Wegens te veel offline weekend-plezier komt er geen ZZ online vandaag! Maar dat is eigenlijk goed nieuws, want dat betekent dat er volgende week extra veel te vertellen zal zijn. En als jullie echt bijna flauwvallen van verveling, staan hier een paar leuke links die kunnen dienen als entertainment. En hier is een foto van Poes Springsteen die zich afvroeg of ze haar sexappeal niet verloren was en bevestiging vond bij een koe.
XO en tot snel!
Ik weet niet wat jullie gaan doen dit weekend, maar bij mij zitten zaterdag en zondag vol met ontbijten, brunchen, kermis en proberen de eerste vier Mission Impossibles te zien omdat we maandag naar de vijfde gaan en ik er nog geen enkele gezien heb. Oh, en ergens tussendoor gaan we ook nog proberen een fietszoektocht te doen én te winnen. Dus als er iemand een paar uren extra per dag zou kunnen toveren, dat zou vriendelijk zijn. Misschien hebben jullie niet zo’n druk weekend, of zeggen jullie tegen alle weekendplannen dat ze je gat kunnen kussen omdat je liever in de zetel hangt? Dan heb ik wat entertainment klaarstaan. Het is weer luiewijventijd!
Oh, en dan nog iets wat totaal naast de kwestie is maar waar ik aan moet denken omdat Tokio Hotel op de radio is. Een paar jaar geleden, toen die groep nog superpopulair was, had mijn papa via de radio concerttickets gewonnen. Hij wist niet dat dat een groep was, en dacht dus dat hij een reis naar Tokio gewonnen had. HAHA! Goeie tijden.
Tot zondag XO
Normaalgezien zou ik nu op mijn fiets zitten, speurend in de bossen en veldwegjes naar antwoorden op zoektochtvragen. Elke zomer doen we mee aan een fietszoektocht die mijn ouders in elkaar steken voor een lokale organisatie. Het Vriendje doet mee voor de fun, ik doe mee omdat ik de hoofdprijs wil winnen (duh). Normaalgezien zouden we die van dit jaar vandaag doen, maar na twintig minuten en drie vragen lang in de regen gefietst te hebben besloten we toch om het een week uit te stellen. Dus nu zit ik hier in een dekentje gewikkeld en met een tas thee voor de laptop, wat ook best gezellig is. Het weer valt dan misschien niet mee, maar we gaan vandaag terug naar de afgelopen twee weken en toen scheen de zon wel. Dus doe jullie ogen dicht.. Of nee dat is misschien geen goed idee, er is nog geen voorleesfunctie. Én er is deze week weer een overload aan foto’s. En de meeste zijn van eten, jeej! Hou jullie ogen dus open maar relax voor de rest, want we beginnen eraan.
Gevoeld: Misschien moet ik allereerst beginnen met te vermelden dat de voorbije twee weken volledig in het thema stonden van mijn verjaardag. Ik werd 28, en omdat mijn verjaardag op een donderdag viel met de Nationale Feestdag op de dinsdag nadien maakte ik er een superlang weekend van. En waarom daar stoppen? Het is zo’n zonde om de dagen voordien en nadien niet te vieren. Dus ik heb vooral feestvreugde gevoeld. Af en toe een vleugje melancholie en quarterlife-crisis (waarom heb ik de lotto nog niet gewonnen en woon ik nog niet in een grote villa met twintig katten?), maar vooral vreugde. Ik snap mensen die niet graag verjaren niet zo goed. Het feit dat je je verjaardag kan vieren betekent dat je nog leeft, en dat op zich is toch een feestje waard? En in mijn wereld is een feestje een activiteitenmarathon van twee weken lang. Ik ging een dagje naar Antwerpen (royaal ontbijten bij Mampoko, Zoo, Starbucks, Exki en cinema), een dagje naar Amsterdam (wandelen, Starbucks, Pancakes!, wandelen, winkelen, wandelen), een dagje naar Mechelen (zalig brunchen bij Sister Bean, wandelen, winkelen, in het park gaan liggen), een avond racletten bij mijn ouders, lekker eten bij Sin Thai in Elewijt, en op daguitstap naar Pairi Daiza. En nu ben ik moe, voldaan en minstens een kilo of drie dikker. Over dat laatste probeer ik mij niet te veel zorgen te maken. Vanaf de komende week val ik weer terug op mijn normale eet- en sportroutine en dan krijg ik dat er hopelijk wel weer af.
Het was véél te druk in Pairi Daiza, waardoor het minder leuk was dan de vorige keren. Bij het nemen van deze foto werd ik bijna platgedrukt tegen de omheining. Maar in september ga ik nog eens, hopelijk is de zomerdrukte dan al wat gaan liggen.
De vlindertuin in de Zoo was ongelofelijk mooi!
Gezien: Op mijn verjaardag zelf zijn we ’s avonds naar de cinema gegaan in Antwerpen, waar we naar Inside Out gingen kijken. Ik had er hoge verwachtingen van en die zijn volledig ingelost. Inside Out gaat over de 11-jarige Riley en de emoties die zij voelt wanneer haar leven op z’n kop wordt gezet door een verhuis naar een nieuwe stad. De emoties worden letterlijk vertolkt door kleine gekleurde wezentjes die in haar hoofd “wonen” en zo haar gevoelens bepalen. De film heeft ongelofelijk mooie boodschappen, goed uitgewerkte personages en veel grappige momenten. Misschien wel, naast Up, de beste film die Pixar ooit gemaakt heeft. Daarnaast heb ik zo veel mogelijk afleveringen van mijn lievelingssoap ingehaald. Ik zit er nu nog maar 52 achter, jippie! Trouwens, wat vinden jullie van het nieuwe seizoen van Met Vier in Bed? Ik kijk daar elk jaar zo naar uit maar dit jaar stelt het mij echt teleur. Amper échte B&B’s, oneerlijke concurrentie, twee keer naar Thailand,… Misschien hebben ze dit jaar niet genoeg “normale” B&B’s gevonden die wilden meedoen? Het lijkt alsof het vet een beetje van de soep is. Mmm soep. Mmm vet.
Gehoord: De Marie-Louise, de Grease-mix en Lac de Connemara. Inderdaad, een trouwfeest! We gingen afgelopen vrijdag naar het avondfeest van een studiegenoot van Het Vriendje, en de dj was… hoe moet ik het zeggen… speciaal. Maar dat kon de feestvreugde niet drukken, want we kregen een dessertbord én een uur later nog eens een volledig dessertenbuffet. En daarna nog eens kaas!
Koppels die een kaasschotel op hun trouwfeest aanbieden hebben 120% meer kans om samen te blijven. Dat is wetenschappelijk bewezen.
Ik moet het niet zeggen dat ik in mijn nopjes was zeker? Ik heb mij wel nog ingehouden. Een van de lastigste sociale situaties in het leven is de combinatie van een dessertenbuffet en een tafel van mensen die je eigenlijk niet goed kent. Ik durf mij nooit helemaal laten gaan en baseer mij te veel op de hoeveelheden die mijn tafelgenoten nemen. Terwijl ik eigenlijk liever deze vogel zou zijn.
Officieel mijn spirit animal.
Geproefd: Genoeg om nu veilig in winterslaap te kunnen gaan en nog te kunnen teren op mijn reserves vrees ik. In Amsterdam at ik de lekkerste pannenkoeken ter wereld (die ik vorige keer niet had kunnen eten, weten jullie nog?). Ik ging een paar keer naar de Starbucks. Ik maakte quesedilla’s met belachelijke hoeveelheden kaas. Ik at mijn lievelingseten, raclette (ja, in het midden van de zomer ja), bij mijn ouders. We sloten diezelfde avond af met een aardbeientaart. Ik ging ontbijten, brunchen, en lunchen. Ik at échte ijsjes in plaats van yoghurtijs zonder suiker. Mét slagroom. Deze week ben ik alweer wat geminderd en vanaf morgen is het er weer echt mee gedaan. Maar ik heb het toch maar gehad. Een mens wordt maar één keer 28.
Have mercy.
Ontbijt Royal bij Mampoko in Antwerpen. Een echte aanrader!
Happy birthday to me!
Geroken: Er valt absoluut niets te vertellen bij dit zintuig, dus daarom krijgen jullie in de plaats daarvan twee foto’s die ik nog wou delen maar die nergens anders bij pasten. De eerste is een grappige quote die op een wc-deur in Amsterdam geschreven stond, en de tweede is eentje van aan de zee. De ouders van Het Vriendje huren daar elk jaar een appartementje en we gingen bij hen op bezoek. Het regende en er was enorm veel wind op het strand, maar dat zorgde wel voor een paar mooie foto’s.
🙂
Letterlijk uitwaaien.
Tot snel en geniet nog van de laatste uren weekend! XO
So are the days of our lives. Wijze woorden, 50 jaar geleden uitgesproken door Tom Horton. Hourglass wat? Tom wie? Lieve lezers, ik heb het hier over de allerbeste soap die ooit is vertoond op televisie: de Dingen des Levens. Jaren geleden te zien op den BRT, daarna verhuisd naar VT4 en nu met een vaste namiddagstek bij VIJF. Ook de enige serie die ik al meer dan 15 jaar trouw volg. Ik had gisteren op Twitter een conversatie met Sarah, die nog nooit een aflevering gezien had. Toen ik probeerde uit te leggen waar het over ging en ik het opeens had over moorden en alternatieve virtuele realiteiten besefte ik dat 140 tekens nooit genoeg kunnen zijn om de genialiteit van DOOL (de afkorting voor echte fans, duh) uit te leggen. Daarom, speciaal voor de fans én de leken…
3. Melaswen/Salem Serial Killer
Begin de jaren 2000 werd een nieuw schrijversteam aangenomen, dat voor vernieuwing en een frisse wind moest zorgen. Ze namen dat iets te letterlijk, en besloten om binnen een paar maanden bijna alle personages te vermoorden. Een soort Game of Thrones avant la lettre dus. Bijna alle hoofdpersonages moeten er aan geloven, de ene al wat gruwelijker dan de andere. Het powerkoppel Bope (Bo+Hope) wordt vermoord tijdens een modeshow, de enige zwarte acteur van de hoop wordt neergeschoten onderweg naar de doop van zijn zoontje, een ex-alcoholiste wordt neergeknuppeld met een fles whiskey, de matriarch van de familie stikt in één van haar eigen donuts, er valt iemand uit een piñata,… De fans konden hier niet mee lachen, zéker niet toen bleek dat Marlena (een van de meest geliefde en brave personages) de dader bleek te zijn, en de NBC werd overstelpt met klachten. Ze moesten een oplossing vinden om iedereen terug te halen, en deden dat op een hilarische manier. Iedereen die vermoord is, wordt teruggevonden op een tropisch eiland met de naam Melaswen. Een doordenkertje van een naam: de stad waar DOOL zich afspeelt heet Salem en Melaswen achterwaarts gespeld is… New Salem. En om de naam van Marlena te zuiveren halen ze een ander oud personage terug uit de dood, en steken ze alle schuld op hem. Hoewel we Marlena de moorden hebben zién plegen. Gewoonweg briljant.
2. Rex en Cassie arriveren in Salem… in een UFO
Zoals aangetoond door het vorige puntje zijn ze in Salem niet vies van een paar moorden. Het probleem met het uitmoorden van je cast is dat er na een tijdje weinig verhaallijnen overblijven. Je kan de doden uiteraard laten terugkomen, maar het is ook leuk om af en toe nieuwe personages te introduceren. Zie hier: Rex en Cassie, een tweeling die uit de hemel neerstorten met een meteoriet/UFO. Echt waar, ik heb niet per ongeluk paddo’s gegeten deze middag, ik verzin dit niet. De bewoners van Salem denken (uiteraard) dat de twee aliens zijn. Dat ze gekleed zijn in aluminiumfolie doet er ook niet goed aan. Ze hebben allebei dezelfde tatoeage van een feniks, en omdat dat hét symbool is van de evil familie DiMera gaat iedereen er van uit dat ze afstammelingen van hen zijn. Eerst wordt gedacht dat ze genetisch gemanipuleerde kinderen van Tony DiMera en Marlena (wat maakt dat mens toch allemaal mee?) zijn, maar later blijkt dat ze verwekt zijn met het sperma van Roman Brady, die lang gevangen is gehouden door de DiMera’s, en een eitje van Kate Roberts, die een paar jaar werkte als prostituee voor Stefano DiMera. Kunnen jullie nog volgen? Cassie gedraagt zich een beetje sletterig en gaat regelmatig van bil met mannen die later haar familie blijken te zijn, en Rex begint een relatie met hoofdpersonage Mimi. Hun scènes samen zorgen terecht voor de bijnaam Sexy Rexy. Na een abortieschandaal verdwijnen de twee uit de serie. ’t Is te zeggen, ze bestaan nog maar er wordt gewoon niet meer over hen gesproken.
(Aluminiumfolie-outfits op 2:19! =)
1. Virtual Eden
Ik ontkende daarnet nog het eten van paddo’s tijdens het schrijven van deze post, maar ik ben er zeker van dat de schrijvers van DOOL nog straffere dingen hebben genomen tijdens het bedenken van deze verhaallijn. De betrokken hoofdrolspelers zijn Greta en lekker ding Austin. Greta werd een paar jaar (kan ook een paar maanden zijn maar haar personage is zo saai dat de tijd in mijn hoofd vertraagde als zij in beeld was) geleden ontdekt in een moeras. Ze zit helemaal onder de modder en is wereldvreemd maar na een make-over ontpopt ze zich tot een mooi maar oersaai personage. Al snel blijkt dat Greta de dochter is van een prinses die in de jaren ’90 gestorven was. Als Greta te weten komt dat haar moeder er niet meer is, beseft ze dat zij en zij alleen recht heeft op de felbegeerde prinsessen-titel. En om die te krijgen moet ze een paar proeven doorstaan in een virtuele realiteit die lijkt op de tuin van Eden, waar ze samen met Austin terechtkomt nadat ze in een kasteel dat eigenlijk een teletijdmachine is terechtkomen. Jullie denken dat ik dit verzin maar wij kijkers hebben dit écht moeten doorstaan. Ze krijgen hun opdrachten van een slang en moeten afrekenen met slecht weer (?), lustgevoelens (??) en een ultiem gladiatorengevecht (???). Dit is van het vreemdste dat ik in die 15 jaar gezien heb en ze gaan veel moeite moeten doen om het nog te overtreffen.
(Ik denk dat NBC zich er zelf ook enorm voor schaamt, want het is vreselijk moeilijk om er een fragment van te vinden op internet. Daarom deze gedubde versie.)
De welverdiende troostprijs gaat naar die keer dat Marlena bezeten was door de duivel en een heus exorcisme nodig had. Dit gebeurde net voor ik begon te kijken, dus daarom kan ik het niet opnemen in de top 3. Maar deze legendarische scènes moet elke fan gezien hebben, wanneer je ook bent beginnen kijken. Als je een beetje een schijtbroek bent zoals ik, misschien best niet naar onderstaand filmpje kijken.
Ook het vermelden waard: de 14 keer dat Stefano DiMera aan zijn einde kwam, booswicht Vivian die niet één maar wel twéé andere personages levend begraaft, stalkster Jan die Shawn-Douglas opsluit in een grote kooi en hem gebruikt als seksslaaf, Jennifer die op haar eigen fake begrafenis terugkomt als geest om haar ex-man tot een bekentenis te dwingen, Sami die van geslacht verandert (Stan wordt ook echt gespeeld door een mannelijke acteur) om te gaan vechten in de oorlog in Irak, ontelbare baby’s die bij de vleet verwisseld worden, en last but not least een woordje van medeleven voor iedereen die vermoord/ontmaskerd/vergiftigd wordt op de vele trouwfeesten. RIP. Of ja, tot in de volgende verhaallijn.
RIP Stefano x 12
XO
PS: Deze week geen ZZ, morgen is het mijn verjaardag en ik ga die zes dagen aan een stuk vieren. Ik zal waarschijnlijk wel alles vastleggen op Instagram, dus allen daarheen!
Terwijl ik dit typ is het zaterdag. En jullie lezen dit pas op zondag (of nadien uiteraard). ZOTJES! Morgen (maar voor jullie vandaag, hé, hé?) ga ik een dagje naar de zee en heb ik dus geen tijd en zin om nadien nog achter mijn laptop te kruipen. Dus ga ik nu mijn week al zamenvatten, terwijl Poes mij met een moordlustige blik aan het aanstaren is van op de koelkast. Ze kan, sinds ze een hogere krabpaal heeft, gemakkelijk op de frigo springen en nu denkt ze dat ze de koningin van ons huis is. Wat eigenlijk ook wel een beetje waar is, maar dat moet zij niet weten he. Soit, back to business!
Foto getrokken op eigen risico.
Gehoord: Kleine, hartbrekende snikkende geluidjes vanuit mijn portemonnee. Mijn bankrekening heeft er zware tijden op zitten. Tijdens de laatste dag van mijn vakantie ben ik met mijn auto naar de keuring gegaan, en dat stoute ding heeft mij gewoonweg verraden door áfgekeurd te worden. En niet gewoon afgekeurd, volledig verboden tot het verkeer. Ik mocht alleen nog maar naar huis en nadien naar de garage rijden. Het eerste idee dat door mijn hoofd schoot toen ik het verdict kreeg, was dat ik terug met de trein naar het werk zou moeten gaan. Ik kreeg er spontaan het zuur van. Gelukkig is het zo ver niet moeten komen, en dat allemaal dankzij mijn allerliefste mama. Zij rijdt ook met een Smart en ik mocht de voorbije weken met die van haar rijden. Gisteren was mijn eigen oud wrak klaar en was ik meteen ook 344 euro armer. En omdat de auto van mijn mama heel nieuw is én een open dak heeft, en die van mij uit 1998 is en nog maar met haken en ogen aan elkaar hangt, mis ik die van haar eigenlijk al een beetje. Maar ik ga nog met de mijne rijden tot hij echt op is, en dan ga ik hem ritueel begraven. En intussen leg ik mij er bij neer dat ik ruim voor het einde van de maand al platzak zal zijn. Volgende week is het mijn verjaardag en ik ben van plan die uitgebreid te vieren. Misschien plan ik wel een uitstapje naar de nieuw heringerichte Hema, ook wel gekend als De Hemel.
Als ik ooit failliet moet verklaard worden, zal het de schuld van de Hema zijn.
Gevoeld: Ik ben de laatste weken wel meer dankbaar geweest voor mijn ouders. En dan vooral voor hun briljante timing. Ze hebben namelijk een zwemvijver laten aanleggen in hun tuin, en die was net klaar toen de hittegolf hier uitbrak. Dus ik heb mezelf regelmatig uitgenodigd bij hen om af te koelen. Het water was heel koud maar daar wen je snel aan en dan is het gewoonweg zaaalig. Ik ben heel blij dat het de laatste dagen niet meer zo warm is, maar stiekem ook een beetje sip omdat ik nu niet meer zo vaak ga kunnen zwemmen. Dus madammeke Zon, als je zou willen schijnen op de momenten dat ik het nuttig vind, dan zou dat vriendelijk zijn, bedankt hé.
Zwemvijver op de achtergrond, stoel om op op te drogen op de voorgrond. Zomerse zaligheid.
Geroken: Stinkende kortsluiting-rook. Dinsdag moest ik naar de kinesist. Dat ik kwam was een beetje een verrassing voor haar want ze had een paar dagen eerder haar iPhone laten vallen, waardoor ze al haar contacten en afspraken kwijt was. Dus ze gokte elke avond gewoon naar wie er kwam. Terwijl we oefeningen aan het doen waren, was ze aan het vertellen over de pech die ze de laatste tijd had met dingen die kapot waren gegaan in huis. Haar afwasmachine werkt niet meer, haar wasmachine wil niet meer zwieren en haar diepvriezer slaagt telkens af. En toen, plots, terwijl ze dat allemaal aan het vertellen is, beslist een van haar apparaten dat naast ons staat te ontploffen. PAF, een kleine explosie, en opeens overal rook. Ik keek naar haar, zij keek naar mij, en ik kon mij gewoon niet inhouden. Ik kreeg de slappe lach. Na een paar seconden begon ze mee te lachen, waarschijnlijk omdat ze anders zou beginnen wenen. Toen vroeg ik haar of ze die machine deze week nog nodig zou hebben, en antwoordde ze dat ze het niet wist omdat ze haar afspraken niet meer had op haar telefoon. En toen moest ik nog harder lachen. Ik ben eens benieuwd in welke staat ik haar volgende keer ga aantreffen.
Geproefd: Gisteren zijn we gaan eten in Luzine. Ik vind dat het allerbeste restaurant van België, en ik ben er de afgelopen jaar een paar keer gaan eten. Telkens met een paar maanden tussen en alleen voor speciale gelegenheden want het is er niet goedkoop (wél een heel goeie verhouding tussen prijs en kwaliteit). Vanaf volgende week gaan ze renoveren en hun hele concept veranderen, dus we wilden nog een laatste keer gaan genieten in het originele kader. En het was weer om duimen en vingers bij af te likken. Omdat het de laatste keer was, omdat het ook bijna mijn verjaardag is en omdat elk excuus goed was gingen we voor de volledige zes gangen. We rolden pas om middernacht terug buiten, Het Vriendje in een roes door de bijpassende wijnen en ik stuiterend door alle suiker. Half augustus gaan ze weer op en dan gaan ze meer focussen op fingerfood en kleine gerechtjes, geen menu’s meer. Ik ben eens benieuwd en mijn maag kijkt er al naar uit.
Kip Teriyaki. Perfectie ondanks slechte kwaliteit van de foto.
Gezien: Ik ga een beetje vals spelen en iets vernoemen dat langer dan een week geleden is. Twee weken geleden gingen we in de cinema naar San Andreas kijken, een rampenfilm waarin alles kapot gaat en The Rock probeert zijn familie te redden en bij elkaar te houden. Jullie weten dat ik van rampenfilms hou. Hoe meer er kapot gaat hoe beter, ik ben pas tevreden als er volledige continenten verwoest worden. Ik weet trouwens niet wat dat over mij zegt, misschien is dat eerder voer voor mijn therapeut. San Andreas was een complete topper. Het typisch cliché verhaal van een verscheurd gezin dat elkaar terugvindt, gebouwen die tegen de grond gaan, een wetenschapper die alles al voorspeld had,… Vaak zijn rampenfilms zo slecht dat het eerder komedies worden, maar deze was echt en oprecht goéd. Indrukwekkende special effects, leuke personages en actie van begin tot einde. Ik ben heel bij dat ik hem in de cinema zag, want daar komt hij best tot zijn recht.
En nu moet ik vertrekken naar een verjaardagsetentje. Van een vriendin die vandaag jarig is. Op zaterdag hé. Terwijl jullie dit lezen op zondag. Mannekes, de technologie heeft geen grenzen meer!
Tot snel 🙂
XO
Voskosmos 