Het is een week vol mijlpalen. Donderdag maakte ik mijn 100^ste post hier, en vandaag ben ik exact 9999 dagen oud. En morgen zal dat dus 10 000 dagen zijn. Een paar maanden geleden kwam ik terecht op een site waar je allerlei feitjes kreeg over je geboortedatum. Er stond onder andere ook wanneer je 5000 dagen oud zou zijn, 10 000 dagen, 15 000 dagen, enzoverder. Ik zag toen dat die 10 000ste verjaardag niet zo ver weg was, en had het in mijn agenda gezet om te onthouden. Deze week merkte ik het opeens weer op. Ik heb er zelfs speciaal vakantie voor genomen. Dit weekend heb ik dus nog een extra dagje rust, en ik heb heel wilde plannen; zo lang mogelijk slapen, zo veel mogelijk naar Netflix kijken en een zo mooi mogelijke kroon maken voor mezelf. Maar, first things first, eerst deze week nog zamenvatten!

Gevoeld: Alsof mijn armen van mijn lijf gingen vallen. Vorige week was ik zo fier op mijzelf dat ik de kaars had kunnen doen tijdens de zumba, deze week schaamde ik mij diep. We gingen iets nieuws proberen, oefeningen met elastieken. Onderstaand madammeke ligt op de grond, dat moesten we gelukkig nog niet doen. Hoewel ik nadien wel zin had om een paar uur op de grond te gaan liggen.

We moesten de elastieken onder onze voet steken en dan onze armen opheffen en daarna hem gewoon in onze handen nemen en dan onze armen zijwaarts strekken. Ik dacht toen we begonnen dat het een fluitje van een cent ging zijn, vooral omdat ik een groene rekker (weinig weerstand) had genomen. Een minuut later kon ik al niet meer mee. Volgens mij gebruiken ze die rekkers in oorlogszones ook als marteltuigen. Misschien ga ik volgende week wel toevallig heel dringend naar de wc moeten als de elastieken worden bovengehaald. Wat ik ook heb gevoeld is vertedering. Gisteren gingen we helpen bij de verhuis van een van mijn vriendinnen, en na het dozen heffen kreeg ik de opdracht om de kasten in de slaapkamer en de badkamer uit te kuisen. En wie zat er daar ook in die slaapkamer? Hun nieuwe kitten, die daar heel de dag moest blijven zitten omdat hij anders zou weglopen of te veel stress zou oplopen. En ik weet wel ergere dingen dan een paar uur in één kamer zitten met een kleine Siamees.

Eugène de Siamees. En dat is inderdaad een sjaaltje. Oh my. ❤

Geroken: De zalige geur van lijm en alcoholstiften. Voor jullie de ambulance bellen om mij te laten opnemen voor een snuif-verslaving, zal ik uitleggen waarom. Het Vriendje stelde een paar dagen geleden voor om dit jaar voor de feestdagen met verlanglijstjes te werken. Wij kopen voor elkaar vrij veel cadeautjes in deze periode; voor Sinterklaas (inclusief schoen zetten en heel het ritueel!), Kerstmis en 1 januari (dan zijn we telkens x jaar samen). Door een lijstje te maken zouden we gemakkelijker pakjes voor elkaar kunnen kopen. Zoiets moet je ook geen twee keer tegen mij zeggen. Op donderdagavond had ik normaalgezien plannen, maar toen die werden afgezegd zat ik opeens met een volledig lege avond. Ik heb toen mijn doos knutselgerief van onder het stof gehaald, en ik heb mij volledig laten gaan. Het resultaat is een verlanglijstje zo groot als onze salontafel. Ik moest zelfs op een stoel gaan staan om er een deftige foto van te kunnen nemen. En omdat een poster met alleen foto’s niet echt handig is, heb ik alle foto’s genummerd en heb ik er een corresponderend word-document bij gemaakt met daarin alle links naar de bijhorende webshop. Voor mensen die nooit goed weten wat ze moeten vragen voor cadeautjes-gelegenheden heb ik een tip: hou doorheen heel het jaar een documentje bij waarin je alles smijt wat je online of in de winkel tegenkomt en wat je graag wil hebben. En omgekeerd ook, vooraleer ik hier de reputatie van hebberige trut opdoe; als je doorheen het jaar iets tegenkomt waarvan je zeker bent dat je ouders/vriend/collega er blij mee zou zijn, koop het dan al en hou het gewoon bij tot je de gelegenheid hebt om het af te geven. Zo moet je niet op 24 december nog holderdebolder samen met de rest van Vlaanderen op zoek naar een pakje.

Ter info: Het Vriendje, wiens hele idee het was om met verlanglijstjes te werken, gaf mij gewoon een blad waarop hij heel slordig had geschreven dat hij een tamboerijn wil. Ok dan.

Geproefd: Vrijdagmiddag gingen we met de collega’s eten in Le Mess in Etterbeek, om afscheid te nemen van onze baas. Le Mess is echt een aanrader als je eens een beetje chiquer wil gaan eten in een losse sfeer. En als je juist je loon hebt gekregen, want echt goedkoop was het niet. Ik nam als voorgerecht rundscarpaccio met eendenlever, en als hoofdgerecht coquilles met pompoen en knolselder. Mijn eten was héél lekker en dat van mijn collega’s zag er ook verrukkelijk uit. Spijtig genoeg was vrijdagmiddag wel het startschot van een langgerekt vreetfestijn. Vrijdagavond gedroeg ik mij nog en at ik als avondeten een banaan met pindakaas en een mango. Maar zaterdagochtend liep volledig uit de hand. Er waren tijdens de verhuis van mijn vriendin koffiekoeken voorzien voor de helpers. Ik nam mij voor om er geen te eten, toen at ik er één en een uur later at ik er nog twee. In de namiddag voelde ik mij slecht, en om mijzelf te troosten ben ik de stad ingetrokken en ben ik gewapend met een Story en een TV-Familie een groot stuk taart gaan eten. ’s Avonds gingen we naar een familiefeest waar ik als voorgerecht een degoutante hoeveelheid foie gras en eendenpaté met rozijnenbrood heb gegeten. Ik besef opeens hoeveel eenden en ganzen er deze week gestorven zijn om mijn perverse eetwensen te vervullen, en bij deze bied ik mijn verontschuldigingen aan hen aan. Ik probeer mijn geweten te sussen door terug te denken aan die keer toen ik gaan fietsen was met Het Vriendje en we zeker 100 meter achtervolgd zijn door een troep wilde ganzen die een geluid maakten alsof ze hun moederschip aan het oproepen waren. Ganzen zijn vort.

Gezien: Ik ben gisteren bij Telenet onze digicorder gaan omruilen voor een nieuwer exemplaar, dus heb ik heel de week gekeken naar alles wat er nog op onze oude stond. Veel was dat niet meer, dus opeens zat ik met een 100%-vrij-situatie en wist ik niet naar wat ik moest kijken. Gelukkig is er Netflix. Ik moet nog één aflevering zien en dan ben ik klaar met het eerste seizoen van Orange Is The New Black. Wat ik nog gezien heb is een complete ravage toen ik vrijdag thuiskwam van het werk. Een van Poes Springsteen haar grootste hobby’s is om vanuit onze veilige keuken psychologische oorlog te voeren met andere katten die in onze tuin komen. Heel veel mensen in onze buurt hebben katten, dus we zien er wel vaker in onze tuin zitten. Naar de meeste miauwt ze gewoon eens, of ze drukt haar pootjes eens tegen ons schuifraam. Maar er is één kat met lang haar waar ze echt een diepe haat voor koestert. Ik weet niet wat ze elkaar ooit misdaan hebben, maar als die in onze tuin zit is het kot te klein en moet alles kapot. En zo dus ook vrijdag.

“Welkom thuis, wat een leuk begin van het weekend” – Poes ‘kleine duivel’ Springsteen

Alle dingen die op de grond liggen staan normaalgezien dus op ons venstertablet. Of misschien heeft ze een geheime rave gehouden, kan ook.

Gehoord: Deze week was het de Top 500 van de Nillies op Q-Music, en dat vond ik een heel leuke lijst om naar te luisteren. Met die muziek ben ik echt opgegroeid, en aan bijna elk liedje hangt er wel een herinnering vast. Wat ik nog niet gehoord heb maar waar ik wel naar uitkijk is de nieuwe cd van Pitbull. Ik kreeg hem gisteren van Het Vriendje, en volgend weekend gaan we hem opzetten in de auto als we vertrekken op weekend. En bij deze kan ik meteen overgaan naar de dienstmededeling van de week: misschien komt de ZZ van volgende week wéér een dag later. Er staan in 2014 nog twee weekends op de planning, eentje naar Hasselt en eentje naar Ieper. Dus dan krijgen jullie telkens de ZZ met een beetje vertraging, maar wel in XXL-reisverslag-versie.

Geniet nog van jullie zondag!

XO

Bron foto fitness elastiek
Bron foto Eugène: Facebook van mijn vriendin 🙂

Raar hé, zo’n zamenvattende zondag op een maandag. Het is nog al gebeurd, maar ik blijf het raar vinden. Normaalgezien typ ik mijn ZZ in mijn pyjama/peignoir/onderbroek aan mijn bureautje terwijl op de achtergrond de Top 40 of een of andere zwart-witte namiddagfilm speelt. Nu heb ik al een volledige werkdag achter de rug, en is het Journaal mijn compagnon. Maar ik had een gegronde reden; ik was op weekend! En dat is in het voordeel van de ZZ, want dan heb ik meer te vertellen 🙂 Hier gaan we!

Gezien: De laatste aflevering van Boer Zoekt Vrouw. Ik wil niet dat ze er mee ophouden voor de komende jaren, maar dit was toch wel het stomste seizoen dat er al geweest is. Kandidaten en boeren/boerinnen die maar deden waar ze zin in hadden, niemand waar je echt veel sympathie voor kon opbrengen, een gratis reis naar NY voor een ondankbare trees,… Hoe zeg je dat, parels voor de zwijnen? Ook prominent aanwezig deze week in mijn tv-leven was John Cleese. Het Vriendje en ik zijn beginnen kijken naar de dvd’s van Monty Python’s Flying Circus. De eerste twee afleveringen vond ik al heel grappig, maar ik had het niet anders verwacht. Én Cleese zat deze week ook bij Alan Carr, waar hij zich absurd gedroeg. Alan Carr heeft zich nog ingehouden, ik zou hem van mijn podium gestuurd hebben als ik hem was. Maar ja, het is natuurlijk wel John Motherflippin Cleese, en waarschijnlijk dacht hij gewoon “denk aan de kijkcijfers, denk aan de kijkcijfers” bij zichzelf.

Ik ben ook goed mijn best aan het doen om naar alles op onze digicorder te kijken. Zaterdag wil ik hem gaan omruilen voor een nieuwer model, en dan moet hij volledig leeg zijn. Ons huidig model is nog van in de prehistorie, en mijn intuïtie zegt dat hij het elk moment kan begeven. Onze vorige digicorder is een paar jaar geleden ook al eens een stille dood gestorven. Toen ze aan de balie van Telenet bevestigden dat er niets meer aan te doen was en dat ik al mijn opnames kwijt was, heb ik heel hard geweend op de parking. Ik was toen al een paar jaar samen met Het Vriendje, maar toen hij mij op dat moment troostte en zei dat ik goed moest uitwenen in plaats van mij uit te lachen, besefte ik nog meer dat hij de ware is.

Geroken: De geur van ronkende automotoren en piepende banden. Een paar maanden geleden kocht ik op Groupon een bon voor een overnachting in Kortrijk in Hotel Broel, dus dat was onze bestemming voor dit weekend. De datum was al lang vastgelegd, en ik had vooraf wat oppervlakkig op de site van Kortrijk naar bezienswaardigheden gezocht. Maar de volgende keer dat ik op weekend wil gaan, moeten jullie mij er aan herinneren dat ik eerst moet opzoeken of er dat weekend niet toevallig een grootse autorally wordt georganiseerd in de stad waar ik naartoe wil. We hadden dus prijs in Kortrijk. Toen we aankwamen zagen we meteen dat de Grote Markt en de straten rondom waren afgezet en dat er overal racewagens stonden geparkeerd. De serveerster van het hamburgerrestaurant (Louis’ Burgers, aanrader, neem zeker de Luigi!) wist ons te zeggen dat het ging om de ‘Zes Uren van Kortrijk’, een jaarlijkse rally die normaalgezien alleen op zondag doorgaat maar dit jaar uitzonderlijk al op zaterdag begon. We hebben er gelukkig niet te veel last van gehad, we hebben alleen de Grote Markt niet goed kunnen bewonderen en moesten goed opletten dat we niet van de weg gemaaid werden door racekarren.

Geproefd: ’s Avonds gingen we op zoek naar een leuk restaurant in het centrum van Kortrijk. We hadden nergens gereserveerd, en door die autorally zat bijna alles zo vol als een ei. Nadat we een paar minuten wat verloren hadden rondgelopen, passeerden we een nogal onopvallend Mexicaans restaurant. We konden niet echt binnenkijken, het enige wat we zagen was de naam “Casa Mexicana” en het bord dat buiten stond met daarop “fajitas – quesedilla’s – nachos”. Ik ben vrij avontuurlijk op culinair gebied, maar Het Vriendje houdt nog het meest van een goeie steak met frietjes. Of een hammeke, wat dat ook moge zijn. Maar ik denk dat hij tegen dan al zo veel honger had dat hij overal mee binnen zou gegaan zijn. En we hebben het ons achteraf niet beklaagd. Van zodra we binnenstapten werden we ontvangen door de meest enthousiaste schattige ober die ik ooit gezien heb. Hij deed mij een beetje denken aan Manuel van Fawlty Towers (hier is John Cleese weer!), maar dan wel een Manuel die al een beetje te veel taartjes had gegeten. Hij leidde ons binnen in het kleine restaurantje waar het interieur er zó over was dat het weer leuk werd.

Bienvenida.

We gingen eigenlijk gewoon een hoofdgerecht eten maar de ober was ook een goede verkoper, en voor we het wisten zaten we met een bord nacho’s om te delen voor onze neus. Niet dat ik wil klagen, want de nacho’s waren overheerlijk en het perfecte voorgerechtje. Als hoofdgerecht nam ik een vegetarische quesedilla (een warme opgerolde wrap met rijst, salsa, avocado, kaas en zure room) en Het Vriendje nam chili con carne. Een half uurtje later konden we geen pap meer zeggen, hadden we tien foto’s getrokken van het interieur en hadden we zo hard gelachen dat we er buikpijn van hadden. We hebben daar twee uur gezeten en de mariachi-verzamel-cd die opstond duurde een half uur en stond in loop, dus we hadden ook al vier keer de La Bamba horen passeren. We lieten een vette fooi achter en ik ben nu al aan het denken over wanneer ik er nog eens kan gaan eten.

Yum. Ergens onder die gesmolten kaas liggen nog een paar nacho’s.

Ik heb ook de beste macaron ooit gegeten. Ik weiger jullie de naam van de patissier te zeggen, en ik hoop dat jullie slechte ogen hebben en de naam ook niet kunnen lezen op de foto. Dan zouden jullie er ook allemaal naartoe gaan en dan blijven er minder macarons over voor mij. Vos doesn’t share food.

Ik had de macaron op het bord van Het Vriendje gelegd, om te laten uitschijnen dat hij de gulzigaard was. Because I’m bad, I’m bad, really really bad.

Gehoord: De gevleugelde zinnen: “Ik zie dat jullie een gewone charmekamer geboekt hebben, met jullie bon hebben jullie eigenlijk recht op een deluxe kamer. Maar er was nog een junior suite dus hebben we jullie die gegeven.” Onze hotelkamer was zo groot als een balzaal. Ik zou zeker 30 radslagen hebben kunnen doen, en dan nog niet rond geweest zijn. Na 30 radslagen zou ik ook gewoon in het ziekenhuis liggen met alle botten in mijn lijf gebroken, maar soit. De aankleding van de kamer was een beetje ouderwets, ik heb liever een moderne kamer, maar als er iemand mij een junior suite in de schoot werpt ga ik die niet in de bek kijken. Of zoiets. De badkamer had een douche én een groot bad, maar ik was tijdens het wachten op het vollopen van het bad al in bed gaan liggen en ben daar in slaap gesukkeld. Waarom zijn lakens en kussens in hotels altijd zo zacht en toch stevig tegelijkertijd? En waarom, o waarom, zijn roereieren van een ontbijtbuffet in een hotel altijd honderd keer lekkerder dan thuis? Ligt het aan die grote warmhoudbakken? Of ligt het aan het feit dat als ik thuis roereieren eet, dat dat ook meestal het enige op het menu is? Moéten roereieren vergezeld worden van bonen in tomatensaus, worstjes, een stuk brie, een stuk chaumes, aardbeienyoghurt met muesli, een minicroissant en twee minichocoladebroodjes? En dan nóg een stuk chaumes om het af te leren? Say it isn’t so.

30 radslagen zeg ik u!

Gevoeld: Trots, omdat ik deze week tijdens de zumba bij de buikspieroefeningen een kaars kon doen. Daarna kon ik wel niets meer omdat ik dacht dat ik in twee gebroken was, en waarschijnlijk zag ik er tijdens de kaars uit als een bij elkaar geduwd michelin-mannetje/een zweterige Shar-Pei, maar toch! Overwinningsdansje voor mezelf!

Dé kaars.

Liefde voor Het Vriendje, omdat we na zes jaar samen nog altijd tot een kot in de nacht kunnen praten over onze toekomst en lachen met ons verleden. En omdat hij vorige week op weekend was geweest met zijn vrienden en mij de dag daarna onverwacht en heel spontaan mee op restaurant nam. Stress, toen er maandagavond iemand een dvd-box kwam ophalen die ik via tweedehands.be had verkocht. Blijdschap met de extra centjes die ik toen verdiende. Maar ook verdriet, omdat er vorige week verschillende mensen in mijn naaste omgeving een van hun ouders hebben moeten afgeven. Bij sommigen verwacht, bij sommigen heel onverwacht. Het leven is mooi, maar soms ook helemaal niet eerlijk.

Tot snel!

XO

Bron foto kaars

Ik ga gewoon meteen met de deur in huis vallen. Dit is mijn outfit van de voorbije 24 en de komende 12 uur.

Even comfortabel als het er uitziet.

Het Vriendje is op weekend, en de enige plannen die ik dit weekend had waren een lunchdate en een fotokader gaan ruilen bij de Hema. Dus vanaf zaterdagnamiddag had ik geen enkele verplichting meer behalve mijn meest comfortabele chill-kleren aandoen en beginnen aan een marathon van Orange Is The New Black. En mijn rustige weekend was heel welkom na een geschift drukke week. Die ik dus nu ga zzzzzzamenvatten voor jullie!

Gehoord: Veel kattengejank en ongrappige bindteksten tijdens de EMA’s. De EMA’s en de VMA’s gaan elk jaar zo hard achteruit, en dit was de eerste keer dat ik de show niet eens uitgekeken heb. Ik weet nog dat ik als kind/jonge tiener echt uitkeek naar die twee avonden in het jaar waarop je de beste optredens te zien kreeg, en waar er altijd wel iets grappig en schandalig te beleven was. Het laatste echte wow-moment van de laatste shows was vulgaire Miley, maar dat was eerder een moment van plaatsvervangende schaamte dan echt entertainment. Misschien ligt het ook gewoon aan de artiesten die momenteel aan de top van de hitlijsten staan. Begrijp mij niet verkeerd, iedereen die mijn blog al een tijd volgt weet dat er niets mee inzit om mij muzikaal en tv-gewijs te verlagen tot een rioolamoebe. Hoe trashier, hoe beter. Maar ik ben de huidige Ariana Grande’s en Iggy Azalea’s echt zo beu als koude pap. Alle nieuwe acts lijken zo vluchtig, er blijft niet veel hangen. En ik vind het niet erg als je niet live kan zingen, of gewoon niet kan zingen. Maar dan moet je wel een Britney-in-haar-hoogdagen doen en zorgen dat de kijker daar niets van merkt door een ongelofelijk show te geven. Of zoals Usher of Chris Brown die amper kunnen ademhalen tijdens hun performances, maar dat wel compenseren met absurd goeie dansmoves (en ok, playback). Ik kan niet geloven dat ik net iets positief heb gezegd over Chris Brown. Vergeef mij. Stomme getalenteerde loser.

Gezien: Deze week ben ik naar Interstellar gaan kijken in de cinema. Twee keer zelfs, maandag én vrijdag. Op maandag vond ik hem al goed, maar op vrijdag vond ik hem nog beter. Omdat ik toen al wist hoe hij zou eindigen en de technische kant van het verhaal kende, en mij daar dus niet meer op moest concentreren. Want één raad die ik kan geven is dat je hem niet moet gaan zien als je moe bent of je gewoon een avondje hersenloos entertainment wil. Want dan zal je gefrustreerd terug naar huis gaan. Interstellar is van de maker van Inception, en dat zou al genoeg moeten zeggen. Ik was niet van plan om hem twee keer te zien, maar na de eerste keer had ik naar mijn BFF ge-sms’t dat ze mij eens in simpele woorden moest uitleggen wat een zwart gat juist is. Zij geeft les, aardrijkskunde en fysica, en toen ik haar vertelde over de film moést ze hem ook zien. Maar denk nu niet dat hij alleen maar over ruimtereizen en moeilijke technische formules gaat, integendeel, intermenselijke relaties zijn de kern van de film. En zelfs als dat je niet interesseert, dan kan je hem nog altijd gaan zien omdat je bijna drie uur op de goddelijke smoel van Matthew McConaughey kan kijken. Njammie.

Gevoeld: Teleurstelling, omdat ik klaar was met seizoen 2 van New Girl op Netflix en niet doorhad dat seizoen 3 er nog niet op staat. Opluchting, omdat ik dus maar naar Orange Is The New Black ben beginnen kijken, en dat dat mijn verwachtingen helemaal inlost. Gemis, omdat Het Vriendje op weekend is en ik mij dan toch een beetje verloren voel. Vooral omdat ik vannacht een ongelofelijk realistische nachtmerrie had, en hij mij niet kon troosten toen ik badend in het angstzweet wakker werd. Stress, omdat het op het werk altijd maar drukker en onduidelijker wordt. Cultuur (is dat ook een gevoel?), tijdens de Méliès-filmavond woensdagavond. En het gevoel van een halve hartaanval toen ik ’s ochtends naar het werk wou vertrekken en mij een ongeluk schrok door een kartonnen bejaard koppel in het raam van de overburen.

1 vraag: waarom?!

Geproefd: BLAUWE DORITOS!!! Een paar maanden geleden vertelde ik al dat ik in Amsterdam een voorraad zakken blauwe Doritos had gekocht, omdat dat mijn lievelingssmaak is die ze niet meer verkochten in België. Inderdaad, verkochten, in de verleden tijd. Want gisteren ging ik snel naar de Match voor een zak katteneten, en toen ik door de gang met chips wandelde zag ik opeens een rek vól! Ik heb er meteen zo veel gekocht als ik kon dragen. Misschien was het wel een verkeerde levering, of een tijdelijke aanbieding. Maar moeten jullie nu eens iets weten? Ik heb er daarnet een klein kommetje (rantsoeneren heet dat) van gegeten, en ze smaakten minder lekker dan die van Nederland. Misschien ligt het aan een andere samenstelling van ingrediënten, maar ik denk eerder dat het komt door het feit dat ze nu niet meer exclusief zijn. Ik kan ze nu gewoon gaan kopen als ik zin heb, ik moet er niet zuinig mee zijn, als ik er zin in heb kan ik desnoods een hele zak eten. In plaats van mini-beetjes één keer per week, omdat ik er speciaal voor naar Nederland moet. De enige die wel blij zal zijn met deze teleurstelling is Het Vriendje, omdat hij er nu eindelijk wel meer dan 5 van gaat mogen eten.

Een vol rek dat een minuut later leeg was.

Geroken: De geur van verse verf. Een van mijn vriendinnen heeft een huis gekocht samen met haar vriend, en we zijn dinsdag eens een kijkje gaan nemen. Ze gaan er nog heel wat in werken, maar het huis heeft wel enorm veel potentieel. En voor hun tuin heb ik echt geen woorden. Zo diep! Zo groot! En helemaal achterin staat een soort tuinhuis, dat eerder nog een extra mini-huis van één verdieping is. Ik was een heel klein beetje jaloers op de tuin, omdat die van ons maar zo groot is als een grote badhanddoek. Maar ik heb zelf helemaal geen groene vingers, in mijn hoofd droom ik van een moestuin maar ik kan nog niet eens een vetplant laten overleven. Maar ik ben wel heel blij voor mijn vriendin, omdat ik weet dat zij er wel iets moois van gaat kunnen maken. En ook omdat ze iemand gevonden heeft waar ze die toekomst mee kan uitbouwen. Ken je dat gevoel als je twee mensen samen ziet, en na twee minuten weet je al dat ze voor elkaar gemaakt zijn? Dat heb ik bij hen. En als het toch niet goed afloopt, stuur ik de Russische én de Chinese maffia op hem af. Eind goed, al goed!

Tot snel! XO

Dag mijn lieve lezertjes. Sorry dat ik deze week niets van mij heb laten horen, maar ik was deze week niet bepaald te genieten. Ik had last van mijn humeur (vanwege redenen die alleen vrouwen begrijpen) en als ik een blogpost had geschreven had daar waarschijnlijk alleen “ik haat alles en iedereen, groetjes” ingestaan. Maar nu ben ik er weer een beetje door, en ben ik klaar om de week zamen te vatten. Om jullie een volledig beeld te geven van mijn huidige toestand; ik zit aan mijn bureautje, volledig gewikkeld in een dekentje, en ik overweeg ook handschoenen en een muts aan te doen. Het is zo koud hier, maar ik weiger om de chauffage al aan te zetten. Ik heb gisteren nog eens een factuur gezien van hoeveel we betalen aan ENI voor gas en elektriciteit, en ik wil dat bedrag zo veel mogelijk naar beneden halen. En als ik daarvoor een extra trui moet aandoen, dan moet dat maar!

Het Vriendje zit naast mij te werken met echt letterlijk een muts op, en kan er niet echt mee lachen 🙂 Maar ooit zal hij mij dankbaar zijn, ik voel het. Soit, ik ben aan het afwijken van de reden waarom ik hier zit te bevriezen, de zzzzzzamenvattende zzzzintuigen!

Gehoord: Het engelengezang van Stan Van Samang. Gisteren gingen we naar hem kijken in Vilvoorde, en ik was weer helemaal betoverd door zijn talent en zijn persoonlijkheid. Het Vriendje was mee omdat ik anders alleen moest gaan, maar uiteindelijk vond hij het ook nog wel de moeite waard. Ik had hem een paar jaar geleden al eens gezien in een kleinere zaal, en dat was toen nog beter en intiemer. Deze zaal was net iets te groot en zat duidelijk vol met fans die naar élk optreden komen en zich dus genoeg op hun gemak voelen om bijvoorbeeld dingen naar het podium te roepen en mee te zingen. Eigenlijk zou ik nooit naar optredens mogen gaan, omdat ik mij altijd veel te hard erger aan alles en iedereen rond mij. Terwijl ik waarschijnlijk zelf de irritante ben, dat weet ik maar goed genoeg. Als je binnenkomt op een optreden waar ik ben, en je ziet mij, dan zou je kunnen denken dat je per ongeluk in een wassenbeeldenmuseum bent binnengewandeld. Een wassenbeeldenmuseum waar niemand zich amuseert by the way. Ik beweeg amper, ik staar gewoon naar het podium. De enige move die ik doe is met mijn ogen rollen als iemand te hard beweegt of zingt naar mijn goesting. Maar dat betekent niet dat ik er niet van geniet. Ik kan gewoon in stilte van iets genieten, en omdat ik zo ben verwacht ik dat anderen ook zo zijn. Ik zou beter gewoon dvd’s van live-optredens kopen, dat is goedkoper en daar kan ik stokstijf van onder mijn dekentje naar kijken.

Mijn look tijdens een optreden. Maar diep vanbinnen amuseer ik mij wel.

Gevoeld: Overweldigd. Ik moest deze week afkicken van de Grote Voskosmos-Coconweek, én het was enorm druk op het werk. Binnen een week start mijn baas in zijn nieuwe functie, er moeten dus nu nog heel veel dingen afgehandeld worden. Geïrriteerd, omdat ik met de trein moest gaan. Ik was al een paar weken met de auto gegaan, en nu opnieuw op de trein moeten zitten was geen pretje. Op donderdag ben ik met de auto gegaan door de staking, maar de andere dagen ben ik wel braafjes met de trein gegaan. Dat betekent dus 8 treinritjes. En geen énkele rit is vlot verlopen. Vertragingen, afschaffingen, tegen 30 per uur rijden vanwege het “druk verkeer op het spoor” (wat?),… Geen enkele keer een normale rit waarbij ik vertrok en aankwam op het juiste uur. Argh. Het enige voordeel is dat ik op de trein wel kan lezen, en dat ik dus wat opgeschoten ben in Under The Dome. Productief, omdat ik op zaterdag al om 9 (!!!) uur wakker was en bijna al mijn to-do’s van de dag al afgehandeld had tegen het uur dat ik normaalgezien pas wakker ben.

Geroken: Ik verander deze week “geroken” weer in “gekocht”. Gewoon, omdat ik het kan. Gisteren heb ik enorm veel gekocht, en toch is mijn bankrekening er niet aan kapot gegaan. Ik heb namelijk de Action geplunderd. Ik was er meer dan een uur binnen, kocht een halve koffer vol brol, en gaf exact 35 euro uit. Lang leve alle merkproducten met dubieuze Russische of Duitse verpakking aan de helft van de normale prijs! We gingen eigenlijk alleen naar de Action om een prikbord te kopen voor mijn shoppingbuddy. We vertrokken er met een volle koffer maar zonder prikborden, en trokken dus nog naar de Ava om onze missie van de dag toch te halen. In de Ava liet ik mij volledig gaan in de kerstdecoratie, en probeerde ik om voor de rest nergens naar te kijken of niets aan te raken. De Ava is mijn persoonlijke hemel maar ook persoonlijke hel, omdat ik er mij volledig in de schulden zou kunnen kopen. Als je ooit iemand voor een Ava ziet staan met een bordje “perfect gezonde nier te koop in ruil voor een paar stiftjes van Stabilo”, dan ben ik dat waarschijnlijk.

*heavy breathing*

Gezien: Vrijdagavond was ik te moe om nog iets te doen, dus heb ik nog eens gezellig zoals in de goeie oude kabeltelevisietijd live naar een film op tv gekeken. Als Liam Neeson ergens in meedoet, dan moet ik het gezien hebben. De film heette Unknown, ik had mij verwacht aan wat hersenloon tijdverdrijf maar hij was nog verrassend goed en boeiend! Hij gaat over een dokter (Neeson en zijn hypnotiserende stem) die met zijn vrouw naar Berlijn gaat voor een conferentie. Hij heeft daar een auto-ongeluk, en als hij uit zijn coma komt is zijn plaats volledig ingenomen door een andere man. Zijn vrouw herkent hem niet meer, zijn collega’s beweren dat ze hem nog nooit gezien hebben en dat hij gek aan het worden is. Een goeie actiefilm met een verrassend einde en een, zoals altijd, ass-kickende Liam Neeson. De film deed mij trouwens denken aan deze grappige wereldkaart met alle moorden die Neeson ooit pleegde op. Niet op klikken als je nog veel van zijn films moet zien!

Geproefd: Een van mijn collega’s was deze week jarig, en had als traktatie twee taarten mee. Een appeltaart en een chocoladetaart. Die chocoladetaart was de BESTE die ik ooit al heb gegeten. Een binnenkant van luchtige cake en stevige chocomousse, met een lopend chocoladelaagje en macarons aan de buitenkant. Ongelofelijk lekker. Ik heb er een stuk van gegeten op zijn verjaardag zelf, en de dag nadien nog anderhalf stuk. Die arme man had waarschijnlijk gehoopt om zijn twee bloedjes van kinderen de overschot van de taart te geven, maar dat was zonder mij en mijn PMS-vraatzucht gerekend. Ik heb mij nu al voorgenomen om dezelfde taart te gaan halen op mijn verjaardag binnen 8 maanden, ook al moet ik daar een uur voor rijden, en die dan met niemand te delen.

Volgende-verjaardag-selfie

Voor de rest heb ik mij nog vrij goed gedragen op eetvlak deze week. Ik heb op maandag zelfs wortels gegeten als namiddagsnack. WORTELS ZEG IK JULLIE. En toen ik woensdagavond iets wou bestellen omdat ik geen energie meer had om te koken, heb ik gekozen voor sushi in plaats van pizza. Ik maak mijzelf altijd wijs dat dat veel gezonder is. Dat ik vooral gefrituurde sushi’s heb besteld, dat hoeft niemand te weten. Oeps.

Nu moet ik mij dringend gaan klaarmaken, want vanavond gaan we naar de musical 14-18! Ik heb hem een paar maanden geleden al gezien, maar Het Vriendje wou toen niet mee omdat het hem niet interesseerde. Nadien had hij spijt omdat hij langs alle kanten hoorde dat hij supergoed is, dus hij heeft toch nog kaarten besteld. En ik mag mee op zijn kosten, als laat verjaardagscadeau ❤

Geniet nog van jullie weekend, en veel plezier gewenst aan degenen die morgen niet moet werken. Jullie maken mijn dag morgen ook een beetje beter omdat er waarschijnlijk geen file op de baan zal zijn! XO

Bron foto baby
Bron foto taart

Ten eerste: gelukkige dertigste verjaardag ZZ! Ik weet nog goed toen je een kleine baby-categorie was, en dat ik dacht: “Dit hou ik nooit vol.” En kijk, hier zitten we nu na 30 weken, en heb ik je al veel te vaak gebruikt om veel te persoonlijke anekdotes te vertellen over mijn leven. Laten we hier nooit mee stoppen. Ten tweede: hallo lezers! Jullie waren, dankzij de shout out van Kelly, met een pak meer dan normaal de voorbije dagen. Hopelijk blijven jullie hangen, ik vind jullie nu al geweldig tof eigenlijk. De afgelopen week was een beetje anders dan anders, voornamelijk omdat ik niets gedaan heb. Maar dat mocht, want het was De Grote Voskosmos-Coconweek. Dus als ik deze week niet heel veel te vertellen heb, dan moeten jullie mij vergeven. Er is namelijk niet zo veel gebeurd. En dat was zalig. Maar kom, hier gaan we met de zzzzzamenvattende zzzzintuigen!

Gezien: Ik heb veel, heel veel, heel heel veel naar tv gekeken. Omdat ik geen enkele avond plannen had, heb ik naar een paar programma’s gekeken waar ik normaalgezien nooit naar kijk. Zoals bijvoorbeeld De Rechtbank. Waarom heb ik dat nu maar pas ontdekt? En waarom is die meneer uit Mechelen zo’n heten teen? Ik keek ook op donderdag naar Alloo en De Wegpolitie. Ik zou nooit, maar dan ook nooit bij de politie kunnen zijn. Ik erger mij zo hard aan onverantwoorde mensen die nooit in het verkeer zouden mogen zijn, en ik zou mij niet kunnen inhouden als ik bijvoorbeeld iemand zou moeten arresteren die dronken achter het stuur zit. Ik zou daar totaal tegen beginnen flippen, en ik denk dat dat niet mag. Als het toch zou mogen, moet ik misschien een carrièreswitch overwegen. Pinkers niet gebruikt? Drie harde kletsen in het gezicht. Voorsteken langs rechts? Kopstoot. Voorrang van rechts afpakken? Boks met gesloten vuist. Ik zou de meest gevreesde agente in België en omstreken worden. Voor de rest heb ik mijn digicorder wat meer leeggemaakt door naar een stuk of 30 afleveringen van de Days of Our Lives te kijken. Normaalgezien zou ik daar 30 uur over doen, maar als ik er veel moet inhalen kijk ik versneld (x6). Dan kan ik nog net de ondertitels lezen.

’t Was nodig.

Ik heb ook 1x mijn thuisblijfregel verbroken, omdat ik gisteravond zin had om naar de cinema te gaan. Maar dat mocht, als ik spontaan zin kreeg in iets mocht ik dat doen. Ik ging naar The Maze Runner, en vond hem best te pruimen! Oscars zal hij niet winnen, maar het is wel een perfecte film om gewoon eventjes je verstand af te zetten. Als je hem ook wil gaan zien, dan heb ik maar één waarschuwing: deze film is de eerste in een reeks, dus hij heeft een semi-open einde. Dat wist ik niet, dus was ik een beetje teleurgesteld daardoor. En o, bijna vergeten, als je hem wel al gezien hebt en je hebt jezelf de hele tijd afgevraagd van waar je die ene acteur die Gally speelt nu weer kent? Hij is het evenbeeld van Sid (die pestkop) in Toy Story. Echt waar.

😀

Gehoord: Toen ik het nieuws hoorde over de pedofiele priester die terug zou aangesteld worden in Middelkerke, moest ik bijna overgeven. Ik kan tegen veel slecht nieuws, en ik zal mij niet heel snel echt druk maken tot op het punt dat ik er voor op straat zou willen gaan protesteren, maar tegen zo’n verhalen kan ik echt niet. O wee als je priester bent die een gezonde en normale relatie heeft met een man, dan breekt alle hel los. Maar blijkbaar mag je wel homofiele dingen doen, zolang het maar met kinderen is. En het is al erg genoeg dat hij opschorting van straf kreeg voor zijn eerste (?) feiten, dat er dan gewoon niets gebeurt als hij daarna zijn voorwaarden schendt is nog erger. Echt waar, ik krijg er het zuur van en ik word gewoon opnieuw kwaad door dit te typen. Ik ben heel blij dat hij uiteindelijk zelf beslist heeft om zijn functie niet op te nemen, ook al heb ik het gevoel dat die beslissing er enkel en alleen is gekomen omdat er zo veel protest was. Om te KOTSEN is het.

Gevoeld: Rust, door mijn zalige nietsdoenweek. Ik moest overdag wel gewoon gaan werken, maar ik merkte dat ik mij ook daar veel rustiger voelde omdat ik niet mijn hoofd moest breken over hoe ik mijn avond zou indelen. In normale weken moet ik heel vaak echt puzzelen om mijn tijd te verdelen tussen sporten, eten, huishouden, afspraken, bloggen, en ergens tussendoor nog tijd spenderen met Het Vriendje die op zijn beurt ook weer een hele puzzel moet leggen elke week. Misschien maak ik er wel een jaarlijkse activiteit van, telkens in de herfstvakantie. Of misschien moet ik gewoon eens proberen om wat vaker nee te zeggen tegen dingen die ik niet wil doen. Da’s ook een idee, maar gemakkelijker gezegd dan gedaan.

Mijn gemoedstoestand was zoals het zicht vanuit mijn bureau op het werk. Zen.

Geroken: Zoals ik al zei in de allereerste ZZ: “In elk geval niet mijn eigen zweet.” Ik ben deze week geen énkele keer gaan sporten. Het was sowieso geen zumba door de herfstvakantie, en ik heb het ook vertikt om te gaan fitnessen. Dat was wel één nadeel aan de Coconweek, dat het voor mij onmogelijk is om sporten permanent te schrappen uit mijn agenda. Niet omdat ik het zo graag doe, maar omdat het gewoon nodig is. Als ik niet meer zou sporten, dan zou ik helemaal opblazen als een ballon. Ik zou te dik worden om te gaan werken, en de enige manier om geld binnen te halen zou zijn dat ik meedoe aan voor- en na-fotoshoots voor dieetpillen, waarbij ik dan de voor-foto zou zijn.

Geproefd: Omdat ik deze week toch tijd met hopen had, heb ik mij eens gezet aan iets wat ik al heel lang wou maken; een groene curry met een hele berg groenten. Trouwe lezers weten dat ik niet graag kook, maar dat is vooral omdat ik niet goed dingen kan bakken, omdat ik niet creatief kan zijn met recepten én omdat ik heel bang ben van recepten met meer dan vijf ingrediënten. Maar deze curry was echt op mijn lijf geschreven; het enige wat ik moest doen was groenten in stukjes snijden, die in een wok gooien, er een blik kokosmelk en groentenbouillon over gieten en een lepel curry door roeren. En ik kan niet veel in de keuken, maar dingen op elkaar gooien en er dan op staan kijken en af en toe proeven, dat kan ik. Goed zelfs. Het resultaat was superlekker, en het was (zoals zoveel gerechten) nóg beter twee dagen later in de microgolf.

Nu ik het zo zie op beeld, zie ik dat het er eigenlijk niet echt smakelijk uitziet. Maar geloof mij, het was écht goed.

De dag na mijn keukensucces had ik onverwacht nog een meevaller. Ik had een paar wortels en twee dikke zoete aardappelen over, en ik heb daar soep van gemaakt. En die was echt om duimen en vingers van af te likken. En nu vind ik dat ik genoeg gekookt heb voor de rest van de maand, en het is nog maar 2 november. Mwoehahahaha.

Dus dat was mijn week. Niet veel te vertellen, maar soms zijn dat dus de beste weken die er zijn. Geniet nog van jullie zondagavond en hopelijk gaan jullie nog even veel doen als ik. Niks.

XO

Bron foto Maze Runner/Sid