken. I’m in love with the coco. Got the club going up… on a Tuesday. WAT? Het enige rare lied waar ik nog mee akkoord kan gaan is dat van die Albatraoz. Trouwens, terwijl ik dit schrijf wordt mijn theorie van de vreemde hits bevestigd. Ik blog altijd met een random muziekpost als achtergrondmuziek, en deze knalt momenteel uit de speakers.

Ik herhaal: WAT? Misschien ben ik wel een saai omaatje aan het worden, hoewel ik daar toch aan zou twijfelen als ik mijn eigen downloadlijst zie. Daar staat ook heel wat geboenk en gerap op. Maar er zijn toch grenzen, en mijn grens ligt duidelijk bij een banaan. En coco.

Gezien: Ik heb dit weekend veel meer dan mij lief was naar afleveringen van The Millionaire Matchmaker gekeken. Vraag mij niet waarom, want ik weet het zelf ook niet. Trouwe lezers weten dat ik niet vies ben van een beetje trashy reality-tv, maar waarom ik blijf kijken naar The MM is ook voor mij een raadsel. Na elke aflevering denk ik: “Weer 40 minuten van mijn leven verspild aan die vreselijke vrouw.” En dan zet ik nog een aflevering op. Het is misschien zoals een auto-ongeluk voorbijrijden, en jezelf voornemen dat je niet gaat kijken. Je kijkt toch, altijd. Het was over het algemeen niet zo’n goeie week op tv-vlak. Op vrijdagavond bleven we gezellig thuis om naar Indiana Jones 4 te kijken. De vorige drie zagen we de voorbije weken ook, maar ik vond alleen de tweede semi-goed. Ik had wel hogere verwachtingen van deze vierde, omdat hij maar een paar geleden uitkwam en dus hopelijk betere special effects had. De special effects waren er wel, maar het verhaal was zo van de pot gerukt dat ik vooral met mijn ogen heb zitten rollen. Indy toch. Blijkbaar gaan ze nu ook een vijfde maken, maar die zal toch al héél goed moeten zijn om het weer goed te maken. Ik heb wél genoten van het nieuwe VTM-programma Met De Deur In Huis, waar de kijker samen met Chris Van Den Durpel (of toch een van zijn typetjes) en zijn panel binnenkijken in het huis van een BV. Ik heb het niet zo voor die typetjes, en dat panel hoefde voor mij nu ook niet echt. Maar ik ben een ongelofelijke voyeur, en ik denk dat ik zo niet de enige ben in Vlaanderen. Ideaal entertainment dus.

Gevoeld: Opluchting, omdat er nu blijkbaar toch schot in de zaak komt over mijn onzekere situatie op het werk. Maar tegelijkertijd ook zenuwen, want ik weet niet of de uitkomst voor mij positief of negatief gaat zijn. Hopelijk weet ik het jullie volgende week te zeggen. Ik heb mij ook enorm geïrriteerd aan de media en de zenuwachtige verslaggeving van de voorbije weken. Sinds de aanslagen bij Charlie Hebdo en de nasleep ervan is alles BREAKING en worden we om de oren geslagen met “vermoedelijke” informatie. Ik begrijp dat de bevolking snel moet geïnformeerd worden in zo’n situaties, maar het lijkt wel alsof de strijd voor de primeur belangrijker is geworden dan effectief corrécte informatie te geven. Heel de dag door verdrink je in de updates en extra journaals, en zo ontstaat het gevaar dat je toevallig om 15u iets leest dat om 16u fout blijkt te zijn. Als je dan om 16u niet meer hebt gekeken, blijf je zitten met die foute info van 15u. En ik kan gerust een uurtje wachten op de echte feiten. Misschien nog irritanter is de gewoonte van de laatste jaren om van alles clickbait te maken. “Je raadt nooit…” “Wat deze man deed is ongelofelijk…” “Je gelooft nooit wat persoon A nu weer gedaan heeft…” En wij allemaal maar klikken, om dan bij iets onbenullig uit te komen. Maar intussen zijn de clicks wel verdubbeld, en dat is dan weer aantrekkelijk voor adverteerders.

Zou het misschien… Ricky Gervais kunnen zijn? SHOCKING.

Geroken: Als jullie het niet erg vinden, verander ik “geroken” deze week weer in “gelezen”. Want er is vorige week een drama gebeurd. Een grote fout. Een vreselijke misstap. Ik maakte een overzicht van de beste boeken die ik vorig jaar las, en ik vergat er gewoonweg eentje! Eentje waar ik hier regelmatig vol lof over heb gesproken, een boek dat mij van de eerste tot de laatste pagina in zijn greep had. Ik heb het over Voor Ik Ga Slapen van S.J. Watson. Ik heb geen idee waarom ik deze geweldige thriller niet vermeldde. Maar hoe gek is het dat ik net een boek over geheugenverlies vergat? Hé? ZOTJES. Intussen ben ik nog altijd bezig in Under The Dome. Ik heb het gevoel dat ik er al in bezig ben sinds het stenen tijdperk. Het heeft een paar weken geduurd voor ik helemaal mee was, maar nu zit ik echt ín het verhaal en gaat het lezen ook wat sneller. Ik weet nog niet welk boek ik nadien wil lezen, maar ik heb in elk geval heel veel inspiratie gehaald uit alle eindejaarslijstjes van mijn favoriete blogs. Door het overzicht van Verbeelding heb ik zeker 20 nieuwe boeken op mijn verlanglijstje gezet. Het wordt een goed boekenjaar, ik voel het!

Geproefd: Alles behalve suiker. Ik ben nu al twee weken gestopt met suiker eten, en het bevalt mij beter dan ik gedacht had. Op maandagochtend stond er op de weegschaal 1,3 kilogram minder, en alleen daarom is het al de moeite waard geweest. Ik hoop dat er morgenvroeg nog wat af is, maar ik verwacht zeker niet dat het weer zo veel zal zijn. Ik weet uit ervaring dat mijn lichaam aan de start van een nieuwe eetgewoonte altijd een beetje in de war is, dus die 1,3 was uiteraard een piekmoment. Of een dalmoment, het is maar hoe je het bekijkt. Ik ben van plan om er binnen twee weken een volledige post aan te wijden, dus ik bewaar het volledige overzicht van mijn gedachten en foto’s nog even daarvoor. Wat ik wel kan aanraden is het gebruiken van een app (ik gebruik ‘days since’) voor iedereen die van plan is om met iets te beginnen/stoppen, die minuten zien tikken is echt een grote motivatie!

Misschien wel niet zo’n goed idee om die achtergrond te gebruiken.

Nu is het tijd om te genieten van de rest van de zondag, en te beslissen of ik vandaag mijn pyjama nog ga ruilen voor echte kleren. (SPOILER ALERT: neen.)

Tot in de week! XO

Dit ben ik:

*hallo*

Ik ben uit mijn vakantiehol gekropen, ik heb de prut uit mijn ogen gewreven en ik heb mij naar mijn bureautje gesleept om jullie hier opnieuw te verwelkomen. Als jullie nog willen komen lezen natuurlijk, en ik jullie niet volledig van mij vervreemd heb door een paar weken te verdwijnen. Ik heb mij de afgelopen kerstvakantie volledig verstopt in een cocon, als ik er nog langer in zou blijven zitten zou ik transformeren in een prachtige vlinder. Of waarschijnlijk eerder een kakkerlak, whatever. Maar die cocon heeft mij zo’n deugd gedaan jongens! Als iemand mij zou vragen wat een perfecte tip is om te ontstressen, dan kan ik daar nu perfect op antwoorden; gewoon een paar dagen van de aardbodem vallen. Een beetje tijd alleen (of met je significant other, die je natuurlijk niet opeens ook moet dumpen) doorbrengen, en elke dag opstaan zonder plannen. Of toch wel, één plan. Doen waar je zin in hebt. Heel de dag in je pyjama blijven, cornflakes eten als avondmaal, een spontaan daguitstapje, thuis een filmmarathon of liever naar de cinema,… Het maakt niet uit wat je doet, als het maar ongedwongen is. Dat doet wonderen voor je gemoedsrust. En als er een significant other in het spel is, doet het ook wonderen voor je relatie.

MAAR ik besef wel dat ik jullie twee weken onaangekondigd heb laten stikken. Dus deze week ga ik het goedmaken. Ik ga niet vandaag een XXL-versie van de ZZ zetten, dat duurt voor mij te lang om te schrijven en voor jullie te lang om te lezen. Ik ga de ZZ spreiden over de hele week. Van maandag tot vrijdag, elke dag een zintuig. En omdat ik niet zo zelfingenomen ben om te denken dat mijn saaie kerstvakantie een hele week kan boeien, maak ik er misschien wel een 2014-overzicht van. Eens niet gewoon de week zamenvatten, maar ineens heel het jaar.

En nadien heb ik geboet voor mijn daden, en zijn we weer vrienden. Deal? Deal.

En oh ja. Gelukkig nieuwjaar hé 🙂

Tot morgen!

XO

Bron foto mol

Gegroet mijn liefste kerstlezertjes! Ik was bang dat ik deze post pas morgen ging kunnen schrijven, maar het is mij dan toch gelukt. We waren dit weekend op uitstap naar Ieper, met een Bongo-bon die we vorige Kerst cadeau kregen van mijn ouders. Omdat we daar vanmiddag al terug vertrokken zijn, had ik nog tijd genoeg om de ZZ van deze week neer te pennen. Juicht ende jubelt! Ik ga het proberen kort te houden, want ik heb vannacht amper geslapen (waarom zijn kussens in hotels altijd zo hoog en dik? Oeps, first world problems!) dus ik wil straks nog een powernap doen voor we naar The Hobbit gaan kijken in de cinema. Dus hou u vast aan de takken van de bomen, want we vliegen er in!

Gehoord: Als je in Ieper bent, dan moét je naar The Last Post gaan. Gisteravond stonden we dus een paar minuten stil voor alle dappere mensen die hun leven hebben gelaten 100 jaar geleden. Ik probeerde er mentaal een sereen moment van te maken, vooral omdat ik nog wat was aangedaan door alles wat ik had gezien in het museum van In Flanders Fields die namiddag. Maar ik was mij stiekem toch ook een beetje aan het ergeren aan de mensen rondom ons. Zodra de eerste klanken de Menenpoort vulden, werden er langs alle kanten smartphones in de lucht gestoken om te filmen. Ik begrijp dat echt niet. Je hebt niets aan het moment zelf én je kijkt daar waarschijnlijk later nooit meer naar. Er was een klein jongetje zelfs aan het filmen met een iPad. Zijn nieuwe carrière als cameraman was snel voorbij, want nog geen minuut later lag de iPad al, BAF, op de grond. Veel respect voor de vader, die de iPad bliksemsnel weer opraapte en zijn woede hield voor nadien 🙂

Gezien: Op vrijdagavond zou ik normaalgezien gaan fitnessen, maar aangezien zowel ik als mijn fitnessbuddy niet echt gemotiveerd waren bleef ik gewoon een avondje lekker thuis. We keken naar een film die al lang op mijn lijstje stond, maar om een of andere reden was het er nog niet van gekomen: Frozen. Wat een goeie film! Grappig, mooie liedjes, hele mooie animatie,… Disney op z’n best. Wat ik heel opvallend vond was dat het verhaal tijdloos maar toch heel modern was, aangepast aan de huidige waarden en normen. (Spoiler alert! Voor mensen die Frozen niet gezien hebben, sla de volgende zinnen even over!) Disney spot een beetje met zichzelf door de hoofdpersonages kritiek te laten leveren op het feit dat de prinses al na één dag met iemand wil trouwen. Prinses Anna is trouwens een ongelofelijk badass, een heel goed rolmodel voor de kindjes van deze tijd, en ik snap niet dat de focus in de marketing volledig op Elsa gelegd wordt in plaats van op Anna. Ook het einde vond ik heel betekenisvol. Anna wordt uiteindelijk niet gered door een man, maar vindt de kracht in zichzelf. Dat vind ik een geweldige boodschap om mee te geven aan de volgende generatie. Toen ik nadien wat op internet zocht naar leuke weetjes over Frozen, kwam ik onderstaande tegen. Bij deze wil ik Jennifer Lee bedanken, om te tonen dat prinsessen/vrouwen niet alleen hulpeloze wezentjes moeten zijn die zitten te wachten op een prins om hen te redden.

Wie zouden die 19 zuurpruimen zijn die dit niet interessant vonden?

Nog een film die op mijn lijstje stond, maar die ik waarschijnlijk nooit zal zien: The Interview. Sony besliste om hem te schrappen, na bedreigingen door hackers. Ik ben er zeker van dat Sony die beslissing weloverwogen heeft genomen, en dat ze wel genoeg aanwijzingen hebben om van een echte dreiging te spreken. Anders zouden ze nooit zo’n drastische maatregelen nemen. Maar het precedent dat hierdoor geschept wordt, mag toch niet onderschat worden. Ik vind de beslissing van Sony begrijpelijk, maar ook heel gevaarlijk. En ook gewoon spijtig, want ik keek uit naar de film. Seth Rogen en James Franco samen? Yes please.

Gevoeld: Opluchting. Vorige week vertelde ik al dat ik mij slecht had gevoeld omdat er op mijn werk zo veel onzekerheid heerst. Maar deze week zijn we te weten gekomen dat onze onzekerheid nog wat langer zal duren, zeker tot na de kerstvakantie. Nu vragen jullie je waarschijnlijk af waarom ik daar in godsnaam opgelucht door kan zijn, maar toch is het zo. Nu wisten we tenminste dat we een kleine drie weken niet elke dag moesten opstaan met het idee: “Zouden we vandaag iets weten?” of “Is vandaag de dag?” De voorbije maand was dat het eerste idee als ik ’s morgens wakker werd, en ik was telkens weer teleurgesteld toen aan het einde van de werkdag bleek dat we nog niets zouden weten. Nu kan ik tenminste ten volle van mijn kerstvakantie genieten, en niet telkens opschrikken als mijn gsm van het werk gaat. Of telkens mijn mails willen lezen. Door de zekerheid over de onzekerheid viel er een blok van mijn schouders, hoe gek dat ook klinkt. Ik kan de kerstvakantie ingaan met het idee dat mijn zorgen over het werk voor nadien zijn, en dat brengt rust in mijn hoofd.

Geproefd: We lieten ons in Ieper culinair leiden door de hotspots die ik vond op de moeder alles Vlaamse blogs: Tales from the Crib. Kelly is zelf van Ieper, dus wie is er meer geschikt om ons te zeggen waar we best gaan eten en koffietjes drinken? Haar tips volgen was een goede beslissing, schouderklopje voor onszelf, want we hebben heel lekker gegeten en gedronken. Zaterdagmiddag gingen we lunchen in Den Olifant, omdat ik gelezen had dat je daar warme camembert met brood kon eten. En ’t was nog waar ook. Ik had meteen genoeg calorieën voor het hele weekend op, en het was nog maar net begonnen. Den Olifant is een echte aanrader, een heel gezellig restaurantje met vriendelijke bediening. En ik ben blij dat ik dat bij Kelly gelezen had, want anders zouden we er waarschijnlijk nooit verzeild geraakt zijn.

Praise Cheesus!

’s Avonds hadden we gereserveerd bij Markt 22. Het Vriendje at er een hammetje dat zo zacht was dat het bijna van het been viel, en ik at er de lokale specialiteit “smeus”; aardappelpuree met karnemelk, een eitje en garnaaltjes. Ook heel lekker! Nadien nam ik nog een moelleux, dat moest van de wet in het Belgisch Wetboek: “Als er ergens moelleux op de kaart staat, dan moét men dat nemen, ook al is men eigenlijk al zo vol als een ei.” Da’s een echte wet hoor, kijk het maar na. Vanmiddag sloten we af met nog een Kelly-tip: Coffee Break, een heel gezellig koffiehuisje vlakbij de Menenpoort. Lekkere koffie en overheerlijke taart, maar vooral heel cozy om te zitten. De eigenares had serieus haar werk gemaakt van de kerstversiering, waardoor dit het zicht was vanuit onze warme zeteltjes.

*hysterisch* JINGLE BELLS, JINGLE BELLS, JINGLE ALL THE WAY!

Geroken: Smoutebollen, braadworsten en zatte mensen. Het is weer tijd voor de kerstmarkten! Ik heb er dit jaar al 4 gedaan; die van Gent, Hasselt, Mechelen en Ieper. Die van Gent was best ok, die van Hasselt was zo over the top dat het weer leuk werd, die van Ieper was klein maar gezellig en die van Mechelen trok op niks. Ik hou van Mechelen maar hier zijn ze toch een beetje de mist in gegaan. De stad is heel mooi versierd met enorm mooie kerstverlichting, maar de kerstmarkt zelf was… treurig? Trieste kraampjes die maar de helft van de markt vullen, een paar verkopers die niet eens de moeite hadden gedaan om hun kraampjes te versieren,… Een domper op de vreugde van de rest van de stad, die er wel sfeervol uitziet. Of misschien had ik net pech toen ik er was. Volgend jaar beter Bart Somers! Dinsdag ga ik naar die van Brussel met twee vriendinnen, waarvan ik er eentje al een jaar niet meer gezien heb. Ik kijk er vooral naar uit om met hen bij te praten, dat is die avond de hoofdzaak en de kerstmarkt is de fonkelende bijzaak.

En nu is het tijd voor een welverdiende middagdut! Ik stel voor dat jullie hetzelfde doen, gewoon alles laten vallen (niet als het een kindje is he zeg, niet doen hé!) en je bed inkruipen. We zetten de wekker binnen een uurtje, afgesproken?

Slaapwel! XO

Een Zamenvattende Zondag, en voor de verandering nog eens écht op zondag, leuk hé? Ik ben niet op weekend geweest, maar ik heb deze week zo veel gedaan dat mijn hoofd er nog altijd een beetje van duizelt. Ik heb misschien al een goed voornemen voor 2015: minder doen, minder plannen, minder activiteiten. Ik wil geen volledig dood sociaal leven, maar het laatste jaar heb ik echt te veel hooi op mijn vork genomen. Ik voel dat ik een beetje een slaaf ben van mijn eigen agenda, en dat vind ik een heel vies gevoel. Dus de komende week ga ik mijn agenda van de eerste maanden van 2015 al eens bekijken (kunnen jullie geloven dat zelfs die weekends al bijna vol zitten?) en bekijken wat ik kan schrappen of verzetten. Maar eerst ga ik over tot de prioriteit van de dag: de week zamenvatten!

Gehoord: Ik heb een nieuwe muziekstickmix gemaakt voor in de auto! Sinds de vorige Stix mij verraden heeft door een tragische dood te sterven, moest ik altijd in de auto gewoon naar de radio luisteren. Ook heel leuk, maar omdat mijn auto uit de prehistorie (het gezegende jaar 1998) komt en de radio volgens mij ergens in Rusland van een camion is gevalhttps://voskosmos.wordpress.com/wp-admin/post-new.phplen, verlies ik vaak signaal en zit er veel storing op alle zenders. Sinds deze week kan ik in plaats van dat geruis weer luisteren naar de grootste knallers van de voorbije 50 jaar. Ik heb al het kot afgebroken met De Jeugd Van Tegenwoordig, een duet gedaan met Edith Piaf, en toen ik mijn beste Céline Dion-imitatie bovenhaalde is mijn auto bijna ontploft. Probeer maar eens niet mee te brullen hiermee.

Nog iets dat ik hoorde, maar veel minder plezant, was het verhaal van de stamceldonor voor een 8-jarig meisje die op het laatste moment had afgehaakt. Ik hoorde het verhaal ’s morgens op de radio, mijn maag kneep helemaal samen en van zodra ik aankwam op het werk heb ik mij online geregistreerd als stamceldonor. Dat stond al heel lang op mijn to-do-lijstje maar ik was het steeds uit het oog verloren. Tot een paar dagen geleden dus. En ik vertel dit niet omdat ik wil dat jullie applaudisseren voor mijn onbaatzuchtige daden, integendeel, ik zeg het gewoon omdat ik wil dat iédereen zich registreert. Het is helemaal niet moeilijk, gewoon naar de website gaan en je gegevens invullen. Hoe meer mensen zich registreren, hoe meer kans zieke mensen hebben op genezing. En omdat iedereen de laatste weken toch zo graag op straat komt om te laten zien hoe solidair we wel zijn als maatschappij, wel, dan is je registreren echt wel een heel kleine moeite.

Geroken: Omdat ik deze week niets noemenswaardig geroken heb, verander ik deze week “geroken” in… “ontdekt”! Ik heb een paar dagen geleden Vine geïnstalleerd op mijn gsm. Misschien niet zo’n slimme beslissing, want ik ben al helemaal verslaafd. Vine is nog niet zo populair in België volgens mij, maar het is wel een van de grappigste en leukste apps die ik ken. Het is een beetje hetzelfde als Instagram, maar dan met korte filmpjes van 6 seconden in plaats van foto’s. Jullie denken nu waarschijnlijk: “Saaaaaai, wat kan je nu in godsnaam tonen in 6 seconden?” Maar geloof mij als ik zeg dat 6 seconden voor sommige creatievelingen genoeg is om een heel verhaal mee te vertellen. Sommige gaan de artistieke tour op mijn stop-motion filmpjes, anderen gaan dan weer helemaal voor DIY met korte montages van recepten. Maar de meeste accounts die ik volg zijn gewoon om in je broek te pissen van het lachen. Ik sta vaak echt versteld van hoeveel werk sommige Vine’ers wel niet steken in één klein filmpje. Die filmpjes worden dan wel gedeeld door duizenden mensen, sommige populaire Vine’ers hebben miljoenen volgers en kregen al lucratieve aanbiedingen gewoon door hun account. Spijtig genoeg heb ik nog niet ontdekt hoe ik hier een voorbeeld kan zetten van een leuke account, dus ik raad je gewoon aan om Vine te installeren en Brittany Furlan, Katie Ryan, Christian DelGrosso en Jerry Purpdrank te volgen.

Gezien: Veel tv heb ik deze week niet gekeken, omdat ik heel weinig thuis ben geweest. Ik heb wél de fonkelende lichtjes van onze kerstboom gezien. We hebben hem donderdagavond gezet, en ik ben heel tevreden met het resultaat. We hebben alleen zilveren ballen slingers gebruikt, en het effect is heel mooi met de lichtjes aan. Ik heb ook de indruk dat Poes dit jaar minder geïnteresseerd is in de boom. Vorig jaar hebben we er vrij vaak op gevloekt, omdat ze toen nog klein genoeg was om echt ín de boom te kruipen, vaak helemaal tot vanboven waardoor hij gevaarlijk wiebelde en overhelde. Maar dit jaar zegt het haar minder. Ze is er misschien gewoon te dik en te lui voor geworden. En als ze er toch in de buurt komt, dan zitten we achter haar met de tamboerijn die Het Vriendje gekregen heeft van de Sint. Very effective.

It’s beginning to look a lot like Christmas!

Gevoeld: Deze week heb ik mij een paar keer echt slecht gevoeld. Ik wil daar eerlijk in zijn, ik probeer hier zo authentiek mogelijk te zijn over mijn gevoelens en mijn leven en dan mag het ook gezegd worden als het allemaal wat minder gaat. Een paar weken geleden heb ik al verteld dat er grote onduidelijkheid is op mijn werk. Ik werk als directiesecretaresse, en dus rechtstreeks voor een baas. Die baas, waar ik heel graag voor werkte en een heel goede band mee heb, is nu vertrokken naar een andere dienst en er is nog geen opvolger voor hem aangeduid. Met als gevolg dat het nu heel onzekere tijden zijn voor mij en mijn collega’s. Wat gaat er met ons gebeuren, zullen we nog bij elkaar kunnen blijven, komt er een volledige reorganisatie waardoor we misschien een job gaan moeten doen die ons minder ligt? Hoe langer de onduidelijkheid blijft duren (en het duurt nu toch al langer dan een maand), hoe slechter ik mij voel. Ik zou graag iets weten, zelfs al is het slecht nieuws, omdat het vooral de onzekerheid is die zwaar doorweegt. Ik kan niet op lange termijn denken, en zelfs niet eens echt op korte termijn. Ik ben dus deze week bijna elke dag thuisgekomen van het werk met een hoofd vol zorgen en een oververmoeid lijf. Dinsdag ben ik niet naar de Zumba gegaan, gewoon omdat ik niet meer kon functioneren. Ik was beter wel gegaan om mijn gedachten wat te verzetten, want de rest van de week heb ik ook ’s avonds dingen gedaan die ik niet kon afzeggen,en ik merkte wel dat ik mij daardoor een klein beetje beter voelde. Maar toch. Hopelijk kan ik hier snel bij “gevoeld” iets positiever zijn dan vandaag.

Geproefd: Ik kan eigenlijk naadloos overgaan naar “geproefd”, want wat doe ik als ik mij niet helemaal 100% voel? Eten, veel eten. Ik moest eigenlijk normaalgezien deze week met de trein naar het werk (damn you, Hasselt!), maar omdat er heel de week werken waren op mijn spoor ben ik met de auto gegaan. Ik ga volgende week sowieso ook met de trein moeten gaan, ik voel het aan mijn broeksknop. Ik heb de hele week alles wat op mijn weg kwam opgegeten. Een shitload aan chocolade van de Sint en pralines die Het Vriendje meebracht van op het werk, een vette hamburger met frietjes én een moelleux tijdens een etentje met vriendinnen, pasta met decadent veel kaassaus (de light-versie maar dat telt misschien niet als je vier porties eet?) hier thuis, ontelbaar veel pannenkoeken mét suiker voor de verjaardag van een collega,… Het ultieme toppunt kwam gisteren, toen ik met een vriendin naar Gent trok om te shoppen en naar de kerstmarkt te gaan. Quiche, een broodje en een zoete ijsthee bij Exqi. Een chocoladekoekje en chai tea latte die zo mierzoet was dat ik hem zelfs niet helemaal kon opdrinken bij Starbucks. Een ongelofelijk decadente brownie met chocoladesaus en ijs bij de Chocoladebar. En dan ’s avonds thuis nog een paar macarons die ik overdag had gekocht.

Sweet baby Jebus.

En ik ben heel de week niet naar de fitness geweest. Als ik toch was geweest, dan was er geen zweet uit mijn poriën gekomen maar eerder siroop en frietvet. En het ergste is dat ik er niet eens blij van werd. Elke avond voelde ik mij opnieuw schuldig over wat ik overdag allemaal had binnengespeeld. Daarom heb ik in mijn agenda geschreven dat ik vanaf 5 januari opnieuw vier weken geen suiker meer ga eten. Ik heb dat maanden geleden al eens een paar weken gedaan, en dat had toen een positief effect. Ik was er een paar kilo’s door afgevallen, maar ik voelde mij vooral beter in mijn vel. Ik ga het nu weer doen, want ik begin een beetje te walgen van mijzelf. En dat kan niet de bedoeling zijn hé. Ik ga dan ook proberen om niet zoals vorige keer gewoon weer na een paar weken terug te hervallen in mijn oude gewoontes.
Maar eerst nog de feestdagen. Oh boy.

Ik heb al meer dan 2 A4’s volgeluld, dus ik hou het voor bekeken. Vanavond staat nog op de planning: een boke eten, Breaking Bad kijken en proberen een foto te nemen van Poes als ze heel hoog springt naar haar speeltje. Dit was het resultaat van de laatste keer dat ik dat probeerde:

Die zwarte wazige vlek = Poes.

Geniet nog van jullie zondagavond!

XO

Binnenkort ga ik de naam van de ZZ moeten veranderen in Zamenvattende Maandag. En dat klinkt toch écht niet he. Hier ben ik weer, een dag te laat. De afgelopen dagen waren we wééral op weekend. Een spontane trip met mijn ouders naar Hasselt. En binnen twee weken trekken we richting Ieper. Dankuwel Bongo! Het Groupon-uitstapje van twee weken geleden (naar Kortrijk) lag al maanden vast, en dat van Ieper ook, maar ik had niet door dat ik ze zo kort bij elkaar had gepland. Nu ja, klagen over een paar keer op weekend gaan, dat is er pas echt over en ga ik dus zeker niet doen. Ik ben net heel dankbaar en ik zou bij deze graag Groupon, Bongo en alle andere soorten kortingsbonnen bedanken voor het feit dat ik met een bijna-lege portemonnee toch nog een actief sociaal leven kan hebben. Zonder hen zou ik gewoon altijd thuis zielig cracotten moeten eten. Dus vandaag zal ik mijn week zamenvatten ter ere van korting overal, en hopen dat we nooit meer ergens volle pot moeten betalen. Olé!

Gevoeld: Verbazing toen ik ontdekte dat er nog maar twee weken zijn voor de kerstvakantie. Niet dat ik de hele kerstvakantie vrijaf heb, maar toch. Twéé! Two! Dos! De tijd vliegt echt voorbij. Ik had mij voorgenomen om vorig weekend al mijn kerstcadeautjes al te kopen, zodat ik niet meer tijdens de kerstvakantie zou moeten gaan winkelen. Ik had het zelfs als tip gegeven in mijn vorige ZZ denk ik. Niet dus. Mijn grootste talent is raad geven en die dan zelf niet opvolgen. Gelukkig kunnen we de meeste dingen tegenwoordig online kopen, en als dat niet zo is moeten mijn vrienden/familieleden/kat zich maar tevreden stellen met een zelfgemaakt exemplaar van hun gewenst geschenk. “Mama, jij had graag die artisanaal gemaakte handtas van die ene artieste uit dat obscuur winkeltje? Dat ging niet, spijtig, maar tadaaaa, wat vind je van dit prachtige heuptasje dat 15 jaar geleden gratis bij de Joepie zat maar dat ik heb gepimpt met stickers en glitterlijm die ik nog had liggen? … Oh mama, vind je het zo mooi dat je moet wenen? Zo lief.” Maar hey, geen slecht woord over mijn ouders. Ik weet dat ik misschien niet echt objectief ben, maar het zijn wel de beste ouders hoor. Ze stuurden mij maandag, toen ik 10 000 dagen oud werd, zelfs een heel lief kaartje.

Met onderaan een cameo van mijn lelijke flanellen lakens die zo lekker warm zijn dat ik de voorbije weken amper uit mijn bed geraak!

Ik heb mijn 10 000 dagen gevierd met een vrije dag van het werk, uitslapen tot de middag en dan gewoon wat nutteloos rondlummelen in huis. Niets speciaals, maar de dag voordien had ik al een etentje gekregen van Het Vriendje. Tapas en dan nog tiramisu die ik niet op kreeg. En als ik iets niet op krijg, dan kan je je al voorstellen hoe veel eten eraan voorafgegaan is. Ik was nadien een beetje de Motilium-kikker.

Geitenkaas met honing in filodeeg for president.

Geroken: Smoutebollen, churros, braadworsten en karakollen, en dat allemaal door elkaar. We gingen zaterdagavond naar de kerstmarkt in Hasselt. Ze sparen daar kosten noch moeite, en de markt (met de feeërieke naam ‘Winterland’) is echt de moeite. Zaterdagavond was er wel iets te veel volk, waardoor de gezelligheid plaats moest maken voor claustrofobie en mensen die veel te dicht in mijn comfortzone kwamen. We zijn dan zondag nog eens teruggegaan, en toen was het veel kalmer. Als je nog op zoek bent voor een leuk uitstapje voor tijdens de kerstperiode, Winterland staat nog tot 4 januari en is echt een aanrader. Als je met kindjes gaat en je wilt niet dat je kroost vertrappelt wordt, ga dan best overdag.

Nog een tip voor als je dan toch in Hasselt bent; Paplou, een geweldige winkel die mode combineert met leuke gadgets en prulletjes. Ik kocht er een doosje met een vosje op, een vouwzakje in de vorm van een vosje, en een supercomfy trui met een vos op. En een kleedje… Nu dachten jullie dat er “met een vos op” ging komen hé? Had ik jullie daar even goed liggen!

Geproefd: Groupon is de laatste weken een beetje de rode draad door mijn leven zo blijkt, want vrijdagavond had ik afgesproken met mijn meest sprezzatura vriend om voor heel weinig geld een Thais driegangenmenu te gaan binnenspelen bij So Thai in Antwerpen. Het voorgerecht was niet om over naar huis te schrijven, gewoon een paar gefrituurde hapjes met loempiasaus. Maar het hoofdgerecht, vis met groentjes in zoetzure saus met rijst, was echt superlekker, én veel. Nadien kregen we nog twee kleine loempiaatjes met banaan en poedersuiker. Drie gangen voor 15 euro per persoon, daar kan je niet voor sukkelen. De rest van de week heb ik mij bijna elke dag ziek gegeten aan Sinterklaas-chocolade. Jullie moeten weten dat ik op mijn werk aan de “inkom/receptie” van mijn bureau zit, dus al het traktatiesnoep wordt steeds naast mij gezet. Ik moet mijn arm maar een beetje strekken en ik kan al een handje meegrabbelen. En voor een fretzak als ik is dat eigenlijk geen goeie plaats. Ik heb er zo veel van gegeten dat ik het zelfs al wat gehad had op vrijdag, toen de Sint nog moest langskomen. Gelukkig bracht hij niet alleen snoep, maar ook leuke niet-eetbare dingen. Voor mij bracht hij seizoen 1 en 2 van Miranda, en het boek ’67 reasons why cats are better than dogs’. Voor Het Vriendje bracht hij een tamboerijn. De Sint heeft intussen al een beetje spijt van het brengen van de tamboerijn, want de Sint had niet door hoeveel lawaai zo’n ding kan maken. En dan kregen we ook gezamenlijk nog een overnachting in Hasselt van de hulp-Sint 🙂 En dan mogen we Poes Springsteen niet vergeten natuurlijk. Die ging normaal gezien maar een prulletje van een euro krijgen, maar toen de Sint in Tom&Co een enorm mooi krabmeubel zag staan kon ze zich niet inhouden. En uiteraard vond Poes de doos veel interessanter dan de inhoud. Typisch.

DANKU SINTERKLAAS EN HULP-SINT!

Gehoord: Geroep van een dronken man en daarna twee politiecombi’s. Zaterdagnacht kon ik niet goed slapen, vooral omdat de ramen van onze hotelkamer heel dun waren (first world problems iemand?) waardoor ik al het lawaai op straat goed kon horen. Een uur lang heeft een of andere zatterik lopen roepen, eerst van ver weg maar na een tijdje steeds dichterbij. Omdat er af en toe ook vrouwengegil tussenkwam, was ik er niet echt gerust in. Uiteindelijk heeft iemand van het hotel de politie gebeld (hoorde ik de ochtend nadien bij het ontbijt) en zijn ze de man recht voor ons hotel komen ophalen met de twee combi’s. Waarschijnlijk iets te veel plezier gehad op de kerstmarkt. Qua muziek is er momenteel maar 1 liedje dat heel overtuigend op nummer 3, 2 én 1 staat in mijn persoonlijke top 3:

Mijn excuses voor de enorm stomme lyric-video maar door de immens belachelijke restricties van Vevo kan de clip niet afgespeeld worden op YouTube in België.

Gezien: Gisteravond gingen we naar de nieuwe Hunger Games, en keek ik voordien ter voorbereiding nog eens naar de tweede. De nieuwe is tot nu toe de meest duistere, en misschien wel de beste van de drie. Waar het in de vorige twee nog vooral ging over de spelen zelf in de arena, gaat deze over de start van de opstand van de districten tegen het Capitool. Een beetje symbolisch in deze stakingsdagen. Binnenkort gaan we zeker naar de derde Hobbit-film, gisteren zag ik de trailer nog eens en ik kijk er nu nog meer naar uit. Een paar dagen geleden las ik een artikel in de krant met een heel negatieve insteek. Iets in de aard van “Wie zit er te wachten op nog een film met Hobbits?” Ik zal eens zeggen wie: heel veel mensen. En de mensen die er niet op zitten te wachten, die worden niet verplicht om hem te gaan zien dus die moeten stoppen met neuten. Neh.

Tot in de week lieve lezers!

XO