Dit is mijn 100^ste post. Echt waar, ik kan het zelf bijna niet geloven. Op 30 september 2009 drukte ik de eerste keer op “publiceren”, en 5 jaar en 2 maanden later doe ik het opnieuw voor de 100^ste keer. Dat er tussendoor een pauze van bijna 4 jaar was, dat vergeten we eventjes. Ik heb schrijvend achter mijn verschillende bureautjes al gelachen, geweend, gezaagd, maar mij vooral heel kostelijk geamuseerd. Ik wijd vandaag deze jubileumpost aan mijn blogverleden, terwijl ik heel hard uitkijk naar de toekomst. Ik wil jullie ook allemaal bedanken, of jullie nu trouwe lezers zijn of hier eerder maar één keer toevallig zijn terechtgekomen (ik kijk naar jullie, mensen met de Google-zoekopdrachten “foto’s van bejaarden”, “ik haat mandarijnen” en “broek spant bij vrouw”). Ik schrijf vooral voor als uitlaatklep voor mijzelf, maar de leuke feedback en de steunende woorden doen elke keer weer deugd. Dus, bedankt. Echt. Ik draag deze post op aan jullie allemaal.

De eerste: Ik weet nog heel goed waarom ik ben begonnen met mijn blog. Ik was nog niet lang afgestudeerd en ik miste het schrijven. Ik heb journalistiek gestudeerd, en ik was dus een paar jaar bijna fulltime bezig geweest met teksten schrijven, nalezen, zwoegen op zinsconstructies en zoeken naar de juiste woorden. Opeens kwam ik in de echte wereld terecht, en begon ik aan een job waar de enige literaire invulling het schrijven van zakelijke verslagen was. Ik wou dus opnieuw een hobby waarbij ik mijn fantasie op hol kon laten slaan, en waar ik uitgebreider kon zijn dan op Facebook. En stiekem vond ik Voskosmos gewoon een heel coole naam die ik graag wou claimen. Die eerste maanden schreef ik helemaal voor mezelf, omdat er ook gewoon niemand las, we moeten daar eerlijk in zijn. Nu schrijf ik nog altijd in de eerste plaats omdat ik er zelf blij van word, maar ook omdat ik anderen blij wil maken. Als ik iets leuk meemaak, ik zie een leuke film of ik ontdek een goed nieuw restaurant, dan wil ik dat delen. En ik wil mensen doen lachen, want dat is het tofste dat er is. En waar kan dat beter dan op deze magische plek die het internet is?

De herkenbaarste: Ik kreeg de meeste Facebook-likes en berichten voor mijn relaas over mijn innerlijke conversaties tijdens de zumba. Ik ben blijkbaar niet de enige die heel enthousiast begint aan een sportles en eindigt met een verlangen naar de zoete verlossing van een appelflauwte.

De pijnlijkste: Deze op het eerste zicht onschuldige post over stinkende mandarijnen was de reden voor mijn log-out van vier jaar. Dat gebeurde niet meteen nadat ik hem geschreven had, want daarna volgden er nog een handvol stukjes. Een paar maanden later, in april 2010, werd er een comment gezet onder de mandarijnen-post. Ik krijg alle comments via mail toegestuurd, en moet ze dan goedkeuren voor ze ook echt op de pagina verschijnen. De comment kwam van een man, ik weet zijn naam niet meer, en kwam er op neer dat ik voor mijn volgende Sinterklaas een koord moest kopen om mijzelf mee op te hangen. Iets in mijn hoofd is toen tilt geslagen. Ik kan heus wel tegen kritiek op mijn teksten, maar iemand die mij zegt dat ik moet zelfmoord plegen omdat ik een negatief stuk had geschreven over mandarijnen, dat kon er bij mij niet in. Ik was mij er opeens van bewust dat ik mijzelf en mijn emoties te grabbel had gegooid voor heel de wereld. En dat er heel wat freaks met slechte bedoelingen bestaan in die wereld. Het feit dat dit in de periode gebeurde waarin ik heel hard begon te worstelen met mijn angststoornis zal ook zeker niet geholpen hebben. Tien minuten nadat de comment binnenkwam heb ik mijn blog offline gezet.

De comeback: Vier jaar later, op 15 maart van dit jaar, was ik al een paar jaar in therapie voor die angststoornis, en moest ik voor de allerlaatste keer op afspraak bij mijn therapeute. Ze had het gevoel dat ik er klaar voor was om haar hand los te laten en op mijn eentje te vechten tegen mijn demonen, die intussen al kleinere demoontjes waren geworden. In ons laatste gesprek hadden we het over mijn blog, en over hoe ik die uitlaatklep miste, en over dat ik spijt had dat ik dat had laten verpesten door een debiele comment. Ik kreeg één laatste opdracht van haar mee: de comment van vier jaar geleden wissen, niet meer terugkijken, en mijn blog terug online zetten. En opnieuw beginnen. Nu klinkt het voor mijzelf ook heel raar als ik dit typ, maar van het idee alleen al kreeg ik een drukkend gevoel op mijn borst en klamme handjes. Maar ik heb altijd braafjes gedaan wat mijn therapeute mij zei, en ik zou het deze keer ook doen. Alleen al omdat het de laatste opdracht was. Ik sprak met haar af dat ik het zou doen, maar dat ik wel anoniem zou blijven bloggen. Mijn gezicht en echte naam tonen was (en is nog altijd) een brug te ver. Dus twee dagen later, op 17 maart, schreef ik mijn eerste post, drukte ik op publiceren, en postte ik een link op Facebook. Ik schreef er iets heel casual bij over een comeback, heel luchtig, terwijl het voor mij een ongelofelijk grote stap was. Een signaal naar mijn demoontjes, alsof ik wou zeggen: “Ja ik ben nog altijd bang, en ja ik ga altijd bang blijven, maar ik ga mijn leven en wat ik graag wil doen er niet meer van laten afhangen.” En kijk, hier zit ik dan. Ik word er bijna een beetje emotioneel van.

De slechtste/minst gelezen: En verdiend ook hé. Ik denk dat ik die dag wat te weinig geslapen had. Laten we deze anders gewoon vergeten. Gelukkig steek ik tegenwoordig iets meer tijd in mijn stukjes J

De populairste: Haaaa, de tafelpoot. Ik schreef deze de dag van mijn vorige functioneringsgesprek op het werk, en toen ik de volgende dag mijn statistieken bekeek viel ik bijna van mijn stoel. Honderden en honderden views, allemaal op een paar uur tijd. Hoe, wat, wie, waarom?? Blijkbaar had een collega met héél veel facebookvrienden de post gedeeld op haar pagina, en hadden die vrienden het dan weer gedeeld, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik heb er enorm veel reacties op gekregen, blijkbaar konden heel veel mensen zich wel vinden in het leven van een simpel tafelpootje. Het coolste effect was toen een paar mensen er tegen mij over begonnen zonder te weten dat ik hem geschreven had. Het is nog altijd een van mijn eigen favorietjes (of is het arrogant om dat te zeggen?), en nog elke dag komen lezers er op een of andere manier op terecht. Waarschijnlijk door op Google te zoeken naar tips over hoe je het best een tafelpoot afzaagt of aan een tafel monteert, maar dan nog!

Dus nog eens, dankuwel om telkens weer terug te komen naar mijn kosmos. Omdat ik geen doos merci’kes door mijn scherm kan rammen, bedank ik jullie met een foto van een pasgeboren vos. Argh.

XO

Bron baby vos

Deze week verkocht ik een dvd-box via 2dehands.be. Telkens ik iets online verkoop, zet ik in de omschrijving dat ik het object kan opsturen met de post of Kiala. Maar als het iets vrij groot is, vermeld ik dat ze het ook kunnen komen ophalen bij mij thuis. En meteen daarna brand ik 99 kaarsen en bid ik tot Vishnoe en Beyoncé dat de koper niet effectief voor die optie kiest. Ik heb namelijk een GAS. Nee, niet zo’n GAS, vetzakken. GAS staat voor gegeneraliseerde angststoornis. Ik heb die 90% van de tijd goed onder controle, maar een van de superleuke en megacoole (*oogrol*) uitingen ervan is dat ik er soms van overtuigd ben dat iedereen mij iets wil aandoen. En wat is een uiterst geschikte techniek om iemand efficiënt en snel uit de weg te ruimen? Bij uw onschuldig slachtoffer een dvd-box gaan kopen thuis, tiens, en dan meedogenloos toeslaan. Daarom zorg ik altijd dat ik niet alleen thuis ben als er iemand iets komt ophalen, en ben ik voordien altijd poepnerveus. En als ik nerveus ben, dan word ik een spraakwaterval, en zeg ik honderden dingen terwijl ik in mijn hoofd tegen mijzelf roep: “HOU GEWOON UW MOND ZOTTIN SHUT UUUUUUP.” Dus…

Hoe een normaal persoon spreekt tegen de koper die een object thuis komt halen:

“Hallo! Hier is het object. Is het zoals je verwachtte? Ok, we hadden 30 euro afgesproken denk ik? Bedankt, en nog een fijne avond!”

Hoe ik spreek tegen een koper die een object thuis komt halen:

“Hallo goeienavond dag meneer hallo ja hey. Gij komt voor de dvd-box zeker? Jaja, goeie serie hoor. Ik ben tegenwoordig aan het kijken naar Orange Is The New Black. Op Netflix hé. Ja wij hebben dat direct genomen toen het uitkwam hoor. En direct op vier apparaten tegelijkertijd, dat is maar drie euro meer per maand en ook al hebben we geen vier apparaten, beter het zekere voor het onzekere nemen he. ’t Is namelijk zo’n onzekere tijd hé meneer. Nu zeker, nu de woonbonus zou wegvallen. Wij hebben gelukkig ons huis drie jaar geleden gekocht, dus wij kunnen dat nog inbrengen. Ja ’t zou maar erg zijn, vrienden van ons hebben ook juist een huis gekocht om er nog rap rap bij te zijn, want ja, het leven is aan de rappen hé meneer. ’t Is al allemaal zo duur, nu gaan ze de prijs van een busticketje ook nog eens verhogen. Allé seg, alsof we allemaal geld schijten. Maar ’t is toch waar. Wie kan dat nu betalen, drie euro voor de bus. Gelukkig heb ik een paar maanden geleden mijn rijbewijs gehaald, nu kan ik met de auto naar het werk. Hoewel ja, soms moet ik de trein nemen, als ik die week ben bijgekomen. Ja ze moeten alles maar niet zo lekker maken hé meneer! Ik zeg altijd, een roker kan gemakkelijker stoppen met roken omdat een mens geen sigaretten nodig heeft om te overleven, maar een mens kan niet zomaar stoppen met eten hé. Zeker niet als het over taartjes van de Starbucks gaat, hahaha. Spijtig dat er hier nog geen in de buurt is hé. Ik denk wel dat er een is in Gent. Ik ben onlangs nog in Gent geweest, voor een voorstelling voor filmpjes van Méliès. Da’s die mens van dat filmpje op de maan. Niet de maanlanding hé meneer, ah nee, haha, dat was echt hé. Hoewel er dus mensen zijn die beweren dat dat niet echt is. Dat dat allemaal gewoon opgezet spel was om de Russen af te troeven. Ik heb een vriend wiens grootouders Russen zijn. Maar hij kent wel de taal niet, hij kent maar een paar woorden. Dat moet toch plezant zijn, zo perfect tweetalig zijn? Ik kan wel goed mijn plan trekken in het Engels maar daar blijft het ook bij. Ik kan ook wel een beetje Spaans, ik heb dat ook goed kunnen oefenen toen we twee maanden geleden naar Santiago de Compostela zijn gewandeld. Een hele maand weg geweest. En dan nog te denken dat ik eigenlijk helemaal niet graag wandel! Ik ga liever zwemmen. Maar da’s ook zo’n gedoe, met dat omkleden in dat kotje, en dan mijn lang haar dat zo moeilijk droogt. Vroeger was dat nog langer meneer! Zeker tot aan mijn gat! Zal ik anders eens oude foto’s gaan halen? Da’s geen moeite hé, gewoon eventjes mijn externe harde schijf halen, op een stick zetten en dan kan ik ze hier tonen op de laptop? Nee? Ge moet snel weg want er staat nog een pot op het vuur hebt ge ineens beseft? Oh ja, geen probleem. Hoeveel hadden we nu weer afgesproken, dertig euro zeker? Bedankt hé, en kom zeker nog eens langs om andere dingen te kopen hé. Het enige dat ik niet wegdoe is mijn vriend en de kat. HAHAHA. DAAG MENEER DAAAG DOEI TOT ZIENS BYE CIAO DAAG.”

Oh ja, voor ik het vergeet: zondag ben ik op romantische uitstap met mijn teerbeminde wederhelft, en zal ik dus geen tijd hebben om een Zamenvattende Zondag te schrijven. Ik probeer het goed te maken op maandag. Geniet van jullie weekend! XO

Bron gif

Gisteravond trok ik mijn culturele kleren (= mijn Conversen en mijn cardigan met zebramotief) aan en vertrokken Het Vriendje en ik samen met twee vrienden naar Gent om daar naar een filmvoorstelling te gaan. Niet zomaar de eerste de beste filmvoorstelling, maar een echte belevenis. “Soirée Féerique” heette het, een ciné-concert, en het was te doen in het Huis van Alijn. Klonk heel chique allemaal, en ik was nog even aan het twijfelen of ik niet speciaal voor de gelegenheid een monocle zou kopen. Gelukkig deed ik het niet, want het was allemaal très casual. Een gezellige zolder volgepropt met (film?)studenten, de zenuwachtige en piepjonge organisatoren, een paar verdwaalde oude mannen en dan wij vier. De hele avond draaide om de films van Georges Méliès, en werd aan elkaar gepraat door Marie-Hélène Lehérissey, de achterkleindochter van de bekende filmmaker. De korte films werden begeleid door pianist Lawrence Lehérissey (ook familie van Méliès) die gespecialiseerd was in improvisatie. De muziek stond dus niet vast, de pianist keek mee naar de films en speelde gewoon wat in hem opkwam. Heel indrukwekkend, want na een tijdje leek het echt alsof de muziek volledig op het lijf van de films geschreven was.

Het Huis Van Alijn: een mooie locatie voor een culturele avond, met of zonder monocle.

Maar wie was die Georges Méliès toch? Met de hulp van mijn liefste vriend Wikipedia zal ik het jullie vertellen. Marie Georges Jean Méliès (1861-1938) was een Franse filmpionier en goochelaar. In 1895 zag hij als een van de eersten met zijn eigen ogen de cinematograaf (een projector avant la lettre) van de broers Lumière. Méliès was stikjaloers op dat ding, en wou het hebben om te gebruiken tijdens zijn theatershows. De Lumières hadden zoiets van: “Euh, whatever, doe eens uw eigen uitvinding, vuile faker, talk to the hand ‘cause the face don’t wanna hear it anymore.” Dus ging Méliès maar de illegale tour op, en verkreeg hij via dubieuze omweggetjes toch een projector. Vanaf toen was het hek van de dam. Hij bouwde zijn projector om tot een heuse camera, en een jaar maakte hij al zijn eigen films in zijn eigen productiemaatschappij. En ’t was ook een bezige bij, tussen 1896 en 1912 bracht hij meer dan 520 filmpjes uit. Dat is gemiddeld 32 per jaar. Bovendien deed hij alles zelf. Hij zorgde voor de regie, schilderde de decors, bedacht trucs en acteerde. Omdat hij vrij snel de kunst van montage onder de knie had, kon hij illusies op beeld creëren, allemaal heel revolutionair voor die tijd. Ik voel mij opeens heel lui en niet geslaagd in mijn leven. Als jullie nu denken: “Nu weet ik eigenlijk nog altijd niet waar ik die mens van moet kennen,” vrees niet! Zijn bekendste film is Le Voyage Dans La Lune. Nee, nog niets? Dat filmpje waarin Janneke Maan een raket in zijn oog geschoten krijgt? … Waarin een groep wetenschappers zichzelf naar de maan schieten en daar een dutje doen en dan de maankoning en al zijn onderdanen kapotknuppelen? Nog altijd niet? Kan geen kwaad hoor, ik wist er tot gisteravond ook niets van.

Bekendste beeld uit ‘Le Voyage Dans La Lune’

Jullie hebben de laatste alinea trouwens niet verkeerd gelezen. De wetenschappers knuppelen er op los als een bende losgeslagen katten met hondsdolheid. En dat is volgens mij een van de meest prominente en wederkerende thema’s in het werk van Méliès. Als hij nog zou leven en hij zou bijvoorbeeld zijn Instagramprofiel moeten invullen, dan zou zijn tagline “ALLES MOET KAPOT” zijn. En misschien ook “IK HEB TE VEEL BOLLEN GEPAKT” of “IK GERAAK NIET UIT DEZE SLECHTE TRIP”, want de meeste van zijn filmpjes zijn ongelofelijk absurd. En nu ga ik eindelijk na een volledige A4 volgeluld te hebben tot mijn punt komen. Ik presenteer jullie graag mijn persoonlijke…

Méliès-breekt-het-kot-af-top-3!

3. Le Repas Fantastique

Ik zou ook het kot afbreken als er schoenen in mijn oversized soepkom zouden zitten. En als er opeens een geest op mijn eettafel zou staan, en ik daardoor een lappenpop word. Altijd irritant als dat gebeurt.

2. Le déshabillage impossible

Deze laat het décor nog heel, maar de man heeft wel heel coole moves als je er dubstep bij fantaseert in plaats van pianomuziek.

1. Un malheur n’arrive jamais seul

Hier wordt letterlijk een kotteke afgebroken. Blijf zeker kijken tot het einde.

Tot zover deze wonderbaarlijk culturele en educatieve blogpost. Tot zondag, wanneer ik weer zal schrijven over Boer Zkt Vrouw, PMS, veel te veel vreten en mijn kat!

Bron foto voyage dans la lune

Vandaag steel ik schaamteloos blogcontent van Kelly. Maar het mag, ze moedigt het zelf aan! Een paar dagen geleden schreef ze een post over hoe ze haar werk als freelance journalist organiseert. Ze baseerde zich hiervoor op de How I Work-reeks van Lifehacker. Ik vertel hier niet zo heel veel over mijn werk, maar voor een gestructureerde vragenlijst (kwijl) maak ik graag een uitzondering. En vandaag heb ik mijn functioneringsgesprek gehad, dus ik blijf helemaal in thema.

Huidige job: Directiesecretaresse
Huidige mobiele toestellen: iPhone 5 (privé), simpele Samsung (voor het werk), iPad 1 (ja dat lezen jullie goed, ÉÉN)
Huidige computer: Laptop van HP op het werk, laptop van Lenovo en een vaste computer thuis

Zonder welke apps/tools/software kun jij niet werken en waarom?

Zonder Outlook zou ik hier maar zitten koekeloeren en voor mij uit staren. Ik krijg de hele dag mails binnen met vragen om afspraken vast te leggen, documenten door te sturen, zalen te boeken, catering te bestellen,… Mijn hoofdbezigheid is om de agenda van mijn baas te beheren, en dat gebeurt ook via Outlook. Sinds kort hebben ze hier ook Lync geïnstalleerd, maar dat zet ik meteen af van zodra ik opgestart ben ’s ochtends. Ik denk dat het een goed systeem is voor de mensen die thuis werken en niet constant Outlook hebben openstaan, maar als je gewoon op je werk bent zie ik de meerwaarde niet echt. Maar misschien ben ik fout, en kan ik binnen een paar maanden niet meer zonder. In mijn persoonlijk leven zou ik het heel moeilijk vinden om Bloglovin en Pocket te laten vallen. Bloglovin voor de blogs (duh), en Pocket voor alle filmpjes/artikels/lijstjes/recepten die ik online zie passeren maar waar ik geen tijd voor heb om ze te lezen.

Hoe ziet je bureau eruit?

Zo:

Voor wie het interesseert: mijn bureaubladachtergrond is een wandelende kat die zegt “Came in. Fucked shit up. Walked out.” Beetje genant als ik hem vergeet af te zetten tijdens managementpresentaties.

Ik heb ook naast mij nog een kast staan die vol zit met mijn archief en de mapjes en dossiers waar ik elke dag mee moet werken. Het lijkt een rommeltje, maar geloof mij, het is nog erger geweest.

Wat is je beste tijdsbesparende shortcut/lifehack?

Het klinkt heel banaal en simpel, maar: dingen groeperen. Niet tien keer iets afdrukken en dan ook tien keer naar de printer lopen, maar als je iets moet printen automatisch denken: “Moet ik het komende uur nog iets anders printen, en kan ik dat niet nu al doen?” Als je ergens iets moet gaan afgeven, even rondkijken of er niet nog iets bij de uitgaande post ligt dat je kan meenemen en dan kan afgeven op een bureau waar je passeert onderweg. Als je een mail stuurt naar een collega met een vraag, even nadenken of er niet nog iets is waar je die collega in de loop van de dag voor nodig hebt. Zo kan je al je vragen bundelen in één mail, in plaats van die collega te bombarderen met vijftien mails elke vijf minuten.

Wat is je favoriete to do list manager?

Ik heb al de meest uiteenlopende systemen getest in de zes jaar dat ik hier al werk. Kleurencodes, mails naar mijzelf sturen, notities in Outlook, vlaggetjes naast mails, post-its… De eerste jaren heb ik zowat alles uitgeprobeerd, maar nooit iets gevonden dat bij mij paste. Tot ik besefte dat ik mijn liefde voor schriftjes kon combineren met een goed to-do-systeem. Sinds een jaar of drie maak ik dus gewoon mijn eigen agenda en to-do-lijst. Ik kies om de zoveel maanden een nieuw schriftje uit mijn collectie thuis, en spendeer dan een half uurtje aan het pimpen van dat schriftje tot een heuse planner.

Omdat de info van mijn bedrijf en baas vertrouwelijk is, kan ik geen foto van mijn echte schriftje delen. Dus heb ik een fictieve pagina gemaakt. Alles is gelogen, behalve dat ik mijn goeie vriend Barack moet terugbellen. Daar moet ik echt eens werk van maken.

Elke dag krijgt een dubbele pagina. Op de linkerpagina schrijf ik de planning van mijn baas zodat ik niet telkens Outlook moet openen om zijn agenda te zien. Daaronder is er dan nog een halve lege pagina. Die gebruik ik om doorheen de dag op te kribbelen. Mensen die ik moet terugbellen, telefoonnummers, korte geheugensteuntjes,… De rechterpagina is mijn to-do-lijst. Die lijst evolueert heel de dag. Er komen dingen bij, er worden taakjes afgevinkt, ik schuif dingen door naar de dag nadien (met een pijltje in het afvink-vakje). Elke ochtend kijk ik naar de to-do-lijst van de dag voordien, en neem ik de dingen die ik niet heb afgekregen mee naar vandaag. Dat systeem werkt misschien niet voor iedereen, maar wel voor mij. Iedereen werkt anders, en je moet gewoon zoeken tot je iets vindt dat voor jou het handigst is!

Is er naast je telefoon en computer een gadget waar je niet zonder kan?

Op het werk: mijn hoofdtelefoon. Ik werk op een landschapsbureau met 6 andere collega’s. Meestal zitten we niet alle 7 op hetzelfde moment samen, maar het gebeurt wel eens dat het een beetje te druk wordt en dat ik dan afgeleid word door conversaties, de radio of mensen die binnen en buiten komen lopen. Dan is mijn hoofdtelefoon een welkome redding. Thuis: mijn tv 🙂

In welke alledaagse bezigheid ben jij beter dan de rest? Wat is je geheim?

Ik ben een plantrekker. Als ik een probleem heb, probeer ik het eerst zelf op te lossen voor ik hulp ga vragen bij iemand anders. Een van mijn grootste ergernissen op het werk is als mensen mij uit mijn concentratie halen of mijn tijd verspillen door mij dingen te vragen die ze evengoed zelf hadden kunnen vinden als ze er gewoon een minuutje de tijd voor hadden genomen. Dát, en als mijn naam verkeerd wordt geschreven in mailconversaties.

Waar luister je naar terwijl je werkt?

Naar de radio (MNM), en naar muziek op YouTube als het een beetje te druk wordt rond mij.

Wat ben je op dit moment aan het lezen?

Under The Dome van Stephen King, en als ik ’s avonds te moe ben om nog moeilijke Engelse zinnen te lezen dan wordt het eerder de TV-Familie.

Ben je eerder een introvert of een extrovert?

Bij een select groepje van mensen die ik goed ken en vertrouw ben ik een extrovert, maar tegenover de grote boze buitenwereld ben ik eerder een introvert. Misschien heeft het feit dat ik enig kind ben er wel mee te maken, ik heb er geen probleem mee om tijd alleen met mijzelf door te brengen. Toen ik wat jonger was, deed ik iets te veel mijn best om een extrovert te zijn. De laatste jaren besef ik dat er helemaal niets mis is met een introvert leven, en dat het geen schande is om niet in te gaan op dingen die je niet wil doen.

Hoe ziet je slaaproutine eruit?

Om 23u gaan we slapen. Ik heb niet veel tijd nodig om mij klaar te maken, ik spring gewoon uit mijn kleren en in bed. En dan hebben Het Vriendje en ik een vast ritueel: eerst zingen we een zelfgemaakt slaapliedje, en dan zeggen we om de beurt wat we die dag leuk en lief vonden aan elkaar. Als jullie aan het wenen zijn van ontroering nu, dat is ok hoor. Laat u maar eens goed gaan.

Vul in: ik zou graag _____________ deze vraagjes laten beantwoorden.

Oprah.

Wat is het beste advies dat je ooit kreeg?

Dat kleine dingen waar je je vandaag zorgen over maakt, waarschijnlijk binnen vijf jaar totaal niet meer van belang zijn.
“Resentment is like taking poison, and expecting the other person to die.” (Ik zou mij daar beter wat meer aan houden, want ik ben zo ongeveer de minst vergevingsgezinde persoon ter wereld)
En ALLES wat er ooit uit Dr Phil zijn mond gekomen is. Ja lach maar. Dr Phil is mijn guru.

Is er iets dat je hieraan wilt toevoegen dat ook interessant kan zijn voor je lezers?

Nee. Ik ben volledig uitgetypt. Ik heb een dutje nodig nu.

Als je graag meedoet, be my guest! Zet de link maar in de comments, en dan link ik door in de Zamenvattende Zondag!

Jullie kunnen niet geloven hoe hard ik uitkijk naar volgende week. Gisteren was ik in mijn agenda aan het kijken om te zien wat ik volgende week allemaal te doen zou hebben, en hoe ik dat zo praktisch mogelijk kan plannen. Wat ik toen te zien kreeg, was zo choquerend dat mijn adem stokte. Ik draag geen bril maar als ik er toch een zou dragen zou ik hem heel dramatisch op mijn neus gezet hebben om deze onmogelijkheid van dichtbij te kunnen bekijken. Ik begon een klein beetje te zweten, mijn hart sloeg een paar tellen over. Wat daar voor mijn neus op het scherm stond was zo wonderbaarlijk, zo verrassend, zo.. zo.. magisch. Ik kan het alleen duidelijk maken door het ook te laten zien aan jullie. Aanschouw.

Ik. Heb. Volgende. Week. Niks. Te. Doen!!! Ok, jaja, ik zie wel dat daar twee keer fitness staat maar dat is er snel weer uit gegooid. En ik moet wel gaan werken, maar dat telt niet mee. Kijk naar die lege avonden! Kijk naar die lege weekenddagen! Ik denk dat het geleden is van zeker vier jaar geleden dat ik niets te doen had. Of zes jaar. Of NOG NOOIT IN MIJN LEVEN. Ik heb wel een paar maanden geleden eens een week ingevoerd waarop ik alle activiteiten uit mijn agenda had geschrapt, maar het verschil met volgende week is dat ik toen wel plannen had in het weekend. Nu heb ik zelfs geen plannen op zaterdag en zondag! En dat is echt niet normaal voor mij. Om eens goed te kunnen vergelijken met hoe mijn leven er normaalgezien uitziet, dit is mijn agenda van deze week:

En dit is een vrij standaard week, niet per se drukker dan normaal. Dat is een van de dingen waar ik het meest mee worstel in mijn leven. Ik ben eigenlijk van nature iemand die graag thuis is in mijn eigen kleine cocon. Ik zie mijn vrienden doodgraag maar als ik een sociale activiteit heb gehad, heb ik nadien tijd nodig om mij weer te kunnen opladen. Daarom kijk ik zo uit naar volgende week. Die week is een open poel vol mogelijkheden. Mogelijkheden zoals daar zijn; in de zetel liggen, de kat aaien, een dutje doen, films kijken met Het Vriendje, in bad gaan liggen verrimpelen, een theetje drinken, Netflix kijken, lezen, uren doelloos voor mij uit staren. Ik heb dus meteen besloten om volgende week volledig te blokkeren, en mijn agenda ook zo leeg te laten. Omdat ik dit zo’n uitzonderlijke gelegenheid vind, wil ik de week ook een naam geven. Daarom stel ik jullie voor…

DE GROTE VOSKOSMOS-COCONWEEK

(De eerste naam was kust-allemaal-mijn-kloten-week maar dat klinkt minder gezellig).

Dit zijn de regels van De Grote Voskosmos-Coconweek.

• Als mensen mij vragen of ik iets kan doen of kan afspreken, dan zeg ik gewoon nee. Ik heb al een afspraak. Met mezelf. Booyah.
• Als ik mij thuis verveel, dan houdt niets mij tegen om toch iets te gaan doen of te vragen aan iemand om af te spreken. Maar ik laat het moment gewoon op mij afkomen, zonder het te plannen.
• Ik probeer om er niét De Grote Voskosmos-Cocon-en-heel-de-frigo-leegfretten-om-het-te-vieren-week van te maken.
• Ik mag met de auto naar het werk komen, ook als ik ben bijgekomen. Ik weet dat dit een heel controversiële regel is, en meteen ook een eenmalige aanpassing van het dieet-reglement. Maar volgende week is het herfstvakantie, en (hopelijk) dus ook rustig op de baan. En met de trein gaan, wat voor mij gelijk staat aan stress, hoort niet thuis in mijn Coconweek.

Als er nog iemand op ditzelfde moment ontdekt dat hij/zij volgende week niets te doen heeft, dan nodig ik iedereen graag uit om met mij mee te doen. Wel in jullie eigen huis, niet in dat van mij hé. Dat zou niet alleen heel vreemd (en een beetje creepy) zijn, maar het nut van de niet-sociale week zou een beetje verloren gaan, ah ja.

LANG LEVE DE GROTE VOSKOSMOS-COCONWEEK! (Ik schrijf dit trouwens op de Internationale Caps Lock Dag. VALT HET OP?)

XO