Dag mijn lieve lezertjes. Sorry dat ik deze week niets van mij heb laten horen, maar ik was deze week niet bepaald te genieten. Ik had last van mijn humeur (vanwege redenen die alleen vrouwen begrijpen) en als ik een blogpost had geschreven had daar waarschijnlijk alleen “ik haat alles en iedereen, groetjes” ingestaan. Maar nu ben ik er weer een beetje door, en ben ik klaar om de week zamen te vatten. Om jullie een volledig beeld te geven van mijn huidige toestand; ik zit aan mijn bureautje, volledig gewikkeld in een dekentje, en ik overweeg ook handschoenen en een muts aan te doen. Het is zo koud hier, maar ik weiger om de chauffage al aan te zetten. Ik heb gisteren nog eens een factuur gezien van hoeveel we betalen aan ENI voor gas en elektriciteit, en ik wil dat bedrag zo veel mogelijk naar beneden halen. En als ik daarvoor een extra trui moet aandoen, dan moet dat maar!

Het Vriendje zit naast mij te werken met echt letterlijk een muts op, en kan er niet echt mee lachen 🙂 Maar ooit zal hij mij dankbaar zijn, ik voel het. Soit, ik ben aan het afwijken van de reden waarom ik hier zit te bevriezen, de zzzzzzamenvattende zzzzintuigen!

Gehoord: Het engelengezang van Stan Van Samang. Gisteren gingen we naar hem kijken in Vilvoorde, en ik was weer helemaal betoverd door zijn talent en zijn persoonlijkheid. Het Vriendje was mee omdat ik anders alleen moest gaan, maar uiteindelijk vond hij het ook nog wel de moeite waard. Ik had hem een paar jaar geleden al eens gezien in een kleinere zaal, en dat was toen nog beter en intiemer. Deze zaal was net iets te groot en zat duidelijk vol met fans die naar élk optreden komen en zich dus genoeg op hun gemak voelen om bijvoorbeeld dingen naar het podium te roepen en mee te zingen. Eigenlijk zou ik nooit naar optredens mogen gaan, omdat ik mij altijd veel te hard erger aan alles en iedereen rond mij. Terwijl ik waarschijnlijk zelf de irritante ben, dat weet ik maar goed genoeg. Als je binnenkomt op een optreden waar ik ben, en je ziet mij, dan zou je kunnen denken dat je per ongeluk in een wassenbeeldenmuseum bent binnengewandeld. Een wassenbeeldenmuseum waar niemand zich amuseert by the way. Ik beweeg amper, ik staar gewoon naar het podium. De enige move die ik doe is met mijn ogen rollen als iemand te hard beweegt of zingt naar mijn goesting. Maar dat betekent niet dat ik er niet van geniet. Ik kan gewoon in stilte van iets genieten, en omdat ik zo ben verwacht ik dat anderen ook zo zijn. Ik zou beter gewoon dvd’s van live-optredens kopen, dat is goedkoper en daar kan ik stokstijf van onder mijn dekentje naar kijken.

Mijn look tijdens een optreden. Maar diep vanbinnen amuseer ik mij wel.

Gevoeld: Overweldigd. Ik moest deze week afkicken van de Grote Voskosmos-Coconweek, én het was enorm druk op het werk. Binnen een week start mijn baas in zijn nieuwe functie, er moeten dus nu nog heel veel dingen afgehandeld worden. Geïrriteerd, omdat ik met de trein moest gaan. Ik was al een paar weken met de auto gegaan, en nu opnieuw op de trein moeten zitten was geen pretje. Op donderdag ben ik met de auto gegaan door de staking, maar de andere dagen ben ik wel braafjes met de trein gegaan. Dat betekent dus 8 treinritjes. En geen énkele rit is vlot verlopen. Vertragingen, afschaffingen, tegen 30 per uur rijden vanwege het “druk verkeer op het spoor” (wat?),… Geen enkele keer een normale rit waarbij ik vertrok en aankwam op het juiste uur. Argh. Het enige voordeel is dat ik op de trein wel kan lezen, en dat ik dus wat opgeschoten ben in Under The Dome. Productief, omdat ik op zaterdag al om 9 (!!!) uur wakker was en bijna al mijn to-do’s van de dag al afgehandeld had tegen het uur dat ik normaalgezien pas wakker ben.

Geroken: Ik verander deze week “geroken” weer in “gekocht”. Gewoon, omdat ik het kan. Gisteren heb ik enorm veel gekocht, en toch is mijn bankrekening er niet aan kapot gegaan. Ik heb namelijk de Action geplunderd. Ik was er meer dan een uur binnen, kocht een halve koffer vol brol, en gaf exact 35 euro uit. Lang leve alle merkproducten met dubieuze Russische of Duitse verpakking aan de helft van de normale prijs! We gingen eigenlijk alleen naar de Action om een prikbord te kopen voor mijn shoppingbuddy. We vertrokken er met een volle koffer maar zonder prikborden, en trokken dus nog naar de Ava om onze missie van de dag toch te halen. In de Ava liet ik mij volledig gaan in de kerstdecoratie, en probeerde ik om voor de rest nergens naar te kijken of niets aan te raken. De Ava is mijn persoonlijke hemel maar ook persoonlijke hel, omdat ik er mij volledig in de schulden zou kunnen kopen. Als je ooit iemand voor een Ava ziet staan met een bordje “perfect gezonde nier te koop in ruil voor een paar stiftjes van Stabilo”, dan ben ik dat waarschijnlijk.

*heavy breathing*

Gezien: Vrijdagavond was ik te moe om nog iets te doen, dus heb ik nog eens gezellig zoals in de goeie oude kabeltelevisietijd live naar een film op tv gekeken. Als Liam Neeson ergens in meedoet, dan moet ik het gezien hebben. De film heette Unknown, ik had mij verwacht aan wat hersenloon tijdverdrijf maar hij was nog verrassend goed en boeiend! Hij gaat over een dokter (Neeson en zijn hypnotiserende stem) die met zijn vrouw naar Berlijn gaat voor een conferentie. Hij heeft daar een auto-ongeluk, en als hij uit zijn coma komt is zijn plaats volledig ingenomen door een andere man. Zijn vrouw herkent hem niet meer, zijn collega’s beweren dat ze hem nog nooit gezien hebben en dat hij gek aan het worden is. Een goeie actiefilm met een verrassend einde en een, zoals altijd, ass-kickende Liam Neeson. De film deed mij trouwens denken aan deze grappige wereldkaart met alle moorden die Neeson ooit pleegde op. Niet op klikken als je nog veel van zijn films moet zien!

Geproefd: Een van mijn collega’s was deze week jarig, en had als traktatie twee taarten mee. Een appeltaart en een chocoladetaart. Die chocoladetaart was de BESTE die ik ooit al heb gegeten. Een binnenkant van luchtige cake en stevige chocomousse, met een lopend chocoladelaagje en macarons aan de buitenkant. Ongelofelijk lekker. Ik heb er een stuk van gegeten op zijn verjaardag zelf, en de dag nadien nog anderhalf stuk. Die arme man had waarschijnlijk gehoopt om zijn twee bloedjes van kinderen de overschot van de taart te geven, maar dat was zonder mij en mijn PMS-vraatzucht gerekend. Ik heb mij nu al voorgenomen om dezelfde taart te gaan halen op mijn verjaardag binnen 8 maanden, ook al moet ik daar een uur voor rijden, en die dan met niemand te delen.

Volgende-verjaardag-selfie

Voor de rest heb ik mij nog vrij goed gedragen op eetvlak deze week. Ik heb op maandag zelfs wortels gegeten als namiddagsnack. WORTELS ZEG IK JULLIE. En toen ik woensdagavond iets wou bestellen omdat ik geen energie meer had om te koken, heb ik gekozen voor sushi in plaats van pizza. Ik maak mijzelf altijd wijs dat dat veel gezonder is. Dat ik vooral gefrituurde sushi’s heb besteld, dat hoeft niemand te weten. Oeps.

Nu moet ik mij dringend gaan klaarmaken, want vanavond gaan we naar de musical 14-18! Ik heb hem een paar maanden geleden al gezien, maar Het Vriendje wou toen niet mee omdat het hem niet interesseerde. Nadien had hij spijt omdat hij langs alle kanten hoorde dat hij supergoed is, dus hij heeft toch nog kaarten besteld. En ik mag mee op zijn kosten, als laat verjaardagscadeau ❤

Geniet nog van jullie weekend, en veel plezier gewenst aan degenen die morgen niet moet werken. Jullie maken mijn dag morgen ook een beetje beter omdat er waarschijnlijk geen file op de baan zal zijn! XO

Bron foto baby
Bron foto taart

Ten eerste: gelukkige dertigste verjaardag ZZ! Ik weet nog goed toen je een kleine baby-categorie was, en dat ik dacht: “Dit hou ik nooit vol.” En kijk, hier zitten we nu na 30 weken, en heb ik je al veel te vaak gebruikt om veel te persoonlijke anekdotes te vertellen over mijn leven. Laten we hier nooit mee stoppen. Ten tweede: hallo lezers! Jullie waren, dankzij de shout out van Kelly, met een pak meer dan normaal de voorbije dagen. Hopelijk blijven jullie hangen, ik vind jullie nu al geweldig tof eigenlijk. De afgelopen week was een beetje anders dan anders, voornamelijk omdat ik niets gedaan heb. Maar dat mocht, want het was De Grote Voskosmos-Coconweek. Dus als ik deze week niet heel veel te vertellen heb, dan moeten jullie mij vergeven. Er is namelijk niet zo veel gebeurd. En dat was zalig. Maar kom, hier gaan we met de zzzzzamenvattende zzzzintuigen!

Gezien: Ik heb veel, heel veel, heel heel veel naar tv gekeken. Omdat ik geen enkele avond plannen had, heb ik naar een paar programma’s gekeken waar ik normaalgezien nooit naar kijk. Zoals bijvoorbeeld De Rechtbank. Waarom heb ik dat nu maar pas ontdekt? En waarom is die meneer uit Mechelen zo’n heten teen? Ik keek ook op donderdag naar Alloo en De Wegpolitie. Ik zou nooit, maar dan ook nooit bij de politie kunnen zijn. Ik erger mij zo hard aan onverantwoorde mensen die nooit in het verkeer zouden mogen zijn, en ik zou mij niet kunnen inhouden als ik bijvoorbeeld iemand zou moeten arresteren die dronken achter het stuur zit. Ik zou daar totaal tegen beginnen flippen, en ik denk dat dat niet mag. Als het toch zou mogen, moet ik misschien een carrièreswitch overwegen. Pinkers niet gebruikt? Drie harde kletsen in het gezicht. Voorsteken langs rechts? Kopstoot. Voorrang van rechts afpakken? Boks met gesloten vuist. Ik zou de meest gevreesde agente in België en omstreken worden. Voor de rest heb ik mijn digicorder wat meer leeggemaakt door naar een stuk of 30 afleveringen van de Days of Our Lives te kijken. Normaalgezien zou ik daar 30 uur over doen, maar als ik er veel moet inhalen kijk ik versneld (x6). Dan kan ik nog net de ondertitels lezen.

’t Was nodig.

Ik heb ook 1x mijn thuisblijfregel verbroken, omdat ik gisteravond zin had om naar de cinema te gaan. Maar dat mocht, als ik spontaan zin kreeg in iets mocht ik dat doen. Ik ging naar The Maze Runner, en vond hem best te pruimen! Oscars zal hij niet winnen, maar het is wel een perfecte film om gewoon eventjes je verstand af te zetten. Als je hem ook wil gaan zien, dan heb ik maar één waarschuwing: deze film is de eerste in een reeks, dus hij heeft een semi-open einde. Dat wist ik niet, dus was ik een beetje teleurgesteld daardoor. En o, bijna vergeten, als je hem wel al gezien hebt en je hebt jezelf de hele tijd afgevraagd van waar je die ene acteur die Gally speelt nu weer kent? Hij is het evenbeeld van Sid (die pestkop) in Toy Story. Echt waar.

😀

Gehoord: Toen ik het nieuws hoorde over de pedofiele priester die terug zou aangesteld worden in Middelkerke, moest ik bijna overgeven. Ik kan tegen veel slecht nieuws, en ik zal mij niet heel snel echt druk maken tot op het punt dat ik er voor op straat zou willen gaan protesteren, maar tegen zo’n verhalen kan ik echt niet. O wee als je priester bent die een gezonde en normale relatie heeft met een man, dan breekt alle hel los. Maar blijkbaar mag je wel homofiele dingen doen, zolang het maar met kinderen is. En het is al erg genoeg dat hij opschorting van straf kreeg voor zijn eerste (?) feiten, dat er dan gewoon niets gebeurt als hij daarna zijn voorwaarden schendt is nog erger. Echt waar, ik krijg er het zuur van en ik word gewoon opnieuw kwaad door dit te typen. Ik ben heel blij dat hij uiteindelijk zelf beslist heeft om zijn functie niet op te nemen, ook al heb ik het gevoel dat die beslissing er enkel en alleen is gekomen omdat er zo veel protest was. Om te KOTSEN is het.

Gevoeld: Rust, door mijn zalige nietsdoenweek. Ik moest overdag wel gewoon gaan werken, maar ik merkte dat ik mij ook daar veel rustiger voelde omdat ik niet mijn hoofd moest breken over hoe ik mijn avond zou indelen. In normale weken moet ik heel vaak echt puzzelen om mijn tijd te verdelen tussen sporten, eten, huishouden, afspraken, bloggen, en ergens tussendoor nog tijd spenderen met Het Vriendje die op zijn beurt ook weer een hele puzzel moet leggen elke week. Misschien maak ik er wel een jaarlijkse activiteit van, telkens in de herfstvakantie. Of misschien moet ik gewoon eens proberen om wat vaker nee te zeggen tegen dingen die ik niet wil doen. Da’s ook een idee, maar gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Mijn gemoedstoestand was zoals het zicht vanuit mijn bureau op het werk. Zen.

Geroken: Zoals ik al zei in de allereerste ZZ: “In elk geval niet mijn eigen zweet.” Ik ben deze week geen énkele keer gaan sporten. Het was sowieso geen zumba door de herfstvakantie, en ik heb het ook vertikt om te gaan fitnessen. Dat was wel één nadeel aan de Coconweek, dat het voor mij onmogelijk is om sporten permanent te schrappen uit mijn agenda. Niet omdat ik het zo graag doe, maar omdat het gewoon nodig is. Als ik niet meer zou sporten, dan zou ik helemaal opblazen als een ballon. Ik zou te dik worden om te gaan werken, en de enige manier om geld binnen te halen zou zijn dat ik meedoe aan voor- en na-fotoshoots voor dieetpillen, waarbij ik dan de voor-foto zou zijn.

Geproefd: Omdat ik deze week toch tijd met hopen had, heb ik mij eens gezet aan iets wat ik al heel lang wou maken; een groene curry met een hele berg groenten. Trouwe lezers weten dat ik niet graag kook, maar dat is vooral omdat ik niet goed dingen kan bakken, omdat ik niet creatief kan zijn met recepten én omdat ik heel bang ben van recepten met meer dan vijf ingrediënten. Maar deze curry was echt op mijn lijf geschreven; het enige wat ik moest doen was groenten in stukjes snijden, die in een wok gooien, er een blik kokosmelk en groentenbouillon over gieten en een lepel curry door roeren. En ik kan niet veel in de keuken, maar dingen op elkaar gooien en er dan op staan kijken en af en toe proeven, dat kan ik. Goed zelfs. Het resultaat was superlekker, en het was (zoals zoveel gerechten) nóg beter twee dagen later in de microgolf.

Nu ik het zo zie op beeld, zie ik dat het er eigenlijk niet echt smakelijk uitziet. Maar geloof mij, het was écht goed.

De dag na mijn keukensucces had ik onverwacht nog een meevaller. Ik had een paar wortels en twee dikke zoete aardappelen over, en ik heb daar soep van gemaakt. En die was echt om duimen en vingers van af te likken. En nu vind ik dat ik genoeg gekookt heb voor de rest van de maand, en het is nog maar 2 november. Mwoehahahaha.

Dus dat was mijn week. Niet veel te vertellen, maar soms zijn dat dus de beste weken die er zijn. Geniet nog van jullie zondagavond en hopelijk gaan jullie nog even veel doen als ik. Niks.

XO

Bron foto Maze Runner/Sid

Weten jullie wat ik vandaag al gedaan heb? Niks. Nope. Noppes. En ik had nochtans mijn wekker vroeg gezet, zodat we op tijd konden vertrekken naar Planckendael. We hadden ons ingeschreven voor het Festival van de Abonnee daar, maar vanmorgen kwamen we opeens tot het besef dat het daar veel te druk ging zijn en dat we niet echt geïnteresseerd waren in de activiteiten. Grime en knutselen, say what? Er zijn ook volwassen abonnees hoor Planckendael. Dus zijn we maar gewoon knus thuis gebleven. En wat ik tot nu toe heb uitgestoken is samen te vatten in één foto:

Ik heb issues.

En dat is nog maar alleen van vandaag. Poes Springsteen is in haar aanhankelijke fase, ik moet nog maar aanstalten maken om in de zetel te gaan liggen en ze zit al klaar om mij te overweldigen met haar liefde en poezenaffectie. Maar ik klaag niet. Maar nu heb ik mijzelf dus kunnen wegsleuren van haar knuffels en kopjes, om mijn week voor jullie zamen te vatten. Here goes!

Geroken: Onraad. Vorige week vertelde ik al dat er wat problemen waren op mijn werk, en een paar dagen later kwamen mijn ergste vermoedens uit. Ik werk als secretaresse, en sinds een jaar heb ik een enorm goede baas. Ik wist al dat hij een goede baas was, want ik heb vijf jaar geleden ook al een tijd voor hem gewerkt. Ik kwam heel graag werken, voelde mij op mijn gemak, had plezier in wat ik deed en moest doen. Maar vorige week is aangekondigd dat mijn baas een andere functie krijgt binnen een andere afdeling van het bedrijf. En nu ben ik dus mijn goede baas kwijt, en weet ik niet wie er zijn plaats gaat innemen. Misschien klink ik nu iets te dramatisch voor sommigen, maar je moet weten dat je baas als secretaresse je werk ís. De twee hangen samen, omdat de volledige invulling van je job vasthangt aan die ene persoon. En het feit dat ik een goeie baas kwijt ben én niet weet wie de volgende gaat zijn, dat is iets te veel onzekerheid voor iemand die houdt van stabiliteit. Gelukkig heb ik een heel goed vriendje, dat mij meteen meenam op restaurant de dag dat ik het nieuws kreeg. He knows me so well.

Ik vloog van de miserie in de drank. Nee hoor, ’t is non-alcoholisch. Wel met fruitsap, waar mijn maag niet tegen kan. Living on the edge.

Gevoeld: Ik heb mij dus niet echt super gevoeld de voorbije weken. Maar ik kom er wel weer door. Ik ben bijvoorbeeld al heel blij met mijn beslissing om volgende week de Grote Voskosmos-Coconweek in te voeren. Rust in mijn agenda zorgt altijd voor rust in mijn hoofd. Maar er waren niet alleen slechte momenten. Ik heb bijvoorbeeld een heel leuke donderdagnamiddag gehad bij mijn BFF. De aanleiding was niet zo leuk, want ze moet een paar weken thuis herstellen van een operatie. Maar ik had nog een paar overuren staan, dus donderdagmiddag vertrok ik op het werk met in mijn koffer een zak met daarin een paar dvd’s, mijn pyjamabroek en mijn peignoir. Als je een namiddag samen gaat chillen moet je het niet half doen, maar er helemaal voor gaan. We keken naar The Sound of Music, zongen heel dramatisch mee en keken daarna nog naar de helft van Grease. De laatste helft hebben we niet gezien omdat we te veel aan ’t tetteren waren. Goeie tijden. Ik ben ook blij dat ik een beetje aan het echte leven kan ontsnappen in de woorden van Stephen King. Ik ben deze week begonnen in Under The Dome, en ik ben al helemaal mee. De laatste King die ik las was 22-11-1963, en daar was ik enorm van onder de indruk. En ik voel nu ook dat ik helemaal meegezogen word in Under The Dome, ook al is het een volledig andere stijl. 22-11-1963 was een beetje een buitenbeentje, en Under The Dome gaat terug naar de “oude” bekende King-stijl.

Gehoord: Weten jullie nog dat ik in de vorige ZZ vertelde dat ik een nieuw muziekstick had gemaakt, en dat ik hem Stix noemde? En dat Stix de meest geweldige en gevarieerde mix was die ik ooit had gemaakt, een combinatie van hedendaagse kleppers en golden oldies? Wel, blijkbaar was Stix een vuile klootzak-stick. Een dag later wou hij opeens niet meer afspelen. Ik dacht eerst dat het aan mijn autoradio lag, omdat die van zeer bedenkelijke afkomst is. Maar nee, toen ik hem in mijn laptop stak wou hij ook niets meer doen. Alles weg. Alle liedjes die ik zo zorgvuldig had uitgekozen, weg. De uren werk die ik er nadien nog had ingestoken omdat ze naar een bepaalde bestandsvorm moesten omgezet worden zodat mijn radiootje ze zou kunnen lezen, allemaal voor niks geweest. Damn you Stix. Ik vertrouwde je. Ik dacht dat we vrienden waren, die samen gezellig ’s morgens in de file zouden jammen. Damn you.

Verrader.

Gezien: Maandagavond zijn we lekker gaan freeloaden in de cinema. We hadden een paar maanden geleden een cinematicketje cadeau gekregen, en dat zou deze week vervallen. Dus gingen we op een maandagavond naar de cinema. Jaja, middag in de wérkweek. En we waren pas na 12 uur thuis jongens. Terwijl we normaalgezien om 11u gaan slapen. Livin’ la vida LOCA! We waren eerst van plan om naar The Loft te gaan, maar hebben ons dan toch op het laatste moment bedacht. De recensies zijn niet geweldig, en uiteindelijk kennen we het verhaal al. Dus we zullen hem later nog wel eens zien als hij op tv is, gewoon uit nieuwsgierigheid. In de plaats daarvan gingen we naar Gone Girl. En ik ben zo blij dat we ons toch nog bedacht hadden! Gone Girl was écht supergoed. Het is het verhaal van een koppel, Nick en Amy. Op hun vijfde huwelijksverjaardag verdwijnt Amy spoorloos. Heeft Ben er iets mee te maken? Leeft Amy nog, en waar hangt ze dan uit? Het klinkt als een heel simpele whodunnit, maar is zo veel meer. De actrice die Amy speelt, Rosamund Pike, speelt tijdens het eerste kwartier van de film vrij monotoon en een beetje irritant. Maar hoe langer de film duurt en hoe meer geheimen er onthuld worden, hoe interessanter haar personage wordt. Zeker een aanrader dus! Voor de rest heb ik vooral een triljoen afleveringen van New Girl gezien, en ben ik een paar dagen in shock geweest door de Red Wedding in Game of Thrones. We moeten nu nog maar 1 aflevering van seizoen 3 zien, en daarna zal het even afkicken worden tot seizoen 4 uitkomt.

Geproefd: Deze week heb ik véél te veel gegeten. En ik ga er zelfs geen excuses voor uitvinden. Het is allemaal mijn eigen keuze en mijn eigen schuld geweest. In de cinema at ik een grote bak popcorn, we aten thuis eens pizza omdat we geen zin hadden in het slaatje dat ik had voorbereid, bij mijn BFF at ik een muffin én een monsterportie chocomousse. Dinsdagmiddag ging ik met een collega eten bij een Thai. Wat ik bestelde viel nog mee qua calorieën maar omdat mijn collega zich een beetje ziek voelde en zijn hoofdschotel niet zo lekker vond, heb ik die ook nog bijna volledig binnengespeeld. Vrijdagavond at ik een volledig driegangenmenu bij een Indisch restaurant in Antwerpen. Het enige excuus dat ik daarvoor heb is dat het met een Groupon-bon was. En daarnet heb ik met een SOEPLEPEL in de pot Nutella gezeten. Jep. Ik ga daar niet om liegen, ik neem mijn verantwoordelijkheid. Dus de weegschaal mag mij morgenvroeg straffen, ik zal de schaamte dragen met waardigheid.

En nu is het alweer zondagavond, en moet ik mij gaan aankleden omdat we nog weg moeten. Ik ontdek hier een patroon in mijn leven: in het weekend kleed ik mij pas ’s avonds aan in plaats van ’s ochtends. Zotjes. Hoe was jullie week?

XO