Dit is mijn 100^ste post. Echt waar, ik kan het zelf bijna niet geloven. Op 30 september 2009 drukte ik de eerste keer op “publiceren”, en 5 jaar en 2 maanden later doe ik het opnieuw voor de 100^ste keer. Dat er tussendoor een pauze van bijna 4 jaar was, dat vergeten we eventjes. Ik heb schrijvend achter mijn verschillende bureautjes al gelachen, geweend, gezaagd, maar mij vooral heel kostelijk geamuseerd. Ik wijd vandaag deze jubileumpost aan mijn blogverleden, terwijl ik heel hard uitkijk naar de toekomst. Ik wil jullie ook allemaal bedanken, of jullie nu trouwe lezers zijn of hier eerder maar één keer toevallig zijn terechtgekomen (ik kijk naar jullie, mensen met de Google-zoekopdrachten “foto’s van bejaarden”, “ik haat mandarijnen” en “broek spant bij vrouw”). Ik schrijf vooral voor als uitlaatklep voor mijzelf, maar de leuke feedback en de steunende woorden doen elke keer weer deugd. Dus, bedankt. Echt. Ik draag deze post op aan jullie allemaal.

De eerste: Ik weet nog heel goed waarom ik ben begonnen met mijn blog. Ik was nog niet lang afgestudeerd en ik miste het schrijven. Ik heb journalistiek gestudeerd, en ik was dus een paar jaar bijna fulltime bezig geweest met teksten schrijven, nalezen, zwoegen op zinsconstructies en zoeken naar de juiste woorden. Opeens kwam ik in de echte wereld terecht, en begon ik aan een job waar de enige literaire invulling het schrijven van zakelijke verslagen was. Ik wou dus opnieuw een hobby waarbij ik mijn fantasie op hol kon laten slaan, en waar ik uitgebreider kon zijn dan op Facebook. En stiekem vond ik Voskosmos gewoon een heel coole naam die ik graag wou claimen. Die eerste maanden schreef ik helemaal voor mezelf, omdat er ook gewoon niemand las, we moeten daar eerlijk in zijn. Nu schrijf ik nog altijd in de eerste plaats omdat ik er zelf blij van word, maar ook omdat ik anderen blij wil maken. Als ik iets leuk meemaak, ik zie een leuke film of ik ontdek een goed nieuw restaurant, dan wil ik dat delen. En ik wil mensen doen lachen, want dat is het tofste dat er is. En waar kan dat beter dan op deze magische plek die het internet is?

De herkenbaarste: Ik kreeg de meeste Facebook-likes en berichten voor mijn relaas over mijn innerlijke conversaties tijdens de zumba. Ik ben blijkbaar niet de enige die heel enthousiast begint aan een sportles en eindigt met een verlangen naar de zoete verlossing van een appelflauwte.

De pijnlijkste: Deze op het eerste zicht onschuldige post over stinkende mandarijnen was de reden voor mijn log-out van vier jaar. Dat gebeurde niet meteen nadat ik hem geschreven had, want daarna volgden er nog een handvol stukjes. Een paar maanden later, in april 2010, werd er een comment gezet onder de mandarijnen-post. Ik krijg alle comments via mail toegestuurd, en moet ze dan goedkeuren voor ze ook echt op de pagina verschijnen. De comment kwam van een man, ik weet zijn naam niet meer, en kwam er op neer dat ik voor mijn volgende Sinterklaas een koord moest kopen om mijzelf mee op te hangen. Iets in mijn hoofd is toen tilt geslagen. Ik kan heus wel tegen kritiek op mijn teksten, maar iemand die mij zegt dat ik moet zelfmoord plegen omdat ik een negatief stuk had geschreven over mandarijnen, dat kon er bij mij niet in. Ik was mij er opeens van bewust dat ik mijzelf en mijn emoties te grabbel had gegooid voor heel de wereld. En dat er heel wat freaks met slechte bedoelingen bestaan in die wereld. Het feit dat dit in de periode gebeurde waarin ik heel hard begon te worstelen met mijn angststoornis zal ook zeker niet geholpen hebben. Tien minuten nadat de comment binnenkwam heb ik mijn blog offline gezet.

De comeback: Vier jaar later, op 15 maart van dit jaar, was ik al een paar jaar in therapie voor die angststoornis, en moest ik voor de allerlaatste keer op afspraak bij mijn therapeute. Ze had het gevoel dat ik er klaar voor was om haar hand los te laten en op mijn eentje te vechten tegen mijn demonen, die intussen al kleinere demoontjes waren geworden. In ons laatste gesprek hadden we het over mijn blog, en over hoe ik die uitlaatklep miste, en over dat ik spijt had dat ik dat had laten verpesten door een debiele comment. Ik kreeg één laatste opdracht van haar mee: de comment van vier jaar geleden wissen, niet meer terugkijken, en mijn blog terug online zetten. En opnieuw beginnen. Nu klinkt het voor mijzelf ook heel raar als ik dit typ, maar van het idee alleen al kreeg ik een drukkend gevoel op mijn borst en klamme handjes. Maar ik heb altijd braafjes gedaan wat mijn therapeute mij zei, en ik zou het deze keer ook doen. Alleen al omdat het de laatste opdracht was. Ik sprak met haar af dat ik het zou doen, maar dat ik wel anoniem zou blijven bloggen. Mijn gezicht en echte naam tonen was (en is nog altijd) een brug te ver. Dus twee dagen later, op 17 maart, schreef ik mijn eerste post, drukte ik op publiceren, en postte ik een link op Facebook. Ik schreef er iets heel casual bij over een comeback, heel luchtig, terwijl het voor mij een ongelofelijk grote stap was. Een signaal naar mijn demoontjes, alsof ik wou zeggen: “Ja ik ben nog altijd bang, en ja ik ga altijd bang blijven, maar ik ga mijn leven en wat ik graag wil doen er niet meer van laten afhangen.” En kijk, hier zit ik dan. Ik word er bijna een beetje emotioneel van.

De slechtste/minst gelezen: En verdiend ook hé. Ik denk dat ik die dag wat te weinig geslapen had. Laten we deze anders gewoon vergeten. Gelukkig steek ik tegenwoordig iets meer tijd in mijn stukjes J

De populairste: Haaaa, de tafelpoot. Ik schreef deze de dag van mijn vorige functioneringsgesprek op het werk, en toen ik de volgende dag mijn statistieken bekeek viel ik bijna van mijn stoel. Honderden en honderden views, allemaal op een paar uur tijd. Hoe, wat, wie, waarom?? Blijkbaar had een collega met héél veel facebookvrienden de post gedeeld op haar pagina, en hadden die vrienden het dan weer gedeeld, en zo is de bal aan het rollen gegaan. Ik heb er enorm veel reacties op gekregen, blijkbaar konden heel veel mensen zich wel vinden in het leven van een simpel tafelpootje. Het coolste effect was toen een paar mensen er tegen mij over begonnen zonder te weten dat ik hem geschreven had. Het is nog altijd een van mijn eigen favorietjes (of is het arrogant om dat te zeggen?), en nog elke dag komen lezers er op een of andere manier op terecht. Waarschijnlijk door op Google te zoeken naar tips over hoe je het best een tafelpoot afzaagt of aan een tafel monteert, maar dan nog!

Dus nog eens, dankuwel om telkens weer terug te komen naar mijn kosmos. Omdat ik geen doos merci’kes door mijn scherm kan rammen, bedank ik jullie met een foto van een pasgeboren vos. Argh.

XO

Bron baby vos

Deze week verkocht ik een dvd-box via 2dehands.be. Telkens ik iets online verkoop, zet ik in de omschrijving dat ik het object kan opsturen met de post of Kiala. Maar als het iets vrij groot is, vermeld ik dat ze het ook kunnen komen ophalen bij mij thuis. En meteen daarna brand ik 99 kaarsen en bid ik tot Vishnoe en Beyoncé dat de koper niet effectief voor die optie kiest. Ik heb namelijk een GAS. Nee, niet zo’n GAS, vetzakken. GAS staat voor gegeneraliseerde angststoornis. Ik heb die 90% van de tijd goed onder controle, maar een van de superleuke en megacoole (*oogrol*) uitingen ervan is dat ik er soms van overtuigd ben dat iedereen mij iets wil aandoen. En wat is een uiterst geschikte techniek om iemand efficiënt en snel uit de weg te ruimen? Bij uw onschuldig slachtoffer een dvd-box gaan kopen thuis, tiens, en dan meedogenloos toeslaan. Daarom zorg ik altijd dat ik niet alleen thuis ben als er iemand iets komt ophalen, en ben ik voordien altijd poepnerveus. En als ik nerveus ben, dan word ik een spraakwaterval, en zeg ik honderden dingen terwijl ik in mijn hoofd tegen mijzelf roep: “HOU GEWOON UW MOND ZOTTIN SHUT UUUUUUP.” Dus…

Hoe een normaal persoon spreekt tegen de koper die een object thuis komt halen:

“Hallo! Hier is het object. Is het zoals je verwachtte? Ok, we hadden 30 euro afgesproken denk ik? Bedankt, en nog een fijne avond!”

Hoe ik spreek tegen een koper die een object thuis komt halen:

“Hallo goeienavond dag meneer hallo ja hey. Gij komt voor de dvd-box zeker? Jaja, goeie serie hoor. Ik ben tegenwoordig aan het kijken naar Orange Is The New Black. Op Netflix hé. Ja wij hebben dat direct genomen toen het uitkwam hoor. En direct op vier apparaten tegelijkertijd, dat is maar drie euro meer per maand en ook al hebben we geen vier apparaten, beter het zekere voor het onzekere nemen he. ’t Is namelijk zo’n onzekere tijd hé meneer. Nu zeker, nu de woonbonus zou wegvallen. Wij hebben gelukkig ons huis drie jaar geleden gekocht, dus wij kunnen dat nog inbrengen. Ja ’t zou maar erg zijn, vrienden van ons hebben ook juist een huis gekocht om er nog rap rap bij te zijn, want ja, het leven is aan de rappen hé meneer. ’t Is al allemaal zo duur, nu gaan ze de prijs van een busticketje ook nog eens verhogen. Allé seg, alsof we allemaal geld schijten. Maar ’t is toch waar. Wie kan dat nu betalen, drie euro voor de bus. Gelukkig heb ik een paar maanden geleden mijn rijbewijs gehaald, nu kan ik met de auto naar het werk. Hoewel ja, soms moet ik de trein nemen, als ik die week ben bijgekomen. Ja ze moeten alles maar niet zo lekker maken hé meneer! Ik zeg altijd, een roker kan gemakkelijker stoppen met roken omdat een mens geen sigaretten nodig heeft om te overleven, maar een mens kan niet zomaar stoppen met eten hé. Zeker niet als het over taartjes van de Starbucks gaat, hahaha. Spijtig dat er hier nog geen in de buurt is hé. Ik denk wel dat er een is in Gent. Ik ben onlangs nog in Gent geweest, voor een voorstelling voor filmpjes van Méliès. Da’s die mens van dat filmpje op de maan. Niet de maanlanding hé meneer, ah nee, haha, dat was echt hé. Hoewel er dus mensen zijn die beweren dat dat niet echt is. Dat dat allemaal gewoon opgezet spel was om de Russen af te troeven. Ik heb een vriend wiens grootouders Russen zijn. Maar hij kent wel de taal niet, hij kent maar een paar woorden. Dat moet toch plezant zijn, zo perfect tweetalig zijn? Ik kan wel goed mijn plan trekken in het Engels maar daar blijft het ook bij. Ik kan ook wel een beetje Spaans, ik heb dat ook goed kunnen oefenen toen we twee maanden geleden naar Santiago de Compostela zijn gewandeld. Een hele maand weg geweest. En dan nog te denken dat ik eigenlijk helemaal niet graag wandel! Ik ga liever zwemmen. Maar da’s ook zo’n gedoe, met dat omkleden in dat kotje, en dan mijn lang haar dat zo moeilijk droogt. Vroeger was dat nog langer meneer! Zeker tot aan mijn gat! Zal ik anders eens oude foto’s gaan halen? Da’s geen moeite hé, gewoon eventjes mijn externe harde schijf halen, op een stick zetten en dan kan ik ze hier tonen op de laptop? Nee? Ge moet snel weg want er staat nog een pot op het vuur hebt ge ineens beseft? Oh ja, geen probleem. Hoeveel hadden we nu weer afgesproken, dertig euro zeker? Bedankt hé, en kom zeker nog eens langs om andere dingen te kopen hé. Het enige dat ik niet wegdoe is mijn vriend en de kat. HAHAHA. DAAG MENEER DAAAG DOEI TOT ZIENS BYE CIAO DAAG.”

Oh ja, voor ik het vergeet: zondag ben ik op romantische uitstap met mijn teerbeminde wederhelft, en zal ik dus geen tijd hebben om een Zamenvattende Zondag te schrijven. Ik probeer het goed te maken op maandag. Geniet van jullie weekend! XO

Bron gif

Gisteravond trok ik mijn culturele kleren (= mijn Conversen en mijn cardigan met zebramotief) aan en vertrokken Het Vriendje en ik samen met twee vrienden naar Gent om daar naar een filmvoorstelling te gaan. Niet zomaar de eerste de beste filmvoorstelling, maar een echte belevenis. “Soirée Féerique” heette het, een ciné-concert, en het was te doen in het Huis van Alijn. Klonk heel chique allemaal, en ik was nog even aan het twijfelen of ik niet speciaal voor de gelegenheid een monocle zou kopen. Gelukkig deed ik het niet, want het was allemaal très casual. Een gezellige zolder volgepropt met (film?)studenten, de zenuwachtige en piepjonge organisatoren, een paar verdwaalde oude mannen en dan wij vier. De hele avond draaide om de films van Georges Méliès, en werd aan elkaar gepraat door Marie-Hélène Lehérissey, de achterkleindochter van de bekende filmmaker. De korte films werden begeleid door pianist Lawrence Lehérissey (ook familie van Méliès) die gespecialiseerd was in improvisatie. De muziek stond dus niet vast, de pianist keek mee naar de films en speelde gewoon wat in hem opkwam. Heel indrukwekkend, want na een tijdje leek het echt alsof de muziek volledig op het lijf van de films geschreven was.

Het Huis Van Alijn: een mooie locatie voor een culturele avond, met of zonder monocle.

Maar wie was die Georges Méliès toch? Met de hulp van mijn liefste vriend Wikipedia zal ik het jullie vertellen. Marie Georges Jean Méliès (1861-1938) was een Franse filmpionier en goochelaar. In 1895 zag hij als een van de eersten met zijn eigen ogen de cinematograaf (een projector avant la lettre) van de broers Lumière. Méliès was stikjaloers op dat ding, en wou het hebben om te gebruiken tijdens zijn theatershows. De Lumières hadden zoiets van: “Euh, whatever, doe eens uw eigen uitvinding, vuile faker, talk to the hand ‘cause the face don’t wanna hear it anymore.” Dus ging Méliès maar de illegale tour op, en verkreeg hij via dubieuze omweggetjes toch een projector. Vanaf toen was het hek van de dam. Hij bouwde zijn projector om tot een heuse camera, en een jaar maakte hij al zijn eigen films in zijn eigen productiemaatschappij. En ’t was ook een bezige bij, tussen 1896 en 1912 bracht hij meer dan 520 filmpjes uit. Dat is gemiddeld 32 per jaar. Bovendien deed hij alles zelf. Hij zorgde voor de regie, schilderde de decors, bedacht trucs en acteerde. Omdat hij vrij snel de kunst van montage onder de knie had, kon hij illusies op beeld creëren, allemaal heel revolutionair voor die tijd. Ik voel mij opeens heel lui en niet geslaagd in mijn leven. Als jullie nu denken: “Nu weet ik eigenlijk nog altijd niet waar ik die mens van moet kennen,” vrees niet! Zijn bekendste film is Le Voyage Dans La Lune. Nee, nog niets? Dat filmpje waarin Janneke Maan een raket in zijn oog geschoten krijgt? … Waarin een groep wetenschappers zichzelf naar de maan schieten en daar een dutje doen en dan de maankoning en al zijn onderdanen kapotknuppelen? Nog altijd niet? Kan geen kwaad hoor, ik wist er tot gisteravond ook niets van.

Bekendste beeld uit ‘Le Voyage Dans La Lune’

Jullie hebben de laatste alinea trouwens niet verkeerd gelezen. De wetenschappers knuppelen er op los als een bende losgeslagen katten met hondsdolheid. En dat is volgens mij een van de meest prominente en wederkerende thema’s in het werk van Méliès. Als hij nog zou leven en hij zou bijvoorbeeld zijn Instagramprofiel moeten invullen, dan zou zijn tagline “ALLES MOET KAPOT” zijn. En misschien ook “IK HEB TE VEEL BOLLEN GEPAKT” of “IK GERAAK NIET UIT DEZE SLECHTE TRIP”, want de meeste van zijn filmpjes zijn ongelofelijk absurd. En nu ga ik eindelijk na een volledige A4 volgeluld te hebben tot mijn punt komen. Ik presenteer jullie graag mijn persoonlijke…

Méliès-breekt-het-kot-af-top-3!

3. Le Repas Fantastique

Ik zou ook het kot afbreken als er schoenen in mijn oversized soepkom zouden zitten. En als er opeens een geest op mijn eettafel zou staan, en ik daardoor een lappenpop word. Altijd irritant als dat gebeurt.

2. Le déshabillage impossible

Deze laat het décor nog heel, maar de man heeft wel heel coole moves als je er dubstep bij fantaseert in plaats van pianomuziek.

1. Un malheur n’arrive jamais seul

Hier wordt letterlijk een kotteke afgebroken. Blijf zeker kijken tot het einde.

Tot zover deze wonderbaarlijk culturele en educatieve blogpost. Tot zondag, wanneer ik weer zal schrijven over Boer Zkt Vrouw, PMS, veel te veel vreten en mijn kat!

Bron foto voyage dans la lune