Een Zamenvattende Zondag, en voor de verandering nog eens écht op zondag, leuk hé? Ik ben niet op weekend geweest, maar ik heb deze week zo veel gedaan dat mijn hoofd er nog altijd een beetje van duizelt. Ik heb misschien al een goed voornemen voor 2015: minder doen, minder plannen, minder activiteiten. Ik wil geen volledig dood sociaal leven, maar het laatste jaar heb ik echt te veel hooi op mijn vork genomen. Ik voel dat ik een beetje een slaaf ben van mijn eigen agenda, en dat vind ik een heel vies gevoel. Dus de komende week ga ik mijn agenda van de eerste maanden van 2015 al eens bekijken (kunnen jullie geloven dat zelfs die weekends al bijna vol zitten?) en bekijken wat ik kan schrappen of verzetten. Maar eerst ga ik over tot de prioriteit van de dag: de week zamenvatten!

Gehoord: Ik heb een nieuwe muziekstickmix gemaakt voor in de auto! Sinds de vorige Stix mij verraden heeft door een tragische dood te sterven, moest ik altijd in de auto gewoon naar de radio luisteren. Ook heel leuk, maar omdat mijn auto uit de prehistorie (het gezegende jaar 1998) komt en de radio volgens mij ergens in Rusland van een camion is gevalhttps://voskosmos.wordpress.com/wp-admin/post-new.phplen, verlies ik vaak signaal en zit er veel storing op alle zenders. Sinds deze week kan ik in plaats van dat geruis weer luisteren naar de grootste knallers van de voorbije 50 jaar. Ik heb al het kot afgebroken met De Jeugd Van Tegenwoordig, een duet gedaan met Edith Piaf, en toen ik mijn beste Céline Dion-imitatie bovenhaalde is mijn auto bijna ontploft. Probeer maar eens niet mee te brullen hiermee.

Nog iets dat ik hoorde, maar veel minder plezant, was het verhaal van de stamceldonor voor een 8-jarig meisje die op het laatste moment had afgehaakt. Ik hoorde het verhaal ’s morgens op de radio, mijn maag kneep helemaal samen en van zodra ik aankwam op het werk heb ik mij online geregistreerd als stamceldonor. Dat stond al heel lang op mijn to-do-lijstje maar ik was het steeds uit het oog verloren. Tot een paar dagen geleden dus. En ik vertel dit niet omdat ik wil dat jullie applaudisseren voor mijn onbaatzuchtige daden, integendeel, ik zeg het gewoon omdat ik wil dat iédereen zich registreert. Het is helemaal niet moeilijk, gewoon naar de website gaan en je gegevens invullen. Hoe meer mensen zich registreren, hoe meer kans zieke mensen hebben op genezing. En omdat iedereen de laatste weken toch zo graag op straat komt om te laten zien hoe solidair we wel zijn als maatschappij, wel, dan is je registreren echt wel een heel kleine moeite.

Geroken: Omdat ik deze week niets noemenswaardig geroken heb, verander ik deze week “geroken” in… “ontdekt”! Ik heb een paar dagen geleden Vine geïnstalleerd op mijn gsm. Misschien niet zo’n slimme beslissing, want ik ben al helemaal verslaafd. Vine is nog niet zo populair in België volgens mij, maar het is wel een van de grappigste en leukste apps die ik ken. Het is een beetje hetzelfde als Instagram, maar dan met korte filmpjes van 6 seconden in plaats van foto’s. Jullie denken nu waarschijnlijk: “Saaaaaai, wat kan je nu in godsnaam tonen in 6 seconden?” Maar geloof mij als ik zeg dat 6 seconden voor sommige creatievelingen genoeg is om een heel verhaal mee te vertellen. Sommige gaan de artistieke tour op mijn stop-motion filmpjes, anderen gaan dan weer helemaal voor DIY met korte montages van recepten. Maar de meeste accounts die ik volg zijn gewoon om in je broek te pissen van het lachen. Ik sta vaak echt versteld van hoeveel werk sommige Vine’ers wel niet steken in één klein filmpje. Die filmpjes worden dan wel gedeeld door duizenden mensen, sommige populaire Vine’ers hebben miljoenen volgers en kregen al lucratieve aanbiedingen gewoon door hun account. Spijtig genoeg heb ik nog niet ontdekt hoe ik hier een voorbeeld kan zetten van een leuke account, dus ik raad je gewoon aan om Vine te installeren en Brittany Furlan, Katie Ryan, Christian DelGrosso en Jerry Purpdrank te volgen.

Gezien: Veel tv heb ik deze week niet gekeken, omdat ik heel weinig thuis ben geweest. Ik heb wél de fonkelende lichtjes van onze kerstboom gezien. We hebben hem donderdagavond gezet, en ik ben heel tevreden met het resultaat. We hebben alleen zilveren ballen slingers gebruikt, en het effect is heel mooi met de lichtjes aan. Ik heb ook de indruk dat Poes dit jaar minder geïnteresseerd is in de boom. Vorig jaar hebben we er vrij vaak op gevloekt, omdat ze toen nog klein genoeg was om echt ín de boom te kruipen, vaak helemaal tot vanboven waardoor hij gevaarlijk wiebelde en overhelde. Maar dit jaar zegt het haar minder. Ze is er misschien gewoon te dik en te lui voor geworden. En als ze er toch in de buurt komt, dan zitten we achter haar met de tamboerijn die Het Vriendje gekregen heeft van de Sint. Very effective.

It’s beginning to look a lot like Christmas!

Gevoeld: Deze week heb ik mij een paar keer echt slecht gevoeld. Ik wil daar eerlijk in zijn, ik probeer hier zo authentiek mogelijk te zijn over mijn gevoelens en mijn leven en dan mag het ook gezegd worden als het allemaal wat minder gaat. Een paar weken geleden heb ik al verteld dat er grote onduidelijkheid is op mijn werk. Ik werk als directiesecretaresse, en dus rechtstreeks voor een baas. Die baas, waar ik heel graag voor werkte en een heel goede band mee heb, is nu vertrokken naar een andere dienst en er is nog geen opvolger voor hem aangeduid. Met als gevolg dat het nu heel onzekere tijden zijn voor mij en mijn collega’s. Wat gaat er met ons gebeuren, zullen we nog bij elkaar kunnen blijven, komt er een volledige reorganisatie waardoor we misschien een job gaan moeten doen die ons minder ligt? Hoe langer de onduidelijkheid blijft duren (en het duurt nu toch al langer dan een maand), hoe slechter ik mij voel. Ik zou graag iets weten, zelfs al is het slecht nieuws, omdat het vooral de onzekerheid is die zwaar doorweegt. Ik kan niet op lange termijn denken, en zelfs niet eens echt op korte termijn. Ik ben dus deze week bijna elke dag thuisgekomen van het werk met een hoofd vol zorgen en een oververmoeid lijf. Dinsdag ben ik niet naar de Zumba gegaan, gewoon omdat ik niet meer kon functioneren. Ik was beter wel gegaan om mijn gedachten wat te verzetten, want de rest van de week heb ik ook ’s avonds dingen gedaan die ik niet kon afzeggen,en ik merkte wel dat ik mij daardoor een klein beetje beter voelde. Maar toch. Hopelijk kan ik hier snel bij “gevoeld” iets positiever zijn dan vandaag.

Geproefd: Ik kan eigenlijk naadloos overgaan naar “geproefd”, want wat doe ik als ik mij niet helemaal 100% voel? Eten, veel eten. Ik moest eigenlijk normaalgezien deze week met de trein naar het werk (damn you, Hasselt!), maar omdat er heel de week werken waren op mijn spoor ben ik met de auto gegaan. Ik ga volgende week sowieso ook met de trein moeten gaan, ik voel het aan mijn broeksknop. Ik heb de hele week alles wat op mijn weg kwam opgegeten. Een shitload aan chocolade van de Sint en pralines die Het Vriendje meebracht van op het werk, een vette hamburger met frietjes én een moelleux tijdens een etentje met vriendinnen, pasta met decadent veel kaassaus (de light-versie maar dat telt misschien niet als je vier porties eet?) hier thuis, ontelbaar veel pannenkoeken mét suiker voor de verjaardag van een collega,… Het ultieme toppunt kwam gisteren, toen ik met een vriendin naar Gent trok om te shoppen en naar de kerstmarkt te gaan. Quiche, een broodje en een zoete ijsthee bij Exqi. Een chocoladekoekje en chai tea latte die zo mierzoet was dat ik hem zelfs niet helemaal kon opdrinken bij Starbucks. Een ongelofelijk decadente brownie met chocoladesaus en ijs bij de Chocoladebar. En dan ’s avonds thuis nog een paar macarons die ik overdag had gekocht.

Sweet baby Jebus.

En ik ben heel de week niet naar de fitness geweest. Als ik toch was geweest, dan was er geen zweet uit mijn poriën gekomen maar eerder siroop en frietvet. En het ergste is dat ik er niet eens blij van werd. Elke avond voelde ik mij opnieuw schuldig over wat ik overdag allemaal had binnengespeeld. Daarom heb ik in mijn agenda geschreven dat ik vanaf 5 januari opnieuw vier weken geen suiker meer ga eten. Ik heb dat maanden geleden al eens een paar weken gedaan, en dat had toen een positief effect. Ik was er een paar kilo’s door afgevallen, maar ik voelde mij vooral beter in mijn vel. Ik ga het nu weer doen, want ik begin een beetje te walgen van mijzelf. En dat kan niet de bedoeling zijn hé. Ik ga dan ook proberen om niet zoals vorige keer gewoon weer na een paar weken terug te hervallen in mijn oude gewoontes.
Maar eerst nog de feestdagen. Oh boy.

Ik heb al meer dan 2 A4’s volgeluld, dus ik hou het voor bekeken. Vanavond staat nog op de planning: een boke eten, Breaking Bad kijken en proberen een foto te nemen van Poes als ze heel hoog springt naar haar speeltje. Dit was het resultaat van de laatste keer dat ik dat probeerde:

Die zwarte wazige vlek = Poes.

Geniet nog van jullie zondagavond!

XO

Binnenkort ga ik de naam van de ZZ moeten veranderen in Zamenvattende Maandag. En dat klinkt toch écht niet he. Hier ben ik weer, een dag te laat. De afgelopen dagen waren we wééral op weekend. Een spontane trip met mijn ouders naar Hasselt. En binnen twee weken trekken we richting Ieper. Dankuwel Bongo! Het Groupon-uitstapje van twee weken geleden (naar Kortrijk) lag al maanden vast, en dat van Ieper ook, maar ik had niet door dat ik ze zo kort bij elkaar had gepland. Nu ja, klagen over een paar keer op weekend gaan, dat is er pas echt over en ga ik dus zeker niet doen. Ik ben net heel dankbaar en ik zou bij deze graag Groupon, Bongo en alle andere soorten kortingsbonnen bedanken voor het feit dat ik met een bijna-lege portemonnee toch nog een actief sociaal leven kan hebben. Zonder hen zou ik gewoon altijd thuis zielig cracotten moeten eten. Dus vandaag zal ik mijn week zamenvatten ter ere van korting overal, en hopen dat we nooit meer ergens volle pot moeten betalen. Olé!

Gevoeld: Verbazing toen ik ontdekte dat er nog maar twee weken zijn voor de kerstvakantie. Niet dat ik de hele kerstvakantie vrijaf heb, maar toch. Twéé! Two! Dos! De tijd vliegt echt voorbij. Ik had mij voorgenomen om vorig weekend al mijn kerstcadeautjes al te kopen, zodat ik niet meer tijdens de kerstvakantie zou moeten gaan winkelen. Ik had het zelfs als tip gegeven in mijn vorige ZZ denk ik. Niet dus. Mijn grootste talent is raad geven en die dan zelf niet opvolgen. Gelukkig kunnen we de meeste dingen tegenwoordig online kopen, en als dat niet zo is moeten mijn vrienden/familieleden/kat zich maar tevreden stellen met een zelfgemaakt exemplaar van hun gewenst geschenk. “Mama, jij had graag die artisanaal gemaakte handtas van die ene artieste uit dat obscuur winkeltje? Dat ging niet, spijtig, maar tadaaaa, wat vind je van dit prachtige heuptasje dat 15 jaar geleden gratis bij de Joepie zat maar dat ik heb gepimpt met stickers en glitterlijm die ik nog had liggen? … Oh mama, vind je het zo mooi dat je moet wenen? Zo lief.” Maar hey, geen slecht woord over mijn ouders. Ik weet dat ik misschien niet echt objectief ben, maar het zijn wel de beste ouders hoor. Ze stuurden mij maandag, toen ik 10 000 dagen oud werd, zelfs een heel lief kaartje.

Met onderaan een cameo van mijn lelijke flanellen lakens die zo lekker warm zijn dat ik de voorbije weken amper uit mijn bed geraak!

Ik heb mijn 10 000 dagen gevierd met een vrije dag van het werk, uitslapen tot de middag en dan gewoon wat nutteloos rondlummelen in huis. Niets speciaals, maar de dag voordien had ik al een etentje gekregen van Het Vriendje. Tapas en dan nog tiramisu die ik niet op kreeg. En als ik iets niet op krijg, dan kan je je al voorstellen hoe veel eten eraan voorafgegaan is. Ik was nadien een beetje de Motilium-kikker.

Geitenkaas met honing in filodeeg for president.

Geroken: Smoutebollen, churros, braadworsten en karakollen, en dat allemaal door elkaar. We gingen zaterdagavond naar de kerstmarkt in Hasselt. Ze sparen daar kosten noch moeite, en de markt (met de feeërieke naam ‘Winterland’) is echt de moeite. Zaterdagavond was er wel iets te veel volk, waardoor de gezelligheid plaats moest maken voor claustrofobie en mensen die veel te dicht in mijn comfortzone kwamen. We zijn dan zondag nog eens teruggegaan, en toen was het veel kalmer. Als je nog op zoek bent voor een leuk uitstapje voor tijdens de kerstperiode, Winterland staat nog tot 4 januari en is echt een aanrader. Als je met kindjes gaat en je wilt niet dat je kroost vertrappelt wordt, ga dan best overdag.

Nog een tip voor als je dan toch in Hasselt bent; Paplou, een geweldige winkel die mode combineert met leuke gadgets en prulletjes. Ik kocht er een doosje met een vosje op, een vouwzakje in de vorm van een vosje, en een supercomfy trui met een vos op. En een kleedje… Nu dachten jullie dat er “met een vos op” ging komen hé? Had ik jullie daar even goed liggen!

Geproefd: Groupon is de laatste weken een beetje de rode draad door mijn leven zo blijkt, want vrijdagavond had ik afgesproken met mijn meest sprezzatura vriend om voor heel weinig geld een Thais driegangenmenu te gaan binnenspelen bij So Thai in Antwerpen. Het voorgerecht was niet om over naar huis te schrijven, gewoon een paar gefrituurde hapjes met loempiasaus. Maar het hoofdgerecht, vis met groentjes in zoetzure saus met rijst, was echt superlekker, én veel. Nadien kregen we nog twee kleine loempiaatjes met banaan en poedersuiker. Drie gangen voor 15 euro per persoon, daar kan je niet voor sukkelen. De rest van de week heb ik mij bijna elke dag ziek gegeten aan Sinterklaas-chocolade. Jullie moeten weten dat ik op mijn werk aan de “inkom/receptie” van mijn bureau zit, dus al het traktatiesnoep wordt steeds naast mij gezet. Ik moet mijn arm maar een beetje strekken en ik kan al een handje meegrabbelen. En voor een fretzak als ik is dat eigenlijk geen goeie plaats. Ik heb er zo veel van gegeten dat ik het zelfs al wat gehad had op vrijdag, toen de Sint nog moest langskomen. Gelukkig bracht hij niet alleen snoep, maar ook leuke niet-eetbare dingen. Voor mij bracht hij seizoen 1 en 2 van Miranda, en het boek ’67 reasons why cats are better than dogs’. Voor Het Vriendje bracht hij een tamboerijn. De Sint heeft intussen al een beetje spijt van het brengen van de tamboerijn, want de Sint had niet door hoeveel lawaai zo’n ding kan maken. En dan kregen we ook gezamenlijk nog een overnachting in Hasselt van de hulp-Sint 🙂 En dan mogen we Poes Springsteen niet vergeten natuurlijk. Die ging normaal gezien maar een prulletje van een euro krijgen, maar toen de Sint in Tom&Co een enorm mooi krabmeubel zag staan kon ze zich niet inhouden. En uiteraard vond Poes de doos veel interessanter dan de inhoud. Typisch.

DANKU SINTERKLAAS EN HULP-SINT!

Gehoord: Geroep van een dronken man en daarna twee politiecombi’s. Zaterdagnacht kon ik niet goed slapen, vooral omdat de ramen van onze hotelkamer heel dun waren (first world problems iemand?) waardoor ik al het lawaai op straat goed kon horen. Een uur lang heeft een of andere zatterik lopen roepen, eerst van ver weg maar na een tijdje steeds dichterbij. Omdat er af en toe ook vrouwengegil tussenkwam, was ik er niet echt gerust in. Uiteindelijk heeft iemand van het hotel de politie gebeld (hoorde ik de ochtend nadien bij het ontbijt) en zijn ze de man recht voor ons hotel komen ophalen met de twee combi’s. Waarschijnlijk iets te veel plezier gehad op de kerstmarkt. Qua muziek is er momenteel maar 1 liedje dat heel overtuigend op nummer 3, 2 én 1 staat in mijn persoonlijke top 3:

Mijn excuses voor de enorm stomme lyric-video maar door de immens belachelijke restricties van Vevo kan de clip niet afgespeeld worden op YouTube in België.

Gezien: Gisteravond gingen we naar de nieuwe Hunger Games, en keek ik voordien ter voorbereiding nog eens naar de tweede. De nieuwe is tot nu toe de meest duistere, en misschien wel de beste van de drie. Waar het in de vorige twee nog vooral ging over de spelen zelf in de arena, gaat deze over de start van de opstand van de districten tegen het Capitool. Een beetje symbolisch in deze stakingsdagen. Binnenkort gaan we zeker naar de derde Hobbit-film, gisteren zag ik de trailer nog eens en ik kijk er nu nog meer naar uit. Een paar dagen geleden las ik een artikel in de krant met een heel negatieve insteek. Iets in de aard van “Wie zit er te wachten op nog een film met Hobbits?” Ik zal eens zeggen wie: heel veel mensen. En de mensen die er niet op zitten te wachten, die worden niet verplicht om hem te gaan zien dus die moeten stoppen met neuten. Neh.

Tot in de week lieve lezers!

XO

Het is een week vol mijlpalen. Donderdag maakte ik mijn 100^ste post hier, en vandaag ben ik exact 9999 dagen oud. En morgen zal dat dus 10 000 dagen zijn. Een paar maanden geleden kwam ik terecht op een site waar je allerlei feitjes kreeg over je geboortedatum. Er stond onder andere ook wanneer je 5000 dagen oud zou zijn, 10 000 dagen, 15 000 dagen, enzoverder. Ik zag toen dat die 10 000ste verjaardag niet zo ver weg was, en had het in mijn agenda gezet om te onthouden. Deze week merkte ik het opeens weer op. Ik heb er zelfs speciaal vakantie voor genomen. Dit weekend heb ik dus nog een extra dagje rust, en ik heb heel wilde plannen; zo lang mogelijk slapen, zo veel mogelijk naar Netflix kijken en een zo mooi mogelijke kroon maken voor mezelf. Maar, first things first, eerst deze week nog zamenvatten!

Gevoeld: Alsof mijn armen van mijn lijf gingen vallen. Vorige week was ik zo fier op mijzelf dat ik de kaars had kunnen doen tijdens de zumba, deze week schaamde ik mij diep. We gingen iets nieuws proberen, oefeningen met elastieken. Onderstaand madammeke ligt op de grond, dat moesten we gelukkig nog niet doen. Hoewel ik nadien wel zin had om een paar uur op de grond te gaan liggen.

We moesten de elastieken onder onze voet steken en dan onze armen opheffen en daarna hem gewoon in onze handen nemen en dan onze armen zijwaarts strekken. Ik dacht toen we begonnen dat het een fluitje van een cent ging zijn, vooral omdat ik een groene rekker (weinig weerstand) had genomen. Een minuut later kon ik al niet meer mee. Volgens mij gebruiken ze die rekkers in oorlogszones ook als marteltuigen. Misschien ga ik volgende week wel toevallig heel dringend naar de wc moeten als de elastieken worden bovengehaald. Wat ik ook heb gevoeld is vertedering. Gisteren gingen we helpen bij de verhuis van een van mijn vriendinnen, en na het dozen heffen kreeg ik de opdracht om de kasten in de slaapkamer en de badkamer uit te kuisen. En wie zat er daar ook in die slaapkamer? Hun nieuwe kitten, die daar heel de dag moest blijven zitten omdat hij anders zou weglopen of te veel stress zou oplopen. En ik weet wel ergere dingen dan een paar uur in één kamer zitten met een kleine Siamees.

Eugène de Siamees. En dat is inderdaad een sjaaltje. Oh my. ❤

Geroken: De zalige geur van lijm en alcoholstiften. Voor jullie de ambulance bellen om mij te laten opnemen voor een snuif-verslaving, zal ik uitleggen waarom. Het Vriendje stelde een paar dagen geleden voor om dit jaar voor de feestdagen met verlanglijstjes te werken. Wij kopen voor elkaar vrij veel cadeautjes in deze periode; voor Sinterklaas (inclusief schoen zetten en heel het ritueel!), Kerstmis en 1 januari (dan zijn we telkens x jaar samen). Door een lijstje te maken zouden we gemakkelijker pakjes voor elkaar kunnen kopen. Zoiets moet je ook geen twee keer tegen mij zeggen. Op donderdagavond had ik normaalgezien plannen, maar toen die werden afgezegd zat ik opeens met een volledig lege avond. Ik heb toen mijn doos knutselgerief van onder het stof gehaald, en ik heb mij volledig laten gaan. Het resultaat is een verlanglijstje zo groot als onze salontafel. Ik moest zelfs op een stoel gaan staan om er een deftige foto van te kunnen nemen. En omdat een poster met alleen foto’s niet echt handig is, heb ik alle foto’s genummerd en heb ik er een corresponderend word-document bij gemaakt met daarin alle links naar de bijhorende webshop. Voor mensen die nooit goed weten wat ze moeten vragen voor cadeautjes-gelegenheden heb ik een tip: hou doorheen heel het jaar een documentje bij waarin je alles smijt wat je online of in de winkel tegenkomt en wat je graag wil hebben. En omgekeerd ook, vooraleer ik hier de reputatie van hebberige trut opdoe; als je doorheen het jaar iets tegenkomt waarvan je zeker bent dat je ouders/vriend/collega er blij mee zou zijn, koop het dan al en hou het gewoon bij tot je de gelegenheid hebt om het af te geven. Zo moet je niet op 24 december nog holderdebolder samen met de rest van Vlaanderen op zoek naar een pakje.

Ter info: Het Vriendje, wiens hele idee het was om met verlanglijstjes te werken, gaf mij gewoon een blad waarop hij heel slordig had geschreven dat hij een tamboerijn wil. Ok dan.

Geproefd: Vrijdagmiddag gingen we met de collega’s eten in Le Mess in Etterbeek, om afscheid te nemen van onze baas. Le Mess is echt een aanrader als je eens een beetje chiquer wil gaan eten in een losse sfeer. En als je juist je loon hebt gekregen, want echt goedkoop was het niet. Ik nam als voorgerecht rundscarpaccio met eendenlever, en als hoofdgerecht coquilles met pompoen en knolselder. Mijn eten was héél lekker en dat van mijn collega’s zag er ook verrukkelijk uit. Spijtig genoeg was vrijdagmiddag wel het startschot van een langgerekt vreetfestijn. Vrijdagavond gedroeg ik mij nog en at ik als avondeten een banaan met pindakaas en een mango. Maar zaterdagochtend liep volledig uit de hand. Er waren tijdens de verhuis van mijn vriendin koffiekoeken voorzien voor de helpers. Ik nam mij voor om er geen te eten, toen at ik er één en een uur later at ik er nog twee. In de namiddag voelde ik mij slecht, en om mijzelf te troosten ben ik de stad ingetrokken en ben ik gewapend met een Story en een TV-Familie een groot stuk taart gaan eten. ’s Avonds gingen we naar een familiefeest waar ik als voorgerecht een degoutante hoeveelheid foie gras en eendenpaté met rozijnenbrood heb gegeten. Ik besef opeens hoeveel eenden en ganzen er deze week gestorven zijn om mijn perverse eetwensen te vervullen, en bij deze bied ik mijn verontschuldigingen aan hen aan. Ik probeer mijn geweten te sussen door terug te denken aan die keer toen ik gaan fietsen was met Het Vriendje en we zeker 100 meter achtervolgd zijn door een troep wilde ganzen die een geluid maakten alsof ze hun moederschip aan het oproepen waren. Ganzen zijn vort.

Gezien: Ik ben gisteren bij Telenet onze digicorder gaan omruilen voor een nieuwer exemplaar, dus heb ik heel de week gekeken naar alles wat er nog op onze oude stond. Veel was dat niet meer, dus opeens zat ik met een 100%-vrij-situatie en wist ik niet naar wat ik moest kijken. Gelukkig is er Netflix. Ik moet nog één aflevering zien en dan ben ik klaar met het eerste seizoen van Orange Is The New Black. Wat ik nog gezien heb is een complete ravage toen ik vrijdag thuiskwam van het werk. Een van Poes Springsteen haar grootste hobby’s is om vanuit onze veilige keuken psychologische oorlog te voeren met andere katten die in onze tuin komen. Heel veel mensen in onze buurt hebben katten, dus we zien er wel vaker in onze tuin zitten. Naar de meeste miauwt ze gewoon eens, of ze drukt haar pootjes eens tegen ons schuifraam. Maar er is één kat met lang haar waar ze echt een diepe haat voor koestert. Ik weet niet wat ze elkaar ooit misdaan hebben, maar als die in onze tuin zit is het kot te klein en moet alles kapot. En zo dus ook vrijdag.

“Welkom thuis, wat een leuk begin van het weekend” – Poes ‘kleine duivel’ Springsteen

Alle dingen die op de grond liggen staan normaalgezien dus op ons venstertablet. Of misschien heeft ze een geheime rave gehouden, kan ook.

Gehoord: Deze week was het de Top 500 van de Nillies op Q-Music, en dat vond ik een heel leuke lijst om naar te luisteren. Met die muziek ben ik echt opgegroeid, en aan bijna elk liedje hangt er wel een herinnering vast. Wat ik nog niet gehoord heb maar waar ik wel naar uitkijk is de nieuwe cd van Pitbull. Ik kreeg hem gisteren van Het Vriendje, en volgend weekend gaan we hem opzetten in de auto als we vertrekken op weekend. En bij deze kan ik meteen overgaan naar de dienstmededeling van de week: misschien komt de ZZ van volgende week wéér een dag later. Er staan in 2014 nog twee weekends op de planning, eentje naar Hasselt en eentje naar Ieper. Dus dan krijgen jullie telkens de ZZ met een beetje vertraging, maar wel in XXL-reisverslag-versie.

Geniet nog van jullie zondag!

XO

Bron foto fitness elastiek
Bron foto Eugène: Facebook van mijn vriendin 🙂