Ik zal maar meteen met de deur in huis vallen. Ik heb beslist dat de Zamenvattende Zondag vanaf nu tweewekelijks zal verschijnen, en niet meer wekelijks. In de praktijk is het sinds de zomer al een beetje zo, maar nu heb ik de knoop dus echt helemaal doorgehakt. Er kruipt enorm veel tijd in deze posts, en dat is tijd die ik niet altijd heb en al zeker niet in het weekend. En ik wil deze verslagjes vooral niet beginnen zien als een opgave, want dat gaat de kwaliteit zeker niet ten goede komen. En op deze manier heb ik wat meer tijd voor andere posts die niet binnen rubriekjes vallen, zoals deze bijvoorbeeld. Het is dus eigenlijk een win-win-situatie 🙂 Maar genoeg verontschuldigende uitleg, we gaan er eens invliegen!

Geproefd: Deze week stond vooral in het teken van calorieën. Mijn BFF was jarig en dat moest uitgebreid gevierd worden. Op donderdagavond gingen we onder ons tweetjes, net zoals vorig jaar, het dessertenmenu in Centpourcent, verorberen. We mochten kiezen tussen een drie-, vier- of vijfgangenmenu en gingen uiteraard voor dat laatste. Er kwamen eerst nog een stuk of drie hapjes, en nadien bij de thee kregen we nog een paar proevertjes en een miniatuur crème brûlée. Dus eigenlijk waren het eerder negen gangen. Maar ik klaag niet hoor. Ik vond het vooral leuk dat ze een paar huisgemaakte ice teas aanboden in plaats van de standaard aangepaste wijnen. Dat dessertenmenu is een vrij dure grap, dus zeker niet voor elke week of zelfs elke maand, maar ik vind het geen slecht idee om er een jaarlijkse verjaardagstraditie van te maken.

Het is nog maar drie dagen geleden en ik heb hier nu al heimwee naar.

De dag nadien gingen we met een grotere groep eten voor haar verjaardag, en gisteren ging ik ’s middags eten in Yam Thai. Vanavond staat er nog een cinemabezoek in de agenda en sta ik mijzelf misschien wat snoepjes of wat popcorn toe. En dan vanaf volgende week is het weer gedaan met de pret! Ik heb een gewichtsdoel dat ik graag zou halen tegen het einde van het jaar, maar ik blijf al sinds het begin van de zomer schommelen rond hetzelfde getal. Dus ik ga nog een tandje moeten bijsteken om dat doel te halen…

Gehoord: Ik hoorde op het nieuws dat Dries zijn Asparaguus helemaal kort en klein heeft geslagen! Nu zal ik jullie eens iets zeggen zie; dat verbaast mij niets. Ik had al van bij het begin een heel creepy gevoel bij hem. Mijn mama was een grote fan van Dries en Guus en heeft zelfs voor hen gestemd in de finale. Ik heb haar dan ook snel een link naar het artikel gestuurd en ze kon haar ogen en oren niet geloven. Ik hoop dat hij snel hulp zoekt en krijgt, want zoiets doe je uiteraard niet als je heel goed in je eigen vel zit.

Geroken: Vandaag verander ik “geroken” in “ontdekt”. Ik wil dat jullie allemaal het Instagram-account @katvanmul gaan volgen, nu meteen! Ik heb haar zelf nog maar een paar geleden ontdekt, maar ze heeft mij al elke dag positief verrast met haar ontroerende en vaak ook herkenbare haiku’s.

Heel mooi, toch? Allen daarheen!

Gevoeld: Ik ben de laatste weken heel moe. Mijn agenda zit propvol, en op de weinige dagen waarop ik niets gepland heb geraak ik niet uit de zetel. Ik moet snel terug het heft in eigen handen nemen en nee leren zeggen tegen de dingen die ik niet 100% graag wil doen. Onlangs was ik met Het Vriendje aan het bekijken wanneer we nog eens een relax-weekendje in de Roompot konden plannen, en ik zag dat mijn eerstvolgende vrije weekend pas eind november is. Eind! November! Als jullie hier al een tijdje lezen, weten jullie dat zo’n dingen niet goed zijn voor mijn tikker. Ik heb in elk geval al een week in oktober uitgekozen waarin ik doorheen de week alles uit mijn agenda ga schrappen om wat op adem te kunnen komen. Maar ik zou een tussenweg moeten kunnen bereiken. Ik moet meer leren om regelmatig rustpunten van een dagje in te bouwen, in plaats van zo hard te blijven gaan tot ik tegen een muur bots en een hele week moet vrijmaken. Tips hiervoor zijn heel welkom!

Gezien: Ik had via het werk tickets kunnen bemachtigen voor de première van Everest. Ik had er een paar weken geleden een trailer van gezien en keek er enorm naar uit om hem te kunnen zien. Hij viel een beetje tegen. Ik voelde geen sympathie voor de personages, er zat weinig actie in,… De beelden waren wel heel mooi, vooral omdat we de film in 3D konden zien. Maar ondanks de saaie film, zal de avond mij wel altijd bijblijven. Ik ga het mij altijd blijven herinneren als de avond waar ik eindelijk eens voor mijzelf opkwam. De zaal was uitverkocht en toch vonden een paar oude vrouwtjes in het midden van de zaal het nodig om hun spullen op de stoeltjes naast hen te leggen. Daardoor moesten andere duo’s uit elkaar gaan zitten. We zijn hen gaan vragen om op te schuiven, maar ze wilden dat niet doen en waren daarbij nog eens ongelofelijk onbeleefd en arrogant. Wat ik normaal zou doen in zo’n situatie is afdruipen en mij zelfs soms zélf excuseren. Maar nu heb ik mij niet laten kennen. Ik heb duidelijk mijn mening gezegd, en toen we hen na de film nog eens tegenkwamen heb ik hen zelfs nog eens op hun plaats gezet. Ik voelde mij nadien echt goed. Niet omdat mijn woorden invloed hadden gehad op hen, want ze waren duidelijk zó verzuurd dat ze nooit hun ongelijk zouden inzien. Maar ik was blij dat ik eindelijk eens niet over mij had laten lopen. Schouderklopje voor mijzelf!

Een random foto van Poes Springsteen haar neusje om mee af te sluiten. Waarom? Waarom NIET?

Het is tijd om mij te gaan klaarmaken voor de cinema! Duim voor mij dat de film deze keer minder saai gaat zijn, en dat ik het niet weer aan de stok krijg met een paar verzuurde bejaarden 🙂 En vergeet niet dat je nog tot en met morgen kan meespelen met de Wilde Weldoener Woensdag om een boek van Ruth Rendell te kunnen winnen!

XO

Het is momenteel 18u36 en ik zit al in mijn pyjama. Maar ik heb er een supergeldig excuus voor. Ik heb daarnet een douche genomen en toen ik uit de badkuip stapte, zat de kat op mijn kleren. Dus ja. Euhm. Geen andere optie dan mijn pyjama. Ik heb zelfs fotografisch bewijs!

Sneaky bastard!

Maar doe dus ook al maar jullie pyjama aan en dan kunnen we doen alsof we samen een pyjama-feestje houden. Ik ga meteen mijn week zamenvatten maar eerst is er nog een dringende mededeling! Als je nog niet meegespeeld hebt met de Wilde Weldoener Woensdag van vorige week, dan kan dat nog tot en met morgen. Je kan het boek ‘Het Geheime Leven van een Ploetermoeder’ winnen en het enige wat je ervoor moet doen is onder het blogbericht of op de Facebookpagina een goeie milieu-tip zetten. Ziezo, einde van de mededeling. Zet jullie maar schrap voor mijn voorbije week. Het zal kort maar krachtig zijn, aangezien we al heel het weekend de verjaardag van Het Vriendje aan het vieren zijn. Hij mag al heel het weekend kiezen wat we doen en blogjes schrijven hoort daar niet echt bij 🙂 Dus, GO!

Geproefd: Weten jullie nog dat ik vorige week vertelde dat we zaterdagavond een kaasavond hadden georganiseerd, en dat we véél te veel kaas in huis hadden gehaald? Ik heb toen echt niet overdreven. We hebben zondagavond opnieuw kaasschotel gegeten, onder ons tweetjes. Maandagavond ook. Woensdag ook. En ga zo maar voort. Ik wist niet dat de komende zin ooit uit mijn mond zou komen maar: ik heb het nu wel eventjes gehad met kaas.

Dit was zondagavond. Tegen het einde van hete week was een kaas-coma nabij.

En ik spreek mijzelf al meteen tegen want wat zien we op onderstaande foto van de verjaardagsbrunch van vanmiddag? Oeps. Maar het was een buffet en dan moet je alles uit je geld halen en dan kan je toch niet géén kaas nemen? Toch? TOCH?

Ik zou willen zeggen dat ik nadien niet nog een beetje kaas heb bijgenomen, maar dan zou ik liegen.

Gezien: Het Vriendje een heel weekend de activiteiten laten kiezen, dat betekent een heel weekend muziek luisteren en naar The Godfather kijken. Vrijdag keken we de eerste, gisteravond de tweede en binnen een uurtje beginnen we aan de derde. Daarna ben ik helemaal uitgegodfathered denk ik. En OH, ik heb mijn nieuw lievelingsprogramma ontdekt op TLC (duh): My Cat From Hell! Katten die volledig out of control zijn en hun baasjes het leven zuur maken. Hun laatste hoop komt langs in de vorm van een kattenfluisteraar, met de naam Jackson Galaxy. En die ziet er zo uit.

Yes. Fantastisch. Uiteraard zijn de katten aan het einde van de aflevering weer lief en schattig en zijn de eigenaars gelukkig en zingen ze nog net niet samen kumbaya. I love it.

Gehoord: Een van mijn vriendinnen presenteert sinds vorige week de ochtend op Q-Music. Ik luister ’s morgens voor mijn vuurtje altijd naar de radio. Vroeger naar MNM, maar toen werd de ontvangst slechter en schakelden we over naar Studio Brussel. Nu wou ik het uiteraard vorige week op Q zetten. Dus ik begon te draaien aan de ontvangstknop (ja, het is nog zo eentje uit het stenen tijdperk), met als resultaat dat we nu niets meer kunnen ontvangen. De enige post die luid en duidelijk door de speakers knalt is onze lokale regio-radio. Ik ben nu totaal niet meer op de hoogte van de wereldactualiteit maar ik weet wel wanneer ze rondkomen voor het oud ijzer en wanneer het braderij is. Ook handig. Wat ik nog regelmatig gehoord heb is de nieuwe van Justin Bieber. JB is een irritant en omhooggevallen stuk pretentie maar hij maakt wel vette schijven!

Gevoeld: Ik ging de afgelopen week van het ene uiterste naar het andere. Er was één spreekwoord dat overheerste: hoogmoed komt voor de val. Ik leefde nog op een roze sportwolk omdat de vorige week al mijn Start 2 Run-lessen goed waren gelukt en de zumba-les zo opzwepend was geweest. Maandagavond bracht ik meer dan anderhalf uur door in de Decathlon en gaf ik veel te veel geld uit aan nieuwe loop- en dansoutfits. Donderdagochtend kwam het sportieve hoogtepunt van de week: ik zette de wekker extra vroeg en ging om 7 uur lopen. Zeven uur. ’s Morgens. Ik stuurde een euforisch bericht naar mijn vriendinnen en schepte erover op op het werk. De dag nadien, vrijdagavond dus, trok ik mijn loopschoenen weer enthousiast aan en stond ik na tien minuten al terug thuis omdat allebei mijn voeten heel veel pijn deden. De sportgoden (die ik mij voorstel als tien supergespierde Evy Gruyaerts in de wolken) zetten mij weer met mijn krampende voeten op de grond. Het zal altijd mijn probleem blijven: te enthousiast worden en mij dan veel te fel laten meeslepen. Om dan een paar weken later op mijn bek te gaan. Ik gaf mijzelf dit weekend eventjes vrijaf en vlieg er vanaf morgen weer in. Maar dan met het idee dat ik doe wat ik kan en dat ik niet zo nodig de nieuwe Usain Bolt moet worden.

Geroken: Ik heb niets, maar dan ook echt niets nada noppes, noemenswaardig geroken. Wat ik wél heb gedaan is een stuk of 50 selfies genomen met Poes Springsteen. Tegen het einde was ze het een beetje beu en drie seconden na onderstaande foto heeft ze een dikke pets gegeven op mijn iPhone. Dramaqueen.

Ik ga moeten afronden want Don Vito Corleone wacht op mij, waarschijnlijk met een offer I can’t refuse.

Tot snel! XO

Bron foto Jackson Galaxy

Ola, chicos y chicas. Que tal? Muy bien, si si? Ik dacht dat ik de herfst zou kunnen wegduwen uit jullie gedachten door in het Spaans te beginnen deze week. Het is alsof moedertje aarde op 1 september heeft beslist om het begin van het nieuwe schooljaar officieel samen te laten vallen met het einde van de zomer. Ik vind dat persoonlijk niet erg. Ik heb het liever te koud dan te warm. Als je te het te koud hebt, kan je nog altijd een extra trui aandoen. Als je het te warm hebt, kan je moeilijk je eigen vel uitdoen. Je kan dat wel, maar dat zou vrij goor zijn en eerder iets voor in een horrorfilm. Maar ik wijk af. Zamenvatten. Nu. En ’t zijn twee weken dus ik heb nog wel wat te uit te typen. Vamos!

Gevoeld: De eerste september was niet alleen een dag van een nieuw begin voor de vele kindjes op school. Ik begon ook aan een nieuw hoofdstuk op het werk. Mijn (nu ex-)bazin neemt vanaf afgelopen week een paar maanden loopbaanonderbreking, waardoor ik nu voor iemand anders werk. Een situatie met heel veel gemengde gevoelens. Ik ga mij uiteraard smijten in de nieuwe job, maar ik ga mijn oude bazin wel heel erg missen. Wij werkten van in het begin heel goed samen en hadden (hébben) een nauwe band. Ik zeg ook speciaal “nieuwe job” omdat het elke keer zo aanvoelt als ik een nieuwe baas krijg. Ik ben secretaresse/PA/management assistent/hoejehetookwilnoemen en dan hangt je job enorm samen met de persoon voor wie je werkt. Iedereen heeft andere verwachtingen, een andere manier van werken, vaak ook een volledig nieuwe inhoudelijke taak,… Dus ik blijf secretaresse maar de invulling is weer heel anders. Het is ook de zoveelste wissel in een paar jaar, dus het is moeilijk om steeds opnieuw je hoofd te resetten. Het goede nieuws is dat ik nu wel weer een excuus heb om nieuwe schriftjes te kopen, whoop whoop.

Geproefd: Het waren twee weken vol uitersten. Lekkere dingen om je vingers en tenen bij af te likken, en bijna oneetbare troep. Ik waagde mij aan avocadosoep met tomatensalsa, een recept dat ik al heel lang wou uitproberen. Die avond hebben we boterhammen moeten eten omdat ik de soep gewoon niet binnen kreeg. Ik heb het geprobeerd omdat het zo’n zonde was van de dure avocado’s maar het lukte gewoonweg niet. Ik denk dat ik mij vergist heb in de hoeveelheid cayennepeper, of dat de schrijfster van het recept stalen smaakpapillen heeft. Mijn mond stond na elke hap iets meer in brand.

Mijn slokdarm barst weer spontaan in vlammen uit bij het zien van deze foto.

Aan het ander uiterste van het smaakspectrum stond de kaasavond die we gisteren hier thuis organiseerden. Sinds een aantal jaar doen we om de zoveel maanden “kaasdoodle” (lang verhaal) met een paar vrienden. We komen afwisselend bij elkaar langs en nu was het de tweede keer bij ons. De rode draad van die avonden is decadent veel kaas. Zo veel dat we op het einde bijna niet meer kunnen praten en dat ons zweet weken later nog naar gorgonzola ruikt. We waren met zes en hadden genoeg kaas voor ons zessen en dan nog eens al onze ouders, grootouders en voorvaderen in onze stamboom. We hadden duidelijk niet geleerd uit onze fouten van vorige keer, want toen hebben we ook nog de week nadien elke avond uitgebreide kaasschotel gegeten. Voor mij goed hoor, ik eet niets liever. Wel minder goed voor de weegschaal. Morgen laat ik die dus gewoon in de badkamerkast staan en leef ik nog een week langer in ontkenning.

Mijn avondeten van gisteren, vandaag, morgen, overmorgen,…

Gehoord: Twee keer “ja”. Vorig weekend trouwden vrienden en mochten we de hele dag mee feesten. Ze hadden ’s avonds hun eigen tuin aangekleed en er waren taarten à volonté. Het was een mooie en gelukkig zonnige dag, heel relax en ongedwongen. Het koppel zag er geweldig uit en genoot er zelf duidelijk ook van. Het mooiste moment van de dag was toen de ringen werden uitgewisseld in het gemeentehuis en hun kleine dochtertje ook een ring kreeg. En toen het dessertenbuffet geopend werd, dat ook wel.

Een kwartiertje later stond het hier vol volk. En taart.

MMM.

Gezien: Het was een superdrukke week waar ik geen enkele avond thuis was. Dus ik heb vrijdagavond en deze namiddag alle programma’s van het nieuwe tv-seizoen moeten inhalen. De tegenvallers: Project K (saai) en Allo bij Jambers (heb ik afgezet na 5 minuten, boring). De meevallers: K3 zoekt K3 (behalve Gert Verhulst zijn arrogantie), Het Lichaam van Coppens (blijft steengoed en hilarisch), Voor Hetzelfde Geld (omdat ik een gierige pin ben). Moet ik nog zien: Radio Gaga, De Bunker, Jonas en Vangeel, De Rechtbank, Rectify. Maar het beste nieuws van allemaal: DR PHIL IS TERUG! ❤ Als ze bij VIJF nu eens de beslissing zouden nemen om Oprah terug uit te zenden, stem ik voor Wouter Vandenhaute bij de volgende presidentsverkiezingen in de VS. Oh, en ik heb ook heel hard gelachen met het YouTube-filmpje dat ik herontdekte bij het invullen van de Liebster Award. “Oh my gosh.”

Damn right.

Geroken: Ik kan “geroken” deze week niet veranderen in “gelezen” want ik ben NOG ALTIJD aan het lezen in Schitterende Ruïnes. Ik denk dat ik nu tien pagina’s verder zit dan de vorige keer dat ik het vermeldde. Ik vind dus gewoon een nieuwe categorie uit: “gesport”. Dinsdag startte ik opnieuw met de zumba. Tot vorig jaar ging ik samen met een vriendin naar de lessen van een dansschool. Maar zij heeft zich ook ingeschreven in de fitness waar ik ga en daar worden ook zumbalessen gegeven. En ik heb al een beetje spijt dat ik daar niet vroeger naartoe ben gegaan. De lesgever lijkt wel weggelopen uit een clip van Beyoncé en is er zelfs in geslaagd om mij een paar keer “HEY” te laten roepen. En als er iets is wat ik niét graag doe tijdens het sporten is het “HEY” roepen. Maar bij hem kon dat mij allemaal niets schelen en zag ik mijzelf in de (afslankende, ook handig) spiegel springen en draaien en zwaaien. Dinsdag gaan we weer en ik kijk er al naar uit. Waar ik minder naar uitkijk is dat ik binnen een paar uur mijn loopkleren moet aandoen en weer een half uur moet gaan afzien. De start to run-lessen gingen heel goed, tot de laatste les. Opeens wou er niets lukken, ik kreeg mijn ademhaling niet onder controle en was de hele tijd geërgerd en gefrustreerd. Ik ga dezelfde les vanavond nog eens doen omdat ik niet het gevoel heb dat ik klaar ben voor de volgende. Duim voor mij en mijn cankles.

Vandaag nog een bonusfoto van Poes Springsteen die probeert de vliegen in de tuin op te eten. Langs binnen. Ze is zo dom als een achterdeur maar ik hou van haar.

Komt dat zien, komt dat zien, een zwevende kat!

Geniet nog van het weekend, en niet vergeten om deze week weer je kans te wagen op de Wilde Weldoener Woensdag! XO

Bron foto Dr Phil

Belangrijk nieuws! Ik ben er na lang sukkelen en prutsen in geslaagd om een Facebookpagina te maken voor Voskosmos. Ik ben van plan om er regelmatig foto’s, statussen en links naar leuke dingen te zetten, dus liken die handel! Jippie! En nu terug naar onze reguliere programmering…

Zoals die van Nike altijd zeggen: Just do it!

De zon schijnt, het is een prachtige zaterdagnamiddag, de perfecte gelegenheid om ergens gezellig op een terrasje te zitten. Ik lig hier in mijn onderbroek in de zetel omringd door lege kommetjes waar daarnet nog muesli in zat en afstandsbedieningen. Het Vriendje zit al sinds woensdagavond op Pukkelpop en komt morgen (terwijl jullie dit lezen dus) pas terug. En dus leef ik al sinds woensdagavond als een kluizenaar die alleen buitenkomt om te gaan werken. En gisteravond ben ik bij mijn ouders gaan eten, maar dat is het zo wat. De voorbije dagen had ik alleen maar het gezelschap van mijn kat en de Kardashians. Ik besef goed genoeg dat de zomervakantie bijna afgelopen is en dat het dus binnen een week een pak drukker wordt. Opnieuw naar de zumba, drukker op de wegen, drukker op het werk. Dus heb ik een paar dagen bewust genoten van de rust, en dat was zalig. Maar kom, genoeg over niks doen, ik heb de afgelopen weken ook genoeg gedaan om weer een paar paragrafen te vullen. Let’s go!

Gevoeld: Motivatie! Ik volg al heel lang de blog van De Groene Meisjes (Jamie en Merel). Merel heeft zich de laatste maanden gewaagd aan Start To Run, en houdt dit ongelofelijk goed vol. Ik heb in het verleden ook al een paar keer een loopprogramma geprobeerd maar nooit volgehouden. Ik gaf op van zodra het een beetje moeilijker werd, was niet echt gemotiveerd en geloofde niet dat ik het kon. Door het succesverhaal van Merel kreeg ik opeens zin om er zelf ook weer in te vliegen. Nu, die motivatie kwam opzetten op een woensdag. En normaalgezien zou ik mijn start dan uitgesteld hebben tot maandag, want alle nieuwe projecten moeten starten op een maandag. Duh. Maar omdat ik wist dat ik sowieso op een paar dagen tijd alle motivatie kon verliezen, vloog ik er meteen in.

Fier op mijzelf, ook al ben ik zo traag als een slak.

Ik deed de eerste les vorige week woensdagavond, en de volgende twee op vrijdag en zondag. Gisteren rondde ik les 5 af, en morgen moet ik les 6 overwinnen. En ik leef nog. Ik had nooit gedacht dat ik één minuut zou kunnen lopen, en nu kan ik er zelfs al drie. Met veel moeite en een heel rode kop, maar toch. Ik stuur ook elke keer een bewijs-foto naar mijn vriendinnen op Whatsapp, zodat zij mij kunnen onder mijn voeten geven als ik niet ga. En als ze die foto’s ooit verspreiden, dan zal ik hen moeten vermoorden. ’t Is maar dat ze het weten ❤

Mijn vriendinnen krijgen niet alleen foto’s van mijn voeten, maar ook van mijn zwetend rood hoofd.

Gehoord: Vorige keer had ik het over Serial, de podcast over een moordzaak waarin getwijfeld wordt of de “dader” niet onterecht veroordeeld werd. Ik heb intussen de laatste aflevering gehoord. Nadien ging ik op zoek op Google naar meer achtergrondinformatie (dat had ik voordien niet gedurfd uit angst voor spoilers), en toen pas ontdekte ik dat het gebaseerd is op een échte zaak. Dus alle getuigenissen, alle interviews, alle bevindingen,… Allemaal echt! Ik viel bijna van mijn stoel. Ze zijn blijkbaar momenteel bezig met een tweede seizoen, ik ben benieuwd of ze hun succes nog gaan kunnen evenaren. Intussen ben ik aan een nieuwe podcast begonnen: Welcome to Night Vale, een fictief en hilarisch nieuwsbulletin over het horrorstadje Night Vale. Als je houdt van een Stephen King-sfeertje én goed lachen, dan is dit echt een aanrader. Ik weet dat het raar klinkt, maar probeer het toch maar eens. Het is niet voor niets een van de meest gedownloade podcasts ooit.

Gezien: Over tweede seizoenen van succesreeksen gesproken, wij begonnen deze week naar True Detective te kijken. Zoals jullie wel weten, vond ik de eerste reeks van True Detective het beste dat ik ooit heb gezien op tv. En ik vind dat nog altijd. Ik weet niet hoe iets dat ooit zal kunnen evenaren of overtreffen. Dus ik was wel wat bang voor het tweede seizoen. En mijn angst bleek gegrond te zijn. We hebben de eerste twee afleveringen meteen na elkaar gezien en ik verstond er geen jota van. Ik weet zelfs niet of ik het ga snappen als ik ze nog eens zie. Heel spijtig vind ik het. Waar het verwarrende gepraat van Matthew McConaughey vorige keer nog bij de sfeer paste, zijn de dialogen nu gewoon volledig van de pot gerukt. “Never do anything out of hunger. Not even eating.” WAT? Ik ga zeker nog naar de rest van de reeks kijken, maar het zal toch met heel veel heimwee naar de vorige reeks zijn.

Ik na de eerste twee nieuwe afleveringen van TD.

We keken ook eindelijk naar het einde van The Missing, wat gelukkig wel aan de verwachtingen voldeed. Een heel verrassend einde dat ons op het puntje van de zetel deed zitten. Ik weet dat ze hier ook een tweede seizoen van aan het maken zijn, maar ik weet niet of ze gaan voortgaan met hetzelfde verhaal of gewoon van nul gaan beginnen. Oh, en hebben jullie deze week naar Met 4 in Bed gekeken? Hoe grappig was de ontvangst in de eerste aflevering, die vrouw die als een drilsergeant en tien meter voor haar gasten naar de kamers vloog? Ze hebben dat erna nog zo vaak herhaald, en het blééf gewoon grappig.

Geroken: Verschrikkelijke stank aan het station van Brussel-Zuid. Vorig weekend gingen we nog eens naar de Zuidfoor, en toen we van het station naar de kermis stapten liet Brussel zich van haar lelijkste kant zien. Hoewel het niet de schuld was van Brussel, maar eerder van slordige marktkramers en hun klanten. Blijkbaar was er een paar uur voordien een markt met groenten en fruit geweest, en het leek wel alsof ze hun overschot gewoon hadden rondgestrooid op straat. Stinken dat dat deed! Ik heb goeie vrienden die in het centrum van Brussel wonen, en zij praten regelmatig over hoe vuil hun geliefde stad is.

Bweurk.

Ik rook ook de zalig zilte geur van onze Belgische kust. Ik ging een dagje naar Oostende met een vriendin. Het was een perfecte dag voor een bezoekje aan de zee. Ik had heel veel spijt dat ik geen zwemkleren aanhad, als we daar ergens op hotel hadden gezeten en niet terug op de trein moesten gaan zitten een uur later had ik sowieso met kleren en al gaan zwemmen. Er waren heel veel mensen aan het zwemmen en ik was stikjaloers. Ik zag ook voor de eerste keer het kunstwerk van Arne Quinze op de dijk. Dit plekje stond onlangs nog op nummer 2 in de lijst van lelijkste plekken van België. Ik weet niet wat ik er zelf van vind…

Ik snap kunst niet goed.

Geproefd: Ik deed deze week iets wat ik nog nooit gedaan had: ik maakte confituur. Zonder geraffineerde suiker én met chiazaadjes. Het was zo’n simpel succes dat ik er zelfs een volledige blogpost aan wijdde.

Klaar in een kwartiertje, want we weten allemaal dat ik weiger om langer in de keuken te staan.

Het was wel ongeveer het enige succesvolle dat ik de afgelopen weken deed in de keuken. Ik heb totaal geen kook-motivatie dus we gingen regelmatig spontaan op restaurant. Het Vriendje kwam zelfs eens ’s middags mee warm eten op mijn werk zodat ik ’s avonds niet meer zou moeten koken. Gelukkig wonen we niet in de jaren ’50 of hij had mij al lang buitengesmeten. Als er iemand tips heeft voor snelle en gezonde maaltijden, die zijn zeker welkom in de comments! En o ja, er mag geen suiker inzitten 🙂 Ik deed wel al wat inspiratie op bij Kathleen, haar fish&chips zien er simpel maar superlekker uit.

En nu is het tijd om mij klaar te maken om mijzelf te herintroduceren in het echte leven. Vanavond ga ik een film kijken bij een vriendin, morgen brunchen en dan in de namiddag voor de laatste keer naar de kermis. Oh ja, nog een laatste aankondiging: vanaf woensdag komt er een leuke nieuwe rubriek! Dus kom dan zeker nog eens kijken. En als je een reminder nodig hebt: ik zal er ook naar linken op de Facebookpagina. Allé, ’t is maar dat ge het weet he. Wink wink.

Geniet van de laatste rustige week!

XO

Bron foto Dawson