Als ik mij op zondag aan mijn bureautje zet om de Zamenvattende Zondag te schrijven, gaat dat gepaard met een klein ritueeltje. Ik neem mijn zelfgemaakt agendaatje van de Hema (met de belachelijkste foto’s van mij en Het Vriendje, ’t is eens iets anders), en schrijf daar in korte zinnetjes in wat er de afgelopen week gebeurd is. Dan neem ik mijn iPhone, en kijk welke foto’s daar goed bij passen en mail die dan naar mijzelf. Dan kies ik daaruit een selectie om bij de blogpost van de dag te voegen. Deze week zit ik met een probleem: ik heb geen foto’s getrokken. Niet dat er niets gebeurd is, integendeel, soms sta ik gewoon te weinig stil bij het vastleggen van het moment. Dus deze week moeten jullie het stellen met twee foto’s van Poes en eentje van mijn badkamervuurtje. Maar laat dat de pret niet drukken hé! Kom, we vliegen erin.

Gehoord: De zoetgevooisde stem van een Vlaamse engel op aarde: Stan Van Samang. Ik deelde donderdag al met jullie waarom ik een perfect match zou zijn met hem, en zijn optreden van die avond versterkte dat alleen nog maar. Het beste aan Stan Van Samang vind ik (uiteraard) zijn stem, maar die wordt alleen nog maar mooier door zijn sympathie. We waren maar met 300 in het kleine zaaltje, in Steenhuffel of all places, maar hij zei dat hij daar keigraag was en ik gelóóf dat dan ook echt. Ofwel kan hij dat gewoon heel goed faken en kijkt hij op het podium al uit naar wanneer hij daarna in zijn bed kan kruipen. Maar dat denk ik niet. En dan nog iets wat ik gehoord heb, op dit eigenste moment, het vreselijke gezaag van Bob Dylan. Mijn excuses als ik fans beledig maar ik denk echt dat mijn oren gaan bloeden als zijn cd nog lang blijft opstaan. Het Vriendje heeft de achtergrondmuziek voor deze namiddag gekozen. Wat een mens al niet verdraagt uit liefde hé.

Poes probeert zo diep mogelijk in de dekens te kruipen om zich te verstoppen van Dylan zijn gekrijs.

Gezien: Sinds vorige week is er een nieuwe reeks begonnen op één: The Missing. We zagen de eerste aflevering en waren meteen verkocht. Het verhaal gaat over een koppel dat op vakantie in Frankrijk hun zoontje kwijtraakt. Het jongetje verdwijnt spoorloos en wordt acht jaar lang niet teruggevonden. De reeks speelt zich af in het verleden en het heden waarin de vader terug naar Frankrijk trekt met een nieuwe aanwijzing. Goed geacteerd, een veelbelovend plot en vooral een sterke en beklijvende sfeer. Ik heb zelf geen kinderen en toch voelde ik helemaal de verschrikking van de hele situatie. Proberen om verder te gaan met je leven terwijl je niet weet waar je kind is, of het nog leeft of niet,… Dat is gewoonweg onmenselijk. En tijdens het kijken naar The Missing besefte ik opeens dat er mensen zijn die écht met zoiets moeten leven. Niet dat ik normaalgezien blind ben voor het leed in de wereld, maar de eerste twee afleveringen deden mij er toch iets meer bij stilstaan.

Gevoeld: Sinds deze week slaag ik er iets beter in om te ontspannen. Op het werk kon ik eindelijk iets van mijn to-do-lijst schrappen dat al een paar weken als een havik boven mijn hoofd zweefde. Mijn weekends zijn de komende weken iets minder druk, ’t is te zeggen, ik heb alleen maar ’s middags of ’s avonds iets te doen op beide dagen in plaats van ’s middags én ’s avonds. Dat is voor mij al een hele opluchting. En mijn vakantie komt steeds dichterbij. Nog vijf weken werken, en in die vijf weken zitten twee weken met een feestdag in. Dat gaat voorbij vliegen en voor ik het weet zit ik op mijn lui gat aan een zwembad in Kroatië. Ik heb in juni drie weken vakantie. Drie. Tres. Trois. DRIE! Ik heb nog nooit zo lang vakantie genomen. Ok ja, voor onze tocht naar Compostela had ik vier weken, maar dat was iets uitzonderlijk. De eerste week gaan we naar Kroatië, de tweede week ben ik thuis (Vriendje moet werken) en de derde week gaan we naar Nederland. Ik kijk er enorm naar uit en het helpt mij om de kleine dingen die tegenvallen te relativeren.

Een vrije feestdag waarop ik niets anders te doen heb dan blogjes lezen voor mijn badkamervuurtje is ook goed voor het gemoed.

Geproefd: Ik moet iets opbiechten. Deze week was ik niet goed bezig met mijn leven-zonder-suiker. Ik heb geen taarten of koeken gegeten, geen snoep, geen ijs, geen koeken,.. Nee hoor. Ik kan daar nog steeds goed afblijven. Maar ’s middags ging het fout. Het zit zo: Het Vriendje en ik eten zo veel mogelijk warm op het werk ’s middags zodat ik ’s avonds dan niet meer moet koken. Ik kan in principe elke middag warm eten, bij Het Vriendje is het afhankelijk van bij welk bedrijf hij die week zit. Deze week kon hij elke dag warm eten dus deed ik hetzelfde. Maar het probleem is dat ik niet weet of er suiker zit in de warme schotels op mijn werk. Als ik een koud slaatje eet dat ik zelf heb samengesteld dan weet ik exact wat ik eet. Maar met die warme bereidingen weet je maar nooit. En toen ik net begon met mijn dieet lette ik er echt op. Dan nam ik bijvoorbeeld geen saus, of vroeg ik groentjes in plaats van een stuk bewerkt vlees. Maar de laatste weken deed ik hier minder moeite voor. En nu denken jullie misschien dat ik aan het overdrijven ben, en dat ik beter een stuk chipolata eet dan een stuk chocoladetaart. En dat is waar. Maar ik ken mijzelf. Ik ben iemand van alles of niets. En het feit dat ik nu wat “losser” begin om te gaan met mijn middagmaaltijden is geen goed teken. Voor mij is dat een eerste stap naar losser omgaan met alles, en voor ik het weet zit ik weer aan de mattentaarten en de suikerbroden. Dus ik ga er vanaf deze week weer op letten dat ik mij ook ’s middags aan de regels houd.

Geroken: Ik verander deze week “geroken” weer in “gelezen”. Niet alleen omdat ik niets speciaals geroken heb, maar vooral omdat ik een nieuw boek ben beginnen lezen. Ik ben al ongeveer halfweg in Me Before You van Jojo Moyes, en het romantische verhaal kan mij wel bekoren. Ik zeg romantisch terwijl er op dit moment nog geen romantiek tussen de twee hoofdpersonages is, maar je voelt zoiets wel aankomen natuurlijk. Ik ben er nog niet volledig gek van, zoals ik bijna bezeten was door haar ander boek De Laatste Liefdesbrief, maar ik kijk er wel elke avond naar uit om te lezen. Het is ook een volledig andere sfeer dan alle Stephen Kings die ik de laatste maanden las. Ik moest mezelf echt verplichten om eens iets anders te gaan lezen. Dus de komende weken ga ik voor het lichtere werk om mij dan in de zomer weer op King te werpen. Ik weet nog niet goed welke ik van hem gaat kiezen, laat het mij zeker weten als er aanraders zijn! Ik wil mij misschien aan de Dark Tower-reeks wagen, maar ik weet niet of ik zin heb om weer maandenlang te doen over een boek of reeks? Dus suggesties zijn altijd welkom.

Ik heb deze maand mijn vakantiegeld gekregen dus die arme Poes krijgt een cadeautje: een nieuwe krabpaal. ’t Is nodig.

En zo zijn we weer aan het einde van een zalig lang weekend gekomen. Nu een volledige week werken, en dan is er alweer een week met een vrije dag in. We zullen er samen naar uitkijken. XO

Happy birthday to you, happy birthday to you, happy birthday dear Zamenvattende Zondag, happy birthday to you! Vijftig edities oud, en om dat te vieren doen we vandaag nog eens eentje volledig in een thema. En omdat ik vorige week nog in de Oostenrijkse bergen zat, is het thema van de dag mijn citytrip naar Salzburg met mijn BFF. Maak jullie klaar voor een shitload aan foto’s, een paar reistips en wat trivia over The Sound of Music. In 3, 2, 1… GO!

Gehoord: Ons eigen kattengejank dat een paar cd’s overstemde: Céline Dion, Marco Borsato, Disney-hits, Christina Aguilera, Grease, en twee van de Backstreet Boys. En dan vergeet ik er nog een paar. Onze vlucht kwam dinsdagochtend om 8u50 aan in Wenen. We hadden een auto gehuurd om van Wenen naar Salzburg te rijden. Dat was een kleine drie uur rijden dus we hoopten om, met een tussenstop om te eten, aan te komen in Salzburg om 13u. Na een vlot uurtje rijden en een korte plaspauze zijn we in een monsterfile beland, waardoor we bijna drie uur hebben gereden over drie kilometer. Drie! Kilometer! En daarna moesten we dus nóg twee uur rijden. Maar wij maken er samen altijd het beste van, dus hebben we die drie uur gevuld met zo dramatisch en theatraal mogelijk meezingen met alle cd’s die we meehadden. Zo dramatisch en theatraal dat we zelfs entertainment werden voor de auto’s naast ons. Ik vrees nog altijd dat we ergens op YouTube gaan belanden. We arriveerden uiteindelijk om 17u15 pas aan ons hotel. Omdat we wel nog iets wilden hebben aan onze dag, verkenden we het oude stadgedeelte met een kleine wandeling uit onze reisgids. En ik kreeg al meteen een teken van het universum dat ik er helemaal zou thuishoren.

Een vos die mij begroet niet ver van ons hotel. Dat kon geen toeval zijn.

Op de tweede dag kwam al meteen het hoogtepunt van onze trip: onze Sound of Music-tour! Ik had vooraf veel research gedaan over welke tour we het best konden doen, en die van Panorama Tours kwam er als beste uit. De tour duurde vier uur en bracht ons met een reisbus naar verschillende locaties uit de film. Op de bus zelf vertelde een heel lieve gids ons een paar weetjes over de cast en de opnames. Zo was de actrice die kleine Gretl speelde tegen het einde van de opnames zo verdikt (door al het snoep dat ze van de crew kreeg om haar stil en blij te houden) dat Christopher Plummer haar niet wou dragen voor de eindscène waar de familie vlucht in de bergen. Als je naar de film kijkt moet je er maar eens op letten, het kindje dat op de rug van de kapitein zit heeft een kapje op haar hoofd. Dat is omdat de stand-in een andere haarkleur had dan Gretl. We gingen naar de kerk waar de trouwscènes werden opgenomen, zagen de twee verschillende huizen die dienst deden als huis van de Von Trapps, het prieeltje waar Liesl met Rolf danste,..

In dit huis en op dit meer werden de scènes gefilmd waarin Maria en de kinderen uit een bootje vallen onder het kwade oog van de kapitein!

“I am sixteen, going on seventeen…” We konden er niet in, want anders zouden we hier sowieso ook het bijhorende dansje gedaan hebben.

De Mirabel-tuinen met in de verte Festung Hogensalzburg, dat van overal in de stad te zien is.

En nu kom ik terug bij “gehoord” uit, want op de bus mochten we, jawel, zingen! De bekendste liedjes werden opgezet en iedereen was vrij om zo luid als ie wou mee te zingen. Dat was meteen het leukste en minst leuke deel van de tour. Leuk, omdat we ons mochten laten gaan, maar minder leuk omdat we ook bijna de enigen waren die dat effectief deden. Het merendeel van de mensen kende de liedjes niet of zong niet mee. Op de duur werden wij zelf de attractie, toen we na een fotomoment terug op de bus stapten zeiden onze Amerikaanse buren: “Aaah, the singing ladies are back!” Daarom pleit ik voor een opsplitsing van de tours: eentje voor gewoon geïnteresseerden, en een tweede voor superfans. Een bus vol gelijkgestemde (zingende) zielen, dat zou veel leuker geweest zijn.

Gezien: Zowat alle bezienswaardigheden die er te zien waren. We maakten mooie wandelingen door het oude en nieuwe stadsgedeelte, gingen een stukje taart eten in het oudste koffiehuis van de stad en zagen het geboortehuis van Mozart. Maar als je naar Salzburg gaat kan je niet vertrekken zonder een bezoek aan het kasteel op de berg naast de stad. Ons reisboekje vertelde ons dat het Festung Hohensalzburg heette, en dat het bereikbaar was met een kabelbaantje.

Lang leve kabelbaantjes.

Je kan alleen het kabelbaantje boeken maar voor een paar euro meer krijg je er ook twee rondleidingen bij. De rondleidingen waren interessant maar nu ook niet zo interessant dat ik een week later nog weet waarover ze gingen 🙂 Het uitzicht van boven op de berg was wel geweldig.

In dat eenzame huisje in het midden woonde vroeger de galgenman, en niemand wou naast hem wonen. Note to self: later aan toekomstige buren vertellen dat ik galgenvrouw ben.

We zagen niet alleen zo veel mogelijk in Salzburg, we genoten ook van een klein stukje Wenen. Op de laatste dag vertrokken we ’s morgens al terug met onze huurauto naar de luchthaven. Onze vlucht vertrok pas ’s avonds, maar met die monsterfile nog vers in onze gedachten wilden we het niet riskeren om die te missen. Omdat we nog een paar uur hadden in Wenen bezochten we Schloss Schönbrunn, waar keizerin Sissi nog gewoond heeft! Ik heb de films van Sissi nooit gezien maar ik weet wel dat ze daarin wordt beschreven als een lieve en vriendelijke vrouw die haar man heel graag zag. Nu, spoiler alert, dat was blijkbaar niet zo. Ze vond haar man maar niets en was bijna nooit thuis. En als ze dan thuis was, was ze alleen maar bezig met haar haar te kammen en wou ze niets eten om haar lijn te bewaren! Ik wil het bijna niet zeggen, maar Sissi was eigenlijk een trezebees.

Een trezebees met een groot huis, dat wel.

Geroken: Onraad, en mest. Ik zal bij onraad beginnen. Ik bedoel niet dat er echt iets slechts stond te gebeuren, het was eerder op een speelse manier. Op de voorlaatste dag bezochten we Schloss Hellbrunn, het buitenverblijf van vroegere aartsbisschop Marcus Sittikus von Hohenems. De Marcus was nogal een speelvogel, want in de immense tuinen van zijn optrekje installeerde hij verborgen fonteinen en waterspuiten om zijn gasten mee te verrassen. Zo liet hij een tafel maken met in de bijhorende stoelen sproeiers verwerkt. Na een gezellig etentje liet hij de sproeiers openzetten en bleef hij met verstomde en doorweekte gasten zitten. De enige stoel waar geen sproeier is verwerkt is die aan het hoofd van de tafel, die van Marcus zelf dus. De snodaard. Je kan de tuinen bezoeken met een gids, en dan mag je je zeker verwachten aan een paar onverwachte natte kleren.

Besluit: vertrouw nooit een aartsbisschop.

En dan nu, mest! Na het bezoek aan de tuinen trokken we naar de Salzburg Zoo, op maar twee kilometer rijden van Schloss Hellbrunn. De zoo is gebouwd aan de voet van een berg, en heeft een nogal vreemde langwerpige vorm. Het gedeelte met de kinderboerderij en de kleinere diertjes trekt op niet veel, maar het gedeelte met de grotere dieren (leeuwen, beren, apen,…) is echt wel de moeite waard. Je mag wel niet denken dat je er een hele dag kan doorbrengen zoals je bijvoorbeeld in Pairi Daiza wel kan. Op een dik anderhalf uur heb je alles gezien. Maar je betaalt dan ook wel maar een kleine 11 euro, dus de prijs-kwaliteitverhouding zit zeker goed.

Tip: Als je van plan bent om veel te gaan bezoeken, koop dan in je hotel of via je reisagentschap zeker ook een Salzburg Card. Je komt sowieso goedkoper uit.

Geproefd: Ik laat deze foto gewoon voor zich spreken.

Kwijl.

Ik heb twee uitzonderingen voor mijn suikerloos dieet, twee situaties waarin ik er niet op moet letten en mag eten wat ik wil: op restaurant en op reis. En aangezien ik vorige week op reis én af en toe op restaurant was, was het vier dagen alle remmen los. Één van de dagen hebben we zelfs taart als middageten gegeten, niets anders. Nu ja, een mens leeft maar één keer. Ik heb de twee klassiekers, schnitzel en appelstrudel, aan mij laten voorbijgaan maar mijn BFF heeft dat zeker gecompenseerd. Ze at een paar strudels en op onze laatste avondetentje bestelde ze een schnitzel zo groot als mijn hoofd. Ik at twee avonden na elkaar gnocchi (er waren in Salzburg bijna meer Italiaanse restaurants dan Oostenrijkse) en de derde avond zalm met lookrisotto. Overheerlijk.

De beste gnocchi die ik ooit in mijn leven al gegeten heb. En ik heb er al wel wat geproefd.

Ik heb mij sindsdien niet meer gewogen, maar morgenvroeg dwing ik mijzelf om face to face te komen met de weegschaal. Hopelijk heb ik mij de afgelopen week genoeg herpakt om de schade te beperken. Jullie zullen dat zeker en vast volgende week lezen in de 51^ste ZZ 🙂

Gevoeld: Pijn in mijn buik van het lachen. Mijn BFF en ik gaan al bijna tien jaar elke paasvakantie samen op uitstap, en elke keer weer komen we terug met gekke verhalen en geweldige herinneringen. We zijn perfect op elkaar ingespeeld als we samen weggaan. Ik vind nergens mijn weg, dus ik volg haar gewoon. Ik ga graag naar dierentuinen en zij niet, zij poseert graag voor toeristische foto’s en ik niet, maar we doen dat wel gewoon voor elkaar. We zitten er allebei niet mee in om zeven keer per dag ergens een thee te gaan drinken. We gaan vaak al om 9u30 slapen maar vinden dat doodnormaal. Net zoals we het doodnormaal vonden om twee uur lang in de Mirabel-tuinen, waar veel scènes uit Do-Re-Mi werden opgenomen, foto’s te nemen waar we de scènes zo goed mogelijk nadeden. That’s just how we roll.

❤

Net echt.

Dus, heel kort zamengevat: Salzburg was geweldig. En mijn BFF ook.

Geniet nog van de laatste uurtjes weekend! XO

PS: We overnachtten in het Goldenes Theaterhotel, op vijf minuutjes wandelen van het centrum van de stad, en waren hier heel tevreden over! Grote en propere kamers met een zalig bed (zonder tapijt, belangrijk voor de allergische BFF), een lekker ontbijt en vriendelijk personeel. Het hotel kostte beduidend minder dan de omringende hotels (ik denk zelfs 100 euro minder in totaal), dus we hadden er geen hoge verwachtingen van. We waren heel aangenaam verrast. Als je dus naar Salzburg wil: boeken die handel!

GOEIE ZONDAG ZONDAG, GOEIEDAG. Oeps caps lock vergeten uit te zetten, maar het heeft wel iets hé, zo’n theatrale begroeting? Ik kom net van een lunch met vrienden, hierna ga ik mijn valies maken voor Salzburg en vanavond gaan we eten met mijn ouders om de verjaardag van mijn mama te vieren. Een goed gevulde dag dus, maar omdat ik jullie vorige week zo verwaarloosde maak ik zeker tijd voor uitgebreide ZZ. De 49^ste merk ik net! Misschien maak ik de 50^ste wel wat specialer, maar ik moet nog eens goed nadenken over hoe ik dat ga doen. Maar genoeg over toekomstige posts, ik zal eens aan die van vandaag beginnen.

Geproefd: Vrijdagavond hadden we bezoek en schudde ik spontaan een dessertje (pannenkoekjes van ricotta) uit mijn mouw. Ja, ík! Het was ook niet echt uit mijn mouw schudden, maar eerder namaken wat ik de dag voordien op internet had gevonden en waar ik toevallig alle ingrediënten voor in huis had. Ik baseerde mij op het recept van Beginspiration, verving de suiker door een beetje honing en gebruikte volkoren speltmeel in plaats van gewone bloem. En lekker dat dat was! In 5 minuten klaar, weinig afwas en zo lekker dat je het gevoel hebt dat je aan het zondigen bent terwijl het eigenlijk een light-receptje is. Zo heb ik het graag.

Jaja de randjes zijn een beetje verbrand jaja. Ik ben ook niet opeens Jamie Oliver ofzo hé.

Nog een culinaire ontdekking deed ik gisteren bij Bia Mara in Brussel. Dit hippe fish and chips-restaurant stond al lang op mijn to-eat-lijstje en gisteren kwam het er dan eindelijk van. We hadden geluk dat we nog een plaatsje vonden, want je kan er niet reserveren en het is een echte hotspot in Brussel (lees: superdruk). Bia Mara werkt elke dag met andere verse vis, en die versheid proef je ook echt. Je hebt ongeveer acht opties waarbij je kan kiezen tussen klassiek gepaneerde vis met panko, of een tempura-deeg. Er is ook een veggie-optie. Het enige nadeel vond ik dat je er veel te veel frieten bij krijgt. Dat is uiteraard een luxe-probleem, beter te veel dan te weinig, maar ik voelde mij best schuldig toen ik een half bord moest teruggeven omdat ik propvol zat. Dan had ik liever nog een klein stukje vis meer gekregen. Binnenkort wil ik zeker eens terug naar Brussel want naast Bia Mara is een restaurantje waar je héél de dag lang kan brunchen. Yum. Elke maaltijd zou een brunch mogen zijn van mij, ik zou daar gerust op kunnen overleven.

Geroken: Ik verander “geroken” vandaag in “gepuzzeld”. Da’s eens iets anders. Ik maak heel graag puzzels. Misschien een beetje gek voor iemand van mijn leeftijd, maar dat ontspant mij. Eventjes een paar uur verstand op nul. Ik puzzel altijd voor de tv, en het klinkt misschien raar maar ik kan mij dan enorm goed focussen op wat er op tv gezegd wordt. Het effect is hetzelfde als bij die rage van kleurboeken voor volwassenen. Als ik kleur, wordt mijn focus ook veel beter. Ik kijk meestal naar een paar afleveringen van de Days of Our Lives tijdens het puzzelen, daar kan ik perfect naar luisteren zonder dat ik de beelden nodig heb. De vorige puzzel die ik maakte was een fiasco omdat er te veel stukjes in de doos zaten. Ja. Echt waar. Niet te weinig, maar te veel. Om gek van te worden dus. Vorig weekend heb ik mij beter geamuseerd met een heel mooie puzzel van de Titanic, van het merk King. Ik kocht hem op bol.com, en er zaten nog twee andere puzzels in de doos. Drie puzzels voor 15 euro, daar kan je niet voor sukkelen. Omdat ze zo goedkoop waren was ik eerst wat bang voor de kwaliteit, maar dat was voor niets nodig. Als iemand nog tips heeft van waar ik leuke puzzels kan kopen, laat het mij zeker weten. Velen hebben een kinderachtig thema of zijn gewoon lelijk, dus laat die tips maar komen.

Toen was alles nog peis en vree, ocharme.

Gezien: Negen grote bollen en een klein pissend mannetje. Gisteren waren we toerist in eigen land, en bezochten we het atomium. Nadien kuierden we wat door Brussel en verdrongen we ons tussen de échte toeristen (en selfie-sticks, selfie-sticks overal) om Manneke Pis te zien. Het Vriendje moest een foto mij bij het Manneke nemen, en hij schaamde zich rot. Maar dat was zijn straf omdat hij mij een enorme omweg heeft doen wandelen door bij hoog en laag te beweren dat hij vanbuiten wist waar het beeldje stond. Spoiler alert: hij wist het niet. En volgens mij was het ook puur toeval dat we er uiteindelijk toch belandden. Na een hele leuke dag besloten we dat we dat vaker moeten doen, je moet uiteindelijk niet ver gaan om een beetje cultuur op te snuiven.

Wat jullie niet zien op deze foto is dat ik hem heel snel moest nemen omdat er 30 Chinezen ons op de hielen zaten, en we hen voor wilden zijn in de race naar de ingang 🙂

Gevoeld: Als je mijn post van vrijdag hebt gelezen, dan weet je al dat ik de laatste weken wat last heb van mijn eigen gedachten, waar ik de uit-knop niet van vind. Intussen is het al wat beter. Ik heb gisteren een drukke maar ontspannende dag gehad, en ik begin echt wel uit te kijken naar mijn citytripje met mijn BFF. Morgen ga ik nog een halve dag werken, en dan begint mijn vakantie. Normaalgezien was die nu al bezig, maar ik had vrijdag niet het gevoel dat ik alles perfect had kunnen afwerken. Daarom ga ik morgen nog een halve dag, zodat ik met een gerust gevoel op vakantie kon vertrekken. Ik had ook vrijdag “kust mijn kloten” kunnen zeggen maar ik weet dat ik daar dan heel de week mee in mijn hoofd zou zitten. En door vandaag mijn valies al te maken zorg ik ervoor dat ik morgennamiddag niets meer moét doen behalve plaats maken op de digicorder 🙂 En na de paasvakantie schiet het leven dan weer in volle vaart in gang, maar daar ga ik nu even nog niet aan denken. Alles op zijn tijd.

Gehoord: Het geschreeuw van Jillian Michaels die mij toeriep om alles wat er in mij zat te geven. Deze week startte ik met level 3 van de beginner 30 day shred, en volgens mij is dat stiekem level 18 in plaats van 3. Na de 25 minuten (waarvan er 5 opwarming en cool-down zijn) druipt het zweet van mijn lijf en moet ik een paar minuten op adem komen. Maar de oefeningen zijn leuk en het is motiverend om mijn eigen vooruitgang te zien. Moves die ik op de eerste dag nog niet kon, beginnen stilaan te lukken. Hopelijk gaat al die vooruitgang niet verloren door die 4 dagen Salzburg. Bij level 2 heb ik hetzelfde gehad: heel gemotiveerd begonnen met oefeningen die steeds vlotter gingen, tot ik een week geveld werd door buikgriep. Het was enorm moeilijk om mij na die week te herpakken, omdat ik die eerste dag het gevoel had dat ik weer terug bij af was. Maar deze keer hoop ik dat het opnieuw starten beter zal gaan, vooral omdat ik alle calorieën van Salzburg er af ga moéten sporten. Want zoals jullie weten moet ik mij op vakantie niet aan mijn geen-suiker-dieet houden. Ik heb wel al gezondigd de voorbije drie maanden, maar nog nooit vier dagen na elkaar. Jullie moeten voor mij duimen dat ik er niet in slaag om alle verloren kilo’s er op vier dagen terug aan te eten. Want ik zou dat kunnen hoor. Snel bijkomen is mijn speciaal talent. Ik zou daarmee auditie kunnen doen voor Belgium’s Got Talent. Karen Damen zou nogal bleiten.

Poes stretcht altijd mee. Kijk naar die opengesperde achterteentjes ❤

En als morgen mijn vakantie start, gaat mijn blog ook even op verlof. Geen post deze week, en of er een ZZ komt hangt af van hoe bont ik het gemaakt heb in Salzburg. Voor degenen die ook vakantie hebben: geniet ervan! En voor degenen die gewoon moeten werken: trek het jullie niet aan, jullie hebben nu nog meer verlofdagen over dan wij! XO

Dag mijn lieve zondagskinderen. Ik ga de ZZ vandaag beginnen met een dienstmededeling: ik heb een Twitteraccount gemaakt! Dus als jullie mijn onnozelheden graag op regelmatige basis in 140 tekens willen volgen, één adres: @voskosmosblog.

Kijk die 1 volger daar nu staan. Een beetje zielig, toch?

Gehoord: Ontelbare keren het biep-biep-geluidje van mijn gsm om mij er aan te herinneren dat ik een kwartiertje later een afspraak had. Vorige week deed ik zo goed als niets nadat ik geveld werd door buikgriep, en dat moest natuurlijk deze week allemaal ingehaald worden. Op het werk was het razend druk met dingen van vorige week inhalen tussen het notuleren en verslagen maken van allerhande meetings door. ’s Avonds was het niet veel rustiger. Op maandag werkte ik laat en kon ik nadien geen pap meer zeggen. Op dinsdag ging ik naar de zumba en was ik stiekem blij dat mijn aansluitende fitness-afspraak afgezegd werd. Op woensdag ging ik met vriendinnen tapas eten op restaurant, en op donderdagavond ging ik met mijn mama naar de stand-up-show van Steven Goegebeur. Allemaal heel leuke dingen, maar ze hebben er wel voor gezorgd dat ik amper tijd had voor mijn sport-dvd’tje. Ik heb mijn oefeningen deze keer maar twee keer gedaan, terwijl ik toch wel op vier keer gemikt had. Een van die twee keer was zelfs uit noodzaak samen met mijn vriendinnen voor het etentje van woensdag. Één van hen had gevraagd om haar te komen halen met de auto en ik had gezegd dat ik dat zou doen op voorwaarde dat ze dan even moest wachten terwijl ik mijn oefeningen deed. Ze had een beter idee: ze zou gewoon meedoen, waarom niet? En opeens wou er nog iemand meedoen, met als resultaat dat we op woensdag om 18u30 samen voor mijn tv stonden te zweten. Geweldig toch, zo’n vriendinnen?

Geroken: Dieren uit alle hoeken van de wereld. Gisteren gingen Het Vriendje en ik een dagje naar Antwerpen. We hebben een beetje gewinkeld, veel gegeten in de Exqi en daarna was het tijd voor de Zoo. We hebben sinds een paar jaar een abonnement en we proberen daar zo veel mogelijk van te genieten. En zaterdag was echt een ideale dag om te gaan, omdat het niet zo’n goed weer was waren we daar bijna alleen.

Een bijna verlaten Zoo, dat ziet er ongeveer zo uit.

Nergens moeten drummen, geen honderden kinderwagens die tegen je schenen worden geduwd (sorry mama- en papa-lezers), overal rustig en op je eigen tempo kunnen wandelen,… Echt zalig. We zijn zo ook eens naar Planckendael gegaan terwijl het sneeuwde, en dat was al even eenzaam (in de positieve zin) en idyllisch. Ik heb ook een nieuwe vriend gemaakt: Roger de rog. Roger daagde mij uit tot een staar-wedstrijd, die hij uiteindelijk won. Je kan ook maar voor zolang blijven staren naar een rog tot het awkward wordt natuurlijk.

Roger de blije rog.

Gezien: Gisteravond keken we gezellig thuis naar The Butterfly Effect. We hadden eerst Pompeii opgezet, maar na tien minuten hadden we al door dat dat een hoopje stront zou zijn. We hebben hem dus maar snel weer afgezet, zodat we geen anderhalf uur van ons leven zouden verspillen. The Butterfly Effect was een heel goeie en spannende film. Ashton Kutcher speelt de hoofdrol van Evan, een jongen die een manier vindt om terug te gaan in zijn leven om zo zijn jeugdvriendinnetje van het noodlot te redden. Maar telkens hij iets verandert, heeft dat een ander gevolg op de toekomst. Een interessant uitgangspunt, gebaseerd op het vlindereffect uit de chaostheorie. Ashton Kutcher is geen gewéldige acteur, en misschien was de film nog beter geweest met een sterkere mannelijke hoofdrol, maar hij doet genoeg zijn best om het boeiend te houden. Op woensdag ging ik even terug in de tijd voor deze blogpost. Ik amuseerde mij kostelijk met het opzoeken van de bijhorende YouTube-filmpjes, waardoor ik alleen nog maar meer heimwee kreeg naar de gouden reality-tijden.

Gevoeld: Deze week voelde ik mij af en toe als een omaatje in het lichaam van een 27-jarige. Op vrijdagavond moest ik nergens naartoe en deed ik om 18u45 mijn pyjama al aan. Een paar jaar geleden was ik op vrijdagavond altijd wel ergens in een café te vinden, maar de laatste jaren ben ik steeds meer een huismus geworden. Ik ben op vrijdag gewoon te moe om ’s avonds nog iets te doen. Zaterdagavond, da’s een andere zaak. Dan heb ik meestal kunnen uitslapen en heb ik ’s avonds nog genoeg energie om tot de vroege uurtjes op te blijven. Maar op vrijdagavond lukt dat niet meer, en eigenlijk is dat toch logisch? Je staat op hetzelfde uur op als in de rest van de week, dus waarom zou je dan ’s avonds niet even moe zijn? Over opstaan gesproken, ik heb de app sleepcycle daarnet gedownload en ik ga hem vanaf morgen uittesten. Je moet ingeven wanneer je ongeveer wil opstaan, en dan maakt dat ding je wakker op het meest gunstige moment. De app baseert zich dan op je bewegingen ’s nachts. Denk ik toch? Ik snap het allemaal nog niet zo goed. Ik zal volgende eens een recensie maken! Ik heb mij ook wel even blij gevoeld omdat ik in Antwerpen een mooi blouseje vond in de ONLY, eentje in zebraprint om in het thema van onze zoo-dag te blijven. Ik kon het kopen in een M in plaats van een L, én toen ik aan de kassa stond zag ik opeens dat er 20% korting op was. Twee keer joepiejeej. (Merk trouwens op dat het blouseje dat ik al aanhad ook te zien is op de foto in de rechterbovenhoek, en ook in zebramotief was. Ik merk een patroon op.)

Zolang de modewereld kleren in zebramotief blijft maken, zal ik ze blijven kopen.

Geproefd: Ik ging deze week twee keer op restaurant: één keer met mijn vriendinnen en één keer met Het Vriendje na onze Antwerpen-trip. Ik heb in mijn suikerloos leven twee uitzonderingen waarbij ik wel suiker mag eten: op vakantie en op restaurant. Ik ben in de afgelopen 83 (ik schrik er zelf van hoe lang het al is..) dagen al een paar keer op restaurant geweest maar meestal waag ik mij dan niet aan een dessert. Omdat ik niet wil overdrijven, omdat ik het lastig vind om mijzelf daarna opnieuw te herpakken, maar vooral omdat ik niet wil teleurgesteld worden in dat dessert. In mijn hoofd heb ik dessertjes opgebouwd tot iets hemels, iets zo goed en geweldig, en als dat dan niet zo is ben ik enorm teleurgesteld. En omdat ik blijkbaar geen ezel ben en mij graag twee keer aan dezelfde steen stoot, werd ik deze keer twee keer teleurgesteld. Op restaurant met de vriendinnen bestelde ik een tiramisu die niet slecht was maar toch niet zoals ik hem mij had voorgesteld, en gisteravond probeerde ik een moelleux die ik voor meer dan de helft doorschoof naar Het Vriendje. Want dat heb ik wel geleerd: het is het niet waard om te zondigen voor iets wat niet de moeite waard is. Als ik het niet lekker vind, eet ik het gewoon niet op. Want dat is pas zonde van het zondigmoment. Misschien de volgende keer toch niets bestellen, behalve als ik er 100% van zeker ben dat het een meevaller gaat zijn. Of gewoon een decadent voorgerecht bestellen in plaats van een dessert? Het is met vallen en opstaan, dat hele suikerloos bestaan. Maar ik ben stiekem wel blij dat ik het niet meteen na 30 dagen heb opgegeven, en dat die 83 dagen intussen al op de teller staan. Op naar de 100, en de 150, en de 365, en,…

Misschien moet ik de honderdste dag vieren. Met een beetje chocola, hmm?

Geniet nog van de rest van het weekend! XO

Ik heb al twee A4’s volgeluld, en ik heb zelfs nog geen inleiding geschreven. Dus deze week vliegen we er gewoon meteen in J GO!

Gehoord: Sinds vorige week werkt mijn autoradio weer, dus het is weer een plezier om naar het werk en terug te rijden. Over vervoersmiddelen gesproken: deze namiddag verscheen het prachtig ronde getal van 5000 kilometer op de teller van mijn scooter. 5000! Heb ik hier eigenlijk ooit al verteld over mijn scooter? Ik rij er al een jaar of acht mee rond, en het is een van mijn dierbaarste bezittingen. De avonturen die ik al beleefd heb met dat ding… Heel veel mooie herinneringen, maar zeker ook minder goeie. Een paar jaar geleden kreeg ik er een ongeval mee. Een auto had mij niet gezien en reed achteruit op mij in. Achteraf bleek ook nog dat hij mij een vals adres en verkeerd telefoonnummer gegeven had, dus we hebben hem er nooit voor kunnen laten opdraaien. Ik heb toen zo’n schrik gepakt dat ik er een klein jaar niet mee heb durven rijden. Toen ik uiteindelijk toch de draad weer oppikte, geraakte ik opeens weer overal, waar en wanneer ik wou, zonder hulp te moeten vragen aan vrienden of familie.

Mijn trouwe roestige vriend.

Mijn scooter is voor mij, net als mijn auto, een symbool voor mijn eigen vrijheid. Ik was er dan ook kapot van toen hij een paar maanden geleden werd gestolen, en even dolgelukkig toen hij twee weken later werd teruggevonden. Volledig kapotgestampt en -geslagen, dat wel. Puur vandalisme, alleen het achterlicht werkte nog. Veel mensen hebben mij gek verklaard toen ik hem toch nog liet maken, met het geld dat ik daaraan heb moeten geven had ik ook een nieuwe kunnen kopen. Maar ik kon hem niet opgeven, mijn allerliefste scooti. Ik had mezelf na de diefstal twee weken gegeven. Als hij na twee weken nog niet teruggevonden was, zou ik hem mentaal loslaten. En na exact veertien dagen kreeg ik telefoon van de politie, ze hadden hem teruggevonden op een cross-terrein een paar honderd meter verder. Hij ziet er nu wel niet meer uit, de krassen en barsten op het frame zijn gewoon blijven staan omdat ik aan de garage had gevraagd om hem opnieuw rij-klaar te maken met zo weinig mogelijk nieuwe onderdelen. Maar het is mijn scooti. En ik zal er mee rijden tot hij echt niet meer kan. En dan ga ik hem begraven in de tuin. Of ritueel verbranden. Daar ben ik nog niet uit.

Geroken: De veel te verleidelijke geur van tientallen croissants en chocoladebroodjes die vers uit de oven kwamen. Gisteren ging ik helpen op een brunch van mijn ex-chiro, en ik had er op voorhand niet bij stilgestaan dat ik zo een paar uur eten ging maken waar ik zelf van moest afblijven.

Aaaaargh.

Koffiekoeken, chocomelk, rijstpap, chocolade, brood, beleg, yoghurt, chocomousse,… Het was de eerste keer in de afgelopen 69 suikerloze dagen dat ik er zo gefrustreerd door was. Ik heb het welgeteld 6 uur, van 7u tot 13u, volgehouden voor ik het niet meer aankon en twee dikke vette rozijnenboterhammen binnenspeelde. Dat was niet de bedoeling want ik had mijzelf echt voorgenomen om van alles af te blijven, maar uiteindelijk is het nog een wonder dat het daar maar bij gebleven is. Toen ik thuiskwam heb ik eventjes moeten zagen en klagen tegen Het Vriendje. In plaats van mij te troosten, heeft hij foto’s getrokken van mijn miserabele toestand. De snodaard. Dus als je je afvraagt hoe miserie, frustratie en zelfbeklag er uitziet op foto… Zo dus:

Zo veel zelfmedelijden dat je zelfs niet eens de moeite doet om je jas en schoenen uit te doen, zo’n situatie. Cameo van Poes Springsteen, die ruikt of ik nog leef.

Geproefd: Ik zal eens een review doen zie, dat is eens iets anders. Vanmiddag ging ik met een oude vriendin (ter info: ze is zelf niet oud, ik ken haar gewoon al heel lang) lunchen in Mechelen City. We gingen ons volproppen bij Noen, een relatief nieuwe ontbijt-lunch-bar in het centrum. Ik had onlangs gelezen dat ze een prijs hadden gewonnen van hipste nieuwe plek, dus dat moest getest worden. Het is er heel gezellig zitten in een mooi en “hipster” interieur. Je kan er broodjes, soep en zoetigheden eten, maar we gingen resoluut voor het ontbijt. Het was al 12u30 maar we waren allebei nog niet zo lang wakker (#yolo) dus een ontbijt was erg welkom. Wat we hebben gegeten (verschillende soorten brood met confituur of choco, zij een croissant en ik yoghurt met granola en vers fruit) was heel erg lekker, alleen vond ik het spijtig dat er niet meer keuze was. Ze profileren zich als een ontbijt-plek, dus dan zou bijvoorbeeld een stukje kaas of een beetje vlees ook leuk zijn. Er was wel eiersla, en die was zo decadent lekker dat ik er alleen al daarvoor zou teruggaan. De prijs viel ook heel goed mee, we zaten allebei zo vol als een ei en moesten maar 13 euro per persoon betalen. Al bij al een dikke 8 op 10, en het zou een 9 worden als ze hun kaart wat uitbreiden en een duidelijke pijl naar de wc zetten (ik was fout gelopen en was per ongeluk ergens verkeerd beland, wat niet geapprecieerd werd, oeps).

Gevoeld: In het begin van de week heb ik een paar dagen opnieuw last gehad van mijn angsten. Ik denk niet dat er een specifieke aanleiding was, misschien gewoon wat slaapgebrek en een aanslepende verkoudheid. Dat klinkt heel banaal, maar ik weet dat mijn weerstand op zo’n momenten niet 100% is, en als mijn angststoornis dan de kop opsteekt heb ik de energie niet om er tegen te vechten. Het was ook snel weer voorbij, ik heb er maar drie dagen echt last van gehad. Ik heb er een heel dubbel gevoel bij. Langs de ene kant heb ik de neiging om mij waarom-ik?-gewijs in zelfmedelijden te wentelen. En langs de andere kant besef ik ook wel dat ik mij gelukkig mag prijzen dat ik er nog maar sporadisch last van heb, en niet meer elke dag zoals een paar jaar geleden. Dus voor iedereen die op dit moment met gelijkaardige problemen worstelt: je denkt misschien dat er geen licht is aan het einde van de tunnel, maar dat is er wél. Als je mij een paar jaar geleden had gezegd dat ik jaren later nog maar om de zoveel weken, soms zelfs maanden, een paar slechte dagen zou hebben… Ik zou er eens goed mee gelachen hebben. Je moet blijven vechten, en het is geen schande om toe te geven dat je het niet alleen kan. Zoek hulp, neem een vriend of familielid in vertrouwen, vraag aan je huisarts om je door te verwijzen naar iemand om mee te praten,… Het wordt echt beter, je moet in jezelf geloven. En als dat niet lukt, zal ik wel in je geloven in jouw plaats. Beloofd. Ik duim. En omdat ze geen duimen heeft, duimt Poes ook voor je maar dan met al haar andere teentjes.

You can do it.

Gezien: Gisteren keken we voor de miljoenste keer naar mijn lievelingsfilm allertijden: The Shawshank Redemption. Ik ben niet alleen in mijn liefde voor de film, want ik zag nadien dat hij nog altijd op nummer 1 staat in de top 250 van IMDb. Een van de redenen waarom ik zo gek ben van Shawshank is dat ik elke keer weer opnieuw iets nieuws opmerk. Een beeld, een verwijzing, een uitspraak,… Gisteren besefte ik bijvoorbeeld dat het geen toeval is dat Red op een bepaald moment tegen Andy zegt dat hij zijn “shitty pipe dreams” moet opbergen. Snap je ‘m, hé, hé, shitty pipe, hé? Als je hem nog niet gezien denkt, zal dit wel Chinees voor je klinken. Maar wil je dan wel beloven dat je hem gaat zien? Koop hem best wel op blu-ray, of bestel hem in HD, want de beeldkwaliteit van de gewone dvd is heel slecht. Toen we de dvd gisteren uit de speler haalden en de gewone tv opsprong, zagen we dat ze hem op exact hetzelfde moment op één aan het spelen waren. In goeie beeldkwaliteit, uiteraard. Een teken van het universum! Ik heb ook bijna niets meer gezien bij het schrijven van mijn vorige post, omdat ik tranen in mijn ogen had van het lachen. Niet dat ik mijzelf zo hilarisch vind, maar de “research” die ik moest doen was gewoonweg hilarisch. Ik schreef een stukje gebaseerd op de gekste zoekopdrachten waardoor mensen op mijn blog terechtkomen, en er zaten een paar pareltjes tussen. Misschien maak ik nog wel eens een tweede editie, want er zijn er nog véél die ik niet vernoemd heb.

Nu ga ik overschot gezonde pasta eten, terwijl Het Vriendje wacht op de deurbel die de komst van zijn bestelde pizza aankondigt. Grrrrr.

Tot volgende week! XO