Mannekes, ik weet niet hoe het bij jullie zit maar ik heb het WARM! Het is buiten niet echt warm (hoewel, ik zou het niet weten want ik heb nog geen voet buitengezet) maar ik zit hier te zweten als een uitgeput rund achter mijn bureautje. Ken je dat, zo zweten zoals als je te veel frieten gegeten hebt? Neen, niemand? En ik heb nochtans geen frieten gegeten. Mijn hersenen voelen ook een beetje gefrituurd aan, ik heb vannacht tien uur geslapen en dan nog heb ik het gevoel dat ik elk moment in slaap kan vallen op mijn toetsenbord. En ik mag van mijzelf geen dutje doen, want dan kan ik sowieso vanavond niet meer in slaap geraken. En dan lig ik daar, uren lang, te rollen in mijn eigen frietzweet. Neenee, ik zal wel braafjes mentaal teruggaan naar de voorbije week en die voor jullie zamenvatten. Misschien gaat dat iets beter dan deze ratelende en, laten we eerlijk zijn, beetje onsmakelijke inleiding. Let’s go!

Gevoeld: Toeristisch, is dat een gevoel? Want dan voelde ik mij het afgelopen weekend zo. We gingen vrijdagavond een nachtje slapen in Leuven en bewonderden gisteren de stad. We waren eigenlijk helemaal niet van plan om op weekend te gaan, we boekten pas begin deze week onze overnachting. En dat omdat we een bongo-bon hadden om te gaan ontbijten in Gent. “Huh?” Ok, probeer de logica te volgen. We hebben een bongo-bon om te gaan ontbijten. We zouden dat zaterdagvoormiddag doen, en hadden een ontbijtbar in Gent gekozen. Omdat we zaterdagavond bij vrienden gingen eten, hadden we geen volledige dag om te spenderen in Gent zelf. Daarom vonden we het een goed idee om vrijdagavond al te vertrekken, en er een mini-weekendje van te maken. Omdat we dat pas zo laat besloten, was er uiteraard geen enkele betaalbare hotelkamer meer beschikbaar (damn you verlengd weekend). Dan maar naar Leuven in de plaats. Dus omdat we gewoon gingen ontbijten in Gent, belandden we op weekend in Leuven. Kunnen jullie nog volgen?

All aboard!

We (ok, ik) hadden zin om de toerist uit te hangen dus we gingen in de toeristische dienst langs om kaartjes te kopen voor een rondleiding in de brouwerij van Stella Artois. Die was al volledig volgeboekt, dus over naar Plan B: de zonnetrein. Dit klein treintje, dat volledig rijdt op zonne-energie, brengt je in een dik uur langs alle bezienswaardigheden. Een heel leuke manier om op korte tijd heel de stad te zien. Leuven is klein dus ik had op voorhand geen grote verwachtingen, maar er bleken meer bezienswaardigheden te zijn dan ik dacht. We hadden een klein beetje pech met het weer maar dat kon de pret niet drukken. Lang leve onverwachte weekendjes weg!

Geroken: Sigaretten, zweet en smoutebollen. Dames en heren, het kermisseizoen is officieel geopend. Gisteravond waren we uitgenodigd bij vrienden om te komen eten, en bij hen in buurt stond er een kleine kermis. En dat kon ik uiteraard niet aan mij laten voorbijgaan. We speelden op de muntjesmachines maar hadden weinig geluk in het spel. De machine bleef zelfs twee keer vastzitten, en toen ik dat ging zeggen aan de eigenaar was het enige wat hij deed de machine weer vrijmaken. Hij gooide niet eens “subtiel en per ongeluk” een paar muntjes naar beneden, zoals anderen soms wel doen. PFOE. We wonnen maar 2000 punten, goed voor twee plak-tattoos. En daarom heb ik dus momenteel een dolfijn op mijn onderrug staan. Als symbool voor de komende kermismaanden. Ik kijk er al naar uit, mijn portemonnee iets minder.

Klassevol en totaal niet marginaal.

Geproefd: In Leuven at ik een heel lekkere hamburger met guacamole in het Huis der Burgers. We werden heel snel bediend en genoten van het mooie interieur. En vorig weekend gingen we eten in het Huis van Cleophas in Dendermonde, om te vieren dat het exact 12 jaar geleden was dat we elkaar voor de eerste keer zagen ❤ Omdat het zo’n mooie gelegenheid was (en omdat we de visakaart bijhadden) mocht het wel wat kosten en namen we een driegangenmenu. Ik at als dessert de béste moelleux die ik ooit in mijn leven al gegeten heb. Groot, overduidelijk vers gemaakt en perfect gebakken. Ik heb in mijn leven al wel wat moelleux (moelleuxs? moelleuxen?) binnengespeeld en dit was echt de allerbeste. Intussen wordt het moeilijker om gemotiveerd te blijven voor het suikerloos leven. Ik hou het nog altijd vol en probeer zo weinig mogelijk te zondigen, maar ik zie niet veel evolutie meer in mijn gewicht. Het is normaal om een plateau te bereiken, dat weet ik, maar ik baal er toch een beetje van en ik moet heel veel moeite doen om niet op te geven. Ik zal binnenkort nog eens een grotere update schrijven.

Je eet wat je ziet. (Er waren verschillende veggie-opties ook!)

Het Huis van Cleophas, dat zijn naam beter zou veranderen in het Huis van de Allerbeste Moelleux Ooit Ever.

Gezien: Een magistrale Nick Cave. Vorig weekend ging ik samen met Het Vriendje, een grote fan, naar zijn optreden in het Koninklijk Circus. Ik hoor Cave wel graag maar zal er nu niet meteen zelf thuis een cd van opzetten. Maar Het Vriendje had een extra ticket en ik mocht mee. Uiteindelijk ben ik hem daar heel dankbaar voor, want het was echt een meesterlijk optreden. Ik heb nog nooit iemand zo vriendelijk en angstaanjagend tegelijkertijd weten zijn. Hij danste een slow met een vrouw van de eerste rij, kroop meters ver in het publiek en droeg een liedje op aan een fan. Maar langs de andere kant sloeg hij ook iemands gsm kapot en keek hij ongelofelijk dreigend naar iedereen die in zijn gezichtsveld kwam. Ik had het gevoel dat heel de zaal nadien een exorcisme nodig had. Ik ga stiekem niet graag naar optredens, maar dit was toch wel een uitzondering.

Gehoord: Blij gespin en gesnurk, want Poes Springsteen heeft deze week een cadeautje gekregen: een splinternieuwe krabpaal! Voordien had zo een zielig paaltje met maar één zitje op, en nu heeft ze een heel paleis van verschillende verdiepingen. Ze wil er nu nog maar amper afkomen en als we te dicht in de buurt komen deelt ze motten uit. Zo is ze wel, ze krabt niet maar geeft wel venijnige vuistslagen. Maar ik zie dat ze er blij mee is. En dat mag ook wel, voor alle miserie en het gevloek dat nodig was om dat ding in elkaar te steken.

Het Vriendje ging eigenlijk niet helpen, maar kwam toch even checken of ik nog geen zenuwinzinking aan het krijgen was. En Poes kon duidelijk niet wachten tot het ding klaar was.

En om af te sluiten krijgen jullie een foto van Buckley, de kat van mijn ouders. Duidelijk even elegant als onze eigen Poes.

Derpy McDerpson. Ze heeft nog maar één tand dus het is haar vergeven.

Tot snel! XO

Als ik mij op zondag aan mijn bureautje zet om de Zamenvattende Zondag te schrijven, gaat dat gepaard met een klein ritueeltje. Ik neem mijn zelfgemaakt agendaatje van de Hema (met de belachelijkste foto’s van mij en Het Vriendje, ’t is eens iets anders), en schrijf daar in korte zinnetjes in wat er de afgelopen week gebeurd is. Dan neem ik mijn iPhone, en kijk welke foto’s daar goed bij passen en mail die dan naar mijzelf. Dan kies ik daaruit een selectie om bij de blogpost van de dag te voegen. Deze week zit ik met een probleem: ik heb geen foto’s getrokken. Niet dat er niets gebeurd is, integendeel, soms sta ik gewoon te weinig stil bij het vastleggen van het moment. Dus deze week moeten jullie het stellen met twee foto’s van Poes en eentje van mijn badkamervuurtje. Maar laat dat de pret niet drukken hé! Kom, we vliegen erin.

Gehoord: De zoetgevooisde stem van een Vlaamse engel op aarde: Stan Van Samang. Ik deelde donderdag al met jullie waarom ik een perfect match zou zijn met hem, en zijn optreden van die avond versterkte dat alleen nog maar. Het beste aan Stan Van Samang vind ik (uiteraard) zijn stem, maar die wordt alleen nog maar mooier door zijn sympathie. We waren maar met 300 in het kleine zaaltje, in Steenhuffel of all places, maar hij zei dat hij daar keigraag was en ik gelóóf dat dan ook echt. Ofwel kan hij dat gewoon heel goed faken en kijkt hij op het podium al uit naar wanneer hij daarna in zijn bed kan kruipen. Maar dat denk ik niet. En dan nog iets wat ik gehoord heb, op dit eigenste moment, het vreselijke gezaag van Bob Dylan. Mijn excuses als ik fans beledig maar ik denk echt dat mijn oren gaan bloeden als zijn cd nog lang blijft opstaan. Het Vriendje heeft de achtergrondmuziek voor deze namiddag gekozen. Wat een mens al niet verdraagt uit liefde hé.

Poes probeert zo diep mogelijk in de dekens te kruipen om zich te verstoppen van Dylan zijn gekrijs.

Gezien: Sinds vorige week is er een nieuwe reeks begonnen op één: The Missing. We zagen de eerste aflevering en waren meteen verkocht. Het verhaal gaat over een koppel dat op vakantie in Frankrijk hun zoontje kwijtraakt. Het jongetje verdwijnt spoorloos en wordt acht jaar lang niet teruggevonden. De reeks speelt zich af in het verleden en het heden waarin de vader terug naar Frankrijk trekt met een nieuwe aanwijzing. Goed geacteerd, een veelbelovend plot en vooral een sterke en beklijvende sfeer. Ik heb zelf geen kinderen en toch voelde ik helemaal de verschrikking van de hele situatie. Proberen om verder te gaan met je leven terwijl je niet weet waar je kind is, of het nog leeft of niet,… Dat is gewoonweg onmenselijk. En tijdens het kijken naar The Missing besefte ik opeens dat er mensen zijn die écht met zoiets moeten leven. Niet dat ik normaalgezien blind ben voor het leed in de wereld, maar de eerste twee afleveringen deden mij er toch iets meer bij stilstaan.

Gevoeld: Sinds deze week slaag ik er iets beter in om te ontspannen. Op het werk kon ik eindelijk iets van mijn to-do-lijst schrappen dat al een paar weken als een havik boven mijn hoofd zweefde. Mijn weekends zijn de komende weken iets minder druk, ’t is te zeggen, ik heb alleen maar ’s middags of ’s avonds iets te doen op beide dagen in plaats van ’s middags én ’s avonds. Dat is voor mij al een hele opluchting. En mijn vakantie komt steeds dichterbij. Nog vijf weken werken, en in die vijf weken zitten twee weken met een feestdag in. Dat gaat voorbij vliegen en voor ik het weet zit ik op mijn lui gat aan een zwembad in Kroatië. Ik heb in juni drie weken vakantie. Drie. Tres. Trois. DRIE! Ik heb nog nooit zo lang vakantie genomen. Ok ja, voor onze tocht naar Compostela had ik vier weken, maar dat was iets uitzonderlijk. De eerste week gaan we naar Kroatië, de tweede week ben ik thuis (Vriendje moet werken) en de derde week gaan we naar Nederland. Ik kijk er enorm naar uit en het helpt mij om de kleine dingen die tegenvallen te relativeren.

Een vrije feestdag waarop ik niets anders te doen heb dan blogjes lezen voor mijn badkamervuurtje is ook goed voor het gemoed.

Geproefd: Ik moet iets opbiechten. Deze week was ik niet goed bezig met mijn leven-zonder-suiker. Ik heb geen taarten of koeken gegeten, geen snoep, geen ijs, geen koeken,.. Nee hoor. Ik kan daar nog steeds goed afblijven. Maar ’s middags ging het fout. Het zit zo: Het Vriendje en ik eten zo veel mogelijk warm op het werk ’s middags zodat ik ’s avonds dan niet meer moet koken. Ik kan in principe elke middag warm eten, bij Het Vriendje is het afhankelijk van bij welk bedrijf hij die week zit. Deze week kon hij elke dag warm eten dus deed ik hetzelfde. Maar het probleem is dat ik niet weet of er suiker zit in de warme schotels op mijn werk. Als ik een koud slaatje eet dat ik zelf heb samengesteld dan weet ik exact wat ik eet. Maar met die warme bereidingen weet je maar nooit. En toen ik net begon met mijn dieet lette ik er echt op. Dan nam ik bijvoorbeeld geen saus, of vroeg ik groentjes in plaats van een stuk bewerkt vlees. Maar de laatste weken deed ik hier minder moeite voor. En nu denken jullie misschien dat ik aan het overdrijven ben, en dat ik beter een stuk chipolata eet dan een stuk chocoladetaart. En dat is waar. Maar ik ken mijzelf. Ik ben iemand van alles of niets. En het feit dat ik nu wat “losser” begin om te gaan met mijn middagmaaltijden is geen goed teken. Voor mij is dat een eerste stap naar losser omgaan met alles, en voor ik het weet zit ik weer aan de mattentaarten en de suikerbroden. Dus ik ga er vanaf deze week weer op letten dat ik mij ook ’s middags aan de regels houd.

Geroken: Ik verander deze week “geroken” weer in “gelezen”. Niet alleen omdat ik niets speciaals geroken heb, maar vooral omdat ik een nieuw boek ben beginnen lezen. Ik ben al ongeveer halfweg in Me Before You van Jojo Moyes, en het romantische verhaal kan mij wel bekoren. Ik zeg romantisch terwijl er op dit moment nog geen romantiek tussen de twee hoofdpersonages is, maar je voelt zoiets wel aankomen natuurlijk. Ik ben er nog niet volledig gek van, zoals ik bijna bezeten was door haar ander boek De Laatste Liefdesbrief, maar ik kijk er wel elke avond naar uit om te lezen. Het is ook een volledig andere sfeer dan alle Stephen Kings die ik de laatste maanden las. Ik moest mezelf echt verplichten om eens iets anders te gaan lezen. Dus de komende weken ga ik voor het lichtere werk om mij dan in de zomer weer op King te werpen. Ik weet nog niet goed welke ik van hem gaat kiezen, laat het mij zeker weten als er aanraders zijn! Ik wil mij misschien aan de Dark Tower-reeks wagen, maar ik weet niet of ik zin heb om weer maandenlang te doen over een boek of reeks? Dus suggesties zijn altijd welkom.

Ik heb deze maand mijn vakantiegeld gekregen dus die arme Poes krijgt een cadeautje: een nieuwe krabpaal. ’t Is nodig.

En zo zijn we weer aan het einde van een zalig lang weekend gekomen. Nu een volledige week werken, en dan is er alweer een week met een vrije dag in. We zullen er samen naar uitkijken. XO