Dag mijn lieve zondagskinderen. Ik ga de ZZ vandaag beginnen met een dienstmededeling: ik heb een Twitteraccount gemaakt! Dus als jullie mijn onnozelheden graag op regelmatige basis in 140 tekens willen volgen, één adres: @voskosmosblog.

Kijk die 1 volger daar nu staan. Een beetje zielig, toch?

Gehoord: Ontelbare keren het biep-biep-geluidje van mijn gsm om mij er aan te herinneren dat ik een kwartiertje later een afspraak had. Vorige week deed ik zo goed als niets nadat ik geveld werd door buikgriep, en dat moest natuurlijk deze week allemaal ingehaald worden. Op het werk was het razend druk met dingen van vorige week inhalen tussen het notuleren en verslagen maken van allerhande meetings door. ’s Avonds was het niet veel rustiger. Op maandag werkte ik laat en kon ik nadien geen pap meer zeggen. Op dinsdag ging ik naar de zumba en was ik stiekem blij dat mijn aansluitende fitness-afspraak afgezegd werd. Op woensdag ging ik met vriendinnen tapas eten op restaurant, en op donderdagavond ging ik met mijn mama naar de stand-up-show van Steven Goegebeur. Allemaal heel leuke dingen, maar ze hebben er wel voor gezorgd dat ik amper tijd had voor mijn sport-dvd’tje. Ik heb mijn oefeningen deze keer maar twee keer gedaan, terwijl ik toch wel op vier keer gemikt had. Een van die twee keer was zelfs uit noodzaak samen met mijn vriendinnen voor het etentje van woensdag. Één van hen had gevraagd om haar te komen halen met de auto en ik had gezegd dat ik dat zou doen op voorwaarde dat ze dan even moest wachten terwijl ik mijn oefeningen deed. Ze had een beter idee: ze zou gewoon meedoen, waarom niet? En opeens wou er nog iemand meedoen, met als resultaat dat we op woensdag om 18u30 samen voor mijn tv stonden te zweten. Geweldig toch, zo’n vriendinnen?

Geroken: Dieren uit alle hoeken van de wereld. Gisteren gingen Het Vriendje en ik een dagje naar Antwerpen. We hebben een beetje gewinkeld, veel gegeten in de Exqi en daarna was het tijd voor de Zoo. We hebben sinds een paar jaar een abonnement en we proberen daar zo veel mogelijk van te genieten. En zaterdag was echt een ideale dag om te gaan, omdat het niet zo’n goed weer was waren we daar bijna alleen.

Een bijna verlaten Zoo, dat ziet er ongeveer zo uit.

Nergens moeten drummen, geen honderden kinderwagens die tegen je schenen worden geduwd (sorry mama- en papa-lezers), overal rustig en op je eigen tempo kunnen wandelen,… Echt zalig. We zijn zo ook eens naar Planckendael gegaan terwijl het sneeuwde, en dat was al even eenzaam (in de positieve zin) en idyllisch. Ik heb ook een nieuwe vriend gemaakt: Roger de rog. Roger daagde mij uit tot een staar-wedstrijd, die hij uiteindelijk won. Je kan ook maar voor zolang blijven staren naar een rog tot het awkward wordt natuurlijk.

Roger de blije rog.

Gezien: Gisteravond keken we gezellig thuis naar The Butterfly Effect. We hadden eerst Pompeii opgezet, maar na tien minuten hadden we al door dat dat een hoopje stront zou zijn. We hebben hem dus maar snel weer afgezet, zodat we geen anderhalf uur van ons leven zouden verspillen. The Butterfly Effect was een heel goeie en spannende film. Ashton Kutcher speelt de hoofdrol van Evan, een jongen die een manier vindt om terug te gaan in zijn leven om zo zijn jeugdvriendinnetje van het noodlot te redden. Maar telkens hij iets verandert, heeft dat een ander gevolg op de toekomst. Een interessant uitgangspunt, gebaseerd op het vlindereffect uit de chaostheorie. Ashton Kutcher is geen gewéldige acteur, en misschien was de film nog beter geweest met een sterkere mannelijke hoofdrol, maar hij doet genoeg zijn best om het boeiend te houden. Op woensdag ging ik even terug in de tijd voor deze blogpost. Ik amuseerde mij kostelijk met het opzoeken van de bijhorende YouTube-filmpjes, waardoor ik alleen nog maar meer heimwee kreeg naar de gouden reality-tijden.

Gevoeld: Deze week voelde ik mij af en toe als een omaatje in het lichaam van een 27-jarige. Op vrijdagavond moest ik nergens naartoe en deed ik om 18u45 mijn pyjama al aan. Een paar jaar geleden was ik op vrijdagavond altijd wel ergens in een café te vinden, maar de laatste jaren ben ik steeds meer een huismus geworden. Ik ben op vrijdag gewoon te moe om ’s avonds nog iets te doen. Zaterdagavond, da’s een andere zaak. Dan heb ik meestal kunnen uitslapen en heb ik ’s avonds nog genoeg energie om tot de vroege uurtjes op te blijven. Maar op vrijdagavond lukt dat niet meer, en eigenlijk is dat toch logisch? Je staat op hetzelfde uur op als in de rest van de week, dus waarom zou je dan ’s avonds niet even moe zijn? Over opstaan gesproken, ik heb de app sleepcycle daarnet gedownload en ik ga hem vanaf morgen uittesten. Je moet ingeven wanneer je ongeveer wil opstaan, en dan maakt dat ding je wakker op het meest gunstige moment. De app baseert zich dan op je bewegingen ’s nachts. Denk ik toch? Ik snap het allemaal nog niet zo goed. Ik zal volgende eens een recensie maken! Ik heb mij ook wel even blij gevoeld omdat ik in Antwerpen een mooi blouseje vond in de ONLY, eentje in zebraprint om in het thema van onze zoo-dag te blijven. Ik kon het kopen in een M in plaats van een L, én toen ik aan de kassa stond zag ik opeens dat er 20% korting op was. Twee keer joepiejeej. (Merk trouwens op dat het blouseje dat ik al aanhad ook te zien is op de foto in de rechterbovenhoek, en ook in zebramotief was. Ik merk een patroon op.)

Zolang de modewereld kleren in zebramotief blijft maken, zal ik ze blijven kopen.

Geproefd: Ik ging deze week twee keer op restaurant: één keer met mijn vriendinnen en één keer met Het Vriendje na onze Antwerpen-trip. Ik heb in mijn suikerloos leven twee uitzonderingen waarbij ik wel suiker mag eten: op vakantie en op restaurant. Ik ben in de afgelopen 83 (ik schrik er zelf van hoe lang het al is..) dagen al een paar keer op restaurant geweest maar meestal waag ik mij dan niet aan een dessert. Omdat ik niet wil overdrijven, omdat ik het lastig vind om mijzelf daarna opnieuw te herpakken, maar vooral omdat ik niet wil teleurgesteld worden in dat dessert. In mijn hoofd heb ik dessertjes opgebouwd tot iets hemels, iets zo goed en geweldig, en als dat dan niet zo is ben ik enorm teleurgesteld. En omdat ik blijkbaar geen ezel ben en mij graag twee keer aan dezelfde steen stoot, werd ik deze keer twee keer teleurgesteld. Op restaurant met de vriendinnen bestelde ik een tiramisu die niet slecht was maar toch niet zoals ik hem mij had voorgesteld, en gisteravond probeerde ik een moelleux die ik voor meer dan de helft doorschoof naar Het Vriendje. Want dat heb ik wel geleerd: het is het niet waard om te zondigen voor iets wat niet de moeite waard is. Als ik het niet lekker vind, eet ik het gewoon niet op. Want dat is pas zonde van het zondigmoment. Misschien de volgende keer toch niets bestellen, behalve als ik er 100% van zeker ben dat het een meevaller gaat zijn. Of gewoon een decadent voorgerecht bestellen in plaats van een dessert? Het is met vallen en opstaan, dat hele suikerloos bestaan. Maar ik ben stiekem wel blij dat ik het niet meteen na 30 dagen heb opgegeven, en dat die 83 dagen intussen al op de teller staan. Op naar de 100, en de 150, en de 365, en,…

Misschien moet ik de honderdste dag vieren. Met een beetje chocola, hmm?

Geniet nog van de rest van het weekend! XO

Ik heb al twee A4’s volgeluld, en ik heb zelfs nog geen inleiding geschreven. Dus deze week vliegen we er gewoon meteen in J GO!

Gehoord: Sinds vorige week werkt mijn autoradio weer, dus het is weer een plezier om naar het werk en terug te rijden. Over vervoersmiddelen gesproken: deze namiddag verscheen het prachtig ronde getal van 5000 kilometer op de teller van mijn scooter. 5000! Heb ik hier eigenlijk ooit al verteld over mijn scooter? Ik rij er al een jaar of acht mee rond, en het is een van mijn dierbaarste bezittingen. De avonturen die ik al beleefd heb met dat ding… Heel veel mooie herinneringen, maar zeker ook minder goeie. Een paar jaar geleden kreeg ik er een ongeval mee. Een auto had mij niet gezien en reed achteruit op mij in. Achteraf bleek ook nog dat hij mij een vals adres en verkeerd telefoonnummer gegeven had, dus we hebben hem er nooit voor kunnen laten opdraaien. Ik heb toen zo’n schrik gepakt dat ik er een klein jaar niet mee heb durven rijden. Toen ik uiteindelijk toch de draad weer oppikte, geraakte ik opeens weer overal, waar en wanneer ik wou, zonder hulp te moeten vragen aan vrienden of familie.

Mijn trouwe roestige vriend.

Mijn scooter is voor mij, net als mijn auto, een symbool voor mijn eigen vrijheid. Ik was er dan ook kapot van toen hij een paar maanden geleden werd gestolen, en even dolgelukkig toen hij twee weken later werd teruggevonden. Volledig kapotgestampt en -geslagen, dat wel. Puur vandalisme, alleen het achterlicht werkte nog. Veel mensen hebben mij gek verklaard toen ik hem toch nog liet maken, met het geld dat ik daaraan heb moeten geven had ik ook een nieuwe kunnen kopen. Maar ik kon hem niet opgeven, mijn allerliefste scooti. Ik had mezelf na de diefstal twee weken gegeven. Als hij na twee weken nog niet teruggevonden was, zou ik hem mentaal loslaten. En na exact veertien dagen kreeg ik telefoon van de politie, ze hadden hem teruggevonden op een cross-terrein een paar honderd meter verder. Hij ziet er nu wel niet meer uit, de krassen en barsten op het frame zijn gewoon blijven staan omdat ik aan de garage had gevraagd om hem opnieuw rij-klaar te maken met zo weinig mogelijk nieuwe onderdelen. Maar het is mijn scooti. En ik zal er mee rijden tot hij echt niet meer kan. En dan ga ik hem begraven in de tuin. Of ritueel verbranden. Daar ben ik nog niet uit.

Geroken: De veel te verleidelijke geur van tientallen croissants en chocoladebroodjes die vers uit de oven kwamen. Gisteren ging ik helpen op een brunch van mijn ex-chiro, en ik had er op voorhand niet bij stilgestaan dat ik zo een paar uur eten ging maken waar ik zelf van moest afblijven.

Aaaaargh.

Koffiekoeken, chocomelk, rijstpap, chocolade, brood, beleg, yoghurt, chocomousse,… Het was de eerste keer in de afgelopen 69 suikerloze dagen dat ik er zo gefrustreerd door was. Ik heb het welgeteld 6 uur, van 7u tot 13u, volgehouden voor ik het niet meer aankon en twee dikke vette rozijnenboterhammen binnenspeelde. Dat was niet de bedoeling want ik had mijzelf echt voorgenomen om van alles af te blijven, maar uiteindelijk is het nog een wonder dat het daar maar bij gebleven is. Toen ik thuiskwam heb ik eventjes moeten zagen en klagen tegen Het Vriendje. In plaats van mij te troosten, heeft hij foto’s getrokken van mijn miserabele toestand. De snodaard. Dus als je je afvraagt hoe miserie, frustratie en zelfbeklag er uitziet op foto… Zo dus:

Zo veel zelfmedelijden dat je zelfs niet eens de moeite doet om je jas en schoenen uit te doen, zo’n situatie. Cameo van Poes Springsteen, die ruikt of ik nog leef.

Geproefd: Ik zal eens een review doen zie, dat is eens iets anders. Vanmiddag ging ik met een oude vriendin (ter info: ze is zelf niet oud, ik ken haar gewoon al heel lang) lunchen in Mechelen City. We gingen ons volproppen bij Noen, een relatief nieuwe ontbijt-lunch-bar in het centrum. Ik had onlangs gelezen dat ze een prijs hadden gewonnen van hipste nieuwe plek, dus dat moest getest worden. Het is er heel gezellig zitten in een mooi en “hipster” interieur. Je kan er broodjes, soep en zoetigheden eten, maar we gingen resoluut voor het ontbijt. Het was al 12u30 maar we waren allebei nog niet zo lang wakker (#yolo) dus een ontbijt was erg welkom. Wat we hebben gegeten (verschillende soorten brood met confituur of choco, zij een croissant en ik yoghurt met granola en vers fruit) was heel erg lekker, alleen vond ik het spijtig dat er niet meer keuze was. Ze profileren zich als een ontbijt-plek, dus dan zou bijvoorbeeld een stukje kaas of een beetje vlees ook leuk zijn. Er was wel eiersla, en die was zo decadent lekker dat ik er alleen al daarvoor zou teruggaan. De prijs viel ook heel goed mee, we zaten allebei zo vol als een ei en moesten maar 13 euro per persoon betalen. Al bij al een dikke 8 op 10, en het zou een 9 worden als ze hun kaart wat uitbreiden en een duidelijke pijl naar de wc zetten (ik was fout gelopen en was per ongeluk ergens verkeerd beland, wat niet geapprecieerd werd, oeps).

Gevoeld: In het begin van de week heb ik een paar dagen opnieuw last gehad van mijn angsten. Ik denk niet dat er een specifieke aanleiding was, misschien gewoon wat slaapgebrek en een aanslepende verkoudheid. Dat klinkt heel banaal, maar ik weet dat mijn weerstand op zo’n momenten niet 100% is, en als mijn angststoornis dan de kop opsteekt heb ik de energie niet om er tegen te vechten. Het was ook snel weer voorbij, ik heb er maar drie dagen echt last van gehad. Ik heb er een heel dubbel gevoel bij. Langs de ene kant heb ik de neiging om mij waarom-ik?-gewijs in zelfmedelijden te wentelen. En langs de andere kant besef ik ook wel dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik er nog maar sporadisch last van heb, en niet meer elke dag zoals een paar jaar geleden. Dus voor iedereen die op dit moment met gelijkaardige problemen worstelt: je denkt misschien dat er geen licht is aan het einde van de tunnel, maar dat is er wél. Als je mij een paar jaar geleden had gezegd dat ik jaren later nog maar om de zoveel weken, soms zelfs maanden, een paar slechte dagen zou hebben… Ik zou er eens goed mee gelachen hebben. Je moet blijven vechten, en het is geen schande om toe te geven dat je het niet alleen kan. Zoek hulp, neem een vriend of familielid in vertrouwen, vraag aan je huisarts om je door te verwijzen naar iemand om mee te praten,… Het wordt echt beter, je moet in jezelf geloven. En als dat niet lukt, zal ik wel in je geloven in jouw plaats. Beloofd. Ik duim. En omdat ze geen duimen heeft, duimt Poes ook voor je maar dan met al haar andere teentjes.

You can do it.

Gezien: Gisteren keken we voor de miljoenste keer naar mijn lievelingsfilm allertijden: The Shawshank Redemption. Ik ben niet alleen in mijn liefde voor de film, want ik zag nadien dat hij nog altijd op nummer 1 staat in de top 250 van IMDb. Een van de redenen waarom ik zo gek ben van Shawshank is dat ik elke keer weer opnieuw iets nieuws opmerk. Een beeld, een verwijzing, een uitspraak,… Gisteren besefte ik bijvoorbeeld dat het geen toeval is dat Red op een bepaald moment tegen Andy zegt dat hij zijn “shitty pipe dreams” moet opbergen. Snap je ‘m, hé, hé, shitty pipe, hé? Als je hem nog niet gezien denkt, zal dit wel Chinees voor je klinken. Maar wil je dan wel beloven dat je hem gaat zien? Koop hem best wel op blu-ray, of bestel hem in HD, want de beeldkwaliteit van de gewone dvd is heel slecht. Toen we de dvd gisteren uit de speler haalden en de gewone tv opsprong, zagen we dat ze hem op exact hetzelfde moment op één aan het spelen waren. In goeie beeldkwaliteit, uiteraard. Een teken van het universum! Ik heb ook bijna niets meer gezien bij het schrijven van mijn vorige post, omdat ik tranen in mijn ogen had van het lachen. Niet dat ik mijzelf zo hilarisch vind, maar de “research” die ik moest doen was gewoonweg hilarisch. Ik schreef een stukje gebaseerd op de gekste zoekopdrachten waardoor mensen op mijn blog terechtkomen, en er zaten een paar pareltjes tussen. Misschien maak ik nog wel eens een tweede editie, want er zijn er nog véél die ik niet vernoemd heb.

Nu ga ik overschot gezonde pasta eten, terwijl Het Vriendje wacht op de deurbel die de komst van zijn bestelde pizza aankondigt. Grrrrr.

Tot volgende week! XO